Dom był pusty. Nie mógł być pełny - Flynn przepadł w pracy, a może w międzyczasie nawet tutaj był, ale Laurenta od południa właściwie nie było. Wrócił po spotkaniu z Caroline dosłownie na chwilę. Opatrzył swoją dłoń, siadł do korespondencji i ledwo do niej usiadł - wyruszył znów. Więc dom był pusty, chociaż promienie słońca już schowały się na horyzontem. Piękna pogoda. Piękny wieczór. Tylko Laurent chwiał się na niepewnych nogach i kręciło mu się w głowie do stopnia, w którym nawet nie przejął się pyłem z kominka ani otoczeniem. Ciemnością wokół. Oparł się ręką o wezgłowie kanapy. Tam dalej grzmiał ogień. Trzaskały deski. A on? Stał tutaj... wiedząc o niczym.

Tylko przez krótką chwilę.

- Panie! - Migotek pojawił się przy jego ręce, opierając na niej swoje długie palce. Laurent rozchylił ciężkie powieki, chcąc się do niego uśmiechnąć. Strach na twarzy skrzata nie od razu była dla niego oczywista i zrozumiała. - Panie, stajnia płonie! - Nie dotarło to do niego od razu. Migotek zacisnął nieco mocniej palce na białym materiale koszuli. - Paniczu! Płonie stajnia, kazali mi panicza poinformować! - Powtórzył skrzat, usilnie starając się złapać jego uwagę i skupienie, bardzo chcąc, żeby blondyn pojął, że teraz nie będą mówić o tym, czy zjadł kolację, albo nie zapyta, czy zrobić mu kąpiel. Wzrok pełen niezrozumienia, pusty, nadal spoczywał na Migotku. Zrezygnowany skrzat po prostu mignął - i zabrał go ze sobą.

Dym buchał wysoko w las, a czerwona łuna była jak malowane na horyzoncie słońce, które układało się już w pierzynie granatu do snu. Okrutny hałas bolał aż w uszy - krytycznie sprzeczny z ciszą, która rządziła w domu nieopodal. Kilku czarodziei biegało po terenie - ich ciemne sylwetki odcinały się na tle tej czerwieni. Wszystko tak błyszczało, tak nienaturalnie mocno lśniło, kiedy różdżki wydobywały z siebie kolejne fale wody w próbach ugaszenia wściekle wijących się płomieni. Węże w gnieździe, które wypełzły z podwoi Piekieł.

Stajnia rzeczywiście płonęła.

- Paniczu! Paniczu..! - Migotek teraz ciągnął za jego nogawkę. Chyba wołał tak od dłuższej chwili. Laurent słyszał pisk w swoich uszach. Nie słyszał tego świstu ognia, trzasku ciężkiej belki, która spadła w dół, wołania Migotka, ani krzyków pracowników, których musiał ściągnąć Alexander. Nie słyszał śpiewu feniksa, który krążył między płomieniami. Drgnął. Adrenalina uderzyła do jego głowy i serca. Już nie oddychał wolno, tętno przyśpieszyło mu bardzo szybko. Zrobił kilka szybszych kroków w kierunku stajni, a potem rzucił się do biegu. Wyciągnął różdżkę. Nie czuł, nie myślał, nie był. Słyszał nie słysząc. Zamienił się w te migoczące płomienie i tańczył razem z nimi, gdy gwałtownie zatrzymał się przed otworzoną bramą stajni. Pod jego butami wirowały pióra abraksanów, a przed tymi butami - wywarzone drzwi. Fuego zapikował w dół i wleciał do wnętrza - a on, jak pchnięty do działania, ruszył za nim. Do tego jasnego punktu leżącego na ziemi. Do tej plamy, w której płomienie migotały jak świetliki w środku boru.

- Panie Prewett! - Głos Alexandra zatonął w wyciu dookoła niego. Szalony żywioł wyciągał swoje ramiona, chciał wydrzeć cały surowiec z tego miejsca. Machnął różdżką, chcąc wnieść kamienną posadzkę, zbudować ściany z kamienia odgradzając się od ognia, al różdżka nie była do końca skłonna go słuchać. Zamigotała sama, wybrzuszyła tę podłogę nieznacznie. Zakaszlał i zakrył swoje usta rękawem. Dym gryzł w płuca, kuł w oczy. Nie było tu czym oddychać.

