Wywiało ich w pizdu, tak, mogli znaleźć się zdecydowanie bliżej domu, jednak Roise najwyraźniej był tak bardzo wkurwiony, że nie potrafił do końca przenieść ich tam, gdzie powinni się znaleźć. Nie komentowała tego, nie chciała jeszcze bardziej go zirytować, chociaż, czy w ogóle dałoby się bardziej? Cóż, normalnie pewnie chętnie by to sprawdziła, ale tego wieczora wiedziała, że to nie był najlepszy pomysł. Zrobiła coś, czego nigdy miała nie robić, wmieszała się w sprawy, które miały zawsze znajdować się poza jej zasięgiem. Nie zapytała nikogo o pozwolenie, po prostu to zrobiła. Przegięła - i nawet zdawała sobie z tego sprawę, chociaż nieszczególnie żałowała, bo dzięki temu szli teraz razem w kierunku domu, może był wkurwiony, ale żywy - tylko to się dla niej liczyło, mógł z tym walczyć, mógł ją opierdalać, ale na pewno nie zamierzała nawet udawać, że ma do siebie jakiekolwiek wyrzuty - bo nie miała.

Chatka wyglądała uroczo, szczególnie w świetle księżyca, cóż, zaraz będą mogli zniszczyć ten pozorony spokój, który bił z tego miejsca. Wystarczy, że wejdą do domu. Czuła, że jej to nie ominie, właściwie wolałaby, aby po prostu poszli spać, nieco ochłonęli, rozmowa rano powinna przebiec spokojniej, nie kiedy buzowała w nich krew, szczególnie po tej zaciętej walce. To nie był odpowiedni moment na dyskusję. Zdecydowanie. Czuła jednak, że nie da jej spokoju, że jej to nie ominie. Był wkurwiony, strasznie wkurwiony, widziała to w jego oczach, w każdym geście, nawet we sposobie w jaki złapał ją za dłoń, grunt, że nie odrzucił jej dotyku, to było dla niej w tej chwili naprawdę istotne, bo nic nie bolało bardziej od odrzucenia, nawet chwilowego. Mimo złości ciągnął ją za sobą do domu.

Nie uważała, żeby jakoś specjalnie się naraziła, nie ryzykowała przecież dla swojego widzimisię, zrobiła to tylko dlatego, że widziała, że znalazł się w niebezpieczeństwie. Musiała to zrobić, przecież inaczej tamci mogliby go skrzwydzić, już raz znalazł się blisko drugiej strony, już raz myślała, że go straci. Nie chciała do tego dopuścić po raz kolejny. Gotowa była więc przyjąć wszystkie konsekwencje swoich czynów, jakoś sobie z tym poradzi.

Przeczucie jej nie myliło, obudziła się w środku nocy z konkretnego powodu, wiedziała, że coś złego się wydarzy. Po prostu to przeczuła, nie pierwszy raz. To nie było jednorazowe, podobne sytuacje zdarzały jej się już wcześniej. Zawsze wiedziała, nim przyszedł do domu, kiedy było naprawdę źle. Czuła to pod skórą. Pojawiało się wtedy takie dziwne, palące uczucie, z którym nie była w stanie nic zrobić. Miała świadomość, że to nie było jednostronne, on też wyczuwał, gdy ona miała gorszy dzień, kiedy faktycznie potrzebowała pomocy. Więź która ich łączyła była bardzo silna, czasem bywało to niewygodne dla każdej ze stron, jednak cieszyło ją to, że może w jakikolwiek sposób zapobiec ewentualnemu nieszczęściu.

Dotarli w końcu do domu. Ich bezpiecznego miejsca, ostoi - coś czuła, że nie tym razem. Była gotowa na najgorsze, miała świadomość, że wysryw zaraz się zacznie. Póki co milczał, w sumie to milczenie było chyba gorsze od wyrzutów. Nie miała pojęcia o czym myśli, co chce jej powiedzieć, zdecydowanie wolałaby to usłyszeć niż domyślać się tego, co siedziało w jego głowie.

