—XX/02/1965—
Anglia, Magiczny Urząd Celny
Julian Bletchley & Anthony Shafiq

On the stiff twig up there
Hunches a wet black rook
Arranging and rearranging its feathers in the rain-
I do not expect a miracle
Or an accident

To set the sight on fire
In my eye, nor seek
Any more in the desultory weather some design,
But let spotted leaves fall as they fall
Without ceremony, or portent.

Although, I admit, I desire,
Occasionally, some backtalk
From the mute sky, I can't honestly complain:
A certain minor light may still
Lean incandescent

– Światła reflektorów w tym miejscu lepiej by zrobiły Tobie niż mi, pozwól mi się więc cieszyć Pepino tym, że jest jak jest. – kącik ust drgnął mu nieznacznie, gdy usłyszał lekko zachrypnięty głos aurora. Nie byłoby to dobre dla ich gentlemańskiej umowy, żeby byli widywani razem. Nie spodobałoby się to ani jednej, ani drugiej stronie. Światła reflektorów mogły tylko wszystko skomplikować.

– A co mam? Yule na bis, mój drogi. – cisnął petem, a syk zgaszonego ognika zagłuszony był skutecznie przez nieprzerwanie lejący deszcz. Sięgnął po różdżkę, odwracając się od niego i w kilku krokach dostając do wejścia magazynu. Ryzyko takiego spotkania niosło ze sobą ryzyko, ale nie była to ich pierwsza wspólna "akcja". Obaj mieli interes w tym, aby ta znajomość trwała w takiej formie i Shafiq wierzył, że zwietrzyłby ten moment, kiedy nagle ten interes przestał go obejmować. Z drugiej strony Pepino znał kilka jego grzeszków i nie pociągnął ich dalej. Zaufanie. Najcenniejsza waluta.

Uniósł różdżkę i pieczęć chroniąca magazynu zalśniła na moment przed rozproszeniem.

– Oto mój tegoroczny prezent dla Ciebie druhu. Magazyn, który oficjalnie w dokumentacji stoi pusty, a dostęp do niego mają trzy osoby, z czego jedną z nich jest Szef Oddziału Celnego. – Przeszukanie bez nakazu? Na ile dowody w ogóle brane byłyby pod uwagę jeśli pozyskano je nielegalną drogą? Z drugiej strony świadomość tego czego powinni szukać w dokumentach pomagała dotrzeć do nakazu i zdobycie dowodu. Ktoś tylko musiał pokazać początek tej nici, aby dotrzeć do zgniłego kłębka. Mowa była w końcu o osobie mającej duże plecy. Z drugiej strony... czy do ów pleców jednak nie wliczał się właśnie Shafiq - zastępca szefa Organu Międzynarodowych Standardów Handlu Magicznego, pod którego podlegały urzędy celne?

Wsunęli się do środka i szczęśliwie było tu zdecydowanie bardziej cicho. Runy wygłuszające pomogły na dudniący nad ich głowami deszcz na tyle, że mogli nie tylko słyszeć swoje myśli, ale też prowadzić rozmowę. Tymczasem wewnątrz cuchnęło popiołem i rozkładem. Nikły lumos oświetlił rzędy skrzyń, paczek, kufrów, ale też ciasnych klatek, z których spoglądały na nich orientalne gatunki magicznych zwierząt.

– Nie stoi tu nic, o czym tamten drań by nie wiedział i czego by nie próbował opchnąć cudzymi rękami na czarnym rynku. Od czego masz ochotę zacząć? – zapytał Anthony swobodnie, uśmiechając się wręcz kokieteryjnie, jakby stali nad bufetem na jednym z jego ulubionych snobistycznych przyjęć. W jego wolnej dłoni zalśniła bielą chusteczka, którą przyłożył do nosa. Uśmiech był tylko maską, mężczyzna zdecydowanie odczuwał dyskomfort przebywając tutaj.

And yet... here there were.

