Noc była piękna. Nie, żeby to jakoś specjalnie zmieniało jej nastawienie, co do takich wydarzeń, chociaż w sumie tym razem nie wszystko było takie zwyczajne. Łatwo można było zgubić się w tłumie, wpaść w sidła kogoś, kogo wcale nie chciało się widzieć. Przebrania ułatwiały poruszanie się między ludźmi, szkoda tylko, że niektórzy mieli większy problem z tym, aby ukryć się wśród nich mimo przebrania. Nie dało się na długo zmienić wzrostu, on od zawsze przeszkadzał jej w tym, aby przez chwilę mogła stać się kimś innym, niemalże od razu ją zdradzał, bez względu na to, jak bardzo fantastycznego kostiumu by nie wymyśliła. Cóż, pozostawało jej wierzyć w to, że faktycznie uda jej się kogoś zmylić, chociaż na krótką chwilę.

Nie szukała towarzystwa. Jeszcze nie. Poświęciła chwilę ojcu, jak zawsze, później dyskretnie się z nim pożegnała. Poprawiła okropnie niewygodną suknię, właściwie to gorset, który powodował, że nie mogła oddychać, ktoś chyba ścisnął go zbyt mocno. Nie znosiła tych strojów, które krępowały wszystkie ruchy. Wyglądała nie do końca typowo, bo miała na sobie suknię zrobioną z żywych kwiatów, inspirowała się jedną z walijskich bogini - Blodeuwedd, nie udało jej się namówić matki na to, żeby wybrać opcję, w której przybierała ona postać sowy, więc musiały wystarczyć jej te kwiaty, z czego nie była do końca zadowolona, bo lepiej czułaby się w ciemnym ubraniu, a tak to nie dość, że wzrostem to zwracała jeszcze na siebie uwagę kolorami. Bała się, że trochę przesadziła, ale może nie będzie tak źle. Jakoś powinna sobie z tym poradzić, na twarzy również miała maskę, właściwie to tylko na oczach, długie włosy opadały Yaxleyównie na plecy, miała w nie wplecione kwiaty, żeby jej strój był jeszcze bardziej kompletny, zapewne kilka z nich udało jej się już zgubić, kiedy przemierzała tłum.

Nie do końca przepadała za taką ilością ludzi w jednym miejscu, na jej korzyść było to, że przyjęcie odbywało się na zewnątrz. Przynajmniej nie musiała uciekać, aby zaczerpnąć świeżego powietrza. Przysiadła na jednej z fontann, z kieliszkiem sama nie wiedziała czego, najważniejsze, że miał w tym być alkohol i zapaliła papierosa. Nie przejmowała się tą nieszczęsną suknią, bo została potraktowana kilkoma zaklęciami, które miały spowodować, że szybko jej nie zniszczy. Zaciągała się dymem, udając, że wokół niej nie ma nikogo, że znajduje się na łonie natury. Wzniosła wzrok ku nieboskłonowi, aby popatrzeć w gwiazdy. Z dala od miasta niebo wyglądało zdecydowanie lepiej, można było naprawdę wiele na nim zobaczyć. Uśmiechnęła się sama do siebie, kiedy przyglądała się temu arcydziełu, było całkiem przyjemnie. Nie mogła temu zaprzeczyć, szczególnie, że do jej uszu dochodziła całkiem przyjemna muzyka. Może ten wieczór wcale nie będzie taki zły? Nie powinna zakładać najgorszego.

Do jej uszu doszedł głos mężczyzny, który znajdował się niedaleko niej. Zmrużyła oczy, bo jej spokój dosyć szybko został zahwiany. Liczyła na to, że uda jej się wyrwać jeszcze chwilę, którą mogła poświęcić na myślenie o niczym szczególnym.

Wiedziała, że gdzieś pośród teog tłumu jest ktoś, kogo chciałaby spotkać, być moze nawet go minęła, te maski okropnie utrudniały jej identyfikację współtowarzyszy.

Skupiła się jednak na tym, co znajdowało się niedaleko. Przeniosła wzrok w stronę niskiego mężczyzny, który raczył gości swoją opowieścią. Próbowała wyłapać z niej jak najwięcej, nie do końca chyba podobało jej się to, o czym opowiadał, to znaczy tak, był dobrym mówcą, ale trochę ściemniał. Najwyraźniej nie do końca odnajdywał się w temacie, póki co nie wiedziała, czy chce weryfikować jego wiedzę i doprowadzić do konfrontacji, zamiast tego mruknęła jedynie pod nosem, całkiem cicho. - Pierdolisz. - Później upiła łyk alkoholu ze swojego kieliszka, nie smakował, aż tak źle, jakby jej się mogło wydawać, chociaż nie była to ognista, nad czym okropnie ubolewała.

Robiło się całkiem nastrojowo, wydarzenia jak to miały swój pewien wyjątkowy klimat. Dałoby się je polubić, gdyby nie te okropnie niewygodne stroje, do których nigdy pewnie nie zdąży przywyknąć. Nie zakładała, że będzie inaczej, mimo kilku lat doświadczenia w bywaniu na takich spędach nadal to była najbardziej znienawidzona przez nią część. Udało jej się nawet pogodzić z tym, że musiała się sztuczno uśmiechać do niektórych osób.

