Nie sądziła, że da się jeszcze bardziej nie znosić tego miejsca, a jednak tak się stało. Teraz od zawsze Mung będzie jej się kojarzył z tą chwilą. Nie spodziewała się, że kiedyś wyprze to z pamięci. Nienawidziła szpitali i miała ku temu coraz więcej powodów. Nie zamierzała tutaj wracać, kolejny raz pewnie pojawi się tutaj dopiero, gdy nie będzie mogła sama zadecydować o tym, gdzie ma się znajdować jej ciało, cóż nie, żeby to nie było możliwe.

Wrócili się do jego gabinetu, bo tak, musiała zabrać swój płaszcz, jeszcze chwila i będzie mogła się stąd oddalić. Uciec, jak przystało na prawdziwego przegranego. Nie, żeby czuła się z tym dobrze, ale przecież nie miała innego wyjścia. Już się z tym pogodziła, a przynajmniej udawała, że tak jest. Pewnie proces będzie trwał dużo dłużej, ale nigdzie jej się w końcu nie spieszyło. Miała całe życie na to, aby sobie to ułożyć w głowie.

Otaksowała wzrokiem pomieszczenie, na podłodze jeszcze znajdowały się te papiery, jej bojowe zadanie do którego ją oddelegował. Zabawne, że minęła ledwie chwila, a już nie miało być tu dla niej miejsca. Wszystko działo się bardzo szybko, szczerość i prawda ich dzisiaj pokonały. Nie było już miejsca na kolejne złudzenia, nie po tym, co sobie powiedzieli. Bardzo wiele słów padło między nimi przez ten tydzień, szkoda, że doprowadziły je one tylko i wyłącznie do ich końca. Powinna się jednak była tego spodziewać, to nie był pierwszy raz, o czym wcale nie zapomniała. Wierzyła jednak w to, że teraz będzie inaczej, jej wiara jednak nie miała żadnych podstaw.

Zdjęła z siebie bez słowa jego kitel i powiesiła go na krześle. Pomysł z udawaniem asystentki Roisa wydawał się jeszcze przed chwilą być taki właściwy, gdyby tylko wiedziała, że lepiej było zostać tutaj, chociaż czy rzeczywiście byłoby lepiej? No nie do końca, to prędzej, czy później musiało eskalować. Nie ominęłoby ich to.

Przetarła dłonią oczy, które okropnie ją piekły, przestała już płakać, ale jej oczy nadal był zaczerwienione, podejrzewała, że tak samo wyglądała jej twarz, na szczęście włosy miała rozpuszczone, więc mogły zasłonić to jak chujowo się właśnie prezentowała.

Skrzyżowała sobie ręce na piersiach, kiedy obserwowała, jak zamykał drzwi na klucz. To miało być szybkie wejście i wyjścia, chyba jednak zmierzało ku czemuś innemu.

- Nie mówisz o tym, nie mówiłeś o tym, dajesz sprzeczne sygnały Roise, kurewsko sprzeczne. - Nie próbowała mu wyrzucić, że było mu łatwiej, tylko cholernie źle się czuła z tym, że to ona próbowała coś z tym zrobić. Jasne, miał swoje powody, ale nie umiała ich zrozumieć. Nie umiała rozgryźć tego, że postanowił pozwolić na to, żeby faktycznie pozostać przy tym niczym. To nie było w jego stylu, naprawdę nie potrafiła pojąć tego, że był wobec tego taki obojętny, a może próbował być.

- Nie mam pojęcia dlaczego wtedy mi o tym nie powiedziałeś, czemu wziąłeś to wszystko na siebie. - Nie powinna wracać do tego, ale chyba nie widziała innej możliwości. Skoro już dzisiaj postanowili mówić sobie wszystko, to dlaczego miałaby to przemilczeć. - Walka w pojedynkę nie ma sensu, szczególnie, kiedy masz obok siebie drugą osobę. - Nie, żeby teraz coś się zmieniło, kiedy sama wiedziała jak to wygląda, jednak nie mogła przestać myśleć o tym, co by było gdyby. Mógł jej wtedy o tym wszystkim powiedzieć, trzymał ją jednak od tego z daleka. Wziął na siebie tę rolę odpowiedzialnego za wszystko i nie do końca jej się to podobało.

