Nie chciał nikogo widzieć. Od pogrzebu, nie odpisywał na listy. Nie pojawiał się na wspólnych posiłkach. Selar na zmianę z Belenosem przynosili mu jedzenie, a i to nie było często tknięte. Czasami coś wypił. Ale żyć mu się nie chciało. Nie, kiedy właśnie niedawno stracił brata. Połowę, siebie.

Listy jakie do niego przychodziły, dostarczane były do pokoju. Wczoraj jedynie wyszedł, aby pozałatwiać ostatnie już sprawy dotyczące śmierci Roberta, w tym upełnomocnił testament jaki pozostał. Przepisując już oficjalnie kamienicę na siebie. Pod swoje skrzydła biorąc zajęcie się sklepem w Podziemnych Ścieżkach. Pozostał z tym wszystkim sam. Musiał podjąć kilka decyzji. Ale te nie były proste. Nie był to także czas, aby nad tym myślał. Nie miał po prostu siły.

Zaczął nosić się na czarno. W żałobie. Siedział na łóżku w swoim pokoju. patrząc na rozłożone i pootwierane listy. Nie podobał mu się jeden z nich, anonimowy, krótka notka. Jakby ktoś chciał mu grozić, albo może ostrzegać? O które z jego dzieci może chodzić? Podejrzewałby może Charlesa. Ten w ostatnim miesiącu dał się niektórym mocno we znaki swoimi kompromitującymi pomysłami na świece. I wiedząc, że syna najpewniej pójdzie swoim kierunku kariery, ich biznes rodzinny może upaść. Bo nie było już kto miałby po nim przejąć Olibanum. Co najwyżej – Stanley. Ale on miał już swój biznes. Czy musiało do tego dojść, że to co stworzył jego ojciec, kontynuował brat, on miał zakończyć?

Rozmyślania przerwały mu słowa Scarlett za drzwiami. Ta jedyna poza Sophie co tutaj pozostała. Ta cisza w tej kamienicy bywała przerażająca, drażniąca. Nie raz Richard zastanawiał się, dlaczego nie przekonał Roberta do wyjazdu już ponad dwadzieścia lat temu. Dlaczego po śmierci ojca, on sam nie przeprowadził się ostatecznie od razu. Choć odległość ich więzi nie rozdzielała, tak jednak czuł, że sporo stracił.

Scarlett wspominała dawne czasy, które spędzili w Oslo. Ile broiła, aby zwrócić na siebie uwagę. Była utrapieniem, nie raz jej dawał szlabany i podnosił głos, ale wciąż była jego dzieckiem. Jedyną córką jaką miał. Nie poddawała się. I teraz to także okazywała.

Wstał i podszedł do drzwi, które otworzył, aby ją zobaczyć. A ona jego. Nie otworzył szeroko. Ale na tyle, aby mogła go zobaczyć ubranego w czarny sweter, lecz nie golf. W czarnych spodniach. Na twarzy nie malował się żaden uśmiech. W jego oczach wciąż tkwił smutek po stracie brata. Na twarzy miał lekki zarost. Od dwóch dni nie golił się.

- Pójdziemy na spacer. Poczekaj na mnie na dole.
Zgodził się na jedną, pierwszą propozycję. Być może i on sam potrzebuje się ponownie przewietrzyć. Nie czekał na jej jakąkolwiek reakcję. Zamknął drzwi, aby w pierwszej kolejności posprzątać na łóżku. Wszystkie listy jakie miał rozłożone, starannie złożył, schował do kopert i wszystko razem do jednej z szuflad, zabezpieczając zaklęciem.

Opuścił swój pokój i zszedł na parter, aby dołączyć w korytarzu do Scalett, w celu ubrania wyjściowych butów i założenie jesiennego czarnego płaszcza.

- Selar.
Zawołał skrzatkę, a ta od razu się zjawiła.
- Wychodzimy się przejść, gdyby ktoś nas szukał.
Poinformował skrzatkę, która przyjęła do wiadomości informację i spojrzał na córkę, dając znać, że mogą wychodzić. Upewnił się jeszcze, że miał wszsytko ze soląco niezbędne, w tym różdżkę.

Mógł zignorować jej domaganie się uwagi. Mógł zrobić wszystko, aby dano mu spokój. Mógł wyjechać i nie wracać. Najwyraźniej nie dane mu było żyć w żałobie i samotności dość długo. Dopuszczając jedynie do siebie skrzaty, jeżeli miały coś do przekazania. Jego dzieci uświadomiły mu, że są obok. Czy to był list Charlesa, czy drapiąca w drzwi Scarlett. Nie mógł się dosłownie odciąć, choć miał taką ochotę. Dlatego też dzisiaj, na prośbę córki, zgodził się wyjść z nią na ten spacer. Zaczerpnąć świeżego powietrza, niż przemieszczać się tylko teleportacją między lokacjami. Kamienia – Olibanum – Głębina.

