Jessie wyszedł z domu dość wcześnie, zanim wszyscy w mieszkaniu zdążyli się pobudzić, a wrócił, kiedy ludzie powychodzili już na ulice i zbierali się do pracy. Jego czekała późniejszą zmiana, więc miał jeszcze trochę czasu dla siebie.

Zabrał Benjiego na długi spacer - po pierwszej dla niego tak długiej nieobecności jego człowieków psiak ogromnie się stęsknił i z całą pewnością przydało mu się trochę więcej ruchu. Po powrocie do domu Jessie zaczął się trochę martwić, czy psiak nie dostanie jakiegoś ataku serca z tej radości, przez którą sam chyba nie wiedział, czy chciał się przywitać najpierw z Ritą, Theo, czy z Jessiem. Kochane to było stworzenie.

Były również inne rzeczy do zrobienia. W drodze do domu Jessie wszedł jeszcze do piekarni po coś na osłodę i do cukierni, gdzie kupił czekoladki, które miał zamiar dać Claudii w podzięce za przysługę i niezadawanie pytań o powód, dla którego to Charlotte nie mogła wychodzić z psem, skoro sama nie leciała do Egiptu.

Powinien również odpisać Brennie na list, który leżał na jego biurku nietknięty do jego powrotu. Ulżyło mu, że dziewczyna, którą wtedy znaleźli z Dorą, wydobrzała i zeznawała przeciwko swojemu oprawcy. Zbeształ się również w myślach, że po otwarciu listu nie schował go, tylko zostawił na wierzchu, gdzie wszyscy mogli go przeczytać, gdyby tylko weszli do jego pokoju, a nigdy nie wiadomo, co mogłoby przyjść do głowy Theo. Jessie wciąż nie powiedział nikomu o swoim spotkaniu z wampirem i wciąż nie zamierzał tego robić - wyleciało mu to częściowo z głowy, a i wcale nie było takiej potrzeby. Wciąż uważał, że skoro nie odniósł większych obrażeń, a sam wampir został znaleziony i unieszkodliwiony, to nie było potrzeby robić z tego większego halo, więc, poza pracownikami Munga, którzy musieli więc wtedy z nim użerać, o tamtym zajęciu wiedzieli Dora (z oczywistych względów), Electra, Brenna i Jonathan, o ile jego chrzestny z jakiegoś powodu nie podzielił się tą nowiną z jego matką..

Po wejściu do mieszkania Benji od razu poszedł do miski z wodą, nie czekając nawet, aż Jessie odepnie smycz od jego obroży. Jessie zaśmiał się cicho, odpiął mu tę smycz i przeszedł do kuchni, a pudełko z wypiekami z piekarni postawił na stole.

-Hej, mamo - zawołał, zauważając Charlotte. -Herbaty?

Biorąc pod uwagę reakcję Rity na przysługę wobec tajemniczej ciotki, próba odesłania ich drugi raz do tamtego domu mogłaby się spotkać z oporem, albo wieloma pytaniami. Theo również mógłby być przeciwny ponownemu odesłaniu, gdyby i tym razem Charlotte przekazała prośbę przez Jessiego. Sam Jessie zanotował sobie w pamięci, żeby zacząć zadawać najlepiej jak najwięcej pytać, jeżeli matka znowu wyśle mu taką wiadomość.

Uszy Benjiego opadły, kiedy Charlotte go zignorowała - miał nadzieję na, chociaż krótką chwilę głaskania od swojej "babci", jak kiedyś nazwał ją Jonathan. Jessie tego nie skomentował, w myślach będąc wdzięcznym, że podczas nieobecności dzieci Kelly psie miski nie świeciły pustkami.

-Tak, pamiętam. Miałem małą nadzieję, że aż tak mnie nie złapie - nie, żeby narzekał na opaleniznę, ale zdecydowanie wolał, kiedy jego skóra zachowywała swój normalny kolor.

Ciastka, kupione w cukierni, przełożył na talerz i postawił na stole, by oboje mogli swobodnie po nie sięgać. Stawiając talerz na stole, jego wzrok powędrował na chwilę do dłoni Charlotte, szukając nowego pierścionka. Szczęki mu się lekko zacisnęły. Odwrócił się szybko i machnął różdżką na czajnik i szklankę, które zaczęły szykować herbatę dla niego. On sam kucnął i wyciągnął ręce do psa, który natychmiast do niego podszedł, energiczniej machając ogonem.

