Najbardziej chujowe w jesieni angielskiej było to, że zawsze przychodzi za wcześnie. Jest mokro i gnilnie, ale wszyscy jeszcze się oszukują, że może wyjdzie słońce. Lewis uwielbiał lato za jędrne papryki, pachnące pomidory i aromatyczne świeże zioła. Jesień za to pachniała kapustą oraz ziemniakami pieczonymi na ognisku, albo w jego przypadku, w wielkim piecu. Lewis żył rytmem kulinarnym.

Była również różnica między tym, co chciał robić, a na co pozwalał mu jego budżet. I nie chodziło oczywiście o ten prywatny, on zawsze był za mały, ale o ten wyznaczony na jedzenie przez Tarpa. Był po prostu kurewsko mały jak na ambicje i marzenia. Chłopak absolutnie do tego przywykł. Omijał więc na targu sprzedawców homarów, chociaż wyobrażał sobie parowane mięso z masłem ziołowo-cytrynowym lub prażony ryż z bazylią. Ostatecznie, z tym ostatnim mógł spróbować, jako danie sezonowe, o ile Tarp zrozumie, co to znaczy i nie umrze na widok chilli w przepisie. Może mu o nim nie powie?

Po złożeniu zamówień u dostawców właściwie stałych, na te, co zwykle sztuki mięsa, skrzynki warzyw, potargowaniu się o ceny, ponarzekaniu na pogodę, wypytaniu, czy wnuki gotowe na Hogwart, udał się jeszcze do jednego miejsca.

Delikatesy na Horyzontalnej, mieszczące się wygodnie pomiędzy kamienicami mieszkalnymi, w niedalekiej odległości od Biblioteki Parkinsonów, zaopatrywały najbardziej wykwintne podniebienia. Trufle, wina, zamorskie przyprawy, francuskie sery. Znał się ze sprzedawcą, dlatego wyminął dziewczynę, która gapiła się jak sroka w gnat na francuski Lazur i od razu podszedł do lady.

— Dzień dobry, panie Middleshop — Lewis oparł się o ladę. — Chyba interesy nie idą, coś pan schudł.

Mężczyzna zaśmiał się wesoło. Rzeczywiście, był raczej tęgim jegomościem po pięćdziesiątce, z wybitnym, podkręconym wąsem.

— Moja Grace gnębi mnie jakąś nową dietą, ale muszę ci powiedzieć w sekrecie, chłopce, że nawet dobre są te sałatki tylko… Trochę parmezanu jeszcze nikomu nie zaszkodziło albo szynki szwardzwalskiej do tej jej zieleniny.

Oboje wymienili porozumiewawcze spojrzenia, jako koneserzy jedzenia. Ich znajomość nie zawsze tak wyglądało, początkowo pan Middleshop był bardzo negatywnie nastawiony do Lewisa, mając go za złodzieja. Oczywiście, nie pomylił się, bo czasami chłopak wychodził z kilkoma kulkami liczi w kieszeniach lub trójkątem dojrzewającego sera, za który zdecydowanie nie zapłacił, czego tamten po prostu nie zauważył. Na szczęście słowo kucharz w restauracji, co było zdecydowanie nadużyciem, otworzyło bramy zaufania mężczyzny.

Naiwniak.

— Są już białe trufle?

— Jeszcze nie ma, pewnie z miesiąc. Trochę mi ubyło handlarzy przez… — Sprzedawca zniżył głos do szeptu. — Sam-Wiesz-Kogo.

Lewis pokiwał głową w zadumie.

Zarówno Lewis, jak i sprzedawca, spojrzeli na młódkę, jakby się z Lecznicy Dusz urwała. Pan Middleshop nawet zamrugał, zatrzymując się w połowie drogi pomiędzy papierową torbą, a ladą, bo i tak chciał zapakować nieczęstemu, ale stałemu bywalcowi (raz na dwa miesiące to regularny klient!) typowe zamówienie z gwiazdek gałki muszkatołowej, lasek cynamonu, jednej wanili oraz jednego grama szafranu. Na więcej Lewis nie mógł sobie pozwolić, a zbliżał się czas, gdy należało przygotować jesienne napary i zimowe górzance.

— Ty pod kamieniem mieszkasz czy co? — zapytał w osłupieniu Lewis, mierząc ją wzrokiem. Wyglądała jak zwykła dziewczyna, może w jego wieku, trochę dziwny akcent, ale czego się spodziewać po Irlandczykach, mówili jakby mieli ziemniaka w dupie i kartofla w gębie. — Ten typ, co ogłosił wojnę magiczną i tłuc mugolaków i mugoli chce. Nie było tak źle aż w Beltane coś pojeb... Znaczy pomieszał z magią coś podobno.

Na przekleństwie zreflektował się, bo pan Middleshop krzywo na niego spojrzał. No tak, przy damach nie można przeklinać, po prostu Lewis jedyne damy jakie znał, to temu damy, tamtemu damy, a trzeciemu nie damy, bo ma syfilis. Oparl swoje patykowate ciało o ladę, jak kij od miotły, której ktoś nie używa, bo idzie po zmiotkę. — Nie mów, że nic o tym nie słyszałaś?

Tymczasem właściciel przybytku zaczął pakować sprawunki w szary papier, kryjąc w jego szeleście narzekanie na dzieciaki, które niczym się nie interesują, tylko by przy radiu siedzieli, w kawiarniach i na densingi chodzili, gdy dobrzy ludzie umierają i trwa wojna. Zupełnie lekkoduchy, ta dzisiejsza młodzież, a później będzie płacz.

Lewis to ignorował, gadanie staruchów, co nie pamiętają, jak sami byli w tym wieku i myśleli, że zmienią świat, a później zgnuśnieli. Na szczęście Lewisa absolutnie taki los nie spotka, chyba że znów trafi do pudła, tym razem z wieczkiem zamkniętym na amen, jak dżem po pasteryzacji.

— Nic nie świta? — wyciągnął z kieszeni zapłatę, oszczędności pozostałe po dwóch miesiącach płacenia czynszu, opłat za wodę, jedzenie oraz początki zapasów węgla na jesień i zimę, żeby mu dupa nie zamarzła.