– O winie możemy porozmawiać później, ale w domu stoi niestety tylko fortepian, na którym nie grałem od wieków. – Gdyby ktoś się dowiedział, nie byłoby tak słodko. Obaj stąpali po cienkim lodzie, balansując na granicy prawa. Czyż nie było to jednak ekscytujące? Uśmiechnął się jednak na wzmiankę o byciu dramatycznym, pozwalając sobie na moment, na krótki, niewidoczny w skąpanym w cieniu magazynie moment nostalgii, za tym, który mógł wszystkim udzielać lekcje mistrzowskie w byciu dramatycznym. Jonathan jednak był teraz we Francji, a Anthony nie chciał absolutnie być przyłapany przez aurora na momencie rozproszenia, na momencie tęsknoty za przyjacielem, który najprawdopodobniej nigdy nie powróci na stałe na wyspy, lśniąc na zagranicznych salonach i spijając śmietankę z mleka zebranego przez Anthony'ego za poprzedniej kadencji. Oczywiście był cień nadziei, nikły, że kiedy wspólnie z Juliánem umoczą kandydata na szefa OMSHMu, wtedy jemu przypadnie w udziale awans. Szkic listu w którym nieco rozpaczliwie prosi przyjaciela o powrót do kraju leżał na dnie jego szafy i czekał na lepsze dni. Dni, które trzeba było sobie wypracować takim uroczym wieczorem jak ten.

– Wiem, nie jestem doń zbyt przywiązany. – skwitował "przestrogę" czy raczej oczywistą oczywistość. – Mam nadzieję, że mnie nie aresztujesz po opuszczeniu tego miejsca? – zapytał nieco kpiąco, znając przecież odpowiedź. Pepino mógł narzekać, mógł skamleć, ale Anthony dostrzegał jego ekscytację. Może i było to szambo, ale wypełnione złotymi jabłkami. – W ramach prywatnego śledztwa dotarłem do nici prowadzącym ku trzem przedmiotom. Dwóm czaszkom, jednej księdze i świecy. Czas jednak jest jednak Twoim przeciwnikiem, jeżeli chcesz to zrobić drogą prawa. – Podążał za nim i z zaciekawieniem zaglądał mu przez ramię. Nie dla siebie, a dla Morpheusa, bardzo ciekawskiego Niewymownego. Jeśli cokolwiek zniknęłoby tej nocy z magazynu, nikt przecież nie będzie rozważał tego, jako prawdziwą kradzież. Kto go oskarży? Umoczony nadzorca tego miejsca?

– Chyba gdy skończymy, wolałbym zaprosić Cię do sauny, albo gorących źródeł na północy. Mam wrażenie, że to skażone powietrze wgryza mi się w skórę i płuca. – zaskomlał z wyraźnym obrzydzeniem. Nie lubił czarnej magii.
Była taka... nieelegancka.

Chciałby opowiedzieć mu dobrą historię bo był w tym dobry. Mógłby mu opowiedzieć, roztoczyć wizję, zarazić ideą. Mógłby zabawiać go do białego rana anegdotami, wplatając zręcznie jak lśniące wstążki w ciemne pasma włosów myśli i pragnienia, które sprzyjałyby jego własnemu celowi. Mógły tkać, mógły zapraszać, mógłby kusić niczym wąż sunący przez grube konary owocowego drzewa.

Nie mieli na to czasu, a ich gentelmańskie porozumienie nie przewidywało dotąd takich atrakcji. Mieli wspólny cel - potrzebowali konkretów, które sprawią, że pewien szef Urzedu Celnego przestanie być politycznym przeciwnikiem, znaczy się zostanie słusznie i przykładnie ukaranym oczyszczającego się z szumowin Ministerstwa.

Dlatego z przesłoniętych jedwabną chusteczką ust Shafiqa płynęła naczystsza prawda, szczerozłote fakty, które Wąż skutecznie zebrał, aby ułożyć je na talerzu podarunkowym Stróżowi. Tłuste plugawe artefakty piętrzyły, ale Anthony wybrał te najtłustsze, najznamienitsze.

No może ominął jeden czarny wolumin. Nieistotny, zapisany w języku, który był ojczystą mową wymierającego plemienia. Prześlizgnął się po nim ledwie wzrokiem odkładając go zupełnym przypadkiem w miejsce odpowiednio zacienione, a jednocześnie proste do sięgnięcia, gdy będą wychodzić. Któż miałby odnieść o tej zuchwałej kradzieży? No przecież nie właściciel czy stróż tego mistycznego grajdołka.

