Jakimś cudem udało im się wyjść z jej mieszkania, okazało się to nie być wcale takie proste, jak mogłoby być, tyle, że nie powinno się oczekiwać cudów po dwójce osób, która przez miesiące tak bardzo pragnęła swojej bliskości i wreszcie ją dostała. Mieli wiele do nadrobienia, przez długi czas walczyli z uczuciem, które ich do siebie przyciągało. Na szczęście w końcu przekroczyli granicę.

Yaxleyówna czuła z tego powodu ogromną ulgę, ostatnio bardzo trudno było jej nad sobą panować w towarzystwie Ambroisa, wiedziała, że prędzej, czy później zdecyduje się na to, aby podzielić się z nim tym, co zaczęła czuć w stosunku do jego osoby. Bała się to zrobić, bała się odrzucenia, na szczęście to były zupełnie niepotrzebne obawy. Okazało się bowiem, że to uczucie opętało nie tylko ją. Odwzajemniał je. To napawało ją nadzieją na lepsze jutro.

Nie spodziewała się, że kiedykolwiek wpadnie aż po uszy, że znajdzie się ktoś kogo będzie w stanie wyobrażać sobie przy swoim boku za kilka lat. To nie było w jej stylu, najwyraźniej wystarczył jednak odpowiedni mężczyzna i bardzo szybko była w stanie zmienić swoje podejście. Cóż, znali się na wylot, spędzali ze sobą cały wolny czas, to od zawsze było coś więcej niż typowa przyjaźń, wreszcie sobie to wyjaśnili.

Nie miała pojęcia dokąd konkretnie się wybierali, szczerze mówiąc - średnio ją to obchodziło. Najważniejsze, że będą mieli szansę spędzić razem kilka dni, z dala od zatłoczonego Londynu, nikt nie będzie im przeszkadzał w odkrywaniu siebie na nowo. Bardzo dobrze, nie zamierzała bowiem wypuszczać Roisa ze swoich ramion na dłużej niż kilka minut, nie kiedy w końcu mogła sobie na to pozwolić.

Teleportowali się dość pospiesznie, bo czas ich naglił. Zbliżał się wieczór, a ponoć byli umówieni na w miare konkretną godzinę. Nie mogli się spóźnić, bo szlag mógłby trafić ich plany. Niby mogliby wrócić do Londynu, tyle, że chyba dużo bardziej podobała jej się wizja zaszycia gdzieś daleko.

Podczas teleportacji trzymała Roisa za rekę, właściwie to splotła ich palce ze sobą gdy opuścili jej mieszkanie. Podobało jej się to, że wreszcie mogła to robić, to było coś zupełnie nowego, do czego bardzo chciała przywyknąć. Była pewna, że szybko nie napawa się tą bliskością.

Znaleźli się w miejscu, którego nie znała. Nie miała pojęcia, czy kiedyś tu była. Dyskutowali zawzięcie o zbiornikach wodnych i nowych gatunkach, które mogli tu znaleźć i teraz nabrało to sensu. Poczuła morską bryzę na swoich policzkach i piach pod ciężkimi butami. Zabrał ją nad morze, w sumie to przecież wspominał na tej nieszczęsnej plaży, gdzie wyznała mu co czuje, że zna lepsze miejsce, zapewne chodziło o to.

Słońce powoli zaczynało zachodzić za horyzontem, niebo robiło się różowo-pomarańczowe, było całkiem malowniczo. Nie do końca jednak wiedziała, gdzie się zatrzymają, Ambroise jeszcze nie zdradził jej swoich planów. Spoglądała na niego przez dłuższa chwilę, wgapiała się w jego oczy, próbowała z nich coś wyczytać. - Tak właściwie, to gdzie jesteśmy? - Wolała się o to zapytać, bo nie potrafiła tego odgadnąć. Było wiele opcji, ale żadnej nie była pewna, nie, żeby było to szczególnie istotne, bo przecież najważniejsze było to, że obok niej znajdował się Greengrass, nic więcej się nie liczyło.

