W końcu osiągnęli upragniony spokój. Czuła, że wreszcie znaleźli wspólną drogę. Cisza, która ogarnęła pomieszczenie nie była męcząca, wręcz przeciwnie nie wydawało jej się, aby teraz coś powinno przerywać to milczenie. Gesty mówiły więcej niż słowa, świadczyły o tym, co faktycznie czuli. Nie odczuwała nawet najmniejszej potrzeby, aby się odzywać. Zamiast tego po prostu przymknęła oczy i cieszyła się bliskością jego ciepłego ciała. Tak miało być już zawsze, zaczęli kolejny, zupełnie nowy etap ich relacji, chociaż właściwie, czy był on nowy? Nie, już kiedyś to mieli, po prostu wrócili do tego, co ich uszczęśliwiało.

Nie sądziła, że nic się nie zmieniło, na pewno coś między nimi musiało się zmienić po tym co ich spotkało, tyle, że miłość, która ich łączyła była stałą. Zapewne będą musieli przerwać to milczenie, ułożyć jakoś sobie to wszystko, ale mieli na to czas, bardzo dużo czasu, zważając na to, że ustalili, że to miał być ich nowy początek.

Nie spieszyło jej się do tego, aby zacząć ustalać, jak to miało wyglądać. Wiedziała, że to będzie potrzebne, bo musieli ustalić nowy porządek tego, co między nimi było. Miała też świadomość, że nie zadziała odcinanie się od świata i życie w swojej bańce, bo już raz nie udało im się działanie w ten sposób. Na pewno czekało na nich wiele rozmów, ale nie musieli odbywać ich teraz. To był moment na odpoczynek i cieszenie się tą wyjątkową chwilą, która w końcu nadeszła.

Aktualnie nie przejmowała się szczególnie tym, co działo się wokół nich. Znowu znaleźli się w swoim małym, wyjątkowym świecie. Póki mogli wykradać ten czas rzeczywistości, to zamierzała to robić, później jakoś się w niej odnajdą, nie mieli przecież innego wyjścia, co też ją cieszyło, bo jeszcze tego ranka to wszystko nie było takie proste.

Ten poranek jednak zmienił wszystko, pozwolił im sięgnąć po to, na czym najbardziej im zależało. Być może jeszcze nie mieli pojęcia o tym, jak miało to wyglądać, ale na pewno uda im się razem wybrać najlepszą drogę. Grunt, że nie zamierzali już z tym walczyć, tylko postanowili dać sobie kolejną, ostatnią szansę. Nie zamierzała bowiem dopuścić do tego, aby Roise znowu wymknął się jej z rąk. Nie tym razem, nie po tym, co przeżyli, nie gdy wiedziała, że niszczy ich osobne życie.

Zawsze przecież chodziło tylko o ich szczęście, nic więcej. Wiedziała, że podjęli najlepszą decyzję, nie bez powodu nie dawała mu spokoju, wracała do tematu, próbowała go przekonać do zmiany zdania, szczególnie, że wiedziała, że to co robił było spowodowane jakimiś dziwnymi przekonaniami. Próbą trzymania jej z dala od problemów, która nie miała żadnego sensu, bo przecież i bez niego potrafiła sprowadzać na siebie ich całą masę.

Nie miała pojęcia, która jest godzina, nieszczególnie ją to teraz interesowało, bo przecież nigdzie się nie spieszyła, nie miała do zrobienia nic ciekawszego od tego, niż spędzania z nim w łóżku tego poranka. Od dawna marzyła o tym, aby znaleźli się tutaj właśnie w ten sposób. Bez niepotrzebnych rozważań na temat tego, czy w ogóle powinni to robić, to było już za nimi. Na szczęście, bo na dłuższą metę mogło okazać się być bardzo męczące. Nie było sensu tracić sił na dalsze kłótnie, rozmowy, które nie prowadziły ich do nikąd. Zresztą miała pewność, że w końcu dotarłoby do nich to co było dla nich właściwe.