Bodźców jednak było na tyle dużo, że postanowiła odetchnąć. Skorzystała z tego, że nikt nie próbował do niej rozmawiać, co było całkiem przyjemne, bo nie musiała jakoś za bardzo się skupiać na tym, aby słuchać, co mają jej do powiedzenia osoby, z którymi niekoniecznie chciała się wdawać w konwersację. jak widać nawet, jeśli tego nie robiła, to nie udało jej się ominąć głupiego pierdolenia, które dochodziło do jej uszu. Cóż, te spędy towarzyskie były bardzo specyficznymi miejscami, gdzie każdy chciał zabłysnąć, mniej lub bardziej efektownie.

Drgnęła, kiedy usłyszała za sobą głos. Na szczęście dotarło do niej, że był znajomy, trochę głupio by wyszło, gdyby ktoś zupełnie obcy usłyszał, co ma do powiedzenia. Nie chciała wychodzić na niegrzeczną, chociaż, czy właściwie kiedykolwiek obchodziło ją, co o niej myślą ludzie, którzy jej nie znali. No nie do końca. Tak, czy siak miała szczęście, że jej komentarz dotarł do uszu kogoś, kto wiedział, że raczej nigdy nie kryje się z tym co myśli.

Poczuła palce na swoim ramieniu, co spowodowało, że uniosła wzrok i spojrzała na niego. Wpatrywała się dłuższą chwilę Ambroisa, który dzisiaj wyglądał nieco inaczej niż zwykle. Najwyraźniej nie tylko ona poświęciła sporo czasu, aby odpowiednio się przygotować do tego balu.

- Szkoda, że robi to bardzo nieumiejętnie. - Za to Roise całkiem umiejętnie przesunął dłoń na jej plecy. Czy przyjaciele zachowują się w ten sposób? Wstrzymała oddech, gdy się do niej zbliżył. Znowu to robił.

- Cześć. - Powiedziała lekko, ale trochę się spięła, gdy poczuła, że jego dłoń nadal znajduje się na jej plecach. Był zdecydowanie zbyt blisko niej, ciężko jej się było skupić i zebrać myśli, gdy znajdował się obok. Ostatni czas nie był dla niej najłatwiejszy, ta przyjaźń wcale nie była taka prosta, bo już dawno do niej dotarło, że nie chce się z nim tylko przyjaźnić, nie wiedziała dlaczego robił to, co robił, jaki miał w tym cel.

Poczuła jego włosy na swojej szyi, gdy się do niej zbliżył, zareagowała mimowolnie, znowu drgnięciem całego ciała, bo ją łaskotały.

Miała wrażenie, że z każdą sekundą zbliża się do niej coraz bardziej, przełknęła głośno ślinę, starała się nie dawać po sobie poznać, że jest nieco tym zdenerwowana. Zresztą przyjaźnili się, tak zachowywali się przyjaciele, to na pewno przez to.

- Każdy, kto posiada chociaż szczątkowe pojęcie o temacie, jest w stanie zauważyć, że te zwierzęta o których opowiada, nie występują w tych miejscach, w których był. To elementarna wiedza. - Przestała jednak już słuchać te wypociny, całą uwagą miała zamiar obdarzyć swojego przyjaciela, szczególnie, że znajdował się tak blisko niej. Dobrze było mieć tutaj kogoś na tyle bliskiego, żeby nie musieć przejmować się tą całą otoczką, odwróciła głowę w stronę mężczyzny, wpatrywała się w niego dłuższą chwilę.

- Cóż, jakoś mnie nie dziwi mnie, że nie ma zbyt wielu okazji do pierdolenia. - Wystarczyło tylko na niego spojrzeć, no cóż, nie wyglądał na kogoś, kto wzbudzał szczególne zainteresowanie, bardziej mocno od siebie odrzucał. Zastanawiała się, czy któraś z kobiet, które się wokół niego zgromadziły postanowi mu dzisiaj wskoczyć do sypialni, czy ktokolwiek mógł być tak zdesperowany, chociaż właściwie, czasem wystarczyła odpowiednia dawka alkoholu...

- Do czasu, aż nadejdzie poranek nie zostanie nawet ślad po kwiatuszku, więc nie, nie obawiam się ich wcale. - Zamierzała zmyć się stąd całkiem szybko, zresztą nie należała przecież do tych kobiet na których owady robiły jakiekolwiek wrażenie.

- Swoją drogą to owady powinny się obawiać mnie, jestem jak ta... rosiczka? - Spojrzała pytająco na swojego przyjaciela, bo przecież to on był tutaj specjalistą od roślin. Nie miała pojęcia, czy czegoś nie pokręciła. - Wabię do siebie niczego nieświadome ofiary, a później połykam je w całości. - Pasowało to w sumie do niej nawet bardziej, niż zakładała, zresztą krążyły o niej różne opinie pośród socjety.