- Na to też już jest za późno. - Nie zamierzała ukrywać tego, że ją to zabolało, że ją zranił, znowu. Nie mogli cofnąć czasu i ułożyć tego inaczej, mieli możliwość jedynie wpłynięcia na swoją ewentualną przyszłość, ale to też im nie wyszło.

- To był błąd. Nie wiem skąd Ci się wzięło to myślenie, dlaczego byłeś skłonny tak bardzo uwierzyć w to, że to miało jakiś większy sens. Nie chcę Cię za to winić, ale chyba nie umiem inaczej. To była Twoja decyzja, tylko i wyłącznie Twoja. Zresztą robisz to po raz kolejny, ale nie mam zamiaru Ci tego uniemożliwiać Roise. Widzę, że przegrałam, mam nadzieję, że jesteś zadowolony z tego powodu. Poddaję się, bo nie zamierzam dłużej walić głową w ścianę, nie da się tak żyć. - Wiedziała, że te słowa mogą go rozjuszyć, bo dawał jej do zrozumienia, że nie był z tego powodu zadowolony, ale w tej chwili zachowywał się jak niespełna rozumu. Nie mogła tego ignorować, uważać, że tego nie widzi.

- Pierdolenie, moglibyśmy to odzyskać, gdybyś tylko miał w sobie więcej odwagi, ale boisz się sięgnąć po to, na czym Ci zależy. Widzę to. - Ona też nie była ślepa, wbrew pozorom. Nie miała pojęcia, skąd wynikał ten strach, jasne, na świecie działo się sporo zła, wybory, których dokonał w przeszłości go przytłaczały, ale co z tego? Była gotowa w to z nim wejść, mówiła mu o tym, była w stanie mu pomóc, ale on zafiksował się na punkcie tego, że to było dla niej zbyt niebezpieczne, że zasługuje na coś więcej. Nie miało to żadnego sensu, nie dla niej, nie kiedy jedynym, czego chciała to to, aby znowu byli razem.

- To niby jak mam to traktować? Mogłeś postąpić inaczej, a powielasz swoje zachowania. Znowu to robisz, nam to robisz, nie tylko mnie, ale sobie też, po co? - Wiedziała, że jedno i drugie będzie cierpieć, i nie miało to dla niej najmniejszego sensu.

Nie da się ukryć, że potrafili sobie dopierdolić, jak nikt inny. To, że się do siebie zbliżyli powodowało, że znali wszystkie swoje strony, te dobre i te złe. Wiedzieli gdzie uderzyć, aby faktycznie zrobić sobie krzywdę, a wiadomo, że słowa często raniły bardziej od najbardziej ostrych noży. Zresztą robili to ostatnio, też mieli to odhaczone.

- Najlepiej by było, jakbyś w ogóle się nie odzywał. - Mruknęła cicho, do siebie, może nie powinna tego powiedzieć, ale cóż. Była już na takim etapie, że nie do końca panowała nad słowami, które opuszczały jej uroczą buzię.

Tego chyba chcieli, tak, mieli być ze sobą szczerzy, więc właśnie to robiła. W ogóle się nie zastanawiała nad tym, co wypadałoby powiedzieć, najwyraźniej znowu była gotowa przekroczyć wszelkie granice. Wspaniale, na pewno będzie z tego dumna, kiedy w końcu dotrze do niej jak to wyglądało. Grunt, że to nie miało się stać teraz. Teraz byli gotowi znowu zacząć w siebie uderzać i wyrzygiwać sobie wszystkie swoje gorzkie żale.