Drgnęła, kiedy drzwi zamknęły się z hukiem, bo nie do końca się tego spodziewała, nieco się wystraszyła tego głośnego dźwięku. Cóż, był na tyle obrażony, że bez słowa odwrócił się na pięcie i poszedł do łazienki. Najwyraźniej w ten sposób chciał rozmawiać (a raczej nie rozmawiać), skoro tego chciał, to tak będzie. Odprowadziła go wzrokiem do łazienki, przez chwilę obserwowała jego poczynania, po czym sama zniknęła w głębi domu. Ruszyła w stronę barku, żeby wyciągnąć z niego butelkę ognistej, po drodze zapaliła lampę, która stała w kącie, żeby oświetlić pomieszczenie. Nie zamierzała tego słuchać na trzeźwo - tak spodziewała się, że wszystko dopiero przed nimi. Postawiła butelkę na stole i dwie szklanki, chociaż nie miała pojęcia, czy będzie chciał pić. Próbowała być miła. Nalała do jednej i drugiej alkoholu. Wzięła szkło do ręki, a później rozsiadła się na kanapie. Dopiero wtedy zauważyła, że jakieś zaklęcie musiało sięgnąć i jej, bo miała rozcięte swoje ulubione skórzane spodnie gdzieś w okolicy uda. Dotknęła dłonią tego miejsca, przetarła o siebie palce i zobaczyła na nich zaschniętą krew. Nie czuła wcześniej bólu, więc to nie mogło być nic poważnego, jedynie draśnięcie.

Podciągnęła nogi na kanapę oplotła rękoma kolana i czekała na nieuniknione.

W końcu Ambroise pojawił się w drzwiach, przeniosła na niego spojrzenie. Widziała, że nadal był wkurzony, delikatnie mówiąc, wpatrywał się w nią oceniająco. - Będziesz tak stał? - Ktoś musiał odezwać się pierwszy, padło na nią. Zauważyła te drobne rozcięcia na jego klatce piersiowej. Wypadałoby je opatrzyć. Podniosła więc dupę z tej kanapy, żeby przynieść maści, które mogłoby być teraz przydatne. Jego lekcje na coś się przydały, wiedziała dokładnie czego szuka, przyniosła je więc ze sobą i położyła na stole. Czekała. Sama nie wiedziała na co czekała, aż się odezwie, usiądzie obok niej? Chuj jeden wiedział.

Nie znosiła tego oceniającego wzroku i milczenia, zdecydowanie wolałaby, żeby się już na nią wydarł, dał upust swoim emocjom, nie podobało jej się to, że tak stał i spoglądał w jej stronę. Cóż, odwdzięczyła się tym samym, ona również potrafiła strzelać piorunami z oczu, chciał się bić na spojrzenia - proszę bardzo. Niech mu będzie.

Wiedziała, że tej nocy przekroczyła pewną granicę, ufał jej, zostawiał jej te informacje po to, żeby wiedziała dokąd się wybiera, a nie po to, żeby właziła w jego świat ze swoimi buciorami. Udawało jej się trzymać od tego z daleka bardzo długo, nigdy nie odczuwała większej potrzeby, żeby go śledzić, obserwować, sprawdzić, czy nic mu się nie stało. Bywały momenty, gdy coś sugerowało jej, że może dziać mu się krzywda, nigdy jednak to dziwne uczucie nie było takie silne jak tego wieczora. Podjęła decyzję, oczywiście bez pytania, bo przecież nie było go w domu, więc co innego miała zrobić. Zareagowała, prowadził ją instynkt, jak widać całkiem słuszna to była decyzja. To, że się tam znalazła właśnie dzisiaj nie było przypadkowe, mógł całkiem mocno dostać wpierdol, więc właściwie to cieszyła się, że nie przespała tej nocy. Mogła się zaangażować, pomóc mu, dzięki czemu znaleźli się w domu, razem. To było dla niej najważniejsze, to od zawsze był jej priorytet.

Cóż, nie chciał do niej podejść, jego strata. Ona zamierzała się raczyć tą ognistą, nie, żeby mieli co świętować, chciała jednak nieco się odstresować, bo sytuacja była dosyć mocno skomplikowana, alkohol pomagał jej radzić sobie z nadmiarem emocji, liczyła na to, że pomoże i tym razem.