Lecz on zamiast zawrócić to padł na kolana, w tę kałużę krwi, przy leżącym abraksanie.

Martwym.

Puste oczy odbijały płomienie jak szklane kulki, którymi bawią się dzieci. Położył dłoń na jego szyi, rozmazując na białej sierści ciemną, gęstą krew. Nadal była ciepła. Ten abraksan nadal był ciepły. Jego palce szukały pulsu, ale na próżno. Żadnego nie mógł znaleźć.

- LAURENT! Wyjdź stąd, ten abraksan już nie żyje! - Słyszał zza swoich pleców, gdzieś w głębi tego korytarza. Krztusił się. Bardzo mocno krztusił się tym dymem. Zacisnął palce na białej grzywie, kuląc się nad piękną, nieruchomą szyją, chyląc do ziemi. Ten jeden, jedyny pierścionek na jego palcu lśnił dokładnie tak samo jak jego ślepia. Czyjeś ramiona chwyciły go od tyłu i pociągnęły do siebie. To pewnie był Alexander, który usiadł z nim na trawie przed stajnią, ocierając osmoloną twarz. Flynn... Flynn... pomóż mi... Bo to wszystko płonie. Bo ktoś zmarł. Bo znowu wszędzie jest krew, a... A potem chyba zaczął krzyczeć. Chyba się nieskutecznie wyrywał, chyba ktoś go trzymał. Wszystko zlało się w jeden długi pisk.

Wiatr był lodowato zimny. Przeszył go na wskroś, trafił prosto do serca.

Trafiał do niego też szum fal i łkający śpiew feniksa, który rozbrzmiewał nad New Forest.

Nastąpił zastój. Po tym krzyku i wyrywaniu się pojawiła się cisza przerywana tylko jego panicznymi próbami złapania oddechu. Nie próbował się utrzymywać o własnych siłach na nogach - osunął się w dół. Uczepił się Flynna palcami, chcąc złapać w pięści jakiś fragment materiału, próbując je na czymś (na kimś) zacisnąć. Zacisnąć się na nim, złapać się brzytwy, kiedy nie mógł złapać tchu, choć dym już nie wciskał się do jego płuc i nie próbował ich wypełnić. Teraz próbował je wypełnić wiatr - i zrobiłby to, gdyby tylko mu pozwolił. Gdyby tylko oddychanie nie było takie trudne...

Dlaczego tak strasznie lubił morze. Jak to dlaczego? Ponieważ nie istniałby, gdyby nie ono. Może właśnie za to powinien je nie lubić? Ponieważ bez niego nie istniałaby taka piękna kobieta jak Zofia, którą zniszczył świat ludzi. Nie byłoby kołysanki, której nie rozumieli ludzie, cieni, w których można było się schować przed słońcem i słońca, które rozpraszało się na kryształach grzbietów fal. Odpowiedź rzeczywiście się nie pojawiała, choć Laurent spoglądał na Flynna tak, jakby był całym jego światem. Nie... jakby ten świat się do niego ograniczał. Miał rys kształtu jego ramion i zagięcia wszystkich kosmyków włosów układających się wokół jego twarzy, gdy rozwiewał je wiatr. Kolor tego świata przyjmował barwy brązu i czerni - jak rzęsy, które czasem przysłaniały te dwa okna na rzeczywistość. Nie zamykaj ich. Chyba gdyby stracił te oczy na sekundę dłużej to jego panika zamieniłaby się we wstrząs anafilaktyczny. Brutalną reakcję na odebranie żyletki, która w tym wydaniu miała formę ciepłych ramion i skupione spojrzenie czujnych, pieskich oczu zawieszonych nad nim. Czujny, uważny, wpasowany w rolę anioła stróża. W rolę partnera. Bohatera? Przyjaciela.

