Nie lubił Keswick. Wielki, pusty zamek, po którym ludzie krzątali się jak cienie, zajęci zawsze swoimi sprawami, pośpiesznie chodzili po korytarzach i znikali w przepastnym ciągu drzwi. Gdyby piekło miało wygląd to pewnie miałoby wyraz jednego z korytarzy zamku. Długi, niekończący się korytarz, a w nim drzwi, drzwi, drzwi, drzwi za kolejnymi drzwiami. Korytarze byłyby tak samo wymuskane, tak samo jasne, raziłyby w oczy, ale niektóre przechodziłyby w otchłań całkowitej czerni i były zakończone tymi jedynymi, złotymi drzwiami, które prowadziłyby do gabinetu jego ojca. Nigdy nie spał tutaj dobrze. Przytłaczała go ta cisza. Nie słyszał morza, wrzasku mew. Przytłaczało go to, że nie budziło go poranne słońce o godzinie czwartej, czy piątej rano. Nie wstawał rano i nie witał go Migotek zapachem kawy, którą tak lubił, a nogi nie prowadziły go niemal od razu na taras po wyjściu z sypialni. Świeży podmuch powietrza, zapach jodu i od razu było jakoś lżej. Potem można usiąść od razu na fotelu, wyciągnąć nogi i ogrzać je na... Flynnie? Tutaj wstawał - było cicho. Otwierał okno - śpiewały ptaki. Przechodził przez długie korytarze i nie mógł sobie pozwolić na to, by iść w pidżamie i szlafroku. Musiał się ubrać i wyglądać jak najlepiej. Prostować się. Więc szedł i szedł, i szedł... w końcu po schodach mógł dostać się do jadalni, gdzie wszystko było wymuskane i lokaj podawał przygotowane przez skrzaty, albo kucharza - ciężko powiedzieć, kto grasował po kuchni w danej chwili - śniadanie. Wypadało przyjść na to śniadanie, kiedy matka i ojciec byli przy stole. Atmosfera, którą można było kroić nożem, więc nożem kroiłeś samego siebie. Mimo tego wszystkiego nadal było tutaj lepiej niż samotność w New Forest. Jakoś ostatnio tak tego nie odczuł - teraz naprawdę nie chciał tam siedzieć w samotności, chociaż nie bardzo wiedział, co się zmieniło. Może to te świeże odczucia po zamianie ciał. Wiedział za to na pewno jedno - jutro rano wraca do domu, nawet jeśli Flynn nadal nie wrócił. Ale może już tam był. Czekał. Wrócił z cyrku, czy z tych rzeczy, które miał robić razem z... nią. Upiorzycą imieniem Geraldine. Morderczynią bez żadnych skrupułów. Rzeczywistość weryfikowała wyobrażenia, jakie mieliśmy o ludziach.

Kiepsko spał. Śniły mu się kruki. Kruki krążące nad spalonym New Forest, głodne i hałaśliwe, kiedy on klęczał na mokrej od deszczu ziemi. Albo od krwi. Martwe ciała abraksanów leżały dookoła, a ich pióra pochłaniało błoto. Płakał. Płakał, bo nie mógł krzyczeć, a ręce miał całe we krwi - i deszcz ich nie zmywał. Nagle pojawiła się burza. Albo była tam od początku, tego nie wiedział. Piorun zagłuszył kruczy śpiew i sprawił, że poderwałeś głowę. Stał tam - wielki mężczyzna z nożem. Odróżnić sen od jawy? Nie sposób. Podrywasz się i biegniesz ile sił, ślizgasz, upadasz, podnosisz znów i oglądasz za siebie. Mężczyzna nie biegł - on szedł dalej. Chłodny, nocny wiatr prześlizgnął się po karku, nawet kołdra w łóżku nie dała rady przed tym uchronić. Trzask. To chyba gałąź pod twoimi nogami, ale kiedy spoglądasz przed siebie uzmysławiasz sobie - to nie kołdra. To drzwi tuż przed tobą. Na drodze ucieczki. Nie ma wyjścia. Uderzasz w nie dłońmi i wołasz ojcze! Ojcze! Te wielkie, złote drzwi, w których przekręcił się zamek. Proszę..! Pomóż mi! Przecież nigdy nie pomagał. Odwracasz się przodem do oprawy, unosi nóż.