Jak widać plany mogły się zmienić bardzo drastycznie. Trafił swój na swego, czy coś w tym stylu. Gerladine zapierałaby się rękoma i nogami, że nikt nie będzie w stanie zatrzymać jej przy sobie na dłużej. To nigdy nie było coś, czego chciała. Ceniła sobie wolność i niezależność... jasne. Od jakiegoś pół roku zważała na wszystkie swoje decyzje, dostosowywała swój harmonogram tak, aby spędzić z nim jak najwięcej czasu. Zależało jej na tym, aby jakoś znaleźć swoje miejsce w życiu przyjaciela.

Dopiero teraz do niej docierało, że to od początku nie było typowe. Przyjaciele nie byli ze sobą, aż tak blisko, nie lgnęli do siebie, aż tak bardzo, nie czuli się źle, gdy nie wiedzieli się chociażby przez kilka dni, nie tęsknili ze sobą, aż tak mocno. Po tym, kiedy wyjaśnili sobie wszystko całość zaczęła jej się rozjaśniać, to od samego początku było coś więcej, tyle, że sami narzucili te niewygodne ramy, które w końcu zaczęły im przeszkadzać. Być może spodwodowało to nieco komplikacji, nieco zawirowań, ale warto było czekać, aż w końcu dojdą do tego, co faktycznie ich łączy. Wiązało się to z pewną lekkością, która jej teraz towarzyszyła, czuła, że jej życie wreszcie nabrało jakiegoś sensu. Dopuszczenie kogoś do siebie tak blisko wcale nie było takie złe, jak jej się wydawało.

Yaxleyówna nie spodziewała się, że może pojawić się w jej życiu ktoś, kogo będzie chciała zatrzymać w nim na dłużej, nigdy jeszcze tak naprawdę się nie zakochała, jasne przeżywała chwilowe miłostki, chociaż, czy w ogóle można to było nazwać miłostkami? Nie spotykała się z nikim regualrnie, nie nawiązywała stałych relacji, nie chciała tego. Nie myślała o tych wszystkich mężczyznach, którzy przez moment jej towarzyszyli. Zazwyczaj zresztą były to tylko krótkie noce, bo wymykała się od nich gdy przychodził ranek. Nie chciała patrzeć im w twarze i mówić o tym, że nic z tego nie będzie.

Tym razem było inaczej, wiedziała, że Ambroise znaczy dla niej więcej. Chciała, aby budził się przy niej i zasypiał, nie wyobrażała sobie, że mogłoby być inaczej. Widziała go w swojej przyszłości, w końcu zaczęła o niej myśleć, bo kiedyś raczej żyła wyłącznie chwilą, to się zmieniło. Nie sądziła, że ich życie będzie się jakoś specjalnie różnić od tego, kiedy się do siebie zbliżyli. Właściwie wypracowali pewną codzienność, mimo, że byli tylko przyjaciółmi, zresztą to też nie powinno się zmienić. Nadal mógł być jej przyjacielem w tym wszystkim, czyż nie? Może nawet w najlepszej, możliwej wersji. Znali swoje nawyki, wiedzieli, czego mogą się po sobie spodziewać, to sporo ułatwiało. Miała świadomość, że nie musi przed nim niczego ukrywać, rozmawiali ze sobą godzinami, potrafili się mocno pokłócić, ale o tym też wiedziała. Tutaj nie było żadnych wątpliwości, chciała brnąć w to dalej, żeby zobaczyć, co uda im się stworzyć razem. Była gotowa na to, co mógł im przynieść los, zresztą wydawało jej się, że są wyjątkowi. Mało kto miał szczęście trafić na osobę, która tak idealnie wpasowywałaby się do jej życia. Tak, gloryfikowała to, co między nimi było, może nie słusznie, ale czuła, że to naprawdę jest coś ponad.

Kiedy się odezwał próbowała wyobrazić sobie w głowie mapę Wielkiej Brytanii i umiejscowić na niej miejsce, w którym się znajdowali. Nieco jej się rozjaśniło, bywała kilka razy w okolicy, nigdy jednak nie w tym konkretnym miejscu. Zresztą Yaxleyównę dotychczas bardziej ciągnęło do gór, najwyraźniej i to mogło się zmienić, bo okolica była naprawdę malownicza.