Nie powinni byli udawać, że nic się nie zmieniło, że to jakimi ludźmi się stali przez te dwa lata nie miało na to wpływu. Cóż, ignorowali to i to musiało w końcu się na nich odbić. Mogli udawać, że nadal jest tak samo, jednak ich doświadczenia niestety na to nie pozwalały. Geraldine przestała szukać kompromisów, na siłę próbowała przepchnąć swoje zdanie, bo wydawało jej się, że tutaj nie ma innej opcji. Jak w ogóle mieliby coś z tym zrobić, gdy stali po dwóch, zupełnie przeciwnych stronach barykady. Zresztą już kilka razy na niej wymuszał to, by zachowywała się jak ktoś inny. Przystawała na to, chociaż pod skórą wiedziała, że to nie zadziała. Chociażby jak wtedy, gdy obiecywała mu, że jeśli coś mu się stanie to go nie pomści, to była gówno prawda, bo poruszyłaby niebo i ziemię, aby znaleźć osobę, która byłaby winna. Zrobiła by z tego bardzo osobistą sprawę, nie było innej możliwości. Mogła udawać, że udało mu się zgasić to, co w niej siedziało, akceptować takie podejście, ale teraz? Teraz, gdy nie miała już nic do stracenia, kiedy stawali na szczerość to nie było tutaj miejsca na kolejne kompromisy.

- Tego nie powiedziałam. - Znowu się nie zrozumieli, ostatnio to stawało się zbyt często. Mijali się, niby próbowali ze sobą rozmawiać, ale z marnym skutkiem. Te rozmowy im niczego nie przynosiły poza kolejnymi dramatami.

- Nie chodzi o błędy przeszłości, a o to, że po raz kolejny do tego doprowadzasz, chcesz zrobić to samo. Jak mam niby nie sądzić, że prędzej, czy później znikniesz, skoro już to robisz, już chcesz się dystansować, znowu decydujesz o tym, że tak będzie lepiej, chociaż to gówno prawda i sam bardzo dobrze zdajesz sobie z tego sprawę. Wiesz, jak to wygląda, wiesz jak silna jest ta więź, a i tak postanowiłeś nie dać nam tej szansy. - Od samego początku września wiedział, że tak się to skończy, w przeciwieństwie do niej, zdawał sobie sprawę, że nie zmieni zdania. Nie miała pojęcia dlaczego więc w to brnął, po co tak do niej lgnął? Oszukiwał i siebie i ją, to było w tym najgorsze.

Tak, chyba zupełnie przypadkiem znowu zrobiła z niego czarny charakter, ale nie próbował nawet z tym walczyć, jak mogła widzieć go inaczej. Nie mieli jasności, wręcz przeciwnie wydawało jej się, że każde z nich zapętla się w swojej własnej wizji, i co najgorsze nie mogli nic z tym zrobić. Chyba naprawdę byli straceni.

- Jeśli Twoim zdaniem, to, że próbowałeś odebrać sobie życie było odważnym posunięciem, to nie mam pytań Roise, naprawdę. - Nie wyciągała tego jeszcze podczas żadnej z ich rozmów, tym razem jednak postanowiła to zrobić. - Wolałeś posunąć się do tego, niż zaangażować mnie w to wszystko, niż razem przez to przejść, jak myślisz, jak to wygląda z mojej perspektywy? - Szczególnie, że dowiedziała się o tym ledwie kilka dni temu. Pozwolił jej wierzyć w to, że zostawił ją bo mu się znudziła, nic z tym nie zrobił, zamiast tego posunął się do ostateczności.

Zaczęła się irytować, nie był to pierwszy raz podczas ich ostatnich rozmów, kiedy dostrzegała, jak bardzo się od siebie oddalają. Nie miała pojęcia czym było to spowodowane, bo przecież chcieli tego samego, tyle, że mieli zupełnie inną wizję świata. To, co działo się wokół nich popsuło to wszystko, co kiedyś udało im się osiągnąć. Nowe doświadczenia, dramaty miało wpływ na to, co im się przytrafiło. Była wkurwiona, na siebie, na niego, na cały świat o to, że musieli w ogóle przeprowadzać po raz kolejny tę rozmowę. Ona nie miała najmniejszego sensu.