Laurent zerwał się z łóżka z głośnym haustem powietrza, a sylwetka zbliżająca się do jego łóżka sprawiła, że krzyknął. Panika, przerażanie. Gwałtownie przesunął się na łóżku, przebierając nogami, sprawiając, że ta kołdra się zsunęła i pozostawiła go obnażonym - tylko w tej koszuli nocnej, której perłowy odcień wyznaczał szarość w oczach Flynna. Już sięgnął po różdżkę na stoliku, ale nigdy jej nie uniósł i do końca nie zacisnął na niej palców, bo ta sylwetka wcale nie była taka obca, jaką się wydawała z początku. Nie była nieznajoma. Nie było też noża, burzy, kruków... był jeden Kruk.

- F-flynn..? - Wydławił z zaciśniętego gardła, zastanawiając się, czy to jakaś dalsza część kuriozalnego snu, bo dlaczego niby Flynn miałby tutaj przyjść? Sięgnął do lampki i zapalił ją - wcale nie wierzył rozmytym cieniom w pierzynie nocy. - Co ty... co się... - Mężczyzna opadł na łóżko i wtulił się w niego. Uniósł ręce, zdekoncentrowany, ale w końcu je położył na nim, na jego plecach. Ostrożnie. Nieufnie. Nie do końca ufał temu, czy to, co widzi, jest realne i prawdziwe.

Pukanie do drzwi. Pukanie? bardziej jak - walenie.

- Paniczu Prewett! Wszystko w porządku? - Rozbrzmiał męski głos z drugiej strony.

- Tak! Tak, dziękuję... to tylko zły sen. - Zawołał od razu, chociaż wcale nie miał pewności, czy wszystko jest w porządku. Właściwie to wiedział, że nie jest w porządku. Nawet nie zastanowił się nad tym, co mówił.

- W razie potrzeby proszę wołać, paniczu. - Męskie kroki oddaliły się od drzwi, a Laurent znów spojrzał na Flynna. Flynna z białym bandażem na szyi, pachnącego medykamentami. Co się stało? Nie miał pojęcia. Zamiast jednak pytać pozwalał mu tak trwać. Głaskał go tylko czule po głowie, przesuwał delikatnie jego loki, muskał palcami jego twarz. I nucił cicho jedną z piosenek, która stworzyła wokół nich iluzję. Iluzję przesiadywania na plaży - tej, gdzie miał zostać wybudowany jego nowy dom. Szumiało morze. Słońce nie raziło, ale powoli chciało chować się za horyzont. Zamiast piasku pod sobą mieli miękki dywan ze stokrotek, a barwy stały się grą kontrastów - tylko tego Flynn widzieć nie mógł. Że trawa była czerwona, by białe kwiaty były bardziej wyraźne, że morze morze miało barwę zieleni, aby odbijające się na nim słońce i jego tarcza stała się bardziej wyrazista. Ale niektóre rzeczy w pamięci mogły być dokładnie takie, jakimi jawiły się w chwili ich zobaczenia.

Czy mógł właśnie trzymać w swoich rękach jakiegoś Śmierciożercę, który przybrał wygląd Flynna? Albo po prostu kogoś... kogoś od Fontaine? O zgrozo, byłaby do tego zdolna. Kogoś od Dante? Byłby do tego zdolny. Jakąś podróbkę tej osoby, którą kochał. Ta myśl wydawała się mieć więcej sensu, dopóki Flynn nie runął na to łóżku i nie wtulił się w niego tak, jakby miało nie być jutro. A miało być. Słońce się miało obudzić, ptaki zaśpiewać, okno w tym pokoju, w najwyższej komnacie, w najwyższej wieży, znów zostanie otworzone. Rozmyje się granat i ustąpi miejsca błękitowi.