Mrugnęła kilka razy, kiedy określił jej dokładnie gdzie się znajdują. Wyglądało na to, że wszystko dokładnie zaplanował, nawet nazwa tego miejsca była bardzo sugestywna. Cóż, powinna się tego spodziewać. - Widzę, że wszystko sobie bardzo dobrze przemyślałeś. - Starała się zachować powagę, ale wychodziło jej to raczej średnio. Wszystko by się zgadzało z ich planami, które mieli zamiar zrealizować podczas tego krótkiego wypadu.

Przeniosła wzrok w stronę horyzontu, aby się przypadkiem za bardzo nie zaczerwienić, musiała przywyknąć do tego, co aktualnie się między nimi działo. Cieszyło ją to oczywiście, tyle, że jeszcze nie do końca oswoiła się z tym, że przyszło im to tak łatwo. Jeszcze wczoraj przecież znajdowali się w zupełnie innym miejscu jeśli chodzi o ich znajomość, teraz miało być tylko lepiej, w końcu właściwie i tak, jak tego chciała.

- Co dalej? - Zapytała jeszcze, bo w sumie nie miała pojęcia, jak wygląda dalsza część planu, czy właściwie mieli jakiś plan. Ambroise na pewno miał, tyle, że ona nie została w niego do końca wtajemniczona, nie lubiła tracić kontroli nad tym, co działo się wokół niej, a aktualnie zupełnie przestała panować nad tym, co się wokół nich działo. Nie wiedziała nadal, jakie są konkrety i czego poza niewychodzeniem z łóżka powinna się spodziewać, tyle, że właśnie, gdzie miało znajdować się to łóżko? Kolejne pytanie, które pojawiło się w jej głowie, ale go nie zadawała.

Nie miała pojęcia, jak właściwie się przygotował do tego wypadu, bo nie ma się co oszukiwać wszystko wydarzyło się dość spontanicznie. Jeszcze wczoraj przecież byli dla siebie tylko przyjaciółmi, a dzisiaj znajdowali się na tej plaży, nie wiadomo gdzie, gotowi spędzić ze sobą te cztery dni będąc dla siebie kimś zupełnie innym. Czy można było się do tego przygotować? Nie miała pojęcia, wierzyła jednak w to, że Roise wie co robi, nie zmarnowałby ich czasu, gdyby nie był pewien miejsca w którym mieli się zatrzymać. Nie miała problemu z tym, aby pozwolić mu zabrać siebie nawet na koniec świata. Ufała mu jak nikomu innemu, to mówiło samo za siebie. Poszłaby pewnie za nim do samego piekła.

- To by oznaczało, że znasz okolicę. - Cóż, skoro jego przyjaciel gdzies tutaj mieszkał, to pewnie bywał tu od czasu do czasu, nie zabrał ją więc w zupełnie nieznane sobie miejsce. Wszystko zaczęło jej się rozjaśniać. Wiedział na czym stał, nie, żeby zakładała coś zupełnie innego, ale teraz wiedziała z czego wynika ta pewność, że znajdują się w odpowiednim miejscu na spędzenie tych kilku dni razem.

Jako, że nie słyszała wcześniej o tym miasteczku zakładała raczej, że nie było jakieś ogromne. To spory plus, bo wiązało się to z mniejszą obecnością turystów, zresztą to i tak chyba nie był sezon, w którym ludzie wybierali się nad morze. Do lata brakowało jeszcze trochę czasu, więc nie powinni się przejmować tym, że ktoś może przeszkodzić im w rozkoszowaniu się swoim towarzystwem.

- Czy wszyscy to przeżyliście? - Zapytała unosząc przy tym brew. Cóż, miała świadomość, jak wyglądają spotkania młodych ludzi, a te klify nie wyglądały na szczególnie bezpieczne. Nie zdziwiłoby jej wcale, gdyby ktoś zupełnie niefortunnie z nich spadł i zrobił sobie krzywdę. Zresztą sama robiła podobne głupoty, jeszcze całkiem niedawno, zawsze musiał znaleźć się ktoś, kto nie do końca radził sobie w takim otoczeniu, na szczęście ona nie należała do takich osób, więc nieszczególnie się tym martwiła.

