Noc była zaskakująco ciepła jak na dogasające sierpniowe tchnienia. Wysokie oświetlone kamienice Alei Horyzontalnej prezentowały się pysznie w blasku magicznego światła bijącego z okiennic kawiarenek, rozświetlonych gablot sklepów i zamkniętych teraz, a jednak wciąż pragnących zapadać w pamięć zakładów. Umiejscowiony pośród nimi teatr wciąż dominował nad ulicą, zachwycając kunsztem architektonicznym i splendorem artystycznego blichtru, który wyzierał przez każde podłużne okno, nęcił czerwienią rozłożonego dla gości na ten wieczór dywanu, kusił bzyczeniem snobistycznych rozmów ludzi, którzy myśleli, że wiedzą coś o sztuce, oraz tych, którzy realnie mieli o niej jakiś pogląd.

Z pewnością była to ciepła noc dla jednego z widzów spektaklu. Upiór w operze grany tego wieczoru, musiał ewidentnie rozgrzać mężczyznę, który nie miał ni palta ni szalika, a w samym garniturze niespiesznie opuścił teatr pośród licznie zebranej, rozgadanej gawiedzi. Inscenizacja musiała w nim też wzbudzić szereg głębszych myśli - jego czoło zdobiła pozioma linia zastanowienia, brwi pozostawały ściągnięte. Elegancki lazurowy garnitur przetkany srebrzystą nicią, który nosił tego wieczoru, był szczytem elegancji kontynentalnej. Podkreślał jego wzrost i szczupłą sylwetkę. Brązowe, lekko podpłowiałe włosy układały się miękką falą, eksponując dość ostre kości policzkowe szlachetnie ukształtowanej twarzy.

Mężczyzna zatrzymał się zaraz przy wyjściu, dając pozostałym wolną drogę do wyjścia. Poprawił laskę o srebrnej kruczej głowni na swoim przedramieniu i sięgnął do kieszeni po niedbale umieszczone tam rękawiczki. Tchnięty przeczuciem przejechał po kąciku ust ścierając resztki krwi, nim zasłonił dłonie bielą. Odetchnął powietrzem miasta, którego tak szczerze nienawidził, dziś w jego od wieków martwym sercu roiły się pytania, które skutecznie zagłuszały dojmujące uczucie odrazy. Zapiął oba srebrzyste guziki swojej marynarki, może to nie było odpowiednie miejsce na takie rozmyślania?

I już miał ruszyć rozświetloną magicznymi latarniami Aleją, gdy coś, a raczej ktoś go zatrzymał. To nie było zaplanowane spotkanie, ale tak naprawdę ta noc przyniosła już na tyle dużo zaskoczeń, że jedno więcej raczej nie zmieniłoby wiele...

W pierwszej chwili nie spodziewał się, że ktokolwiek będzie go tu zaczepiał. Oczywiście pół wieku na francuskim świeczniku pozwalało znać wielu prominentnych czarodziejów nie tylko z kontynentu, ale też Londynu, młodzieńczy głos o silnym londyńskim posmaku wskazywał jednak na kogoś nieznanego.

W dłoniach trzymał już nabitą cygaretkę, czarną i smukłą, w której znajdowała się równie czarny papieros. Końcówka zatliła się, choć mężczyzna nie trzymał w dłoniach ani zapalniczki, ani różdżki. Zaciągnął się dymem, który dawał otoczeniu woń ćmionego tytoniu zmieszanego że słodyczą róży. Dopiero wtedy odwrócił się do młodzieńca.

Od pierwszego wrażenia uderzyła w starszego jegomościa świeżość jego urody i pewna buta lśniącą w oczach. Uśmiechnął się bardzo lekko, pozwalając kurzym łapkom ozdobić jasne, błękitne oczy, które w blasku ulicznych lamp mogły uchodzić za szare.
– Mon Dieu Ministerstwo? O tej porze? Zdaje się że urzędy są już pozamykane. – jego mocny francuski akcent uderzał w nawet malo wrażliwe na te kwestie ucho. Starszy czarodziej tymczasem zorientował się, że twarz nieznajomego zdawała się żywcem zdarta z okładek i rycin niektórych egzemplarzy Portretu Doriana Grey'a. Choć po spektaklu miał ochotę na przechadzkę, ta śliczna buzia, czy może raczej ciekawość bijacego w piersi serca i jego poziomu zepsucia, powstrzymała go na tyle, że mienił zdanie. W końcu miał zwiedzać Londyn, a to był przykład lokalnego kolorytu. Zsunął z ramienia laskę, by się na niej wesprzeć podczas rozmowy.

