8 września 1972r. – wczesny ranek
Aleja Horyzontalna / Mieszkanie Charlesa i Leonarda

Wieczorna wymiana korespondencji z synem, ostatecznie zakończyła się umówieniem na poranną rozmowę, dnia następnego. Propozycja rozmowy w miejscu publicznym mijała się z celem. Mulciber domyślał się, dlaczego syn proponował jakąś kawiarnię za miejsce spotkana, a nie jedno im znane. Kamienica rodzinna lub mieszkanie, które chłopcy zajmowali. Richardowi zależało na prywatnej rozmowie w cztery oczy i jeżeli Charles znów by się mu wykręcał, w takim wypadku osobiście, bez pisania listu, zjawiłby mu się przed drzwiami mieszkania. Czy nawet w nim samym. Był już raz, drogę znał. A teleportacja jest błogosławieństwem.

To, czego dowiedział się od córki dnia poprzedniego, sięgnęło apogeum jego nerwów. Szczęście, że nie dostał silnego ataku nerwicy sercowej i zawału. Może też dobrze się stało, że rozmowę miał przeniesioną na dzisiejszy poranek, mając całą noc na przemyślenie zaistniałej sytuacji między swoimi dziećmi.

Nigdy nie myślał, że coś takiego kiedykolwiek się wydarzy. Nie rozumiał do końca, czym kierował się Charles. Czym się kieruje nadal. Dlaczego mimo obietnic, wciąż przysparza problemów. Czy Londyn aż tak negatywnie wpływa na jego osobowość i zachowanie? Czy to może już czas powiedzieć im, że wracając do Norwegii? Zamknąć tutaj wszystkie sprawy i wrócić do domu, jaki znają w Oslo?

Już przed godziną siódmą, zjawił się przed drzwiami wynajmowanego mieszkania synów. Zapukał, czekając na jakikolwiek odzew i otwarcie drzwi. Miał nadzieję, że syn go nie wystawi i podczas rozmowy, przedstawi mu swoją wersję wydarzeń.

Nie mógł inaczej zareagować jak wyrzucić z siebie rozczarowanie i gniew. Chciał, aby jego synowie z dumą i szacunkiem prezentowali ich rodzinę. Ich nazwisko. Nie mieszali się w jakieś konflikty i sprawy ich nie dotyczące. Chciał aby tez byli ostrożni w zawieraniu znajomości. Czy faktycznie, tylko córka spełniała się w tych rolach? Jak mu sama wspomniała, "Któreś z twoich dzieci musiało się udać…". Chciał wierzyć, że chłopcy mu się udali. Ale było inaczej. Nie zmieniało to faktu, że byli i są jego dziećmi.

Charles nie kazał mu na siebie długo czekać. Otworzył drzwi i Richard skorzystał z tego zaproszenia, przekraczając próg mieszkania.

- Dzień dobry, Charles.
Przywitał się, samemu nie uśmiechając, ale brzmiąc w miarę opanowanym.

Rozejrzał się po mieszkaniu, przenosząc wzrok na syna. Nawet nie zdejmował jeszcze płaszcza. Widział, że chłopak męczył się z krawatem. Zbliżył się do niego.

- Pozwól.
Jeżeli Charles zgodził się, aby zawiązał mu krawat, skoro już tak się złożyło, że spotkanie na linii ojciec syn mają z samego rana, Richard zaoferował mu pomóc. Nie zaczął od razu tematu z wyrzutami, co można było uznać za sukces w jego nadpobudliwym charakterze i trudnościach z panowaniem nad nerwami. Jeśli Charles pozwolił, Richard mu zawiązał krawat.
Przyglądając się synowi, chciał podjąć temat. Spróbować znów na spokojnie.
- Charles, ja…
Nie bardzo wiedział jak zacząć. Ale też możliwe że przerwał, kiedy przyjrzał jego włosom.
- Co Ty masz na włosach?
Zapytał. Nagle zmieniając temat. Czy to był brokat? Co on robił z brokatem? Kartki świąteczne? Dekorował świece? Czy próbował z Leonardem jakichś innych eksperymentów? Jakaś nowa moda panuje wśród młodzieży po wyjściu od fryzjera?