- Chuja mamy, a nie jasność. - Chociaż jeszcze chwilę temu twierdziła inaczej. Jak zawsze była kurewsko zdecydowana w swoich opiniach.

- Chciałam o to walczyć, to mi na to nie pozwoliłeś, dalej mam to robić? W jakim celu? Wiesz, że to do niczego nie doprowadzi, bo nie chcesz tego, nie, nie nie chcesz, bo chcesz, ale nie możesz, tak to właściwie szło? Naprawdę chcesz, żebym była tą osobą, która będzie Cię błagała o to, żebyś w końcu zdecydował się skończyć z tym pierdoleniem, czego ode mnie oczekujesz? Widziałam w tym sens, ale mi go odebrałeś. - Nie do końca potrafiła ubierać myśli w słowa, szczególnie, kiedy była taka rozemocjonowana i było to widać, sama nie miała pojęcia, co właściwie chciała mu powiedzieć, zresztą nie sądziła, że cokolwiek, co wyjdzie z jej ust mogłoby zmienić jego nastawienie.

Dobrze, że chociaż jedno z nich jeszcze w miarę nad sobą panowało, bo ona po raz kolejny straciła zupełnie kontrolę. Ostatnio zdarzało jej się to bardzo często, zbyt często i nie była z tego powodu szczególnie zadowolona, ale też jakoś specjalnie z tym nie walczyła. Taki jej urok, czyż nie? Niewyparzona gęba...

- Wiem, w końcu niczego nie muszę, prawda? - Sięgnęła po tę niską zagrywkę, którą często się przerzucali, bo aktualnie nie miała już niczego do stracenia, nikt nie mówił, że to, co mówi będzie szczególnie wyszukane. Wręcz przeciwnie chyba zupełnie się nie miarkowała i nawet w tej rozmowie sięgała dna.

- Powinnam Ci dziękować za tę łaskę? Jaśniepan Greengrass tym razem postanowił zostać, na chwilę, bo przecież nie na stałe, kiedy stwierdzi, że wystarczy, odwróci się na pięcie i będzie po wszystkim? Jeszcze może powinnam być Ci wdzięczna za to, że teraz tu jesteś, co? - Oczywiście, przecież tym razem nie zniknął, przynajmniej jak na razie. W końcu ustalili, że to tylko chwilowe, pozostawało jej więc czekać na nieuniknione, nie mogła mieć innego nastawienia, jak zacząć się po prostu wkurzać o to wszystko.

Nie szła im ta rozmowa, zupełnie, miała wrażenie, że jeszcze bardziej się będą przez nią mijać, ale nie mieli niczego do stracenia, to miał być ich koniec, więc dlaczego by właśnie nie wyrzygać sobie tego wszystkiego? Naprawdę wspaniale, dojrzale zachowanie.

- Nie, najlepiej dalej będę udawać, że o tym nie wiem, co nie? Że się tego nie dowiedziałam, zresztą nawet nie od Ciebie, bo jakoś nie byłeś szczególnie skory o tym mówić. - Zdecydowanie nie powinna poruszać tego tematu, ale to zrobiła. Zresztą, gdyby nie Corio to nie miałaby pojęcia o tym, co się wydarzyło te półtora roku temu, żyłaby w błogiej nieświadomości, tak - zyskała kolejną rzecz, za którą się mogła obwiniać, naprawdę wspaniale.

Wydawało jej się, że zasługuje na jakieś wyjaśnienia, jednak raczej niezbyt często dowiadywała się o tym, że jej były chłopak, postanowił się zabić po rozstaniu. Tak naprawdę to był pierwszy raz (podejrzewała, że też ostatni), więc nie do końca wiedziała, w jaki sposób się powinna zachować. Chciała, żeby jej to wyjaśnił, chciała poruszyć ten temat, ale póki co nie nadarzyła się ku temu okazja, więc aktualnie sama ją znalazła. Idealny moment na to sobie wybrała, czyż nie?