W końcu zaczął dukać te odpowiedzi. Widać było, jak mocno się skupia, jak bardzo się stara je zwerbalizować i uspokoić oddech przy tym wszystkim, żeby nie przeszkadzał mu w normalnym formułowaniu pojedynczych słów. Podciągnął się na rękach, które próbowały mu pomóc dźwignąć się i otrząsnąć. Z tego pyłu. Z tej zaschniętej krwi na rękach, wsiąkniętej w spodnie. Jej metaliczny zapach ginął w woni jodu i piasku, który szybko ostygł po nagrzaniu go słońcem za dnia.

Pokiwał głową, wpatrując się we Flynna szeroko otworzonymi oczami. Pokiwał twierdząco, bo dotarło do niego to zdanie, całkowicie oderwane od kontekstu emocjonalnego. Rezerwat płonie. Docierał do niego fakt, ale nie docierało to, co się z tym wiąże. Rzeka została ukojona w swoim szalonym, panicznym pędzie i mózg postawił na niej tamę. Zbudowana gwałtem, pośpiesznie, by poodcinać bodźce, które doprowadzały organizm do stanu tragicznego.

- Nie. - Nie miał w zwyczaju wcinać się komuś w zdanie, wręcz przeciwnie - miał w zwyczaju milknąć i ustępować, kiedy ktoś koniecznie chciał sam się wtrącać. Ale tutaj odpowiedział od razu. W napięciu. Jeszcze nie zwerbalizował we własnej głowie tego, skąd ta konieczność zdecydowanej odpowiedzi, ale była. Szybsza niż myśl.

Podniósł się z piasku. Trochę za szybko, trochę za gwałtownie - zachwiał się, ale podparty na ramieniu Flynna nie upadł. Wyglądał jak ktoś całkowicie nieobecny we własnym ciele. Tragicznie zmęczony, bo nawet się nie prostował, a nogi mu drżały. Przylądające się dwójce czarodziei mądre, czarne ślepia z niedaleka dostrzegały i rozumiały ten ból. Rozumiały też to, co robił Crow. Nawet jeśli sam proces był dla niego nie do pojęcia, to jego skutek i zamiary rysowały się tak samo wyraźnie, jak kwitły wyliczenia pod kopułą czarnych włosów.

- Już dobrze... wracajmy tam. - Pokiwał głową jeszcze dwa razy, próbując przekonać do tego bardziej siebie tym gestem, niż jego. Nic nie było dobrze. Nie było dobrze tutaj i nie było dobrze tam. Może nie było dobrze już rano i z każdą mijającą chwilą niepewności i niedopowiedzeń. Potrzeba opieki i odpowiedzialność za drugiego człowieka potrafiła związywać losy ludzi bardzo mocnym węzłem. Tylko niekoniecznie ten węzeł był zdrowy. Puścił na chwilę Flynna tylko po to, by się upewnić, że jest w stanie ustać. By zmusić się do wyprostowania. Wyciągnął trzęsącą się ręką różdżkę, by oczyścić się z brudu, jakby to miało teraz jakiekolwiek znaczenie. Nie miało. Kurwa, nie miało żadnego. A mimo to to zrobił, nim wyciągnął dłoń do Crowa znów, aby ich przeniósł na miejsce wydarzenia.

Aż drgnął, kiedy poczuł to klepnięcie. Kilka lekkich klepnięć, które były niemym obudź się. Wstań, już czas. Mijały cenne minuty, a ty jesteś tu - na plaży drżącej w głuchej ciszy, kiedy wszystko powinno trzaskać i skowyczeć, błagając o odrobinę wody. Głuchość uciszono mocniej - pocałunkiem w nieruchome wargi. Wystarczyło je nacisnąć, by odpowiedziały. Instynktownie czy świadomie - to nie miało znaczenia. Bodźce naciskały, ściągały uwagę, skupiały. Flynn go na sobie skupiał.

Chciał zaprzeczyć - a raczej mocno potwierdzić, że jest dobrze, ale tym razem nie wcisnął mu się w słowo. Unikał jego spojrzenia, ale po powiedzeniu słowa klucza znów go na czarnowłosego przeniósł. Bałagan. Panował tutaj bałagan, który trzeba naprawić. Jakież niedopowiedzenie a z drugiej strony jak powiedzieć to lepiej? Na wszystkie inne sposoby, bardziej dokładnie, dosadnie? Dla Laurenta to słowo brzmiało bardzo dosadnie. O wiele dosadniej w tym momencie niż słowo "pożar".