Zbyt dużej uwagi na w miarę uprzątnięte mieszkanie, Richard uwagi nie zwracał. Przyszedł tutaj w innym celu, niż kontrolowania porządku i czystości. Widząc zaś, że syn męczy się z krawatem, podszedł do niego, aby mu z tym pomóc.

Otrzymując zgodę, sprawnie się tym zajął, poprawiając mu go przy kołnierzu, nie zaciskając zbyt mocno. Dalej Charles sobie już sam poprawił, aby uregulować do swoich preferencji krawat i ułożyć kołnierz. Tym samym, podziękował za pomoc.
Jako że Richard był wyższy od Charlesa, dostrzegł coś na jego włosach, co niespodziewanie zwróciło mu uwagę, choć chciał przejść do sedna tematu sprawy, z jaką tutaj przyszedł.

Propozycja śniadania była co prawda niespodziewana. Tego w planie nie było. Jednak jakby nie spojrzeć, od wyprowadzki Charlesa i Leonarda, nie jedli już wspólnych posiłków.

- Zjem.
Nie miał za bardzo apetytu. Ale jeżeli chciał porozmawiać z synem i dowiedzieć wszystkiego co potrzebował wiedzieć, zgodził się. W kamienicy powiadomił skrzaty, żeby nie czekali na niego ze śniadaniem. A jeżeli Scarlett została, kazał przekazać, że będzie u Charlesa.

"Brokat." Gdy to usłyszał, a nawet zobaczył na dłoni syna, który przetarł swoje włosy, Richard uniósł brew ku górze. Nie miał się przejmować? Rozejrzał się w tym momencie z niejaką obawą, siadania teraz gdziekolwiek. "Czy to z tego powodu, chciał spotkanie w kawiarni?" – zaczęło go zastanawiać w myślach.

- Chyba nie chcę wiedzieć, co się tutaj działo.
Odparł, niezbyt zachęcająco patrząc na wszystkie meble przeznaczone do siedzenia. Jego nerwica natręctw miała swój poziom. Ale gdyby to był Robert… zacząłby sam sprzątać. Już to widział oczami wyobraźni.

Skoro syn chce go ugościć, to chociaż Richard postanowił zdjąć czarny płaszcz, zawiesić na przedramieniu swojej prawej ręki. Lewą sięgnął po swoją różdżkę. Podszedł do jednego z krzeseł przy stole jadalnym i rzucił zaklęcie czyszczenia całkowite na całe krzesło. Mając pewność że podziałało, dopiero wtedy powiesił na oparciu swój płaszcz. Nie będąc pewnym, czy i stół jest czysty od brokatu, to samo zaklęcie rzucił na ów mebel. Resztę starał się zignorować. Udawać, że tego nie widzi. Schował różdżkę i usiadł na wyczyszczonym przez siebie krzesłem. Mając nadzieję, że to wystarczy. Pozwolił sobie cierpliwie poczekać, aż Charles do niego dołączy, wyjmując papierośnicę, która była jedyną cenną dla niego pamiątką po bracie. Z niej zaś papierosa, żeby sobie zapalić.

Wypadek przy pracy. Eksperymentowanie ze świecami w mieszkaniu. Richard dał synowi zielone światło, aby mogli z Leonardem wrócić do kamienicy. Być może dałby mu także dostęp do pracowni, w której pracował Robert. A wcześniej, Ethel, jego matka. To pomieszczenie nie miało już swojego opiekuna. A Richard był kiepski w jakimkolwiek wytwórstwie czy dziełach artystycznych. Nie odziedziczył talentu po matce, aby też nie umiał nauczyć się dobrze robić świec, nie mówiąc już o kadzidłach.