Niby byli zmęczeni tą całą sytuacją, a jednak nadal mieli siłę, aby sobie dopierdalać, jakże to było urocze... Szkoda, że nie potrafili w ten sposób działać na jednym froncie, ale to nie był ten moment, zdecydowanie znajdowali się teraz po dwóch, różnych stronach tej samej historii.

- Nie masz pojęcia, czego chcę. - Od tego było warto zacząć. Znaczy niby dała mu to do zrozumienia, bo te słowa padły z jej ust, jednak to były tylko słowa, prawda? Tylko słowa, nic więcej. - No jasne, teraz stwierdź, że Cię nie znam, nigdy nie znałam i chuja o Tobie wiem, tego jeszcze nie odhaczyliśmy. - Raczej skłaniali się ku narracji, że bardzo dobrze się znają, teraz jednak mogli pójść w inną stronę, bo jeszcze nie zaliczyli tej wersji.

- To wszystko co mówiłeś, uparłeś się, że to co się między nami dzieje nie może mieć żadnego znaczenia, od samego początku powtarzałeś, że nic tym nie osiągniemy. Nie pozwalasz mi się do siebie zbliżyć w taki sposób, jakbym chciała, ciągle mam z tyłu głowy to co mówiłeś, że nie ma dla nas żadnej przyszłości, że to niemożliwe, żebyśmy znowu byli razem. Mówisz jedno, robisz drugie. Nie zachowywałeś się w ten sposób, ale o tym mówiłeś do chuja Morgany. Jak mam zweryfikować co było prawdziwe? - Gesty mówiły jedno, słowa drugie. Gubiła się w tym wszystkim. Wydawało jej się jeszcze przed chwilą, że dużo łatwiej będzie jej przyjąć narrację, że faktycznie to miał być ich koniec, ale jak widać mieli sobie do wyjaśnienia kilka naglących spraw. Nie spodziewała się tego, że znowu dojdzie między nimi do kłótni.

Zabawne było to, że Yaxleyówna podczas tej wymiany zdań chyba ani razu nie uniosła głosu, starała się być spokojna, przynajmniej poprzez ton jej wypowiedzi, bo w oczach dziewczyny już dawno Roise mógł dostrzec te specyficzne kurwiki, które pojawiały się tam za każdym razem, kiedy się denerwowała.

- Nie, moim zdaniem to Ty oczekujesz, że ja będę Cię błagać o to, żebyś dał nam kolejną szansę, nie odwracaj kota ogonem, bo to nie ma żadnego sensu. - Zdecydowanie nie mogli się aktualnie dogadać, szło im to gorzej niż źle. Każde było zafiksowane na swoim własnym punkcie widzenia, z którym nie mogli nic zrobić. Kłócili się o coś, tyle, że właściwie nie do końca wiedziała o co, ale nie miała zamiaru odpuszczać, skoro już postanowiła się zaangażować w tę kłótnię.

- Od początku dawałeś mi sprzeczne sygnały, po co? Dlaczego? Liczyłeś na to, że ulegniesz? Określ się w końcu. - Nie przestawała uderzać w niego słowami, chociaż przecież za tym nie przepadała i była naprawdę chujowym mówcą, jednak wyjątkowo wybrali właśnie ten sposób komunikacji, zresztą wydawało się jej, że to było błędem. Nie umieli ze sobą rozmawiać.

- Jasne, w końcu Twoja praca była dla Ciebie zawsze najważniejsza. - Powinna zamknąć paszczę, ale tego nie zrobiła. Nie wspomniała o tym, o którą pracę jej chodziło, ale mógł się domyślić, że nie o Munga, a raczej o tę jego własną, prywatną działalność przez którą nie mogli być razem, bo przecież jej o tym powiedział. Jego interesy na Nokturnie im to utrudniały, a nadal (przynajmniej z tego, co zrozumiała) nadal w je brnął, bo nie mógł się z tego wycofać, cokolwiek to oznaczało. Zachowywał się tak, jak nigdy nie mógłby zrezygnować z raz już podjętego wyboru.