Anthony odczekał swoje śledząc stalowymi oczyma węszącego Juliana. Lubił obserwować go w pracy, być może przez wzgląd na nie tak popularny acz wciąż przyjemnie emanujący męskością profil, być może przez ciemne orzechowe oczy, które przywodziły mu na myśl kogo innego, kto dzięki wstawiennictwu wszystkich bóstw nie postawił na karierę policyjną, tylko polityczną. Wróci? Nie wróci? To miało się dopiero okazać.

W dośc nieoczekiwanym momencie na zewnątrz rozległy się jakieś kroki. Odgłos stłumionej rozmowy nocnego obchodu dobiegł ich nieco przygłuszony przez blachę magazynu w którym się skryli. Anthony momentalnie rozproszył wszelkie światło i przylgnął bliżej Bletchley'a.

- Świstok na miejsce rozrywek? Chyba obaj zasłużyliśmy na moment wytchnienia. - szepnął mu w jego rodzimym języku wprost do ucha, łapiąc przyjemne tony jego wody kolońskiej, która z takiej odległości w połączeniu z ciepłą skórą skutecznie przebijała się przez czarnomagiczny odór. Wystarczyło jedno skienienie, mocniejsze złapanie za rękę, albo inne soczyste przekleństwo na potwierdzenie i już oni oraz pewna niepozorna książka w czarnej obwolucie przeskoczyli...


.... gdzieś.

Niebo tonęło w zielonej łunie zorzy polarnej a zaduch magazynu został zastąpiony ostrym, mineralnosiarkowym smrodkiem gorącego, wulkanicznego źródła. Anthony momentalnie po przybyciu schował ręce w przepastne kieszenie swojego prochowca i roześmiał się serdecznie. Stali tuż obok niewielkiego drewnianego domku, będącego w sumie sześcianem o dwumetrowej krawędzi. Drzwiczki nie posiadały klamki, ale w końcu obaj byli czarodziejami, żeby sobie z tym poradzić. Pojedynczy leżak stał tuż obok eleganckiej metalowej drabinki prowadzącej wprost w lecznice wody.
- Maseczka... nie jestem pewny, ale dobra wódka z pewnością nas zakonserwuje od środka. Rozgość się proszę. Ręczników podejrzewam będziemy mieli dość - powiedział uprzejmie i przejechał różdżką po drzwiach tak, że te zakwitły przyjemnym inkrustowanym listowiem po czym uchyliły się, ukazując całką zgrabny magazynek zawierający jadło, napitek, szalfroki ręczniki, sól i miód do nacierania oraz wicie ziół i gałęzi, zależnych od potrzeby. Anthony wszedł do środka i odłożył płaszcz na jedno ze stojących krzeseł, obok dokładając kapelusz i niespiesznie rozsupłując krawat. Przypatrywał się ususzonym roślinom, gdy rozpinał guziki koszuli.

-Wybacz takie nieoczekiwane porwanie z mojej strony. Mam nadzieję, że mnie nie skujesz z tego tytułu. błysk rozbawienia pojawił się w ambitnym oku. -Islandia była jedną z opcji, które chciałem Ci zaproponować, ale los dziś zdecydował za nas. Podejrzewam, że surowe warunki Ci nie przeszkadzają. W końcu jesteś... wychowankiem domu Godryka, czyż nie?

Anthony nie poświęcał zbyt wiele uwagi rozbierającemu się mężczyźnie, a jego fantazja bynajmniej nie galopowała w stronę mnogości scenariuszy, które mogłyby się wydarzyć tutaj, na islandzkich termach, gdzie miał w spokoju ducha odpocząć po wymagającym dniu i wygrzać kości namineralizowaną okolicznym wulkanem wodą. Shafiq zdawał sobie sprawę, że ludzkie ciało jest w stanie wyczuć, gdy jest obserwowane, a ktoś szkolony do walki z czarnoksiężnikami musiał przecież odznaczać się wysoką percepcją, która bez problemu poinformowałaby go o tym i kto wie, być może auror zrozumiałby to opatrznie. Ostatnim czego Anthony chciał, było wprawiać swojego gościa w dyskomfort, tymbardziej, że niejako porwał go tutaj wbrew jego woli.