Nie szukała towarzystwa, no, nie szukała go na siłę, przynajmniej jak na razie, zresztą wiedziała już przed pojawieniem się na tym przyjęciu z kim chciałaby spędzić ten wieczór. Właściwie to jak na razie wszystko szło po jej myśli, gdyż jej przyjaciel wyłonił się z cienia i znalazł się tuż obok niej. W sumie dobrze było mieć go obok siebie, nie musiała się przejmować tym, że na siłę będzie musiała kogoś zabawiać, tak właściwie to mogli schować się gdzieś w tym labiryncie kradnąc wcześniej z dwie butelki czegoś mocniejszego i byłaby pewna, że bawiliby się wyśmienicie. Dobrze czuła się w jego obecności, wiedziała, że nie musi się hamować i faktycznie mogła przy nim być sobą, tyle, że ostatnio, w sumie to wcale nie ostatnio, nie miała pojęcia od kiedy czuła coś jeszcze, coś czego zdecydowanie nie powinna czuć. To nieco komplikowało sprawę, starała się udawać, że te emocje wcale nie istnieją i chować je bardzo głęboko, jakby mogło to ułatwić jej przbywanie obok niego (nie mogło), bo przecież wcale nie tak łatwo było oszukiwać samą siebie, nawet jeśli bardzo skupiała się na tym, żeby jej się to udawało.

- Tamci tam, chyba nie mają szczególnie wysokich wymagań. - Wcale nie bała się dzielić dosyć surową opinią, nigdy nie miała z tym problemu, cóż, zawsze czuła się nieco inna od większości społeczeństwa, nie tak łatwo było ją do siebie przekonać.

- Charyzmatyczny pewnie tak, chociaż to pewnie zależy od tego kto go słucha, ale czy doświadczony? W to śmiem wątpić. - Zdawała sobie sprawę, że istnieje całe grono osób, które było gotowe opowiadać wymyślone historie tylko po to, żeby zwrócić na siebie uwagę. Ten typ wyglądał jej na takiego człowieka, mogła się mylić, no, ale rzadko się myliła, więc raczej nie brała tego pod uwagę.

- Ja? Ja jestem tylko nic nieznaczącą łowczynią potworów, nikim więcej. - Dodała jeszcze cicho, bo właściwie to była prawda. Zignorowała to, że nazwał ją swoją, przecież tak się mówiło, to na pewno nie miało żadnego znaczenia, czyż nie? Nie mogła się na tym skupiać, to nie powinno w ogóle zajmować jej myśli, no, ale chciała tego, czy nie, to zwróciła uwagę na ten drobny szczegół.

Przeniosła spojrzenie na jego dłoń, na krótką chwilę, jakby chciała się upewnić, że faktycznie nadal sunie po jej sukience, że wcale jej się nie wydawało, wzrok nie mógł jej mylić, dostrzegła to przecież, później poczuła dotyk na swojej skórze, aż w końcu trafił do nadgarstka i odsunął się od niego, jakby go poparzyła. Nie miała pojęcia co robił i dlaczego to robił, ale nie musiał przestawać. Bardzo szybko złapała się na myśli, że to było całkiem przyjemne, oczywiście nie zamierzała poprosić go o to, żeby kontynuował, bo mogło zrobić się niezręcznie. Miała wrażenie, że ostatnio ciągle towarzyszyło im to uczucie. Coś wisiało w powietrzu, była tego pewna, tylko nie miała pojęcia, kiedy uderzy i jak mocno i kto właściwie wyjdzie z tego nienaruszony.

Byli przyjaciółmi, bliskimi, sypiali u siebie, spędzali razem dużo czasu, to powinno jej wystarczyć, szczególnie, że przecież trwało to ledwie kilka miesięcy, nagle im się odmieniło, właściwie to wizyta w tym nieszczęsnym dworku wszystko rozpoczęła, nie, żeby jej się to nie podobało, bo naprawdę doceniała jego obecność w swoim życiu. Wydawało jej się to właściwe, chociaż łapała się na myślach, że może chciałaby czegoś więcej, tyle, że nie do końca potrafiła mu to przekazać, zwłaszcza gdy wpatrywała się w te jego zielone oczy, tak naprawdę to nie chciała tego robić, bo bała się tego, co może się wydarzyć jeśli przyzna mu się do tego, a on powie, że zwariowała? Nie chciała stracić tej przyjaźni, to co mieli powinno jej wystarczyć, nie mogła mieć zbyt wielkich oczekiwań.

Nie było łatwo, miała wrażenie, że między ludźmi jakoś uda jej się odsunąć od siebie to wszystko, tyle, że nawet podczas takiego wielkiego przyjęcia, kiedy siedzieli obok siebie wydawało jej się, że są tutaj sami, jakby ten cały tłum wyparował, a pozostali tu tylko oni. Siedząc na tej fontannie. Nikt inny nie miał dla niej znaczenia, gdy Roise znajdował się tuż obok niej.

- Rozgryzłeś mnie, chyba jest on całkiem sprytny? - Może jednak nie był, trochę zbyt łatwo było się wszystkiego domyślić, ale w sumie to były tylko kwiaty, przecież nic by się nie stało gdyby je zgubiła. Prawda? Zresztą nie spodziewała się, że doczeka poranka, miała zamiar zwinąć się stąd całkiem wcześnie, wylądować w swoim mieszkaniu, pozbyć z siebie tej niewygodnej kiecki i wypić butelkę ognistej, to był jej plan doskonały, trochę zgrzytało jej w nim tylko to, że musiałaby pić whisky w samotności, chociaż przecież wcale nie musiało tak być, szczególnie, że Roise siedział tuz obok niej, może mogłaby go zaprosić do siebie, w sumie robili to już wiele razy, tylko dlaczego poczuła się, jakby to było niewłaściwie?