Być może ją zaskoczył, ale po sobie żadnych emocji poza stratą brata, nie okazywał. Dotrzymał jej towarzystwa, opuszczając kamienicę, idąc u jej boku. Pozwolił sobie na tradycyjne zapalenie papierosa, wypalając dziennie jedną, jeżeli nie dwie paczki. Inaczej nie umiał. Może tytoń zabije go szybciej niż by myślał.

Chwila drogi trwała w milczeniu. Poprzedzająca hałasami miasta i plączącego się pod nogami kota Scarlett.  Wypłosz, na którego trzymanie w domu zgodził się tylko z dwóch powodów: dla świętego spokoju i że Robert sam sprowadził takiego do domu.

Więcej mówiła Scarlett, nawiązując do pogody. Podejmując neutralny temat do rozmowy. Nawet, jeżeli będzie padało, wyczaruje parasol. Co za problem. Zeszliby na jakąś boczną stronę i nawet teleportowali gdzieś w pobliże Dziurawego Kotła albo wrócili do kamienicy.

"Stażystka w kancelarii prawnej…" – powtórzył w myślach. Czy tego chciała Scarlett? Spojrzał na nią, z papierosem trzymanym w wargach. Jedną rękę mając schowaną w kieszeni, drugą sięgnął po peta.
- Na pewno tego chcesz?
Zapytał poważnie. Wiedział, jakie miała zdolności, pasję, zainteresowania. Ale czy pobyt tutaj nie zmienił czasem jej planów przyszłościowych? Richard chciał, aby dzieci zrobiły karierę tutaj, aby wszyscy byli blisko rodziny. Lecz po tej stracie, widząc co się w tym kraju odpierdala, nie uważał by to miało sens. Mogli wrócić do siebie. Tylko czy ze chcą?

Znów zmiana tematu o pogodę i wspomnienia o Baldwinie. Jej znajomym, który w prezencie rozdawał zwierzęta.

- Wciąż się spotykacie?
Zapytał, tym razem o jej znajomość z tym chłopakiem. Czy powinien się trochę więcej zainteresować sprawą, jeżeli między nimi mogło zaiskrzyć coś więcej? Czy to tylko "kolega od kota"? Pytając, pokazał, że temat jej przyszłości i ewentualnego kandydata na męża, nie był mu obojętny.

Dla Richarda było ważne, zadać to pytanie córce. Czy chciała iść w tym kierunku zawodowym, zostawiając wszystko co otrzymała w Oslo? Odziedziczyła w spadku po swojej byłej nauczycielce i pracodawczyni? Czy pobyt tutaj, tak bardzo zmienił jej podejście do życia zawodowego?

Chciała, aby ich nazwisko budziło szacunek. Nie budziło. Nie przez wcześniejsze nieprzemyślane działania Charlesa i jego naiwność. Nie przez Lorien, która ich niszczyła od środka. Nie przez Alexandra, których ich ośmieszał. Nie wspominając już o dalszej przeszłości, związanej z odejściem z Ministerstwa Magii. Nawet jego ojciec popełniał sporo błędów. Czy można, albo czy jest jeszcze jakaś szansa aby naprawić to? Czy Scarlett, wierzy w te zmiany?

"Któreś z twoich dzieci musiało się udać..." – Być może miała rację. Idealne dzieci jednak nie istniały. To samo przecież tyczyło się bycia rodzicem. Idealnym nie był. Wychował je jak umiał i z każdym co prawda miał problemy. Ze Scarlett wcześniej, z chłopakami dość niedawno. Najbardziej to Charles i Scarlett pragnęli jego uwagi, starali się, aby ich dostrzegał. Nie robił różnicy, ale widocznie córka bardziej ją odczuwała.

Zaciągnął się i wypuścił dym po chwili, opuszczając rękę. Musiał chwilę pomyśleć nad jej słowami. Przeprowadzając się, nie tyle co sami podjęli także tą decyzję, ale i on jako ojciec, puścił ich w tym niebezpiecznym kraju samopas. Nie upilnował ich odpowiednio, a może powinien?

Czy powinien bronić chłopców, kiedy to córka wychodziła lepiej od nich? Spojrzał na jej twarz. Tak podobną do Rebecci. Tak z charakteru podobną do niego.

- Skoro tego chcesz, nie będę kwestionował Twojego wyboru.
Odparł w końcu, nie mając nic przeciwko temu, że postanowiła iść tą drogą kariery, jaką obrała. Może patrząc w to głębiej, widział jakieś inne korzyści?

Być może też, nie umiał córce inaczej odpowiedzieć na jej pytanie. Lecz może spojrzenie wystarczyło, że mógłby się zgodzić z jej słowami. Czy Scarlett powinna być przykładem dla swoich braci? Szczególnie, dla Charlesa?

Nie bronił chłopców. Mógł to zrobić. Mógł to jakoś okazać. Ale, nie potrafił. Nie po tych ostatnich wydarzeniach. Każdy niesie swoje brzemię błędów i problemów. Każdy pracuje na siebie, dla siebie.