Miała zamiar ogarnąć jego rany, robiła to już wiele razy, powinna to zrobić, ale Ambroise zdecydowanie się zawziął, nadal stał jak kołek w tych nieszczęsnych drzwiach.

Została draśnięta, właściwie to jak na nią nie było to nic specjalnego. Wiele razy zdarzało jej się wrócić do domu z podobnymi urazami, ten nie był szczególnie głęboki, jasne sączyła się z niego krew, ale nie jakoś bardzo mocno. Nawet ją to nieszczególnie bolało, bo dopiero przed chwilą w ogóle zorientowała się, że coś jej się stało. To nie było nic takiego.

Nie sądziła, że będzie to to, co go jeszcze bardziej rozzłości. Jak widać, powinna się była tego spodziewać, chociaż ta jej jedna rana to było tyle co nic, on oberwał mocniej, przynajmniej tak się jej wydawało. Zresztą nic poważnego im się nie stało, to były tylko drobne uraz nic skomplikowanego. To naprawdę była dobra walka, którą zresztą wygrali, razem, on chyba nie był z tego powodu zadowolony.

Wpatrywała się w niego swoimi błękitnymi tęczówkami, gdy w końcu się odezwał.

- Nie mogłeś. Zauważ, że nie tak łatwo mnie zabić. - Nie mógł jej odmówić tego, że dosyć ciężko było ją trafić zaklęciem, bo poruszała się bardzo zwinnie, zresztą niby dlaczego miałby ją zabić, trafiłby w nią przypadkiem? Dobre sobie, mogłaby się z nim kłócić, że nawet jeśli robiłby to celowo to miałby problem z tym, żeby faktycznie jego zaklęcie trafiło do celu. Była może nieco za bardzo pewna siebie, jeśli o to chodzi, ale wynikało to z jej doświadczenia. Mogłaby mu udowodnić, że ma rację, chociaż wiedziała, że nie będzie chciał do tego dopuścić.

- Po pierwsze, nie pojawiłam się znikąd. Obserwowałam cię dłuższą chwilę, ruszyłam się w momencie, w którym uznałam, że beze mnie sobie nie poradzisz, dopiero wtedy zareagowałam. Po drugie, nie zabiłbyś mnie, a nawet jeśli byś to zrobił, to nie byłaby twoja wina, tylko moja, bo sama podjęłam decyzję o tym, żeby się tam znaleźć.- Próbowała wejść mu w słowo, ale to wcale nie było takie proste. Jeśli myślał, że będzie tego wysłuchiwać ze spuszczoną głową, to mocno się mylił, nie tym razem.

- Jestem z siebie zadowolona, jeśli o to pytasz. - I to jak. To była całkiem dobra wymiana zaklęć, zdecydowanie niosła ze sobą więcej adrenaliny niżeli klub pojedynków do którego należała.

- Okazuje się, że potrafimy ze sobą współpracować na każdej płaszczyźnie, tylko nie chcesz mi tego umożliwić, jak widać sprawdzam się, czy to akceptujesz, czy nie. Nie możesz powiedzieć, że sobie nie poradziłam. - Tak, zamierzała bronić swojego zachowania. - Masz prawo się na mnie wkurwiać, ale nie dałbyś rady wyjść stamtąd sam, dobrze, że mnie tknęło, bo mogło się to skończyć dużo gorzej. - Nie miała pojęcia dlaczego właściwie się tam znalazła, ale to nie było ważne, istotne, że w ogóle poczuła taką potrzebę.

- Dasz sobie opatrzyć te rany, czy dalej zamierzasz wylewać swoje gorzkie żale? Nic się nie stało, wyszliśmy stamtąd, po co skupiać się na czymś co się nie wydarzyło? - Zdecydowanie wolała patrzeć na to inaczej, jak widać mieli zupełnie inne zdanie jeśli ochodzi o tą całą sytuację. - Jasne, nie powinnam była wpierdalać się w nieswoje sprawy, zrobiłam to trochę niespodziewanie, ale nie zamierzam cię za to przepraszać. - Nie miała pojęcia, czego właściwie od niej oczekiwał, że podwinie ogon i teraz będzie się przed nim kajała, że nie postąpiła słusznie. Nie ma szans, szczególnie, że wydawało jej się, iż wszystko skończyło się dobrze. Nie przejmowała się ewentualnymi konsekwencjami, te które mogły się pojawić gdyby się tam nie zjawiła wydawały się być dużo gorszymi.