Dostrzegła, że Ambroise złapał kolejnego uciekiniera - kwiatka, który postanowił wybrać wolność. Zresztą wcale mu się nie dziwiła, na jego miejscu pewnie też nie chciałaby tkwić w czyichś włosach. Wstrzymała oddech, kiedy znalazł się znowu tak blisko niej, wsunął jej ponownie kwiata we włosy, a później jeszcze przegarnął pasmo jej włosów na plecy. Wypuściła powietrze z płuc dopiero kiedy jego dłoń przestała dotykać włosów dziewczyny. Znowu poczuła się nieswojo, ale chyba nie powinna, wmawiała sobie coś, czego przecież między nimi nie było. Przyjaciele chyba zachowywali się w ten sposób, pomagali sobie w kryzysowych sytuacjach, nawet jeśli chodziło o kwestię idealnego wyglądau?

- Biały kwiatek? - Odpowiedziała pytaniem na pytanie, nie do końca wiedząc, czy powinna potwierdzić, czy zaprzeczyć to, co powiedział. Te nazwy, które rzucał nic jej nie mówiły, mimo, że skorzystał też z języka, który był przecież bardzo dobrze jej znany.

Nie przestawała się w niego wpatrywać, jakby próbowała odczytać jego myśli. Nie było to jednak wcale takie łatwe, maski skutecznie to utrudniały, jej palce odruchowo zaczęły skubać jeden z kwiatów, który znajdował się na jej sukni, najwyraźniej się czymś odrobinę denerwowała i musiała zająć ręce. Gdyby nie to, że przed chwilą skończyła palić zapewne sięgnęłaby po kolejnego papierosa.

- Całkiem odważna opinia, nie wiem, czy oni by się z tobą zgodzili. - Tyle, że to nie ich zdanie ją obchodziło, ważne było to, że Roise zauważał w niej coś więcej, to było istotne, chociaż wcale nie wspomniała o tym w głos, chociaż pewnie nie musiała tego mówić, na pewno wiedział o tym, że ceniła sobie jego opinię.

- W takim wypadku sugerujesz, że ja jestem elegancka? - Z takim zdaniem się jeszcze nie spotkała. Zaciekawiło ją to, w sumie miała wrażenie, że on zawsze widział w niej trochę więcej od całej reszty.

- Nie wiem teraz, czy mnie obrażasz, czy wręcz przeciwnie, chyba potrzebuję jakichś korepetycji z wiedzy o roślinach. - Znała oczywiście jakieś podstawowe rośliny, jednak nie błyszczała w tym temacie.

- Chociaż, czy akonit, to nie jest tojad? - Nie była tego taka pewna, ale kojarzyła tojad, bo on przecież działał na wilkołaki, starała się być w miarę na bieżąco z wiedzą, które rośliny mogą pomóc jej walczyć z bestiami, a wilkołaki przecież nimi były. No nie wszystkie, bo znała jednego całkiem sympatycznego, ale to na pewno był tylko i wyłącznie wyjątek potwierdzający regułę.

Nie posiadała oczywiście zbyt wielu szczegółowych informacji na temat tego kwiata, więc nie wiedziała do końca dlaczego Ambroise wybrał właśnie go. - Dlaczego uważasz, że to właśnie ta roślina? - Nie odrywała od niego swojego spojrzenia, bo była ciekawa, co spowodowało, że wybrał właśnie ją, tutaj musiało być jakieś głębsze dno, czymś się kierował.

- To prawda. Mało kto potrzebuje czegoś więcej. - Miała podobne zdanie, sporo udało jej się dostrzegać podczas podobnych spędów do tego. Nie, żeby jakoś specjalnie szukała znajomości wśród tych ludzi, miała kilkoro przyjaciół z którymi utrzymywała kontakt od lat i wiedziała, że jej to wystarczy, nie chciała szukać znajomych wśród reszty śmietanki towarzyskiej, bo nie do końca sądziła, że mogą mieć podobne podejście do życia. Nie potrafiła do konca grać i akceptować głupoty, miała problem z tym, żeby słuchać tych opowieści, które nie miały większego sensu. Zdawała sobie sprawę, że niektórym to wystarczało, nie potrzebowali niczego więcej.

- Nigdy nie czułam, że muszę coś udowadniać ludziom jak on.- Tak, nie wydawało jej się, żeby istniał w tym jakikolwiek sens. Mogłaby powiedzieć wszystkim, że pierdoli głupoty, tylko po co? Ci, którzy mieli o tym wiedzieć, na pewno zdawali sobie z tego sprawę, nie chciała być zresztą niszczycielką dobrej zabawy, chociaż mogłaby to zrobić. - Nie byłby dla mnie żadnym wyzwaniem, masz rację, bez sensu więc byłoby wchodzić z nim w polemikę, jeśli już to robię, to z kimś co najmniej sobie równym. - Tak, Yaxleyówna lubiła się sprawdzać, nie uważała, żeby istniał jakikolwiek sens, aby doprowadzać do starć z przeciwnikami, którzy byli słabsi od niej, to nie była żadna rozrywka.