- Stajnia jest pusta. Ogień nie może przejść na las. Stajnia stoi tuż przy nim. - Niech nawet mocniej pali się sama stajnia, niech się wypali, co może - budynek można odbudować. Ale nie można odbudować ot tak lasu. To było niemożliwe. Więc równie dobrze można wyciąć drzewa i pchnąć je do ognia, albo... albo zrobić cokolwiek innego. Las. Miejsce, które trzeba chronić. Zacisnął palce na dłoni Flynna, znów się w niego wpatrując. Oddychając głęboko, ale już nie nerwowo. Nie mogło być mowy o całkowitym uspokojeniu tego oddechu w tej sytuacji. To, jak bardzo był żałosny, dotrze do niego później. Jak zawiódł w pierwszej chwili i jak słabość zwyciężyła mimo całych tych tańców wokół prób zachowania twarzy przed ludźmi wokół. To, jak bardzo mu znów pomógł Flynn, jak mądrze się zachował i jak dzięki niemu zachował twarz i być może uratował resztę lasu też przyjdzie potem. Teraz były cyfry. 3, 2, 1...

Resztki piór abraksanów nadal tańczyły na wietrze, gdy wrócili parę metrów dalej od miejsca, skąd Flynn go zabrał. Parę metrów dalej od groźnych płomieni. Ten sam pomarańcz zamieszał drugi raz w jego sercu. Nieco przygarbił ramiona, nieco zadrżał, a nawet w pierwszej chwili zadrżał jego głos.

- Migotek! - To była ta pierwsza chwila. Już miał powtarzać, kiedy skrzat pojawił się tuż przed nim. Zmartwiony, ale bardziej dzielny od swojego właściciela. - Idź po Jackie Carrow. A potem po Vincenta. Powiedz im, że sytuacja jest kryzysowa i ich wzywam.

- Dobrze, Paniczu. - Skrzat zniknął, a Laurent zawahał się tylko przez sekundę. Tylko przez sekundę mocniej zacisnął palce na różdżce, na palcach Flynna. Sekunda.

Druga sekunda już przyniosła jego dwa kroki w stronę pożaru i podniesiony głos nawołując za Alexandrem. Próbę jego podniesienia. Pierwsza - znów źle. Jak ta sekunda. Druga? Lepiej. Trzecia...

Nie miała skutku idealnego, ale Alexander w końcu załapał. Wielki, wysoki mężczyzna o silnych mięśniach i brązowej skórze, całkowicie łysy. Teraz osmalony dymem. Jego ciemne oczy były skupione i niepewne, kiedy spoglądał na maciupkiego przy nim Laurenta, a potem obejrzał się za Crowem, jakby pytająco. Ale żadnego pytania nie posłał do Laurenta.

- Jestem, Paniczu Prewett. - Zameldował, ocierając pot z czoła. Adrenalina buzowała w jego żyłach.

- Zamkniemy stajnię w kopule. Trzeba odciąć dopływ powietrza. - Nie miał tak silnego głosu, jakby chciał. Nawet nie wyglądał tak, jakby chciał - gdzieś tam wewnętrznie zdawał sobie z tego sprawę. Słyszał to. Czuł. To jednak nie sprawiało, by się zatrzymał. Zatrzymać mógł się dopiero, kiedy to wszystko zgaśnie.

Potem rzeczy potoczyły się już całkiem szybko. Całkiem sprawnie. O wiele sprawniej niż chaos trwający do tej pory. Nabrało to celu, kierunku, sensu. Pojawiły się w końcu i dwie kolejne osoby i włączyły do całego przedsięwzięcia. Kolejno ugaszenia płomieni, by w końcu otworzyć stajnie, ochłodzić ją i spojrzeć na szkody, jakie się tam wydarzyły. Żar wygasałby powoli, gdyby nie magia, która dobijała szalony żywioł do gleby i nie pozwalała już z niej powstać. Ciało martwego abraksana wyniesiono. Laurent przyglądał się temu z bólem, drżąc, ale zaciskając pięści, by się opanować. Piękne ongiś futro i pióra, teraz osmalone wyglądały żałośnie. Potrzebne były czary, by to wielkie cielsko z jego skrzydłami stamtąd wytargać. Zostało na razie wyniesione do lecznicy, zabezpieczone i tam zostawione. Dnia jutrzejszego pochowają go tak, jak Laurent zwykł żegnać najbliższych - powierzając jego popioły morzu.