Zaciągnął się znowu.
– Pozostaje mi liczyć, że nie zostałem pomylony z Monsieur Shafiq'iem, nie byłby to pierwszy raz – powiedział przesadnie rozżalony, z teatralną manierą w której nie brak było lekkości i rozbawienia takim stanem rzeczy. Kiwnął przy tym głową w kierunku jednej z reklam garniturów Rosierów, bo przecież nie miał pewności, czy chłopak w ogóle wie o kogo chodzi. Musiał przyznać, że były ambasador nieźle sobie poczynał od powrotu do kraju. – Widziałem go gdy wchodził do Teatru, więc pewnie zaraz wyjdzie. Sam na niego czekam. Nie widzieliśmy się już parę lat... Papierosa? – wyprostował się, a laska powędrowała na swoje miejsce, srebrzystą kruczą głową zaczepiona o ciało nieznajomego. Wolną dłonią sięgnął po srebrzystą papierośnicę, której wieko zdobiły piękne, grawerowane kwiaty róż. Wewnątrz znajdowało się osiem czarnych papierosów, z eleganckim czerwonym paskiem na złączeniu tytoniu i filtra. Jasna sugestia zaproszenia do small talku we wspólnym oczekiwaniu.
– Pozwolę sobie spytać, korzystając z momentu oddechu po zaczerpnięciu ze źródła duchowej strawy... jak sztuka? Dość tendencyjne dekoracje, ale trzeba przyznać że głos Christine trząsł żyrandolem. – Upiór w operze nie należał do jego ulubionych sztuk, można powiedzieć że nabrał swoistej awersji do teatru sześć lat temu. Był to jednak jeden z punktów do odhaczenia na dość długiej liście, więc nie wybrzydzał.

– Przeprosiny przyjęte – odpowiedział mu lekko, a potem roześmiał się serdecznie na mimowolny komplement, w głowie nie musząc nawet dokonywać szybkiej kalkulacji, czy jego zewnętrzna powłoka, którą czas zatrzymał dla świata jest starsza, czy młodsza od znajomego polityka. – Znając preferencje i pasje Monsieur Shafiqa, podejrzewam, że byłby z tego pokrewieństwa bardziej niż szczęśliwy. Nigdy jednak nie przykładałem zbytniej uwagi do swojego drzewa, ale krew - jak to mówią - nie woda. Ciekaw byłbym w sumie takich badań, ich wyniki mogłyby być bardzo interesujące. – Zaciągnął się ponownie, nie poświęcając zbyt wiele myśli i uczuć prawdziwości tych słów. Przeszłość pozostawała przeszłością, prawdziwie utkwioną w czasach, które były tak odległe od tego, co otaczało ich obecnie.

Pominął milczeniem postać matki i fakt jak szczenię odsłoniło się ze swoją młodością i brakiem buntu w żyłach, który już dawno winien mieć się ku wygaszeniu.
– Lubię sztukę współczesną. Lubię pomysły na to jak zachwycić widzów obrosłych tłuszczem od oglądania wciąż tego samego. Ionesco ostatnio wystawił swojego Macbetha. Znam miłość was Anglików do Shakespeara, ale to ponowne pochylenie się nad dramatem ogarniętego rządzą władzy człowieka o bardzo krwiożerczej małżonce... Śmiałem się wybornie. Autor uczynił wszystko satyrą, tak też prezentowała się scena. Rozbryzgująca krew smakowała słodkim syropem kukurydzianym, lewitujące głowy śpiewały, a duchy tańczyła kankana. – Uśmiechał się gdy to mówił, barwnie, z nieukrywaną miłością do teatru, ale też jego opowieść podszyta była melancholią i smutkiem, które w pewnym sensie tym bardziej czyniły go podobnym do spodziewanej osoby. –Théâtre de l'Alliance française nie jest zbyt daleko stąd młodzieńcze, jeśli miałbyś ochotę odświeżyć umysł i otworzyć oczy na głos własnego pokolenia. – cóż, wszystko kwestią perspektywy, w której nie można było ów pokoleń rozliczać co dziesięć, dwadzieścia lat. Już ludzie sami patrzyli na ubiegły wiek dekadami, potem stuleciami, by średniowiecze zamknąć jedną gigantyczną wspólną klamrą. – Dla mnie Christine uratowała ten spektakl, heroiny tak mają, zwłaszcza te, które przyciągają nie tylko ucho ale też wzrok. W ogóle, gdzie moje maniery... Gabriel Montbel, kolekcjoner. – Skinął głową w geście powitania, choć przecież już rozmawiali, zawieszając głos w oczekiwaniu na poznanie miana swojego mimowolnego towarzysza.