- Przecież wiesz, że my, Yaxleyowie chuja się znamy na tytułach. Jeśli tak Ci zależy może być i paniczyk, chociaż sama nie posiłkowałabym się tym, bo chyba jesteś na to trochę za stary. - Skoro już sięgali po takie wysokie argumenty, to nie zamierzała się miarkować. Zdecydowanie przekroczyła granicę, ale niespecjalnie ja to martwiło, aktualnie przecież nie miała niczego do stracenia, była to kolejna kłótnia po którą sięgnęli, jakby mogło to zmienić jeszcze cokolwiek. Nie miarkowali się w słowach, mówili wszystko to, na co mieli ochotę. Znajdowali się w dziwnym miejscu, bo kiedyż, chociaż przez chwilę zastanawialiby się nad tym, co właściwie mieli do powiedzenia. Teraz między nimi tego nie było, wręcz przeciwnie, starali się jak najbardziej zranić poprzez słowa padające z ich ust.

Potrafili się ranić, tego nie dało się nie zauważyć. Umieli korzystać z tego, że bardzo dobrze się znali. Zresztą byli do siebie kurewsko podobni, chociaż mogło się wydawać zupełnie inaczej. Jednak ich charaktery? Cóż, były idealnym odbiciem, zresztą nie raz powtarzała to, że byli wyjątkowi, że pasowali do siebie idealnie. To też nie wzięło się bez przyczyny.

- Nie wierzę, naprawdę nie jestem w stanie uwierzyć w to, co słyszę. - Po cholerę miał jej to mówić? Naprawdę, czy nic dla niego nie znaczyła, czy sądził, że ją to obejdzie, nie zasługiwała na prawdę? - Nie sądzisz, że zasługiwałam na prawdę? - Nie mogła zrozumieć tego, co do niej mówił, niby mówili w tym samym języku, ale jego słowa były dla niej zupełnie niezrozumiałe. - Po cholerę? Bo byłam przy Tobie przez jakieś siedem lat? Nie zasługiwałam na to? - Nie mogła tego znieść, to ciągle do niej wracało. Nie poruszali jeszcze tego tematu, to był pierwszy raz, ale okropnie ja bolało to, że to przed nią ukrył, że nie wiedziała, co się wtedy wydarzyło, nic nie mogła z tym zrobić, nie było jej przy nim gdy potrzebował jej najbardziej. Jakim cudem nie umiał tego zrozumieć?

- Pierdolisz, nie zachowywałbyś się tak, gdyby to nie było prawdziwe, czekam na to, aż się do tego przyznasz. - Tylko i wyłącznie o to jej chodziło, chciała usłyszeć te słowa, chciała, żeby powiedział jej iż miała rację. Mimo, że przecież miała podstawy, aby tak myśleć, bo jego gesty mówiły same za siebie, to jednak słowa padające z ust mężczyzny były mylące. Zdecydowanie w tej chwili zależało jej przede wszystkim na tym, aby przyznał się jej do tego, że dla niego to też nie była tylko iluzja. To pozwoliłoby się jej w jakikolwiek sposób pogodzić z tym, co się między nimi wydarzyło.

- Już dawno przypisałam Ci odpowiednią narrację, liczyłam jednak na to, że w końcu przyznasz się do tego, co faktycznie uważasz za słuszne, jak widać się przeliczyłam, bo nadal grasz, nadal się pogrążasz. - W końcu widziała te wszystkie gesty, widziała jak na nią patrzył, a co najważniejsze usłyszała od niego trochę słów wyjaśnień, kiedy dolała mu do herbaty tego śmiesznego eliksiru. Nie miała pojęcia dlaczego nie chce się z nią podzielić tym, co było prawdziwe, bo niby sięgał po gesty, które wyrażały wiele, ale później nie miał problemu z tym, aby mówić, że nic z tego nie będzie. Niby jakim cudem mogła się w tym nie zgubić? Chyba każdy normalny człowiek zacząłby wątpić w to, co działo się między nimi.