Nie miał problemów by napić się wódki o lekko ziołowym posmaku. Skrzywił się potem, jako degustator wina nie przepadł za tak mocnym alkoholem, choć niewątpliwie pomagał on w pierwszym stadium dostania się do term. Przyjemne ciepło rozlewało się po jego ciele, charakterystyczne odrętwienie, które punktowało wszystkie napięte tkanki. Trochę żałował, że na ten wieczór nie zamówił tutaj również masażysty. Trochę cieszył się  tego faktu, bo mimo wszystko splot okoliczności dawał mu okazję do rozmowy z aurorem, z którym co prawda łączyło go porozumienie, nie tak silne, jakby sobie tego życzył.

– Tu mnie masz przyznaję, choć oczywiście kajdanki to byłoby stanowczo zbyt mało, kto to widział pętać ledwie nadgarstki – bezceremonialnie doprowadzał sytuacje do absurdu, nadawał jej rys śmieszności, aby nikt nigdy nie mógł poza Morpheusem, wiedzieć jak blisko w tej przejaskrawionej formie jego słowa były prawdą. I też wynikało to raczej z teoretyzowania nad księgami różnych kultur prawiącymi o sztuce miłosnej czarodziejów, gdyż Anthony rozpatrywał erotykę - zwłaszcza własną - głównie w kontekście zagrożeń dla jego całkiem spokojnego życia, aniżeli pragnień, które chciałby jakkolwiek iścić, bez wspomnianej kontroli nad nimi. – Minimum 15 metrów liny, najlepiej porządnie nawoskowanej a i tak nic tak dobrze nie robi zmęczonemu urzędnikowi państwowemu, jak dobra mumifikacja, oczywiście tylko ostatnie jej stadium, bez wyciągania mózgów nosem. – Zaśmiał się lekko, pozostając w domku, gdzie pozbywał się śmierdzącego garnituru, zamierzając nie tyle co wyprać go, a anihilować w najbliższym czasie. – W Ministerstwie mamy nawet na to specjalny pokój. Na naszym piątym piętrze. Ot, profity wymiany kulturowej. W Egipcie to codzienność– Wątpił aby jego partner odrobił lekcje i wiedział, czemuż to Egipt jest tak bliski Shafiqowemu sercu, nie dbał o to jednak za bardzo.

Z domku wyszedł nago, przepasany ledwie ręcznikiem, zabierając ze sobą tak szklanki jak i butelkę. Nie lubił smrodu, ale jezioro miało właściwości lecznicze, opary zaś skutecznie oczyszczały tak umysł jak duszę. Uśmiechnął się więc lekko, nim pozostawiwszy okrycie na brzegu, zszedł po drabince do ciepłego, kamiennego zbiornika. Takie właśnie było życie polityka, niby odpoczywali, a on czuł się, jakby wciąż był w pracy, zmuszony by uważnie dobierać słowa i nie dać porwać rozmowie, rozgrzany wódką, zmiękczony siarczaną kąpielą. Zanurzył się do poziomu piersi, znajdując na wyślizganych kamieniach wygodne dla siebie ułożenie niedaleko wyjścia. Julian nie wiedział o tym, ale fakt, że byli tu razem był aktem wielkiego zaufania, ponieważ Anthony bał się wody bardzo i przez lata żył w przeświadczeniu, że tak właśnie umrze, po tym jak jego starszy brat najął aktorkę, która przepowiedziała mu taką, a nie inną przyszłość.

– Hmm?– mruknął nieco rozkojarzony, gdy padło pytanie, a potem przejechał wilgotną ręką po swoich włosach, które teraz zdawały się być ciemno brązowe. Uniósł głowę ku niebu, pozwalając zieleni odbić się w srebrzystych tęczówkach milczącej refleksji. – Nie wiem. Dużo zależy od Ciebie. Myślałeś już do którego sędziego uderzyć z tym śledztwem? To musi być ktoś bardzo głodny awansu. Odpowiednio przebojowy i bezwzględny. – sugerował uczynnie, teraz, gdy mogli pozwolić sobie na tak otwartą rozmowę.