Papieros powoli acz nieuchronnie kończył się, a wujka jak nie było widać...

Dociekliwość młokosa była irytująca, widać że pisklę nie miało za bardzo okazji nauczyć się taktu od starszego pokolenia, ale w żadnej mierze nie dał po sobie poznać, żeby mu to jakkolwiek nie odpowiadało.
– Rodzinna plotka głosi, że moje korzenie są głęboko osadzone w jednej z prowincji wielkiego Cesarstwa Rzymskiego. Choć może tam mieszkali bardziej Grecy, a Anthony z tego co pamiętam wolał Rzymian, prawda? – To nie było trudne, zagrać tą kartą. Przedstawić jedno z flagowych zainteresowań byłego brytyjskiego ambasadora, o których paplał na balach, jakby od tego zależało jego życie. Hrabia zawsze brał udział w tych dysputach, znając historie z nieco odmiennej perspektywy. Wolał zdecydowanie to niż pogadanki o smokach...

– Mm... zmieniają się i nie zmieniają. Ludzkość przypomina takie koło... rozlazłe, przegnite, które mimo wszystko się toczy. I często to co jest na wierzchu wpada na dno, by znów zakołysać się i objawić światu. Chleba i igrzysk - to nęci ludzi. Jedzenie i przemoc. To się nie zmieniło i raczej nie zmieni – dodał tonem znawcy, choć może nie powinien, bo jego rozmówca zdawał się wysoko zadzierać swój zgrabny nosek. A może powinien? Aby nadać rozpędu konwersacji, pociągnąć go za język, czy zna może jeszcze kogo innego z bliskiego otoczenia Shafiq'a?

– Koniecznie, mogę nawet zorganizować bilety, tylko pamiętaj, że będzie po francusku. Warto podszlifować język do tego czasu – usłużnie zaoferował, nieświadom jeszcze na tym etapie rozmowy, jak bardzo młody czarodziej nie ma pojęcia na temat francuskiego. Uszy mu jednak zastrzygły na nazwanie Anthony'ego "wujem". Inny ambasador co prawda chwalił się chrześniakami, ale... czy to nie miało być właśnie tak, że troje przyjaciół przyjęło pod skrzydła troje dzieci? I zaraz padło to nazwisko. Zaraz padło imię. Dobrze, że nie musiał oddychać, bo pewnikiem zapomniałby teraz o oddychaniu, albo w drugą stronę, wziąłby głęboki oddech zdradzający skalę zaskoczenia.

Dawno już nie był wdzięczny losowi, za te absurdalne pomyłki związane z jego wyglądem.

– Theo... brat Jessiego i Rity? Chyba słyszałem o Was, przed laty, gdy wuj gościł w Paryżu. – Zwinne kłamstwo, możliwe do uchwycenia, choć mogłoby to umknąć młodzieńcowi, bo przecież Anthony zawsze używał ich pełnych imion, ale o tym mężczyzna nie wiedział. Chociaż nie, wcale nie kłamstwo. Bo słyszał od wuja, który gościł w Paryżu. Ot... nie tego, na którego wskazywałby tok rozmowy. – Rad jestem poznać! Zawsze byłem ciekaw, czemu tak rzadko odwiedzacie najpiękniejszą stolicę Europy. – W głowie pospiesznie kalkulował, czy ta ptaszyna mogła być już w miarę rozumna w tamtym czasie, te dziesięć lat temu, gdy usłyszał o niej po raz pierwszy. Jonathan zdecydował, że nie będzie przedstawiał go swoim przyjaciołom, choć może to on oponował gburowato, zazdrosny o atencję ukochanego? Teraz żałował, że nie przysłuchiwał się lepiej, ale kojarzył imiona, słów kilka o zainteresowaniach, pomagał kilkukrotnie wybierać prezenty. Prezenty dla dziewczynki zapamiętał lepiej, chłopcy mu się jednak mieszali będąc... chłopcami. Tam była niewielka różnica wieku.