Nigdy nie należała do szczególnie potulnych istot. Można było o niej powiedzieć wiele, ale na pewno nie to, że potrafiła milczeć, przyjąć i zaakceptować krytykę. Zawsze musiała dodać coś od siebie. To było nieuniknione. Szczególnie kiedy widziała, że Roise za cholerę nie potrafi zrozumieć jej punktu widzenia. Najwyraźniej znowu znaleźli się w punkcie wyjścia. Mówiła mu nieraz, że nie do końca jej pasuje takie podejście, wiedziała, że jej nie mówi o wielu sprawach, co wcale nie oznaczało, że nie miała pojęcia o tym, że one istnieją. Może chciał ją od tego trzymać z daleka, ba nawet udało mu się to robić przez dłuższy czas, ale prędzej czy później to musiało się wydarzyć. Nie wierzyła w to, że myślał, że przez wieczność uda mu się ją od tego izolować. Szczególnie przy jej narwanym charakterze. Nie była osobą, która potrafiła siedzieć bezczynnie, zwłaszcza kiedy ktoś z jej bliskich ryzykował swoje życie. Nie miała bliższej osoby od niego, więc to prosiło się samo przez siebie o jej zaangażowanie.

- Czułam to po prostu. - Westchnęła ciężko, bo spodziewała się, że tego nie zrozumie. Nie chciała w niego uderzyć, broń Merlinie, nie chciała mu sugerować, że sam by sobie nie poradził, ale wiedziała, że tej nocy może znaleźć się w niebezpieczeństwie. - Przecież sam wiesz o czym mówię, to ciężkie uczucie, które pojawia ci się na piersiach, przez które oddychasz ciężej, masz świadomość, że dzieje się coś złego. - Wiedziała, że on wie o czym ona mówi. To nie był pierwszy raz, zresztą sam czasem pojawiał się wcześniej w domu, jakby miał świadomość, że i ona potrzebowała go akurat w tym momencie. To nie brało się z dupy, chociaż nie do końca potrafiła stwierdzić skąd właściwie, nie dało się jednak zaprzeczyć, że ta więź istniała.

- Nie mam doświadczenia, gdybyś nie trzymał mnie pod kloszem to już dawno bym je miała, a tak siedzę jak ta pizda w domu, kiedy ty ryzykujesz. - Skoro chciał rozmawiać w ten sposób, to proszę bardzo, zamierzała się dostosować do tonu tej konwersacji, nie miała z tym najmniejszego problemu. Ona też mogła sięgać bardzo niskich argumentów.

- W tym przpadku po prostu wyczułam, że to jest dobry moment, wiesz jak ten wielki typ pojawił się znikąd, stwierdziłam sobie, że zrobię to samo, bo czemu by nie. - Mogł jej wyrzygiwać, że była nieodpowiedzialna, że nie powinna tego robić, ale na pewno nie mógł jej zarzucić tego, że w tym momencie to nie zadziałało.

Nie było nic złego w tym, że czasem mógł potrzebować pomocy, nie miała pojęcia, dlaczego właściwie usrał sobie te kilka lat temu, że ona nie będzie miała prawa angażować się w jego sprawy. Szczególnie, że działało to w jedną stronę. No kurwa mać, mieli być sobie równi, czy nie? Nie był to może odpowiedni moment, aby do tego wracać, powinna to wyjaśnić na samym początku, ale przecież też nie mogli z tym zwlekać niewiadomo ile, no, teraz to już trochę nie było odwrotu, bo czy tego chciał, raczej zdecydowanie nie chciał, ale ona podjęła decyzję. Zrobiła to, co uważała za słuszne i tyle. Nie zamierzała się nad tym spuszczać.

- Cieszę się, że tak poważnie podchodzisz do spraw związanych ze swoim bezpieczeństwem, ale mógłbyś ewentualnie spróbować mnie zabić, miej tego świadomość. Jestem dużą dziewczynką, o czym chyba ciągle zapominasz. - Ona również stawiała czoła niebezpieczeństwu, najwyraźniej o tym zapominał. Ciągle traktował ją jako kogoś, kto nie potrafił się bronić. Nie miała pojęcia z czego to wynika. Nie wątpiła w to, że sięgał różnych metod, kiedy przychodziło do załatwiania tych niewygodnych spraw, ale do chuja, ona nie była niewinna, potrafiła się bronić, kiedy było trzeba. On ciągle o tym zapominał, została stworzona do walki.