- Wszystko zależy od tego, czy miałbyś chęć dołączyć do tego planu. - Czy to było głupie? Nie miała pojęcia, postanowiła jednak podzielić się z nim tym, że jeśli tylko ma chęć to i dla niego znajdzie się w nim miejsce, wystarczy, że powie tylko słowo. Tyle, że nie miała pojęcia, w jaki sposób to odbierze, czy nie przesadzała? Nie, na pewno nie, przecież wiele razy zachowywali się podobnie, wiele razy bywał u niej, a ona przecież miała u niego nawet swoje własne kapcie i leżankę. Nie musiał tego odbierać dwuznacznie, chociaż może chciałaby, żeby wreszcie spojrzał na to wszystko nieco inaczej? Nie miałaby mniejszego problemu z tym, żeby wreszcie położyć się w jednym łóżku, obudzić obok niego, przekroczyć granicę, tyle, że właśnie, co jeśli to by wszystko spieprzyło. Nie powinna myśleć o tym w ten sposób, bo nie chciałaby, żeby to się skończyło. Przyzwyczaiła się do jego obecności i bała się, że wszystko mogłoby się zmienić, że mogłaby go stracić, a to było ostatnią rzeczą, której chciała. Dlaczego nie potrafiła podzielić się tymi wszystkimi myślami? Zazwyczaj nie miała problemu, aby mówić o tym, czego chciała, tym razem było zupełnie inaczej, wcale nie tak prosto, nie chciała za bardzo skomplikować ich relacji, a czuła, że to może się wydarzyć, zwłaszcza, jeśli nie spoglądał na nią w ten sam sposób. Dopiero gdy nabierze pewności zdecyduje się w ogóle poruszyć ten temat.

- Całkiem proste, powinnam zapamiętać. - W sumie to nie wydawało się to być trudne. Snowdońska lilia, na pewno sobie poradzi. To nie tak, że była kompletną ignorantką, jeśli chodzi o rośliny, po ich wyglądzie pewnie potrafiłaby dopasować je do miejsc, w których wystepowały, ale te nazwy? To zdecydowanie nie była jej bajka, zbyt skomplikowane, wcale nie musiała ich pamiętać.

- Wyglądają na takie delikatne, a przetrwały epokę lodowcową, niesamowite. - Zostały zerwane, aby ozdobić jej włosy, to już było mniej zachwycające, ale tak to już w świecie bywa, że zawsze znajdzie się ktoś, kto chce zniszczyć to, co stworzyła natura. Ludzie doprowadzali świat do ruiny, niestety, w sumie teraz wychodziło, że ona trochę też, na swoją obronę miała to, że ona wcale nie chciała ich zrywać, zresztą to był pomysł jej matki - ona miewała same takie wyśmienite idee.

Ambroise znowu się ku niej nachylił, jego twarz znajdowała się niebezpiecznie blisko jej. Yaxleyówna znowu wstrzymała oddech. Nie powinien tego robić, zdecydowanie nie powinien. Nie miała pojęcia, jak długo jeszcze będzie w stanie walczyć z tym dziwnym uczuciem, które pojawiało się zawsze kiedy znajdował się obok. Spotykali się bardzo często, więc naprawdę niemalże cały czas musiała walczyć, nie mogła sobie pozwolić nawet na chwilę rozproszenia, bo wiedziała, że nie przyniosłoby to niczego dobrego. Miała tego świadomość, walka z najgorszymi bestiami była przy tym niczym. Nie pamiętała kiedy ostatnio musiała się tak bardzo powstrzymywać, zazwyczaj bez zastanowienia sięgała po to, co chciała, tym razem było zupełnie inaczej, próbowała stawiac jakieś granice, chociaż miała okropną ochotę położyć dłoń na jego policzku, dotknąć jego twarzy opuszkami palców. Zamyśliła się na chwilę i wpatrywała się w jego oczy zupełnie bezmyślnie.

- To nie ja mam farta, bardzo chętnie bym się skonfrontowała z kimś, kto chciałby zjeść mnie żywcem, dosyć często to robię, to mogłoby być ciekawe doświadczenie. - Nie bała się zemsty szaloncyh botaników, mogłaby się z nimi pokłócić, pewnie całkiem efektownie, gdyby nadażyła się ku temu okazja, nie miała w zwyczaju chować głowy w piach, jeśli coś się komuś nie podobało to bardzo chętnie dopuściłaby do konfrontacji i przedstawiła swoje podejście do tematu, bardzo brutalnie też pewnie pokazała, że nie do końca obchodzi ją ich zdanie, i mogliby zrobić z tym, co tylko chcieli.

- Chciałabym zobaczyć jak się na mnie wściekasz, to mogłoby być interesującą odmianą, nie spodziewałam się, że możesz ignorować swoje przekonania tylko dlatego, że jakieś kwiatki do mnie pasują. - Brała go trochę pod włos, ale nie spodziewała się, że dla kogoś jak on taka pierdoła jak to, że ktoś w czymś wygląda odpowiednio może być argumentem do tego, żeby nie mieć problemu z tym, że jakieś wartościowe rośliny zostały zniszczone przez czyjeś widzimisię. Naprawdę to wystarczało?

Najwyraźniej wystarczało bycie przyjaciółką, aby zostać specjalnie traktowaną, cóż nie mogła się oszukiwać, że jeśli chodzi o Roisa to i ona miała bardzo sporą dozę cierpliwości. Wiedziała, że dosyć mocno ignoruje bliskie jej tematy, ale nigdy jakoś specjalnie się na tym nie skupiała, nie można było mieć wszystkiego, czyż nie.