Czy chciał poznać Baldwina Malfoya? Nie był to jeszcze dla niego dobry okres. Był świadom jednak tego, że nie może zlewać pytań i próśb swoich dzieci. One mu jeszcze zostały na tym świecie. Dał im przecież życie, cząstkę siebie. Był blisko, a jednak i daleko.

- To jest między Wami coś więcej?
Niby podjęli poważny temat, ale jednak odpowiadali pytaniami. Richard spojrzał na córkę, nie ukrywając zaskoczenia, że mogłaby już kogoś znaleźć za partnera. Kandydata na męża, nie chcąc jasno się określić. Nie zaprzeczyła przy jego wcześniejszym pytaniu. Pytając o zapoznanie, mogła też potwierdzić, tak właśnie jest. Spotykają się. Utrzymują kontakt. Jego wzrok powędrował nawet na kręcące się pod jej nogami stworzenie. Aż w końcu skupił wzrok przed sobą.

Wysłuchał wyjaśnienia Scarlett, że to jednak jest przyjaźń. Dogadują się, wspiera ją, może na niego liczyć. Podsumowywał sobie cechy jakie mu przedstawiała. Zaciągnął się ponownie, chcąc to przetrawić, wypalając do końca papierosa, którego po chwili puścił na chodnik, aby zgasić podeszwą buta. Wypuścił dym z płuc, po czym uwagę skierował na córkę.

- W takim razie... Chętnie go poznam.
Wyraził zgodę, jeżeli to było dla niej ważne. Uśmiechnął się lekko, jakby może cieszył, że córka znalazła kogoś, kto jest jej wsparciem.

Dał im swobodę, aby mogli wybrać zawód, w jakim będą czuć się najlepiej. W czym będą dobrzy. Nie chciał zmuszać swoich dzieci na siłę, do podążania za rodzinnymi tradycjami. Odszedł w tym przypadku od tradycji ojca, który próbował jemu narzucić z góry pracę w Departamencie Tajemnic. Francis nie akceptował innego wyboru ścieżki zawodowej swojego syna Richarda. Dlatego rzekomo "wygnał" go z domu poza wyspę, nie zamierzając mu pomagać w obcym kraju i wspierać finansowo. Richard chcąc samodzielnie czegoś dokonać, w wybranej przez siebie drodze kariery, nie osiągnąłby tego bez wsparcia brata. Dlatego też posiadając trójkę swoich dzieci, chciał, aby nauczyli się sobie pomagać. Czy udało mu się ten etap osiągnąć? Nie do końca. Choćby patrząc na podejście Leonarda do Scarlett.

Skoro jego córka, chciała zmiany. Podjęła pracę w zupełnie innym kierunku zawodowym, niż planowała wcześniej. Nie będzie jej tego odbierał. Zaakceptował jej wybór i zaznaczył, że nie będzie tego kwestionować. Aż taki podły jak swój ojciec, nie był.

Co nie zmienia jednak faktu, że ostatecznie skończył w tym, czym zajmował się jego ojciec i brat. Biznesem rodzinnym, handlem świec i kadzideł. Beznadziejny był w ich tworzeniu, ale za to bardzo dobrze szło mu nawiązywanie umów i komunikacja międzyludzka. Sprzedawanie towaru i pozyskiwanie nowego oraz składników. Gdyby stanął przed grobem ojca, zapewne rzekłby, że osiągnął to czego nie mógł za życia. Czy ich odejście musiało sprawić to, żeby Richard kontynuował ich dzieło dalej?

Chwila spaceru w ciszy i podejmowanie kolejnych tematów. Na podziękowanie Scarlett skinął głową, że je przyjął. Pojawił się zaś wątek odnoszący do jej chłopaka, przyjaciela? Kimkolwiek dla niej był wspominany Baldwin. Dopytywał, aby być świadom, czy znalazła tego, godnego poślubienia. To jednak było jeszcze za wcześnie o tym rozmawiać. Słuchał jej odpowiedzi, przypominając sobie tym samym sytuację z Sophie i poznanie jej towarzysza Mathiasa, który od samego początku wydawał mu się być podejrzany. Szczęście, że ich znajomość długo nie przetrwała. Być może te z tego powodu, zgodził się poznać towarzysza swojej córki?

- Zaufam Ci, że postąpisz odpowiednio. Bądź jednak ostrożna.
Oznajmił wierząc, że nie będzie ślepa na oszustów, zdrajców i kłamców. Z jakiegoś powodu ją wyszkolił, aby umiała sobie poradzić, pamiętając jednak o podstawowych zasadach, jeżeli kiedyś przyjdzie jej być zoną.

Zgodził się go poznać. Chce wiedzieć, z kim spotyka się Scarlett. I na tym temat się zakończył. Obserwując okolice w spokojnym spacerze. Niespodziewanie padło pytanie o Charlesa.

- Nie widziałem.
Przyznał zgodnie z prawdą. Od pogrzebu Roberta, nie widział się z chłopcami. Dostał jedynie list od nich ze wsparciem. Aby o nich pamiętał.
- Czym się martwi?
Zapytał spoglądając na córkę w zastanowieniu, marszcząc brwi. Co takiego martwi jego syna?