Yaxleyówna wyprostowała się słysząc jego kolejne słowa. Jej ręce nadal były skrzyżowane na piersiach, właściwie niemalże nie zmieniła swojej pozycji. Wyglądała jak skała, której nie dało się ruszyć, chociaż nieco poturbowana, bo przecież jej policzki nadal był czerwone, tak samo jak oczy, kilka minut wcześniej płakała, a teraz wypełniała ją ta okropna irytacja.

- Nie zrobiłeś tego z jakiegoś powodu, dlaczego nie potrafisz się przyznać z jakiego? - Skoro byli w stosunku do siebie tacy szczerzy i otwarci, to miała zamiar drążyć temat. Zresztą nie miało jej już aktualnie co powstrzymać. Razem znaleźli się w Whitby, razem podjęli decyzję o tym, żeby się tam zaszyć, dać sobie czas, mimo, że on sugerował, że to tylko chwilowe, później dawał jej nadzieję, nie wyznaczył konkretnej daty ich rozejścia, to też nie było przypadkowe. Dlaczego nie potrafił powiedzieć wprost tego, że zaczęło mu to pasować, że też się w tym zatracał? Zamierzała to z niego wymusić, chociaż to też nie było szczególnie dobrym pomysłem.

Kiedyś potrafiła się w jakikolwiek sposób powstrzymywać, aktualnie? Zupełnie nad sobą nie panowała, nie hamowała się wcale. Zapewne wynikało to z tego, że nie sądziła, że cokolwiek może jeszcze zdziałać, że jest jakakolwiek nadzieja, więc mogła sobie pozwolić na wszystko. Nawet na te chamskie i bardzo niskie zagrywki. Całkiem szczere, czyż nie, bo przecież zrobili sobie noc prawdy, więc czemu miałaby się powstrzymywać.

Nie spodziewała się, że ten wieczór potoczy się w taki sposób. Miała tu przyjść na chwilę, upewnić się, że Ambroise nadal wie kim jest, a później stąd wyjść, aby mu za bardzo nie przeszkadzać. Nie miała w zwyczaju nawiedzać go w pracy, zawracać mu czasy, kiedy wykonywał swoje zawodowe obowiązki. Nie uważała, żeby było to słuszne, bo wiadomo, każdy miał jakąś pracę jedni mniej inni dużo bardziej absorbującą. Ta jego wydawała się być dużo bardziej odpowiedzialna od tego, czym ona się zajmowała. Zazwyczaj podchodziła do tego z odpowiednim szacunkiem, zdawała sobie sprawę, że powinien mieć czystą głowę, bo w końcu to on mógł uratować czyjeś życie, nie powinna go wkurwiać w tym miejscu. Dzisiaj jednak jakoś nie specjalnie się tym przejmowała.

- Będę korzystać z takiej nomenklatury na jaką mam ochotę. - Zmarszczyła nos i wpatrywała się przez niego dłuższą chwilę. Jeszcze tego brakowało, żeby w tym względzie spełniała jego życzenia, dobre sobie. Mógł dostrzec, że oczy jej błyszczały, bardzo intensywnie, tęczówki również nieco się przyciemniły - była wkurwiona.

Nie zakładała, że doprowadzą dzisiaj do kolejnej kłótni, nie sądziła, że przyjdzie im się tej nocy ze sobą żegnać, i że to pożegnanie będzie takie drastyczne i połączone z rzucaniem w siebie pomyjami. Ostatnio ciągle się zaskakiwali.

- Nie było mnie, bo nie chciałeś mnie obok siebie. - Mruknęła cicho i chłodno. Nie zdawał sobie sprawy, jak kurewsko tego żałowała, że go wtedy nie szukała, że nie postanowiła się z nim skonfrontować, że sobie odpuściła. Tym bardziej po tym wszystkim, czego się dowiedziała w ostatnim tygodniu. Otworzyły się jej oczy, przynajmniej po części.