Pociągnął ją za ręke dość niespodziewanie, tak, że niemalże zachwiała się na nogach, ale szybko zamknął ją w swoich ramionach. To było miłe, niewymuszone, zresztą pragnęła tego od dawna, nie musieli się już zastanawiać nad tym, na co mogą sobie pozwolić, bo przecież wyjaśnili sobie, że pragną tego samego. To było budujące, wpatrywała się w Roisa z ogromnym uśmiechem, który właściwie nie znikał z jej twarzy od kilku godzin. Nareszcie czuła, że wszystko dzieje się tak, jak powinno, a to był przecież dopiero początek ich wspólnej drogi, mogło być tylko lepiej.

Spojrzała w końcu tam na górę, o której wspomniał, żeby dostrzec to, o czym mówił, wreszcie wyjaśniło się, gdzie mieli spędzić najbliższe kilka dni. Cóż, faktycznie miejsce wydawało się być idealnym do tego, aby zaszyć się tutaj i nacieszyć sobą.
- Posiadasz obszerną widzę o tym miejscu. - Musiał często tutaj bywać, skoro miał świadomość, które z domów nie były szczególnie często odwiedzane. Nie, żeby jej to przeszkadzało, bo ją tu przyprowadził, czyli chciał się z nią podzielić tym swoim sekretnym miejscem.

- Brzmi dobrze, bardzo dobrze. - Tak, nie do końca interesowało ją, że najprawdopodobniej włamią się do czyjegoś domu, skoro nikt tutaj nie bywał poza sezonem, to nie było to szczególnie istotne, a chyba na tym to miało polegać, a przynajmniej to zrozumiała między wierszami. Nie była zbytnio moralnym człowiekiem, nikomu raczej nie przeszkadzało to, że mieli zamiar skorzystać z jego własności.

- Możemy już wejść do środka? - Była ciekawa, jak właściwie wygląda wnętrze tego domu. Wydawał się być nieco opuszczony, jednak zdecydowanie miał duszę, lubiła takie miejsca, nie miała jakichś wygórowanych oczekiwań co do tego, gdzie mieliby spędzić te najbliższe cztery dni, nie spodziewała się jednak, że Ambroise sprowadzi ją do takiego miejsca. Wydawało jej się być naprawdę idealne, morze, piasek, skały, nieboskłon na którym aktualnie odbywał się barwny spekatakl, było tutaj cudownie.

Tak naprawdę nie sądziła, że coś mogłoby ich powstrzymywać przed tym, żeby znaleźli się w środku, chyba, że zdecydowaliby się jeszcze skorzystać z w miarę przyjemnej pogody, usiąść na zewnątrz i nacieszyć się bliskością natury, to też była nie najgorsza opcja. - Chyba, że najpierw skorzystamy z tej prywatnej plaży. - Opcji było kilka, a ona chyba aktualnie nie do końca potrafiła się zdecydować, także postanowiła skorzystać z tego, że nie była tu sama, może Roise będzie potrafił to zrobić. Zresztą nie było dla Yaxleyówny szczególnie istotne, którą opcję wybiorą - najważniejsze, że byli tutaj razem i czekały ich cztery, wspólnie spędzone dni.

- Morskie stworzenia nie są moją specjalnością, ale myślę, że będe w stanie coś tutaj znaleźć. - Cóż, o tym Ambroise mógł się przekonać. Może kelpie nie była morskim stworzeniem, ale również żyła w wodzie. Niestety miał wątpliwą przyjemność leczyć ją po bliskim spotkaniu z tym potworem, niemal przypłaciła je swoim życiem. Miała sporo szczęścia, że trafiła właśnie pod jego opiekę, mimo tego, że w tamtym momencie nie była z tego szczególnie zadowolona, bo był to chyba jeden z gorszych okresów, który przeżyli podczas swojej znajomości.