Ale kiedy już upewniono się, że pożar został zażegnany, emocje opadły i zaczął pozostawać tylko pył i zmęczenie, Laurent kazał ludziom iść do domów. Wypocząć, wyspać. Bo jutrzejszego dnia czekały ich próby naprawy tego, co zostało zniszczone. Odprawiał każdego po kolei, choć nie każdy się wycofał - Vincent i Jackie pobiegli zbierać Abraksany na pastwisko obok, które nie odleciały daleko w knieję.

Znów nastała cisza. Zbyt głucha, zbyt smutna. Nawet las wydawał się milczeć w obliczu tragedii.

- Muszę napisać listy. Dużo listów. - Odezwał się, stojąc przy Flynnie i patrząc na tę smętną stajnię.

Podważanie samego siebie było zadziwiająco proste, kiedy nie było obok podpory, która zapewniała cię w tym, że robisz dobrze. Morale zadziwiająco łatwo znikało, kiedy coś się nie udawało. Wszyscy byli na swoich miejscach, każdy rozumiał instrukcje i każda z tych osób spoglądała na niego oczekując, że ON wie, co robi. Że jeśli coś się nie uda to ON będzie wiedzieć, co zrobić. Był do tego przyzwyczajony. Tak samo był przyzwyczajony do niesienia odpowiedzialności. Nie był przyzwyczajony do tego, że jego życie było rujnowane z prędkością światła i to niemal na każdym możliwym poziomie. Gdziekolwiek tylko by się dało tam były kłody. Szczęście się kiedyś wyczerpie - i tutaj się wyczerpywało. Tak..? Pierwsza próba okazała się porażką - płomienie buchnęły tylko wyżej, mocniej, intensywniej.

- Jeszcze raz! - Ty cofnij się tam, Ty się zatrzymaj, Flynn - ponownie! Nie uważał się za dowódcę. Za osobę, pod której komando wszyscy będą robić to, czego oczekuje. Owszem, był pracodawcą i oczekiwał skutków, oczekiwał wyników, ale to, co działo się tu? Zarządzanie kryzysami - nie był to pierwszy, ale na pewno pierwszy takiej natury. Pierwszy takiej skali. Gdyby ci ludzie dla niego nie pracowali - czy by go posłuchali? Chcieliby go posłuchać? Podważanie samego siebie było zadziwiająco proste, kiedy obok nie było podpory. Osuwała się jedna, druga... Laurent nie mógł się tutaj osunąć. Nie drugi raz. Nie mógł znowu polec i udowodnić wszystkim, że mieli rację, że nie ma w nim już siły.

Nie było w nim wielkich myśli, ulgi, nie było w nim pocieszenia, że las jednak nie spłonął, że dokonali tego - powstrzymali pożar przed dostaniem się do New Forest. Było wielkie nic - pozostałość po tym dymie w płucach i we włosach, na policzkach i w kieszeniach. Działał automatycznie. Powinien coś czuć. Cokolwiek. Jak po tragedii tego statku. Powinien dalej czuć smutek za tym abraksanem, wdzięczność ludziom, którzy chcieli tutaj pomóc. Powinien właśnie obściskiwać Flynna, dziękując mu i wylewać łzy wzruszenia, że był jego bohaterem. A ledwo otulił go ramieniem na poziomie biodra, ledwo spojrzał na niego i skinął głową.

- Przepraszam... powinienem zostawić ci ten szyfr, ja nie... nie pomyślałem. - Przymknął na moment oczy, ale to był zły wybór. Fałszywie mocno pociągnęło go w dół i musiał wysilić się do tego, by znów wrócić do pionu po tym jednym za niskim zgięciu nogi. Teraz mówił już tak, że gdyby nie byli tuż obok siebie to pewnie zagłuszyłby go wiatr. - I dziękuję. Naprawdę bardzo ci dziękuję, Flynn... - gdyby nie ty... Och, gdyby nie ty - tak wiele złego mogło się tutaj wydarzyć i mieć miejsce. Czy powinien sobie definitywnie powiedzieć, że to koniec? Złożyć broń i się poddać? Przyznać, że nie miał już do tego żadnej siły?