- Rozumiem.
Przyjął do wiadomości, lecz tak, nie wymagał od syna tłumaczenia się. Nawet spojrzał w kierunku syna, wciąż poprawiającego swoje ubranie. Zaraz po tym, zajął się oczyszczaniem miejsca do siedzenia dla siebie.
Charles szybko przeszedł do tematu, o którym Richard chciał z nim porozmawiać.
- Chciałem porozmawiać o Tobie i Twoim zachowaniu.
Zignorował na razie kwestię swojej wpadki listownej z Necronomiconem. Cwane, aby tę nazwę przypisać jakiejś książce. Gdyby takie książki mogły pisać listy o zrywaniu współpracy, to chyba musiałyby doświadczyć klątwy wydawniczej albo pisarskiej. Bądź nie chcąc paść ofiarą zapalonych świec.
- Wyjaśnij mi, co się wydarzyło dwa dni temu?
Zapytał, na razie ze spokojem. Wyjmując papierosa z papierośnicy i odpalając go. Wzrokiem powracając na Charlesa, ogarniającego swoje włosy. Czekał na wyjaśnienia. Wysłuchanie wersji swojego syna. Aby móc porównać wersje wydarzeń swoich dzieci.

Richard nie zignorował specjalnie faktu, że jego syn rozwijał się zawodowo i robił świeczki z dodatkiem brokatu. W pierwszej kolejności chciał od razu wyjaśnić zaistniałą sytuację, która wczorajszego dnia powodowała u niego podniesienie ciśnienia oraz nerwicę. Jeszcze nie miał tak poważnych problemów z dziećmi, co teraz. Kiedy są dorosłe.

Na te pytania nie odpowiedział. Uznał, że wyjaśni później. Czekając na odpowiedź swojego syna, zaciągnął się papierosem i odszukał przy okazji popielniczkę, lub wziął jakąś wolno stojącą gdzieś szklankę, żeby nie nabrudzić i mieć gdzie strzepnąć swojego wypalanego papierosa.

Charles nie zamierzał przepraszać. To była dopiero nowość, jaką usłyszał Richard. Odkąd nabroił w Londynie, nie kazał mu przepraszać. Sam to robił od siebie. Bo wiedział, że zawinił. Ale dzisiaj, zaskoczył swojego rodzica.

Bronił się. Od Scarlett słyszał coś innego. Że tak po prostu uderzył Baldwina? Widocznie był ku temu powód. Charles coraz bardziej dostrzegał w sobie, jak bardzo jest naiwny. Zaczynał lepiej dostrzegać fakt, że nie można nikomu ufać. Ale czy na pewno? Sprawa Malfoya, była odrobinę delikatna. I co więcej. Charles połączył kropki. Necronomicon. To także dawało Richardowi jasność sprawy, kiedy syn wspomniał o tych kontrowersyjnych świeczkach.

Westchnął. Przetarł twarz wolną dłonią. W drugiej między palcami trzymał papierosa.
- To ma wiele sensu.
Nawiązał do zamówienia ze świeczkami.
Pokręcił głową i wolną dłonią sięgnął po kubek z kawą. Upił łyk, delektował się jej smakiem. Odstawił naczynie i przełknął. W tej czynności, zbierał myśli. Łączył fakty. W końcu spojrzał na syna.
- Masz jeszcze ten list ze zleceniem od Baldwina?
Zapytał. Chciał mieć potwierdzenie, że faktycznie ta sytuacja miała miejsce. Jeżeli Charles nie zniszczył tego listu. W zależności od odpowiedzi, odszukania go przez syna, pociągnął temat.
- Wczoraj rozmawiałem ze Scarlett, która… kipiała ze złości. Nie podoba jej się to, jak potraktowałeś Baldwina. To z atakiem, to jedno, ale czy poszło o coś jeszcze?
Zapytał jak na razie spokojnie o kolejną rzecz. Oczekując kolejnego wyjaśnienia, tym razem odnośnie Scarlett i Charlesa. Kwestię czarownicy półkrwi pozwolił sobie zostawić na później. Nie chcąc na raz podejmować wszystkich tematów, póki nie wyjaśnią jednego. Konfliktu między przewijającą się trójką. Zachowanie Baldwina nie było akceptowane. Widział to w słowach córki i syna. Sam też doświadczył spotkania z tym młodym Malfoyem. Nie potwierdzał ani nie zaprzeczał słowom syna, który dostrzegł wykorzystywanie swojej osoby. Coraz lepiej Charles radził sobie z dostrzeganiem takich znaków w zachowaniach i działaniach innych osób.