Ta bliskość, na którą mogli sobie pozwolic była czymś zupełnie nowym, czuła, że szybko nie przestaną sobie pozwalać na te drobne gesty, po które wreszcie mogli sięgać. Niby zwyczajne łapanie się za dłonie, splecenie ze sobą palców, ale wcześniej nawet do ograniczali. Pozwalali sobie czasem na odstępstwa, zdarzało jej się przecież do niego przytulić, czy dotknąć dłoni mężczyzny, ale teraz wyrażało to dokładnie to, co do niego czuła. Wcześniej raczej wolała, by nie domyślił się tego wszystkiego, bo wydawało jej się to być słusznym postępowaniem.

Zdążyli poznać się na tyle, że miała pełną świadomość tego na co się pisała. Trafiła na kogoś kto był bardzo podobny do niej, tak jak Geraldine nie umiał odpuszczać, co przynosiło drobne starcia, ale była pewna, że będą sobie w stanie z tym poradzić. Umieli ze sobą rozmawiać, nie było tematów, których nie byliby w stanie poruszyć, zresztą w przypadku Roisa Yaxleyówna była gotowa na pewne odstępstwa. Nie miała problemu z tym, żeby nie zawsze wszystko układało się tak, jak ona właśnie chciała, potrafiła odpuścić. Ceniła sobie jego zdanie, docierało do niej, umiał do niej dotrzeć, co nie zdarzało się często.

Już od jakiegoś czasu zaczęła brać pod uwagę to, co może sobie pomyśleć. Nie podejmowała irracjonalnych decyzji, które kiedyś były jej domeną, zaczęła dostosowywać się do niego. W końcu miał istotne miejsce w jej życiu, nawet jeśli byli tylko przyjaciółmi. Wcześniej jednak dla nikogo ze swoich przyjaciół nie robiła czegoś takiego, cóż, to dosyć szybko się rozjaśniło, nie była to typowa przyjaźń, od samego początku zmierzali ku czemuś więcej, wreszcie się to wydarzyło.

- Może ruiny zostawimy na inny raz? - Cóż, nie była jakąś szczególną fanką takich miejsc, a nie wiedzieć czemu wydawało jej się, że jeszcze kiedyś tutaj wrócą. Dopiero przecież zaczynali faktycznie wspólną drogę, takie wypady nie musiały być jednorazowe, na pewno mieli ich przed sobą wiele. - Plaże, wrzosowisko, klify też mogą być. - Nie sądziła, że uda im się faktycznie zahaczyć o te wszystkie atrakcje, które miało do zaoferowania to miejsce, ale plan brzmiał całkiem nieźle, tyle, że i tak wszystko zmierzało ku jednemu - mieli się w końcu nacieszyć swoją bliskością, nie wydawało jej się, że łatwo przyjdzie im eksploracja okolicy.

- Potrafię to sobie wyobrazić, bez mniejszego problemu. - Cóż, ona i jej znajomi również postępowali podobnie. Młodość rządziła się swoimi prawami, czy coś. Dawno zresztą miała to już za sobą, chociaż przecież wcale nie należała do szczególnie wiekowych osób, miała ledwie dwadzieścia trzy lata. Wyszumiała się jednak kilka lat wcześniej, tak wiodła naprawdę intensywne życie. W końcu jednak miała szansę nieco się ustabilizować i nie widziała w tym nic złego. Była gotowa na to, aby nieco zmienić swoje życie, zacząć myśleć o kimś więcej, niż tylko o sobie. To całkiem ciekawe doświadczenie, zważając na jej przeszłość. Nie czuła, żeby ta relacja na którą się zdecydowali mogłaby ją w jakikolwiek sposób ograniczać, Ambroise nie wydawał jej się osobą, któa chciałaby ją osaczyć, co zresztą pokazywał jej już wiele razy i wspierał w tym, na co się decydowała. Nie wydawało jej się, aby mogło się to zmienić, znali się zbyt dobrze, aby pojawiły się takie przemyślenia.

- W takim wypadku więc chyba czas się rozeznać. - To było całkiem niezłym początkiem na spędzenie czasu w tym miejscu, zresztą naprawdę była ciekawa, jak wyglądało wnętrze tej chatki. Z daleka wyglądała na całkiem przytulną, nie zastanawiała się jednak do kogo należy, to nie było istotne, grunt, że mogła być ich schronieniem przez najbliższe kilka nocy. Nie potrzebowali zbyt wiele.