- Nie potrzebuje żadnej ochrony, kurwa, naprawdę jestem w stanie sobie poradzić sama. - Jeszcze tego brakowało, żeby jej pilnował. No wyśmienity pomysł, nie ma co. Może faktycznie warto było zabić tamtych, to nie mieliby aktualnie problemu, nie, żeby to był jej pierwszy wybór, ale jeśli zostałaby podstawiona pod ścianą, to na pewno by się nie zawahała. Wiedziała, że są różni ludzie i niektórzy nie zasługiwali na to, aby dłużej chodzić po tym świecie.

- Ja się wpierdoliłam w bagno? Słucham? - Teraz to ją rozzłościł, dopiła jednym haustem zawartość swojej szklanki i od razu nalała sobie kolejną porcję alkoholu. - Moje kurwa bagno? - No nie, to nigdy nie było jej bagno, zdecydowanie nie przyjmowała tej narracji. - Nie twierdziłam, że coś się zakończyło, póki co cieszę się, że wyszedłeś stamtąd cało i nie pierdol mi, że tak, czy srak, by ci się to udało, otwórz oczy, nie wkurwiaj mnie nawet. - Najwyraźniej to był moment, w którym ona zamierzała rozpocząć swój wysryw. - Ciągle pierdolisz o równości, o zgodności, a masz wyjebane w moje zdanie, odcinasz mnie, może to i lepiej, że teraz nie masz wyboru, wiesz, mam wyjebane w to, czy będą mnie chcieli zabić, mogą próbować, bardzo szybko tego pożałują, bo chyba nie do końca zdają sobie sprawę z kim przyjdzie im się mierzyć. Wyjebane. - Zupełnie nie bała się tego, co może ją spotkać. Strach był uczuciem, które bardzo rzadko jej towarzyszyło.

Miała dość. Alkohol potęgował jej wkurwienie, zaczynała chyba mieć podobny poziom irytacji, co jej chłopak, a to nie wróżyło niczego dobrego. Nie powinni żreć się między sobą, to im nie służyło. Dużo łatwiej by było, gdyby od początku mieli jeden front, tyle, że on nie pozwalał jej na to, to ją mierzwiło.

- To bardzo chujowy argument. - Od początku wiedział, czym się zajmuje. Jej praca była wiecznym ryzykiem i nie miała na to najmniejszego wpływu, została stworzona po to, aby walczyć z bestiami. Ostatnimi czasy ograniczyła te bardziej niebezpieczne zlecenia, nie pchała się w paszczę lwa. Raczej wybierała powtarzalne, mało inwazyjne misje, gdzie raczej nie było szans, aby powinęła jej się noga. Podchodziła do tego z rozsądkiem, którego kiedyś jej brakowało. Zresztą w ogóle nie mieszała się w jego interesy, nigdy wcześniej nie zdarzyło się jej go niepokoić. To było coś nowego, to był pierwszy raz. Zazwyczaj wystarczała jej po prostu krótka informacja, szczególnie po tym, co wydarzyło się w marcu w zeszłym roku, kiedy wyszedł wkurwiony z domu i nie wracał przez pięć dni. Wtedy mogła nieco naciskać na to, żeby dzielił się z nią czymkolwiek, bo poczuła, że nie ma żadnej kontroli nad tym, co dzieje się wokół nich. Potrzebowała jej, sama zresztą zawsze zostawiała krótką informację, żeby wiedział, gdzie i ewentualnie  z kim przebywa w danym momencie.