Nie, nie salon. Zatrzymał się przy drzwiach swojego gabinetu - i tam oparł dłoń na klamce, by go otworzyć. Miejsce było rzeczywiście małe - nawet nie było tu za dużo przestrzeni, żeby swobodnie postawić komuś miejsca do siedzenia. Zastawione wysokimi, ciężkimi regałami z księgami, zeszytami, dziennikami. I pamiątkami. Obrazami na ścianach, pocztówkami, nawet był tu wycinek wiersza, którym obdarował go mugol. To tam osiadł ciężko na krześle. To tutaj spały dwie sowy, które, poruszone światłem, otworzyły ślepia. Jedna biała jak śnieg, druga malutka, brązowa, mieszcząca się w dłoni. Otworzył okno - i zaraz na parapecie usiadł Fuego, spoglądając znów na nich czarnymi ślepiami. Obrócił się na tym krześle tak, by być przodem do Flynna.

- Nie ma potrzeby. Sprawdź okolicę, ale nie wchodź do New Forest. Nie wiadomo, co przyciągnęła ta nocna tragedia. - W rezerwacie żyły różne istoty - i nie wszystkie były pięknymi hipogryfami czy pięknymi memortkami. - Która godzina... - Spojrzał na zegar na ścianie. Powoli robiło się widno. - Musisz... musisz też odpocząć. Zajmiesz się dla mnie przypilnowaniem jutro tej stajni. Zostawię z tobą Vincenta i Alexandra. Trzeba się zorientować, czy nikt niczego nie widział. - Drżał mu głos, kiedy mówił, tak jak cały się zresztą trząsł. Mimo to zaczął wyciągać pergaminy i przysunął do siebie kałamarz... ale zatrzymał się w tym ruchu. Obrócił głowę w kierunku Flynna. - Crow... - wyszeptał swoje zaklęcie w postaci jego pseudonimu - dobrze się czujesz? Nic ci się nie stało?

Znów to pokiwanie głową. Nie potrafił się skupić na sobie, na nim, na tym, że jest "my", że to wszystko nie jest migotliwym światełkiem świecy wystawionym na wiatr. Jesteś tu? Jestem ja? Jesteśmy my, kochanie, ale nawet "my" zapisane na kartce wyjątkowo mocnym tuszem niknie, kiedy kartkę wrzucisz do płomienia. Flynn był żywym ogniem. Działało to na niego rozwijająco i destrukcyjnie. Więc brał czasem śliczne wazony i ciskał nimi o kamień. Albo o drewno? Drewno było życiem - wyrastały zeń zielone liście, które potem Ogień mógł zgniatać w swoich palcach. Doprowadzał do wrzenia ich soki, jak wrzała krew, kiedy rozpalał swoimi ustami skórę na udach. Albo niszczył wszystko, na co ciężko pracowałeś, zaledwie w kilka godzin. W kilka chwil. Nie, w tym chaosie nie było "my", bo nie odnajdował nawet "ja". Było "muszę", był cały spis imion i powinności kroków, jakie powinny zostać wykonane przed oczami, na które opadały ociężałe powieki. I było też zimno. Tylko w miejscu, w którym dotykał go Płomień było ciepło. Na dłoni, na której bandaż, teraz brzydko szary, nie zasłaniał pięknej pamiątki po Caroline.

Mów mi o winach, a ja odwdzięczę się pocałunkiem.

Albo całuj mnie, a ja nauczę się na nowo oddychać.