Nie bardzo wiedział, co się stało, ale widok tego bandaża i zapach wcale nie były obiecujące. Ostatnim, co przyszłoby mu na myśl, to to, że Flynn próbował odebrać sobie życie. Nie popychał go, nie popędzał. Lekko bujał się, tak bez zastanowienia, nucąc tą samą piosenkę, którą śpiewał mu, kiedy tak bardzo pijany trafił do jego łóżka. Nawet nie zakładał, że ją pamiętał, że ją kojarzył. Był przecież wtedy ledwo przytomny. Rytm tej piosenki pozwalał się nieco uspokoić nawet jemu samemu - lecz tylko nieco. Co się stało? Dlaczego przyszedł aż tutaj? Co, jeśli ktoś wejdzie? Nawet domowy skrzat? Zobaczy ich tutaj? Nie wstydził się Flynna - za to bał się cholernie reakcji Edwarda. Nie był gotów na konfrontację z nim, popłakałby się i wpadł w panikę od razu. Wystarczyła ta wojna z nim po jego powrocie. O New Forest, o siostrę i jej... romanse. Z jakiegoś powodu był na siebie tak zły, że się w to wplątał, jak wiedział, że nie wybrałby inaczej. Przecież chciał pomóc Pandorze. Zawsze chciał jej pomagać. Zawsze... chciał wszystkim pomagać. I w końcu - chciał przede wszystkim pomóc sobie. Chciał się skupić na sobie. To chyba już najwyższy czas...

Flynn zawsze był ciężki, ale dzisiaj chyba ważył jeszcze więcej. Chwilowe uspokojenie? Ha, dobre sobie... było w ogóle takie? Niepewność była jeszcze mocniej rozbrajająca. Ktoś go musiał zranić, to oczywiste - tylko kto? I co oni robili z Geraldine? Czuł, że tak, jak nie pytał wtedy, tak nie powinien o to pytać teraz. Czy to tak działa? "Powie mi, jeśli sam zechce". Laurent bardzo chciał, żeby Flynn go pytał, bo wykrztuszenie samemu niektórych rzeczy wydawało się niemożliwe. Ale on... nie pytał. Chyba nigdy nie pytał o te rzeczy, o które powinien pytać najbardziej.

- Ciii... - Przerwał melodię, a krajobraz rozpadł się. Znów byli w ciemnym pokoju oświetlonym tylko księżycem i mdłym światłem nocnej lampki, która nie miała razić w oczy - miała pozwolić podnieść się późną porą i bezpiecznie trafić na korytarz. - Tak, Myszko, wracam jutro z samego rana. - Zapewnił go cichym, ciepłym głosem. Nie może tutaj zostać. Flynn nie mógł tutaj zostać, ale zupełnie nie miał serca go teraz wygonić. Nie mógł też tak po prostu stąd uciec razem z nim, bo ojciec wpadłby pewnie w furię. Obraziłby się, a Aydaya tylko potem docisnęłaby mocniej obcasem do ziemi. Miał ochotę zaproponować Flynnowi, żeby jednak tu został. Już chyba wolał w tę stronę niż uciekanie. Zabrał te dłonie od niego - ale tylko na moment. - Ciii... jestem tutaj, Słońce. Tylko poprawiam poduszkę, wiesz, że zaraz zdrętwieję. - Słychać było uśmiech w jego głosie. Chciał bardzo zapytać, co się stało, ale czy to było dobre pytanie? W momencie, kiedy Flynn czuł się... tak? Poprawił sobie poduszki, żeby mógł półleżeć, wyciągnął nogi i okrył ich kołdrą. A potem znów ułożył dłonie na jego ciele. Wyjątkowo Flynn wcale nie był rozgrzany. Był zadziwiająco chłodny jak na siebie. - Kiedy ciebie nie ma, wcale nie idzie mi tak dobrze jedzenie. Powinienem popracować nad samodyscypliną. - Właściwie to mówił, żeby mówić teraz cokolwiek. - Nie mówiłem ci tego, mam nadzieję, że nie będziesz zły, ale trochę czytałem o tej fizyce. Chyba nie jestem tak bystry, za jakiego chciałabym uchodzić, bo na razie energie kin...kine...tcznee... - Przymrużył jedno oko, ale jego miny pełnej zwątpienia Flynn i tak nie mógł widzieć. - Te energie, prace i wektory mnie przytłaczają. To brzmi jak jakaś starożytna dziedzina magii. - I w ogóle to po co to im było? Do czego oni to niby wykorzystywali? - Ach, wiesz, zapomniałem ci podarować lusterko dwukierunkowe. To przez tamtego poltergeista... wybił mnie. Chciałem ci je dać tego dnia. Powiedziałeś ostatnio, że bardzo tęskniłeś po tym weekendzie... to może dzięki lusterku tęskniłbyś trochę mniej? - Znów się uśmiechnął. Proszę, Flynn, powiedz, co się stało. Drżało to w jego wnętrzu.