- Sam do tego wszystkiego doprowadziłeś, na własne życzenie, ale nie ma sensu do tego wracać prawda, ciągle twierdzisz, że to była właściwa decyzja, że tak trzeba było zrobić. - To też udało im się już ustalić. Nie było po co do tego wracać, miał swoje powody, które jej nie dotyczyły, znaczy właśnie jej dotyczyły, tyle, że nie mogła się na ten temat wypowiedzieć, bo on podjął tę decyzję sam. Pojebana sprawa.

Nie powinna mieć żalu o to, że trzymał to przed nią w tajemnicy, bardziej bolało ją to, że dowiedziała się o tym zupełnym przypadkiem i to od osoby trzeciej. Nie tak powinno być. Jasne, nie do końca umiała sobie aktualnie zwizualizować kiedy miałby się z nią tym podzielić, ale przecież tyle słów między nimi padło w tym tygodniu, że pewnie nadarzyłaby się ku temu okazja. Zresztą nadal chyba do końca nie przetrawiła tej informacji, jak bowiem mogłaby się pogodzić z tym, że ktoś kto był miłością jej życia postanowił odejść z tego świata. To było naprawdę wiele, a aktualnie działo się w jej życiu dosyć sporo, więc póki co nie miała zamiaru do tego wracać, jakoś tak wyszło jednak, że kiedy przestała nad sobą panować, to to wyciągnęła. Standard, w nerwach zupełnie nie miała wpływu na to, co padało z jej ust.

Prychnęła, gdy z jego ust padło jej ulubione słowo. Oczywiście, musiał jeszcze bardziej ją podkurwiać, na pewno zrobił to z premedytacją, bo wiedział, wiedział jak na nią ono działało. Znał Geraldine jak nikt inny.

- Taki już jestem... Jasne, prosta sprawa, więc sobie bądź, tylko później bierz odpowiedzialność za swoje czyny, Ciebie też to dotknie, nie wiem, jak później spojrzysz w lustro. - Nie powinna była tego mówić, ale miała świadomość, że on też chciał tego samego co ona, tylko zafiksował się na punkcie tego, że nie mogli po to sięgnąć. Teraz, przed nią próbował udowadniać jej, że to miało sens, ale co będzie później? Nie sądziła, że łatwo będzie mu się z tym pogodzić, na pewno stanie się wręcz przeciwnie.

Sięgali po coraz niższe zagrywki, wiedziała o tym. Nie miała pojęcia dlaczego tak bardzo zależało jej na tym, żeby sprawić mu ból poprzez te słowa, które padały z jej ust. Być może wydawało jej się, że dzięki temu się obudzi, że coś do niego dotrze? Tyle, że już przecież próbowała tej drogi i ona też niczego im nie dała. Widać była bardzo zagubiona w tym, co się między nimi działo, naprawdę starała się korzystać ze wszystkich możliwych metod, ale one nie pomagały. Wręcz przeciwnie, chyba ich wspólny dół robił się coraz głębszy, czuła, że łatwo się z niego nie wydostaną. Przecież jej na nim zależało, najbardziej na świecie, dlaczego więc tak łatwo przychodziło Yaxleyównie wypluwanie tego wszystkiego? Nie miała pojęcia. To nie był dla niej dobry czas, ale nie powinna się była na nim wyżywać, na wszystkich innych jak najbardziej, ale nie na nim.

- Najwyraźniej niczego nie wiem, ciągle próbujesz mi to przecież udowodnić. - Niby wiedziała, niby miała tego świadomość, ale aktualnie nie do końca mogła sobie ufać, mogła coś nadinterpretować, albo źle zrozumieć, nie zdawała sobie przecież sprawy na czym stali. Jej domysły do tego doprowadzały. Wszystko byłoby dużo prostsze, gdyby od samego początku byli ze sobą zupełnie szczerzy. Słowa świadczyły o jednym, gesty o czymś innym, a było między nimi jeszcze ta nienaturalna więź i przywiązanie, które również wszystko komplikowały.