- Tak, znam cię, zdaję sobie z tego sprawę. - Była to kolejna rzecz, która ich łączyła, zresztą ustalili to właściwie na samym początku ich znajomości, na tym balu podczas Yule, kiedy całkiem nieźle się bawili i zrobili przedstawienie na oczach kilku osób. Wtedy jeszcze nie byli przyjaciółmi, w zasadzie to w przeszłości raczej nie spodziewała się, że będą podążać właśnie taką ścieżką, wydawało jej się, że pójdzie to w innym kierunku, no ale ich droga mocno się skomplikowała, aż w końcu wylądowali w tym miejscu, w którym byli bardzo bliskimi znajomymi, koleżankowali się od momentu, w którym wrócili z zaczarowanego dworku.

- Nie śmiałabym cię w nic wmanewrować Roise. - Rzuciła jeszcze z udawanym oburzeniem. - Chociaż może, właściwie, trochę tak? - Podpuszczała go, zresztą nie pierwszy raz i na pewno nie ostatni. - Na swoją obronę mogę powiedzieć tylko tyle, że jeszcze nikt nigdy tego nie zauważył, więc korzystam z okazji. - Tak, nigdy nikt nie uważał, żeby ona była w jakiś sposób wyjątkowa. Cóż, przyjaźń rządziła się swoimi prawami, pewnie każdy przyjaciel mówił w podobny sposób do swojej przyjaciółki.

Nie czuła się jakoś specjalnie wyjątkowo, ot założyła na siebie pierwszą lepszą sukienkę - bo musiała, teraz pozostawało jej tylko chwilę pokręcić się po przyjęciu, dać zauważyć i będzie mogła stąd zniknąć, zapamiętana, albo nie. Nie wydawało się, aby wzrok ludzi przyciągało do niej coś poza jej nietypowym wzrostem, była przyzwyczajona do tego, że to on zwracał na nią uwagę. Często czuła na sobie spojrzenia, a później dostrzegała ciche szepty. Przyzwyczaiła się do tego, nie mogła z tym nic zrobić, no nie niknęła w tłumie, czy tego chciała, czy nie.

- Wiem, czyli już znalazłam korepetytora? - To mogło być całkiem zabawne, właściwie to chciałaby zobaczyć, jak szybko Ambroise straci do niej cierpliwość, może powinna go uprzedzić, że jest całkiem mocno oporną uczennicą. Z drugiej strony śmieszniej będzie, jak się sam o tym dowie i będzie chciał zrezygnować.

- Jeszcze się zdziwisz, jak bardzo ułomne są, po prostu potrafię robić dobre pierwsze wrażenie, później czar pryska. - Tak, umiała się pokazać, kiedy tego chciała, ale wcale nie oznaczało to tego, że nie zdawała sobie sprawy ze swojej niewiedzy, wręcz przeciwnie umiała dostrzeć braki w swojej edukacji i była ich świadoma.

- W takim wypadku to komplement. - Odparła cicho, kiedy skończył mówić. Może nie do końca pasowało nazywanie siebie wyniosłą, bo raczej w nie widziała siebie w ten sposób, ale faktycznie chyba coś w tym było, jakieś głębsze dno.

- Trucizna zabija chyba tylko w odpowiednich dawkach, to trochę jak przebywanie ze mną, co za dużo to niezdrowo. - Zdawała sobie sprawę, że potrafi być bardzo irytująca, więc to też by pasowało. Czy to właśnie miał na myśli, że musi dawkować sobie jej obecność, żeby nic mu się nie stało? Cóż, miało to jakiś sens, rzeczywiście.

Tyle, czy wtedy chciałby się z nią przyjaźnić, jakby była dla niego taka szkodliwa? Raczej nie pisałby się na coś takiego mając świadomość, że nie służy mu jej towarzystwo. Ambroise nadal był dla niej zagadką, nie umiała go w pełni rozgryźć, co ją okropnie irytowało, szkoda, że nie dało się z niego czytać, jak z otwartej księgi, bo to ułatwiłoby jej sprawę, tak nadal błądziła, nie do końca umiała się odnaleźć w tej relacji, bo niby była to tylko przyjaźń, ale dlaczego za każdym razem gdy się nad nią nachylał jej serce przyspieszało swój rytm? Przyjaciele nie powinni w ten sposób na siebie reagować, to było niewłaściwe. Miała tego świadomość, tyle, że właśnie, bała się przekroczyć granicę, bo wtedy nie byłoby już odwrotu, a zdecydowanie nie miała w sobie tyle odwagi, aby ryzykować, że mógłby się do niej w jakikolwiek sposób zrazić. Byli już w tym miejscu i pamiętała, że to było dla niej bardzo niewygodne, kiedy nie do końca potrafili ze sobą rozmawiać i wybrali rzucanie w siebie porunami z oczu.

- Jasne, jasne. Rozumiem, w sumie to nie ma sensu, takie konfrontacje, żadnego, najmniejszego. - Przestała chyba już walczyć z wiatrakami, właściwie ostatnio robiła się voraz bardziej łagodna i łatwo odpuszczała, mniej chętnie doprowadzała do konfrontacji, które mogły ją kosztować utratą reputacji, chociaż w sumie czy jeszcze w ogóle jakąś miała? To już była zupełnie inna sprawa. Szkoda marnować czas na takie nic nieznaczące kłótnie, które nie niosły ze sobą niczego dobrego.