Nazywali go Trucizną, ale niektóre trucizny, w odpowiednich dawkach, potrafiły również leczyć. Mówili bajki o Kruku, który przychodził jak cień czający się w końcu oka, za którym nie chcesz się odwracać. Wtedy ciemność mogłaby spojrzeć prosto w Ciebie. Jak cieszyć musiała się Czarna Wiedźma, że ten Kruk przysiadał właśnie na jej ramieniu - i zlatywał z niego również na jej skinienie. Skrzywdzony przez życie mężczyzna, który nauczył się krzywdzić na proste rozwiązanie - wtedy sam skrzywdzony nie zostanie. Działało? Chyba nie. Chyba przybywało tylko ran, a te historią były płótnem jego ciała. Najgroźniejsze były te rany, których nie było widać. Te, które tkwiły głęboko w duszy.

- Zapakuję ci je w piękne wstążeczki i udekoruje kwiatkami, żebyś nie mógł się do niego dostać, bo będzie mi przykro, że burzysz dekorację. - Zażartował sobie z tego, chociaż akurat piękne opakowania były częścią prezentów. Nawet takich. Nie zawsze jednak poświęcał temu czas - co było widać, bo tego, co mu kupił i zostawił na stole, nie zapakował. Lusterka też nie zamierzał - chociaż zamierzał go przewiązać wstążką... miała być różowa. Wyglądałaby idealnie. Tylko co z tego, skoro Flynn nie widział kolorów? - Któregoś dnia usiądziemy i pozaplatam ci wstążki we włosach. Udekoruje je kwiatkami. Białymi - stworzą kontrast do czerni twoich włosów. - Peplał dalej, chociaż to akurat naprawdę chciał zrobić. Kiedy usłyszał ten charakterystyczny wdech - zamilkł. Pozwolił mu spokojnie znaleźć swój czas, swoją przestrzeń, do tego, żeby zacząć mówić. Naprawdę chciał go pogonić. Naprawdę chciał zadać to pytanie, a ten niepokój - cóż, mimo, że ukrywał go w głosie i mimice, był wyczuwalny w jego ciele. Napiętym ciele. W tym, jak nieco zmieniał się oddech.

- Oooch, Myszeczko... jesteś taki kochany. - Rozczulony głos można było przyrównać do miodu. Do mleka z miodem na obolałe gardło. Tego samego leku, którego Laurent naprawdę nie lubił, a jakoś nie miał wątpliwości, że Flynn był z niego zadowolony. - Nie ma chyba bardziej bezpieczniejszego miejsca niż Keswick - przynajmniej dla mojego ciała. - Bo z duchem i psychiką... już gorzej. - Nic niepokojącego się nie dzieje, jeśli o to pytasz. Nie przepadam za tym miejscem, źle na mnie działa. Tutaj muszę być... tym idealnym Laurentem. - A z tym wiązało się bardzo wiele przykrych rzeczy. Nie wspominając o tym, że przecież miał konfrontację z Edwardem - ale to nie był czas na to, żeby o tym opowiadać, takie miał wrażenie. Albo był? Może? Tylko nie w tym momencie? - Och... cóż... - Nie bardzo wiedział, jak zinterpretować słowa Flynna. Zabrzmiało to bardzo niepokojąco - szczególnie, kiedy łączył go z tym, że był robić coś z Geraldine, a miał już o niej bardzo mroczne mniemanie, a przechodząc przez fakt, że się tutaj włamał (kto, jak nie on, miał obejść ochronę tego miejsca), to, że miał ranę na szyi i jeszcze że w ogóle o to pytał. Co się stało? - Mam dużą rodzinę, przez Keswick zawsze przewijało się sporo osób. Nikt jednak niepokojący? Najbardziej straszną osobą tutaj jest mój ojciec, gwarantuję ci, że tylko samobójca chciałby tutaj zrobić mi jakąś krzywdę... z bardzo wielu powodów. - Hej, Flynn, a mówiłem ci, że mój ojciec jest szefem jednej z największym mafii Anglii? Nie? A widzisz, taka sytuacja... i co z tego, skoro Dante siedział tam, gdzie siedział. To zdenerwowanie tylko bardziej urosło. Przytulił się do niego bardzo chętnie i sam odetchnął. Chciał poczuć przez to ulgę - nie udało się. Serce już mu biło niespokojnie, już nieco zmarszczył brwi, spoglądając na ten sweter na klatce piersioej Flynna, na ten bandaż, potem patrząc w jego oczy. - Lubię Norę. To dobra kobieta. Tylko... dlaczego u niej spałeś? Czemu nie przyszedłeś? Przecież bym wrócił.