- Doskonały pomysł, myślę, że warto jeszcze dzisiaj tutaj wrócić. - Może nie był to jeszcze typowo wakacyjny sezon, jednak pogoda wcale nie była najgorsza, mogli skorzystaż z tego, że znajdowali się w naprawdę malowniczej okolicy, pooglądać gwiazdy, położyć się na piasku i po prostu być tutaj razem. Niby nic, ale taki sposób na spędzenie wieczoru wydawał jej się być naprawdę atrkacyjny. Yaxleyówna doceniała takie chwile, to one bowiem najdłużej zostawały w pamięci. Nie wątpiła, że z tym wieczorem będzie podobnie, był to bowiem pierwszy wieczór, który mieli spędzić razem jako para. Coś nowego, niesamowitego, wzbudzającego w niej wiele pozytywnych emocji, a przede wszystkim ekscytację.

- Tak, zdecydowanie jest inne, podejrzewam, że to będzie moje ulubione niebo. - W końcu to on pokazał jej to miejsce, wpuścił ją do swojego świata. Nigdy wcześniej tutaj nie była, więc zawsze będzie jej się to kojarzyło z nim, nic już tego nie zmieni, a był to dopiero początek rzeczy, które robili razem pierwszy raz. Czuła, że rozpoczęła nowy etap w swoim życiu, może zupełnie niespodziewanie, ale bardzo jej się to podobało. Była gotowa na więcej.

Przewróciła jedynie oczami, kiedy usłyszała jego słowa. - Nie, tego nie powiedziałam, nie słuchasz mnie uważnie. - Dodała z uśmiechem. - Nie powiedziałam, że się na nich nie znam, tylko, że to nie do końca jest moja nisza. Coś tam wiem, ale nie jestem wybitną specjalistką w tej dziedzinie. - Miała świadomość, że istnieją osoby dla których ten temat był zdecydowanie dużo bliższy, zamykali się głównie w tej części wiedzy o magicznych stworzeniach, a ona zawsze podchodziła do tego bardziej ogólnikowo. Liznęła nieco wiedzy i o morskich bestiach, ale nigdy nie interesowały ją na tyle, aby jakoś się w to zagłębiała.

- Chociaż podoba mi się to, jak pewny jesteś mojej wiedzy. Mów tak dalej, a szybko obrosnę w piórka. - Mrugnęła do niego nawet, a uśmiech nadal nie schodził jej z twarzy. Przy nikim chyba nie czuła się tak pewna siebie, Roise naprawdę wiedział, jak spowodować, żeby Yaxleyówna przestała mieć jakiekolwiek kompleksy.

- Twoje opcje są zdecydowanie lepsze, chociaż mogę wyrazić sprzeciw co do koca na plaży, piasek potrafi być bardzo irytujący, gdy znajduje się tam, gdzie nie powinien. - Miała pewne doświadczenie z tym związane i nieszczególnie chciała je powtarzać. Zapewne przez najbliższy miesiąc by im się wysypywał z różnych miejsc... Chociaż wolała nie poruszać za bardzo tych szczegółów.

To już dawno było za nią. Odkąd opuścili ten dworek nie zbliżała się do nikogo innego, nie chciała tego robić. Gdy zaczęli się przyjaźnić przestała szukać jakichkolwiek, chwilowych, zupełnie niepotrzebnych relacji. Liczyła na to, że prędzej, czy później dostanie to, na czym najbardziej jej zależało. Była w stanie poczekać, znosić te wszystkie niedopowiedzenia, tkwić w przyjaźni, którą sobie narzucili, chociaż bywało to trudne. Jak widać jednak cierpliwość popłaciła. W końcu nie musieli udawać, że te wszystkie drobne gesty po które sięgali były typowo przyjacielskie. Nigdy nie były. Nie zachowywała się jak przyjaciółka, gdy pozwoliła mu położyć głowę na swoich kolanach, a później wplotła mu palce we włosy. Nie zachowywała się jak przyjaciółka, kiedy zaczęła się z nim kłócić w swoje urodziny, zazdrosna o to, że mogłby chcieć pojawiać się w towarzystwie innych dziewcząt. Zdecydowanie od samego początku chciała czegoś wiecej.