-To była zdecydowanie ciekawa podróż - zaczął, bawiąc się uszami psa. -Tony był cały czas zajęty, a Morpheus... Zależy, co masz na myśli przez "dobrze się zachowywali" - rzucił półżartem.

Sięgnął po swoją herbatę i upił mały łyk.

-A jak ty i Jonathan bawiliście się pod naszą nieobecność? Zauważyłem, że mamy więcej czosnku, niż przed naszym wyjazdem - przez dłuższą chwilę przyglądał się matce, nim znowu odwrócił się do psa, by kontynuować zabawę z nim. -Mama z Jonathanem planuje Skandal Czosnkowy? Do zdjęć do gazety nałożą naszyjniki z czosnku, zamiast obrączek? Dlaczego? Dlaczego czosnek?

Och, dzieciaki z pewnością były bardzo dobrze wychowane i twoje młodych dorosłych z pewnością nie pogardziłoby możliwością pozostania w domu bez mamy na te parę dni, ale wcale w domu nie zostali, tylko zostali odesłani. Całe to zesłanie zostało otoczone ładną formułką "prośby od ciotki", której rodzeństwo nie pamiętało, a i dziwnym zbiegiem okoliczności prośbą od ciotki pojawiła się dzień po tym, jak Jessie dowiedział się o niepewnych zaręczynach swojej matki i ojca chrzestnego.

Od Electry. O zaręczynach dowiedział się od przyjaciółki. A jego przyjaciółka przeczytała o tym w gazecie. Gdyby jeszcze Rita i Theo o tym wiedzieli, ale najwidoczniej Charlotte Kelly uznała, że jej dzieci nie musiały wiedzieć o jej zaręczynach, nieważne, czy były one prawdziwe, czy nie. Bo przecież lepiej dowiedzieć się od kogoś innego, prawda?

-Sosu czosnkowego... - powtórzył, zaskoczony. -Jak dużo masz zamiar go robić?

Czy tego czosnku nie było trochę za dużo na "spróbowanie"?

-Ale chyba nie nudziłaś się pod naszą nieobecność, prawda? Jakieś ciekawe wyniki badań? - bo przecież Charlotte odesłała ich, według listu, również po to, by miała trochę więcej czasu na skupienie się nas badaniami. -Jak oni śmieli? Nie poprosili cię o pozowanie na okładkę... I DRUGA strona? Przecież to... kolejny skandal - mówił z udawanym przejęciem.

Odesłał Benjiego do pokoju. Przez chwilę patrzył, jak psiak niespiesznie podąża do jego pokoju i znika za ścianą, na swoje posłanie. Jessie westchnął cicho, sięgając po swoją szklankę i usiadł na podłodze, opierając się plecami o szafki.

-Wiesz, o czym mówię. Skończyły się wam prezenty ślubne, tak? Nie nosisz nowego pierścionka, więc o co chodzi? Zaręczyliście się, czy nie? I czy naprawdę muszę dowiadywać się o takich rzeczach od przyjaciółki?

Postukał paznokciem o szklankę.

-Tak, tylko "trochę" - powiedział, unosząc jedną brew.

No cóż, od teraz, jeśli któryś z sąsiadów przyjdzie do nich z prośbą o pożyczenie cukru lub soli, zaproponuje im użycie zamiast nich czosnku. Sos czosnkowy był dobrą odpowiedzią na ewentualne pytania o tak duża ilość tej rośliny, a może kogoś zainspiruje to do kreatywności w kuchni... Byleby później nie przynosił im swoich wypieków do degustacji.

-Wypadek przy pracy? - spytał. -Mam nadzieję, że jego śmierć nie miała nic wspólnego z tym projektem... - raczej nie musiał mówić na głos, jaka myśl pojawiła się w jego głowie.

Oczywiście, że Charlotte była utalentowaną czarownicą i nie pozwoliłaby pozbyć się jej tak łatwo, ale wciąż miała przy sobie ludzi, którzy się o nią martwili.