Widział różne miny, które strzelał Flynn. Były pejzażem malowanym pędzlem szaleńca, były delikatnym wyszywaniem bawełnianą nicą, były miękkością marmuru, z którego rzeźbiarz próbował coś stworzyć i pomnikiem ze spiżu, w którym nie dało się już niczego zmienić. Wszystkie te obrazy, cała kolekcja przeróżnych mimik, a ciągle pokazywał, że miał coś w zanadrzu. To był najsmutniejszy uśmiech, jaki u niego widział, bo był jak cios w policzek. Dokładnie tak - coś, co nie powinno się pojawić między nimi. Wyciągnął swoją dłoń do jego ust i nakrył je swoimi palcami, lekko pokręcił głową. Nieme nie rób tak wyrysowało się w powietrzu. Zamarło na jego własnych wargach, nigdy niewypowiedziane. Nie musiał udawać. Mógł próbować - ale oczy go zdradzały. Pewnie zawsze będą to robiły. Ciepłe, pieskie oczy, które teraz były jak studnie. Prowadziły prosto do Piekła. Do tej jaskini, gdzie drzemał brat Geraldine. Gdzie pochowane zostały horrory, które zostały z uczestnikami tej historii na zawsze.

- Tak? A bardzo mocno? - Powiedział to tym trochę zaczepnym głosem, ale miał wrażenie, że jeszcze chwila i przegra z maskaradą, robiąc dokładnie to, czego miał nie robić Flynn - udając. Ktoś musiał trzymać fason, kiedy ta druga strona chwiała się w całych swoich posadach. Choć... Flynn chyba już nawet się nie chwiał. Chyba i na to nie było sił - więc po prostu leżał. Ociężały, w bezruchu, zupełnie jak nie on. Serce Laurenta z minuty na minutę przyśpieszało swojego tępa i zaczynało go już kłuć w klatce piersiowej. Zadziwiające, że emocje mogą przysparzać fizycznego bólu.

Kochał niewystarczająco mocno, żeby jedynym wyjściem z rozpaczy nie wydała się śmierć.

- Jaki... inny i nowy? - Niewiele z tego rozumiał. Nie bardzo to rozumiał. Tajemnica rosła i przybierała na sile. Ugniecione ciasto drożdżowe pozostawione przy odpowiednim cieple, które miało zamienić się w coś słodkiego, stawało się nagle obrzydliwe, zgniłe i nienadające się do spożycia. Lecz rosło. Zielono-biały meszek porastał je coraz szczelniej, a ciasto wylewało się z misy na blat. Śmierdziało. W zupełnym kontraście do tego, że Flynn nie śmierdział nawet fajkami. - I... jakie informacje, czemu zbierasz informacje o mojej rodzinie? - To też go zaniepokoiło. Szczególnie, że było wypowiadane tutaj - w tym domu. Miał pewność, że gdyby ktoś tu wpadł i przyłapał Flynna... to nie obyłoby się bez przemocy. Wcale nie miał pewności, czy jego wyjaśnienia i wstawiennictwo cokolwiek by zmieniły. W końcu Edward zawsze wiedział wszystko najlepiej. - Jaki potwór? Potwór to ty? - Podniósł się, żeby móc z góry spojrzeć w jego oczy. Nie krył już niepokoju. Nie potrafił go ukryć. - Flynn, zaczynam się bać. Co się stało? - Zadał to pytanie, którego próbował unikać, albo przynajmniej trochę je odsuwać, by nie zetknęło się z czarnowłosym od razu po jego pojawieniu się. Obserwował, jak całuje jego dłoń. Jakby chciał się upewnić, że ten pierścionek był na swoim miejscu. Był. - Co ty opowiadasz? Geraldine jest... brutalna... ale nie zabiłaby... - Człowieka? Na pewno? Kogo dalej - znajomego? Nie zaprzeczał dalej. Nie bardzo rozumiał, o co chodzi. Co się dzieje. Brat Geraldine - na pewno nie Astaroth, on był prawdziwy i realny. - Thoran? Mówisz o Thoranie? - Tym samym, który mu narobił paskudnych szkód w New Forest?