Nie było czasu na rozmowy, na rozważania. Nie tym razem. Podjęła decyzję, która wydawała się jej słuszna, tyle. Nie wątpiła, że zrobiłby to samo, gdyby chodziło o nią. Mógł jej mówić, że wcale nie, ale wiedziała, że nigdy by się nie zawahał. Tym razem ona też zrobiła to, na co miała ochotę, nie była to głupia zachcianka, może na początku chciała tylko sprawdzić, czy na pewno nic się nie dzieje, później pod wpływem chwili postanowiła się zaangażować nie zważając na konsekwencje - nie było to nic nowego, kiedy przychodziło o walkę o swoje nigdy się nimi nie przejmowała, a Roise był przecież jej. Była gotowa zmierzyć się z tym, co mogło wydarzyć się później.

- Wydawało mi się, że od dawna mamy wspólne bagno, teraz się tylko trochę rozrosło. - Nie dało się nie zauważyć jego złości, widziała to w jego oczach. Dostrzegała, że był zirytowany, jak niemalże nigdy. Cóż, nie mogła nic z tym zrobić, może mu przejdzie, jeśli nie? Trudno. Jakoś się z tym pogodzi, grunt, że chociaż na chwilę mieli spokój z jego ewentualnymi współpracownikami, chociaż w sumie nie, to chyba nie byli współpracownicy, bo z tego, co zauważyła, gdy ich podłuschiwała Ambroise nie chciał nawiązać z nimi żadnej relacji biznesowej. Nie była szczególnie świadoma tego, co działo się na spotkaniu, bo dlaczego miałaby być? Nie wiedziała zbyt wiele o jego interesach, o tym z kim współpracował. Wydawało jej się, że ludzie z którymi mieli doczynienia nie nakładali im się na siebie, inaczej pewnie spotykałaby go częściej podczas swoich zleceń, tak ich drogi przeplotły się raz, wtedy w lutym, kiedy przyszło im odwiedzić ten zaczarowany dworek od którego wszystko się zaczęło.

- To było jednorazowe, nie zamierzam się wpierdalać w twoje sprawy. - Miała zamiar to podkreślić, nigdy nie chciała go osaczać w tym miejscu, nie zależało jej na tym, chodziło tylko o to, aby mieć pewność, że był bezpieczny, nic więcej. Tylko to miało dla niej jakiekolwiek znaczenie. To, że troche ryzykowała? Było to tego warte. Dzięki temu teraz byli razem w domu, nie musiała go szukać nad ranem, bo czuła, że mogło się to zakończyć właśnie w ten sposób, szczególnie, że ludzie z którymi przyszło im się mierzyć wydawali się być wcale nie najłatwiejszymi do pokonania przeciwnikami.

- Jasne, możesz mówić, że będą mnie szukać, niech próbują, naprawdę się tego nie boję. Nie zamierzam chować głowy w piach. - Tak, to też było dość istotne. Nie miała zamiaru się chować tylko przez to, że pojawiła się w złym miejscu, o złym czasie - w sumie to w bardzo dobrym i o odpowiedniej porze.

- Więc ty możesz ryzykować swoje życie i zdrowie, a kiedy mi się zdarzyło to jednorazowo, to się robi problematyczne? - Nadal nie do końca widziała w tym wszystkim równość. Może była ślepa, ale zdecydowanie to nie wyglądało tak, jakby mieli podobne prawa.

Przewróciła oczami, kiedy kopnął nogą w ścianę. Cóż, jeśli miało mu dzięki temu ulżyć, to nie musiał się krępować, niech da upust tym emocjom, które najwyraźniej zaczęły go nieco przytłaczać. Ona ze swoimi walczyła w mniej drastyczny sposób - wybrała alkohol, który powoli ponownie wlewała w swoje gardło. Przyjemne ciepło rozchodziło się po jej ciele, gdyby nie to, że nie przestawał jej wyrzygiwać swoch racji to uznałaby ten poranek za wcale nie taki najgorszy.

- Czy mógłbyś nie demolować naszego domu? - Rzuciła jeszcze całkiem neutralnym tonem. Powinien spasować, powinien przestać skupiać się na negatywach i cieszyć tym, że udało im się wygrać tę walkę. Jeśli przyjdzie im to powtórzyć to pewnie też zakończy się to w podobny sposób, bo byli całkiem niezłym duetem, czy mu się to podobało, czy nie. Po prostu tak było. Mogli się dopełniać nawet podczas tych sytuacji, w których nie chciał jej widzieć u swojego boku, nie, żeby zamierzała teraz nagle się w to pakować, znaczy trochę już to zrobiła, ale nadal, to nie było coś, w co chciała się w pełni zaangażować, mogła od czasu do czasu po prostu sprawdzać, czy faktycznie nic złego mu się nie przytrafiło. Wiedziała, że na to nie przystanie, chociaż teraz w sumie trochę nie miał wyboru, nie po tym, jak tamci ją widzieli.