- Pomoc na pewno się przyda. - Rzuciła mu krótkie spojrzenie, jej myśli zdecydowanie wędrowały w złym kierunku. Przyjaciele przecież pomagali sobie w takich drobnych czynnościach, jak rozplątanie gorsetu, prawda? To nie mogło być nic więcej, dlaczego więc wydawało jej się to bardzo dwuznaczne? Zapewne znowu pozwoliła sobie na nadinterpretację. Coś musiało być z nią nie tak. Zdecydowanie.

- Najchętniej zdjęłabym go już teraz, nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę, jak się w tym ciężko oddycha. - To była jeden z powodów dla których nie znosiła nosić takich sukien, zresztą nie wydawało jej się, że tylko przez to miała problemy z oddychaniem. Kiedy Roise znajdował się blisko zaczynała wariować, czuła, że serce zaczyna jej łomotać przeraźliwie szybko i robiło jej się gorąco. Dziwne, to było dziwne. Jej ciało nie powinno reagować na niego w ten sposób, ale nie mogła nic z tym zrobić, przyzwyczaiła się do tego uczucia, które pojawiało się znienacka. W sumie nawet chyba nie umiała stwierdzić, kiedy właściwie się to zaczęło, zbliżyli się do siebie po tej wizycie w zaczarowanym dworze, czy już wtedy czuła coś takiego? Wydawało jej się, że tak. Dlaczego więc z taką lekkością przeszła do tej ich przyjaźni? Nie miała pojęcia, zaakceptowała to, że wszystko ich do tego sprowadziło, nie, żeby była z tego powodu zadowolona, bo nie miałaby nic przeciwko temu, żeby zdjął z niej ten gorset z innego powodu, tyle, że chyba po prostu chciał jej pomóc. Cóż, na pewno wyglądała jak ktoś, kto mógłby mieć problem z wykonaniem takiej czynności, szczególnie, że na co dzień rzadko kiedy można ją było zobaczyć w podobnym stroju. To na pewno była po prostu zwyczajna przysługa, którą oferował bliski przyjaciel.

- Z kimś? Wcześniej? Coś ty, wolę wrócić do domu z tobą. - Dawno przestała już łowić sobie ofiary, nie odczuwała takiej potrzeby. Od kiedy zaczęła ich łączyć przyjaźń jakoś nie interesowali jej inni mężczyźni. Miała świadomość, że to będzie raczej inny powrót, niż te, które zazwyczaj wybierała próbując po prostu znaleźć kogoś, kto chociaż na chwilę mógłby się do niej zbliżyć, ale przywykła do tego, że spędzali ze sobą wiele wieczorów, dlaczego więc dzisiaj nie mieliby tego powtórzyć, a może nawet pozwolić sobie na coś więcej. Maski wiele ułatwiały, pozwalały na to, żeby być przez chwilę kimś innym, miała ochotę być zdecydowanie kimś innym dla Ambroisa, może to była odpowiednia okazja, aby zobaczyć, czy miało to jakikolwiek sens? Cóż, noc była jeszcze młoda. Alkohol dobrze by jej zrobił, wtedy może lżej przyszłaby jej zmiana zachowania, może przestałaby się przejmować tymi granicami, które sama im wyznaczyła, a może oni sobie wyznaczyli?

- Opowiedz coś więcej, czym się różnisz od tych wszystkich botaników? - Tym razem to ona się nachyliła nad jego uchem, aby nikt nie podsłuchał, o czym tutaj dyskutują, zdawała sobie sprawę, że nie powinni dawać się podsłuchiwać, bo jeszcze ktoś zacząłby się interesować o czym rozmawiają. Siedzieli tu już dłuższą chwilę, razem, nikt im nie przeszkadzał, ale przecież ściany miały uszy, nawet jeśli tutaj nie było żadnych ścian. Zatrzymała swoją twarz tuż przy jego policzku, nie odsunęła się znowu, tylko zawiesiła się na dłużej przyglądając się swojemu przyjacielowi z bliska. Miała ochotę dotknąć jego włosów, sprawdzić, czy to, co z nimi dzisiaj zrobił zmieniło ich fakturę. Zatrzymała jednak dłoń w locie i opuściła ją na swoje kolano. To byłoby niewłaściwie, czyż nie?

- Ten rok, był specyficzny, to prawda. - Ich relacja była bardzo napięta, przez tę małą kłótnię, która się między nimi wydarzyła, w sumie, czy to w ogóle była kłótnia? Po prostu unieśli się honorem i przestali ze sobą rozmawiać, a zaczęli się traktować trochę jak powietrze i sobie nieco uprzykrzać życie. Nie wydawało jej się jednak, że to jest wszystko na co go stać, chciałaby faktycznie zobaczyć Ambroisa w formie. - Trochę mi brakuje tego strzelania piorunami z oczu w moim kierunku. - Ten okres był dosyć ciężki, ale całkiem zabawny, właściwie od początku znajomości reagowali na siebie dosyć intensywnie, kim by dla siebie nie byli, znajomymi, wrogami, czy przyjaciółmi. Zresztą nawet ten moment wrogości wydawał się jej być nieco specyficzny, bo czasem miała ochotę go rozszarpać, a czasem kiedy na niego spoglądała miała chęć się do niego zbliżyć i zamknąć mu usta pocałunkiem, żeby przestał pierdolić głupoty, nie powinna jednak teraz o tym myśleć, to był zdecydowanie zły kierunek, zwłaszcza, że teraz się tylko przyjaźnili. Strasznie to było neutralne i chyba zaczynało jej przeszkadzać.

