Drodzy mi,

nie pisałem do Was wcześniej, bo nasza ostatnia rozmowa należała do tych napiętych, a ja musiałem oswoić się z myślami o tym, co stało się w Brytanii pod moją nieobecność. Wróciłem z morza w sierpniu i osiadłem znów w tym samym mieszkaniu. Wciąż zastanawiam się, czy w ogóle powinienem Wam o tym pisać. Czytając o zajściach na sabatach i aresztowaniu Isobell nie potrafię nie zapytać: czy mieliście z tym coś wspólnego? Nie chcę tego żałować, ale myślę o spotkaniu. Na jakimś neutralnym gruncie, gdzie nie możemy unieść na siebie głosu.

Znajdzie któryś z was czas dla mnie przed weekendem? Proponuję ogrody Maida Vale, to miejsce publiczne, ale wystarczająco kameralne.

Drodzy mi,

jakże łatwiejsze byłoby życie, w którym nadsyłane mi listy nie noszą w sobie znamion nostalgii i nie przypominają o tym, że kiedyś potrafiłem swobodnie przyjmować każde słowa kreślone tym charakterem pisma. Powinienem cieszyć się z poznawania Was po kilku zdaniach, a jednak czasami myślę, czy nie lepiej dla nas byłoby, gdybym przestał poznawać Was już zupełnie?

Szóstego września po dziewiętnastej spotkajmy się w Rozarium.

Cain / Abel (niewłaściwe skreślić),
Lorraine dostała PMS coś sobie umyśliła i zerwała wszystkie kontakty biznesowe z Olibanum.
Nie muszę ci mówić, że w naszej branży pogrzebowej świeczki i kadzidła są takim całkiem no… niezbędnym elementem. Powiedz mi czy Madame D'Mora zamawia do Desdemony wszystko u Mulciberów czy macie zewnętrznego dostawcę?

Ale jak to? Już mnie nie kochasz?
Och łamiesz mi serce, kochany, gdy tak dniem i nocą wyczekuję na twoje listy.
Na ciebie powinien nasrać, o mój okrutny!

Co do wdzięczności… Szalenie nieprecyzyjna waluta, ale niech będzie - zdobądź namiary, to pogadamy. Może być w Eurydyce, może u Ciebie, a może w Katakumbach. Pełna wolność wyboru.