Cóż, na pewno znajdzie jakieś rozwiązanie, jakoś sobie z tym poradzą, zawsze sobie radzili. Nie było sensu niepotrzebnie panikować, to nie był pierwszy raz, kiedy narwany charakter przyniósł jej niespodziewane kłopoty.  - Przepraszam, że cię o to nie zapytałam, ale trochę nie było czasu, po prostu zareagowałam. - W sumie za to chyba wypadało przeprosić, bo nie powinna stawiać go pod ścianą, była to jedyna rzecz, która nieco ją uwierała po tym minionym wieczorze.

- Nic się nie stanie, zobaczysz, nie ma sensu panikować. - Wydawała się być bardzo pewna swoich słów, jakby się nastawiła na to, że nic jej nie grozi, a nawet jeśli coś by jej groziło, to tak, czy srak sobie z tym poradzi, zawsze sobie radzili, tym razem nie mogło więc być inaczej. Nie chciała, żeby się denerwował, bo to nie miało większegop sensu, to już się wydarzyło, mleko się rozlało.

- Może być, tym razem mogą to być chujowe argumenty. - Skoro widział to w ten sposób, to może faktycznie miało to jakiś sens. No nie sięgali dzisiaj specjalnie wysoko, ale i najlepszym przecież się to zdarzało, czyż nie? Każdy miewał czasem gorsze dni, musiało w końcu trafić i na nich. Zresztą podejrzewała, że sporą przyczyną tego, jak wyglądała ta rozmowa było to, że byli wkurwieni, jedno i drugie, wtedy raczej błądzili przy dnie jeśli chodzi o przerzucanie siebie swoimi racjami. Odbijali nimi niczym piłką.

- TAK WYSZŁO, ile razy mam Ci to tłumaczyć? - No nie docierało do niego, nie potrafił zrozumieć, jak ona to widziała. Jasne, zdawała sobie sprawę, że zachowała się nie do końca poprawnie, podjęła decyzję, nie pytając go o to, czy w ogóle może się zaangażować. Tylko jak on sobie to właściwie wyobrażał? Myślał, że stanie tam za nim w tym magazynie, chrząknie, skłoni się ładnie i przeprosi za to, że przeszkadza, ale chciałaby mu pomóc, i jakby ten olbrzym mógł się na moment wstrzymać, bo najpierw musi obgadać sprawy ze swoim chłopakiem... No nie, nie było na to czasu, musiała działać szybko, pomóc mu na polu walki i tyle, to nie było nic takiego. Nie rozumiała dlaczego, aż tak się na nią złościł. Powinien jej odpuścić, przynajmniej zdaniem Geraldine, nie zasługiwała na to wkurwienie, jakim ją obdarzał, bo przecież chciała dobrze!!! To, że dobrymi intencjami jest piekło wybrukowane to zupełnie inna sprawa.

- Czyli co, cofamy się na sam początek, do braku zaufania? - Pięknie, najwyraźniej ta jedna, szybko podjęta przez nią decyzja, nie do końca rozsądna (nie ma co zaprzeczać) miała zniszczyć to co udało im się wypracować. Oczywiście, kiedy przychodziło o popełniane przez nią błędy zawsze kończyło się to tak samo. Wysrywami i wyrzygiwaniem jego racji. Oczywiście, że zamierzała się bronić, nie miała zamiaru pozwalać mu wylewać swoją złość, bez żadnej reakcji. Nie tym razem.

Nie spodziewała, że się wkurwi, aż tak bardzo. Próbowała nadążyć za tym wszystkim co miał jej do powiedzenia, ale po prostu zamknęła oczy i pozwoliła mu dać upust tym emocjom. Niech mówi, krzyczy, jeśli potrzebuje właśnie tego. Sama zaś po prostu kontynuowała spożywanie alkoholu. W dupie miała tę suke, któa próbowała z nią walczyć, w dupie miała jej wielkiego kolegę, który swoją drogą szybko nie powinien stanąć na nogach, mogła spowodować, że upadnie jeszcze bardziej - niepotrzebnie się powstrzymywała.