Odetchnął i pozwolił, by to pióro wyślizgnęło się z palców. Dokąd? Dokądkolwiek. Plasnęło, piękne i ozdobne, o papier, powstał kleks, zrodził się fałszywy rys atramentu tam, gdzie powinna cieszyć oczy eleganckie pismo. Oparł się na krześle i oparł dłoń na ciepłym przedramieniu Flynna. Wszystko cuchnęło tym ogniem. W swędzący w nos sposób, ale miał go tak zawalonego dymem, że już tego nie czuł. Zamknął powieki razem z nim. Nie wyprowadziło ich to do lepszego świata, gdzie umykała odpowiedzialność i ból. Niepewność i niezgoda ustępowałaby tam miejsca możliwości rozmowy bez żadnych przeszkód. Veritaserum byłoby rzeką sunącą po lśniących kafelkach jak ozdobny wodospad w ogrodach wielkich rezydencji. Szlibyśmy gdzieś obok, nie bojąc się zdrady ani wypeplanych tajemnic. Z wiarą, nadzieją, napełnieni obsesyjną miłością pozwalającą zamknąć ten świat do tego wątku. Jednych realiów, w które sami chcielibyśmy wierzyć. Świat wyśniony - ideał, co skapnąłby z boskiego stołu.

Zamiast tego była tylko niepewność i gorycz. A może nie..? Jeszcze mogliśmy tu mówić o miłości. Takiej bez ale.

Znów pokiwał ugodowo głową. Twierdząco. Mógłby, chciałby, preferowałby. Na pewno? Zostawiałby sytuację znów do ostatniej chwili, by Flynn nie musiał ryzykować. Lecz może ryzykowałby mniej wiedząc o czymś wcześniej? Rozsypane ziarna fasoli prowadziły do jakiegoś rozwiązania - tylko jeszcze nie widział sam, dokąd zmierza ta droga. Gdzieś do niego - i może to mu wystarczyło. Jakikolwiek konsensus z prawdą zapodaną jak tani zestaw w barze - pochłaniasz ją, choć ci nie smakuje, tylko po to, aby dłużej przebywać z tą jedną osobą.

Rozchylił powieki - bezsilność miał przed sobą. Biurko z atramentem, co chlapnął na pergaminy i już przejaśniające się niebo. Bóg miał wiele poczucia humoru, sięgając już po pędzel poranka.

Humor miał też Flynn mówiąc o miłości z i bez 'ale'.

Kocham Cię wypowiadane na głos nakładało się na myśli lepiej by tu było beze mnie.

- Kocham cię. - Powtórzył, przymykając znów oczy. I tak trwając, w tej pozycji, opierając na nim głowę. Dopóki nie zniknął. Dopóki nie musiał znów spojrzeć na ten papier, wyrzucić pergamin z wierzchu i zająć się pisaniem następnych listów. Wszystkich? Nie. Niektóre sprawiły, że się zatrzymał, bo wymagały zastanowienia - a tego mu teraz brakowało. Ze zmęczenia wszystko mu się rozlewało, zlewało i wypaczało. Potrzebował snu. Potrzebował snu, kąpieli i jedzenia - i to dokładnie w tej kolejności według niego samego.

- Dziękuję. - Wymamrotał, odsuwając niezdarnym ruchem ręki papiery. Nieve i małej sówki nie było. Za to miejsce Nieve zajął feniks, który wyglądał, jakby spał. Okno było zamknięte. - Dokładnie miesiąc temu prawdopodobnie coś takiego planowali Śmierciożercy. Nie udało im się, bo byłem przygotowany. - Wtedy stąd wyciągnął go Leviathan, wobec którego chyba toczyło się śledztwo. Teraz wyciągnął go Kieran. - Teraz sądzę, że był to Dante. - Zamknął jedną z kopert i zostawił ją, podnosząc się od biurka. Poustawiał koperty tak, by już były gotowe do posłania. Dopiero wtedy wstał od stołu, żeby szukając podparcia dotrzeć do salonu. - Kod, Flynn. Zapamiętasz, prawda? - I podał mu go. Usiadł na kanapie i podyktował mu kod, cyfra po cyfrze, przypatrując się jego twarzy, żeby się upewnić, że zapamiętał. - Muszę się przespać. Jutro będzie tu dużo ludzi. Zastanów się dla mnie nad jedną rzeczą... czy sądzisz, że powinienem w gazetach ogłosić to jako atak Śmierciożerców? - A Flynn jeszcze miał pozwiedzać okolicę - dlatego dobrze, by kod miał. By... czuł się zaproszony do tego miejsca. Zawsze.