O pracę Charlotte więcej nie pytał - z całą pewnością nie chciał znać tych szczegółów, a Charlotte zapewne nie mogła rozmawiać o projekcie poza Departamentem. Wystarczyło, że mieszkanie było całe, nie pojawiły się żadne podejrzane przedmioty (oprócz nadmiaru czosnku) i Benji był cały i zdrowy.

Oczywiście... Czyli miał rację! No bo przecież o co innego mogłoby chodzić? W końcu, gdyby faktycznie zdecydowali się pobrać, zaręczyny wyglądałyby zupełnie inaczej, a w gazecie nie poświęcono by na to tylko kilku zdań.

Westchnął cicho i oparł głowę o szafkę, przez chwilę wpatrując się w matkę bez mrugania.

-I co? Udało wam się? Wkurzyła się? Zemdlałam? Ucieszyła się, że zrobilibyście to, co kazali wam lata temu? I wystarczy, że po prostu powiecie któremuś z nas, żebyśmy nie dowiadywali się z gazet.

Wizja Charlotte, stojącej na ślubnym kobiercu z Jonathanem, wciąż była dziwna, ale z potwierdzeniem, że był to jedynie żart, nie wywoływała już takich nerwów.

Szklanka z herbatą dotknęła jego dolnej wargi, gdy Charlotte wspomniała o pierścionku. Zaraz jednak została odstawiona, a na ustach młodego czarodzieja pojawił się złośliwy uśmiech.

-Jeśli chcesz, mogę spytać w pracy, czy ktoś nie zrobiłby dla ciebie pierścionka zaręczynowego. Lubią mnie - przynajmniej tak mu się wydawało - więc może odpuszczą mi to Prawo Własności.

-Dopóki mamy na to miejsce... I dopóki Benji się do tego nie dostanie - westchnął, spoglądając w stronę swojego pokoju, czy psiak nie wyglądał na nich.

W otwartych drzwiach psiaka nie było widać, więc albo spał, albo po prostu leżał na swoim posłaniu, bo z pokoju również nie dochodziły żadne dźwięki, charakterystyczne dla aktywności psa.

-Miałem małą nadzieję na pomidora, ale truskawka też może być - zaśmiał się lekko. -Twój ojciec też się tak ucieszył na tę nowinę?

W takich momentach Jessie tylko trochę żałował, że nie poznał swoich dziadków, ale tylko dlatego, że również mógłby wyobrazić sobie rodziców Charlotte na skraju zawału, podczas gdy ich córka, tuląc się do ramienia przyjaciela, którego dawniej rodzice wybrali na jej narzeczonego, oznajmiała im, że wychodzi za niego.

-Podpiszcie się pod tym zaproszeniem oboje - może Jonathan też by się pośmiał z reakcji niedoszłej teściowej. -Myślisz, że ucieszyłaby się z kartki na Dzień Babki od wnuków? - uniósł brew zza kubka ze stygnącą herbatą.

Gdyby tak on, Rita i Theo podpisali się pod taką kartą... Odcisnąłby na niej nawet łapę Benjiego, żeby go przedstawić, jako czwartego wnuka. Wciąż go korciło, żeby nauczyć Benjiego gryźć kapcie na komendę "Persephone".

Puknięcie palcem w czoło przyjął z grymasem, marszcząc nos, Wielce Niezadowolony z tego gestu.

-Dlaczego? Nie wolałabyś takiego oryginalnego? Robionego specjalnie dla ciebie, a nie takiego ze sklepu? Kto wie, ile kobiet wcześniej je przymierzało? - absolutnie nie miał zamiaru nawet pytać któregokolwiek z goblinów o zrobienie dla jego matki pierścionka, dopóki sama by go o to nie spytała, ale pożartować nadal mógł.

A potem padło pytanie i zawisła między nimi cisza, kiedy patrzyli na siebie Bardzo Uważnie. I w tej ciszy Jasperowi wydawało się, że słyszał nawet, jak sąsiad z mieszkania wyżej zaczyna kaszleć.

-Tak - odpowiedział Bardzo Poważnie, wyprostowany, jak struna, z kubkiem herbaty opartym o łydkę.

A po krótkiej chwili, podczas której Charlotte mogła zareagować na tę odpowiedź, Jasper rozluźnił się i przechylił lekko głowę, ale wyraz jego twarzy nie zmienił się.

-Trochę trudno żadnego nie spotkać, kiedy się z nimi pracuje, nie sądzisz?