- Trochę to trwało. - Najwyraźniej sobie to teraz uświadomił? Chętnie poznałaby jego wszystkie myśli, ale nie zamierzała go wypytywać o konkrety. Najwyraźniej każde z nich próbowało sobie to wszystko jakoś usystematyzować. Dobrze, że w końcu mogli to zrobić, wiedzieli na czym stali. To naprawdę bardzo ułatwiało przebywanie w swoim towarzystwie. Nie musieli się skupiać nad tym, co mogą, a czego nie mogą.

- Tak, nie ma sensu zakładać czegokolwiek. - W końcu nigdzie im się nie spieszyło, nie musieli planować każdej godziny, którą tutaj spędzą. Nie po to się tutaj znaleźli. Mieli w końcu nacieszyć się sobą w odpowiedni sposób, pozwolić się ponieść i poznać tak, jak nigdy wcześniej. Wypadałoby nadrobić ten czas, kiedy usiłowali zachowywać się przy sobie przyzwoicie, to też było już za nimi. Nareszcie mogli robić dokładnie to, na co mieli ochotę. Czuła, że odpowiednio spożytkują te cztery dni. Nie mogła się spodziewać niczego innego, nie kiedy od dawna tego pragnęli, a w końcu dostali swoją szansę od losu.

Pogoda była odpowiednia, może jeszcze noce nie należały do tych ciepłych, ale i w takich warunkach można było znaleźć sposób na ogrzanie. Wystarczyło tylko być nieco kreatywnym. Same ciała potrafiły dawać bardzo dużo ciepła, a nie sądziła, że będzie miała chęć go wypuścić z ramion chociaż na chwilę, gdy już znajdą się ponownie na tej plaży.

- Cieszę się, że jesteśmy co do tego zgodni. - Miała wrażenie, że ostatnio bardzo łatwo przychodziło im aprobowanie swoich decyzji. Nie dało się ukryć, że chcieli tego samego, że to, co się między nimi działo było czymś ponad. Z początku nie do końca potrafili to zrozumieć, przecież spędzili masę czasu na zastanawianie się nad tym, co się zminiło od kiedy znaleźli się w tym nieszczęsnym dworku. Szukali informacji, przeglądali księgi, tyle, że nie było odpowiedzi na ich pytania. Musieli to zaakceptować, teraz docierało do niej powoli, że może po prostu byli sobie pisani? Żadna magia się w to nie mieszała, po prostu wtedy, gdy musieli współpracować, kiedy pojawiło się zagrożenie obudziło się to w nich. Najwyraźniej tak miało być, chociaż próbowali dochodzić do tego, czy nie jest to jakaś klątwa. Trochę czasu im zajęło zorientowanie się, czym właściwie to było, chociaż czy faktycznie już byli w stanie to nazwać? Chyba nie. Wiedziała po prostu, że chce trwać u jego boku, coby się nie działo, nie jako przyjaciółka, a jako ukochana - to było jej miejsce.

Nie sądziła, że pocałunki mogą być takie słodkie i naturalne, jak widać, wiele jeszcze musiała się nauczyć. Nie, żeby jej to przeszkadzało, była gotowa zdobywać nowe doświadczenia w tej dziedzinie. - Oczywiście. - Nie do końca była zadowolona z tego, że musiała wymknąć się z jego ramion, ale wiedziała, że za chwilę znajdzie się w nich ponownie. Ruszyła więc przed siebie, całkiem szybkim tempem, aby znaleźć się przed ich tymczasową chatką jak najprędzej. Chwilę zajęło jej wejście pod dom, bo było tutaj naprawdę stromo. Zatrzymała się przed wejściem, bo wiedziała, że Ambroise miał pewne utrudnienia w postaci ich bagaży. Nie powinna była pozwalać mu dźwigać tego wszystkiego samemu, ale nie chciała też od razu pokazywać, jaka to nie jest samowystarczalna, nie musiała już dbać sama o siebie, co też było dla niej czymś nowym.