- Jeszcze się nie nauczyłeś, że ja nic nie muszę? - Ile razy będzie musiała mu to powtarzać, aby to do niego dotarło? Ona powoli zaczynała zdawać sobie sprawę z tego, że Ambroise nigdy nie robił czegoś tylko i wyłącznie dlatego, że musiał, najwyraźniej on jeszcze nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, że ona również była taką osobą. - Dlaczego? Wydawało mi się, że przyjaciele powinni być bardzo obiektywni. - Chyba na tym właśnie polegała przyjaźń. To oni powinni sprowadzać na ziemię swoich najbliższych.

- W takim wypadku, nie są mnie warci, ale tutaj zawsze brakowało osób, które potrafiłyby wzbudzić moje zainteresowanie, zwłaszcza na dłużej, dlatego dzisiaj wolę wrócić do domu z tobą, wiesz? - Może nie do końca w takiej formie, w jakiej widziałaby ten powrót, gdyby faktycznie miał przebiegać tak jakby chciała, ale to jej wystarczało. Miała go obok siebie, cieszyła się, że jest przy niej, może kiedyś uda jej się wyznać to, co zaczynało ją trapić. Może się przyzna do tego, że ta przyjaźń przestała jej wystarczać, może znajdzie w sobie odwagę, kiedyś. Póki co, cieszyła się z tego, co miała.

- Nie mam pojęcia, bo trafił mi się pewien trudny osobnik, który trochę namieszał w moim badaniach. - Tak, nigdy nie udało jej się jeszcze tak długo trzymać jakiejś osoby. Nie tak intensywnie. Jasne, miała przyjaciół - ale nie spędzała z nimi każdej wolnej chwili. Tutaj było zupełnie inaczej i nie wydawało jej się, aby Ambroise miał chęć póki co rezygnować z tej znajomości, wręcz przeciwnie, raczej sprawiał wrażenie, jakby naprawdę chciał zostać w jej życiu, szkoda, że tylko jako przyjaciel, ale zamierzała to zaakceptować. Przyjmowała to, co los jej podsuwał, może kiedyś odważy się sięgnąć po więcej. Jeszcze nie teraz, byłoby jej przykro gdyby straciła to co miała.

- Czy przestałbyś mnie lubić, gdyby się okazało, że marna ze mnie zielarka? Czekaj, w Mungu już działały czary? - Próbowała się cofnąć do tego dnia, kiedy go poznała i miała wrażenie, że zrobiła na nim raczej średnie wrażenie wpadając tam mocno zirytowana, szczególnie, że szpital tylko potęgował w niej te wkurzenie. - W sumie skoro teraz mnie lubisz i ja cię lubię, to może bez sensu jest ryzykować? Może lepiej odpuśćmy. - Tylko co, te korepetycje, czy oni dalej właściwie rozmawiali o tych korepetycjach, czy byli już zdecydowanie gdzieś indziej. Nie miała pojęcia, próbowała wyczytać coś z jego oczu, ale zdecydowanie jej się to nie udawało, zwłaszcza, gdy musiała się skupiać na tym, żeby nie przestawać oddychać, kiedy znajdował się tak przerażająco blisko niej. Nie powinna w ten sposób na niego reagować.

- Mhm. - Podała mu swój kieliszek, chociaż sama miała chęć się napić, zdecydowanie tego potrzebowała, bo zaczynało się robić dziwnie. Alkohol powodował, że przestawała się martwić czymkolwiek, więc to byłoby całkiem przydatne w tej chwili.

- Nie jestem ekspertem, tak tylko udaje, że wiem, o czym mówię, a to, że nie robię tego jakoś bardzo pokracznie to tylko i wyłącznie twoja zasługa Roise, ale nie ma szans, że kiedykolwiek przekonasz mnie do eliksirów. - Wbrew pozorom nie ignorowała zupełnie tego, co do niej mówił, próbowała rozumieć te jego wszystkie komentarze, chociaż nie zawsze jej to wychodziło.

Przewróciła oczami słysząc jego kolejne słowa. - Mam ci przypomnieć kim jestem? A może chcesz, żebym była kimś innym? - Miała wrażenie, że ta rozmowa zaczęła się toczyć w bardzo dziwny sposób i nie do końca się w niej odnajdywała. Ostatnio było między nimi coraz więcej takich chwil, momentów, kiedy nie ogarniała rzeczywistości.

- Dziękuję za komplement, ty też dobrze wyglądasz, nieznajomy. - W sumie wypadało się odwdzięczyć za komplement prawda? Wypadało, tylko od kiedy ona przejmowała się tym, co wypada, nie miała pojęcia, szczególnie w jego towarzystwie. Spięła się jeszcze bardziej, wyprostowała, czego na pewno nie dało się nie zauważyć, zaczęli grać po raz kolejny w jakąś dziwną grę, której zasad nie znała, nie zamierzała się jednak nie ograniczać, bo po co?