Sięgnął palcem do kącików jego oczu, by kciukami zmyć je z jego rzęs i skóry. Jeszcze nie potoczyły się po skórze, jakby nawet one nie miały na to wystarczająco sił. Zupełnie jak ich nosiciel. Tragicznie patrzyło się na kogoś, kto zawsze był nabuzowany, kiedy leżał tak i... chyba nawet dłonie Laurenta zdołałyby go teraz udusić. Śledził zmarszczki mimiczne na tej twarzy, nie ważąc się dotknąć opatrunku na jego szyi. Był ranny - fakt, że zawlókł się taki kawał z Londynu tutaj... w środku nocy... czy on w ogóle spał? A jeśli tak - kiedy spał? Położył się ostrożnie znów na nim - tak, by spleść swoje palce i podłożyć je sobie pod podbródek. Chciał widzieć jego twarz, kiedy mówił. Chciał móc zareagować na chwilę kryzysu, jeśli coś miałoby się złego stać. Co? Niedopowiedzenie. Nie wiedział. Nie był już w ciele Laurenta, żeby mieć nieregularne napady paniki.

Słuchał. Z niepokojem, mocno bijącym sercem, które bolało, dyskomfortem, ale słuchał. Tylko czasami lekko kiwał głową na znak, że rozumiem, że "ah, tak to było..." Nie były potrzebne słowa - potrzebna była uwaga. Produkowanie z siebie tak długich opowieści również nie wliczało się w normy Flynna. Chyba wolałby usłyszeć tę historię... od końca. Od tego najważniejszego punktu, w którym CO byłoby oczywiste, a potem dopiero urzeczywistnilibyśmy SIĘ STAŁO. Dobrze, dobrze... mówi - niech mówi. Może być po kolei. Może nawet lepiej, nie będzie chaosu we wszystkim, co miał do powiedzenia.

Chyba nigdy nie pomyślałby, że mógłby postawić przy Flynnie słowo "gwałt". Z różnych powodów. Był taki sprawny, potrafił czarować bez magii, że poradzenie sobie z... kimkolwiek właściwie... wydawało się oczywiste. Druga sprawa - czy naprawdę bywały momenty (z tego, co opowiadał), że komuś by odmówił? Można dać niekiedy ciche pozwolenie, a i tak czuć, że wcale się tego nie chciało. Tego mistrzem akurat był sam Laurent. Płakać potem po kątach z żalu nad samym sobą. Bezkształtny potwór w połączeniu z gwałtem wywołał u niego wzdrygnięcie się. Wysunął jedną dłoń spod swojego podbródka, żeby pogłaskać czule Flynna po ręce, po ramieniu. Nieme jestem tu. Był. Leżał i wpatrywał się w niego z niepokojem.

- Miałem do czynienia z Thoranem. Przez tydzień kręcił się po New Forest, narobił dużych szkód. Nie wiem, czy chciał mi coś zrobić... ale zastawił na mnie sidła w lesie. Na szczęście ktoś mi pomógł. - To nie było takie oczywiste, że nie chciał wyrządzić krzywdy. New Forest wydawało się spokojnym miejscem do zwiedzania, ale tylko wtedy, kiedy potrafiłeś się po nim poruszać. Żyły tam różne istoty. W dodatku nie wiadomo, jak długo w ogóle Laurent by tam wisiał. - To było na początku sierpnia. Od tamtego czasu nie widziałem go, ani nic się nie działo takiego. - Nie chciał mu przerywać, ale chciał to jednocześnie powiedzieć teraz, skoro Flynn tak dopytywał wcześniej... jednocześnie może to nie był dobry pomysł? Może to go bardziej zaniepokoi? - Cieszę się, że nic ci się tam nie stało, Myszko... - Przesunął dłonią po jego policzku. - Co się działo dalej? Teraz, kiedy byłeś z Geraldine? - Trudno było mu to wszystko przyswoić. Opowieść wydawała się zwyczajnie wyrwana z jakiejś bajki... bajki o potworach i bohaterach, którzy ruszają go pokonać.