– Otóż jeżeli chodzi o główne role, zawsze pomyśl sobie tak... – dodał, gdy mimowolnie zaczęli iść razem Aleją Horyzontalną – Wiele kobiet potrafi śpiewać pięknie, ze swojej natury. Są jak krowy, które jedzą trawę. Nie zastanawiają się zbytnio czemu to robią, po prostu im to wychodzi całkiem zgrzebnie. I teraz pomyśl, że w całej Anglii, w całym magicznym Londynie, dobrze śpiewających krów, pardon niewiast, jest dziesięć. Oczywistym jest to, że wybierzesz tę, która się dobrze prezentuje, skoro głosy mają równe. Jest mało dziedzin sztuki, gdzie głos jednak będzie miał przeważające znaczenie, gdzie gardło musi być wybitne, aby wygląd przestał mieć znaczenie. W operze to dzieje się częściej, zwłaszcza w przypadku Wagnera i temu podobnych, ale przyznam, że nigdy nie byłem fanem. Zdecydowanie wole część wizualną, koncept, który za nią stoi. Och, może dałbyś się zaprosić na kieliszek wina, czy... herbaty, skoro mama nieprzychylnie patrzy na palenie? – wskazał na wciąż otwartą Fontannę Szczęśliwego Losu, przed którą ustawionych było kilka okrągłych stolików. – Przyznam, że nie byłem w Anglii wiele lat, a Ty drogi Theo wydajesz się najodpowiedniejszą osobą do udzielenia mi porady, gdzie mógłby zasmakować Londynu, tak aby był soczysty i świeży? Bez kurzu minionych dekad, ciężaru imperialnej korony. Szukam świeżości. Idei Twojego pokolenia – mówił z charakterystyczną emfazą, pozwalając sobie na finezyjną gestykulację w roztaczanej wizji osoby bardzo zainteresowanej zdaniem i opinią swojego rozmówcy. Nie można było mu odmówić charyzmy i galanterii, która tylko trochę trąciła myszką jak na kogoś tak mocno zapatrzonego w teraźniejszość.

Uśmiechnął się pobłażliwie na chłopca, który próbował bronić swoich racji, a jak się zaraz miało okazać, nawet nie znał podstaw francuskiego. Uduchowione rozrywki. Dobre sobie.
– To puder– skomentował krótko, nie mając zamiaru dociekać detali, mając poczucie, że jego rozmówca jest jak soczyste winogrono zerwane prosto z krzaczka. Brakowało mu porządnego gniecenia i kilku lat fermentacji w beczce, aby można było ocenić jego wartość.

Teraz był zdecydowanie zbyt słodki w swym nieokrzesaniu.

Nie zamierzał również go strofować za braki w edukacji. Nie była to jego rola, sam pełnił obecnie raczej rolę obserwatora, który był zwyczajnie ciekaw życia, którego mu poskąpiono. Jonathan owszem, opowiadał o swojej rodzinie i przyjaciołach, zwykle niezwykle zgrabne i finezyjne anegdotki, odmierzone na rozbawienie swojego martwego rozmówcy. Gabriel czuł, że nie ma w tym mięsa, ale nie dociekał, szanując potrzebę partnera do prywatności, szanując ciemną, ołowianą zasłonę kanału La Manche. Nie miał za bardzo wyjścia. I tak nie mógł przekroczyć tej wody, póki nie dogasła niefortunnie złożona wieczysta przysięga.

– Hipnotyzujące... – zaśmiał się. – Doświadczyłeś kiedyś prawdziwej hipnozy? Poczułeś cudzy dotyk na swoim umyśle, by tak śmiało porównywać go do śpiewu kobiety pozbawionej skrzeli i ogona? – Zapytał, a potem gestem przywołał drobną brunetkę sprzątającą stolik i zamówił u niej butelkę francuskiego - oczywiście - wina. Zamówił znajome Theo wino, pochodzące z winiarni jego wuja, choć zdecydował się na najstarszy dostępny w tym miejscu rocznik. – 10 lat...mon Dieu cóż to jest dla wina? – skrzywił się, mówiąc raczej sam do siebie, rozsiadając się wygodniej na całkiem niewygodnym krześle. Odwykł od przebywania wśród ludzi. Ale takich rzeczy ponoć się nie zapominało...

Dlatego też uśmiechnął się ponownie, czarująco i swobodnie, jak przystało na nieco bladego arystokratę.
– Trochę szkoda, ale Paryż również nie należy do... najsmaczniejszych miast. Ma natomiast inne zalety. Wspomniałeś jednak o mugolskich klubach... To chyba niezbyt popularna rozrywka czarodziei tu, w Anglii? Doszły mnie słuchy, że macie raczej dość ambiwalentny stosunek do niemagów? – nie karcił go. Był żywo ciekaw, może nawet bardziej niż rozmowy o sztuce.