- Nic ci nie wciskam, ale jebać to, dalej, kontynuuj. - Uzbroiła się w cierpliwość, bo wiedziała, że ta rozmowa nie miała sensu, zresztą, czy w ogóle można to było nazwać rozmową, darli się jedno przez drugie, wykrzykując swoje racje - nic tu nie osiągną.

- Nie wiedziałam, że chcesz mieć otwarty salon, jeśli tak, to śmiało, próbuj dalej rozwalać te ścianę. - Skoro zamierzał patrzeć na to w ten sposób to nie miała zamiaru go ograniczać, niech sobie robi co chce, szkoda tylko, że kątem oka zauważyła, że sam się przy tym uszkodził, w sumie to było całkiem zabawne. Nie chciała jednak zwracać na to uwagi, bo obawiała się, że gdyby się do tego przyczepiła, to jeszcze bardziej mógłby się zirytować.

Sytuacja nie była prosta, to prawda, wmieszała się w coś, w co nie powinna, ale jakoś sobie z tym poradzą, w przeciwieństwie do niego, ona wydawała się być tego pewna. Zawsze sobie radzili, z każdym, największym gównem. Dlaczego więc tym razem miałoby być inaczej? No nie mogło, bez sensu było się zastanawiać nad najgorszymi scenariuszami, skoro wcale mogły się nie wydarzyć. Wolała się skupiać na teraźniejszości, niż na gdybaniu o czymś, co nigdy mogło nie dojść so skutku.

W końcu się ruszył, odwróciła wzrok, kiedy zbliżał się w jej kierunku bo zauważyła, że nieco utykał na tę nogę, którą wcześniej kopnął w ścianę, chyba udało jej się znaleźć zwycięzcę tego drobnego pojedynku. 1:0 dla ściany, w sumie dobrze wiedzieć, że ten dom miał całkiem mocne fundamenty.

- A co, będziemy się całować? - Próbowała sięgnąć po żart, bardzo głupi żart, ale nie mogła się powstrzymać od tego, żeby tego nie powiedzieć. Wypełniały ją skrajne emocje, ta sytuacja robiła się coraz bardziej absurdalna.

Nie zamierzała jednak zwlekać, bo Roise aktualnie znajdował się w takim stanie, że chyba nie mógłby znieść więcej jej niedyspozycji. Grzecznie więc zsunęła swoje skórzane spodnie z tyłka, pokazując mu średniej wielkości rozcięcie na swoim udzie. Nie było jakoś szczególnie paskudne, ot, drasnęło ją zaklęcie - nie pierwszy raz.

- Nie, nigdzie więcej nie dostałam, tylko tutaj. - Przynajmniej tak się jej wydawało, nie zdążyła jeszcze dojść pod prysznic, aby się jakoś dokładniej obejrzeć. Przesunęła się jeszcze na tej nieszczęsnej kanapie, żeby mógł usiąść tuż obok niej, jeśli to zrobił narzuciła na niego swoje kończyny, tak, aby ułatwić mu dostęp do swojego uda. Skoro tak bardzo chciał się nim zająć, nie zamierzała mu tego utrudniać. Zamilkła, wiedziała, że jeszcze nie skończyli tej nie do końca wygodnej rozmowy, ale czuła, że jest trochę lepiej niż na samym początku, pewnie jeszcze wrócą do darcia ryja, ale dobrze im zrobi ten chwilowy odpoczynek.

Gdy Roise skończył opatrywać jej draśnięcie, bez pytania również zajęła się tym samym, wiedziała, że nie był w stanie sięgnąć do tych drobnych ran na plecach i sama musiała się nimi zająć. Oczywiście nie zapytała o to, czy może to zrobić, po prostu się tym zajęła, zresztą nie pierwszy raz, wiele razy opatrywała jego rany.

Cóż, nie był to jeden z najprzyjemniejszych poranków, jakie przyszło im spędzić w Whitby, ale przynajmniej jeszcze byli w stanie ze sobą rozmawiać.