Właśnie to mieli. Teraz, kiedy leżała wtulona w jego ciepłe ciało, mogła w końcu wyrzucić z siebie te wszystkie negatywne myśli. Czuła się błogo, po prostu błogo, dawno nie ogarniały jej takie emocje. To był całkiem przyjemny nowy początek, oby tak dalej.

W końcu otworzyła oczy, wyczuwała na sobie jego spojrzenie, wpatrywał się w nią, był o tym święcie przekonana. Gdy otworzyła powieki uśmiechnęła się do niego ciepło. Naprawdę była zadowolona z tego, że w końcu znaleźli się tutaj, w ten sposób. Można było to porównać do tego, kiedy poprzednio przekroczyli wszystkie granice, kiedy dotarło do nich, że chcą być dla siebie kimś więcej niż tylko przyjaciółmi. Jakby po raz kolejny udało im się dojść do czegoś wyjątkowego.

Sięgnęła dłonią do jego policzka, nie mogła powstrzymać się przed tym, żeby go dotknąć, chociaż wiedziała, że nigdzie się nie wybiera, mimo wszystko ponownie chciała poczuć pod opuszkami palców ciepło jego skóry.

Był tutaj, nigdzie się nie wybierał, miał z nią zostać. Znowu byli razem, to było naprawdę wspaniałym uczuciem, najwłaściwszym z wszystkich innych. Najwyraźniej życie miało znowu nabrać większego sensu.

Pozbyła się dzisiaj ogromnego ciężaru, który przez kilka ostatnich dni bardzo mocno na nią naciskał. Nie wiedziała do końca na czym stoi, próbowała odnaleźć się w tej nowej sytuacji, ale nie do udawało jej się. Wreszcie to wszystko odeszło. Nie musiała się niczym przejmować. Niby wiedziała, że więź między nimi istniała, ciągle, nie dało się jej pozbyć, ale była niepewna, nie miała pojęcia, co przyniesie kolejny dzień, nie kiedy przecież mówili, że nie mogą być w tym razem, że to niedopuszczalne.

Wyznali sobie wiele przez ten tydzień, padły między nimi niezbyt przyjemne słowa, ale również i takie, które świadczyły o stałości tego, co między nimi było. Nigdy się sobą nie znudzili, zawsze mieli mieć specjalne miejsca w swoich życiach. Potrzebowali tego czasu, aby jakoś sobie wszystko ułożyć, jakoś się w tym odnaleźć. Nie był to łatwy, miły i przyjemny tydzień, wręcz przeciwnie, istotne było jednak jedynie to, że doprowadził ich do tego najważniejszego momentu, w którym w końcu doszli do porozumienia, w końcu zrozumieli, że nie potrzebują nic więcej poza sobą.

Teraz, gdy znajdowali się tak blisko siebie, wiedziała, że to wszystko było tego warte. Wyrzucanie i wysłuchiwanie tych nie do końca przyjemnych słów, to trwanie przy sobie mimo tego, że nie mieli pewności, że faktycznie coś im to da. Ona czuła, czuła, że będzie w stanie coś dzięki temu osiągnąć, a teraz leżała w swoim łóżku, szczęśliwa, w ramionach miłości swojego życia. Nic więcej się nie liczyło, tylko i wyłącznie to, że dostała to, na czym najbardziej jej zależało.

Wpatrywał się w nią, nie była temu obojętna, nie przestawała bowiem na niego spoglądać. Próbowała odczytać, co siedzi mu w głowie, jednak wychodziło jej to raczej średnio, chociaż wydawało jej się, że czują się podobnie. W końcu miała pewność, że darzą się tymi samymi uczuciami, nie potrzebowała żadnych innych zapewnień, nie gdy wszystko było jasne.

Nie przeszkadzała jej szorstkość jego policzków, chociaż już zwróciła mu uwagę na to, że wyglądał jak nie on. Nie widziała jednak w tym niczego złego, nigdy nie miała problemu z tym, że nosił się dokładnie tak, jak chciał. Kochała go takiego, jakim był, po prostu, to, jak aktualnie się prezentował nigdy nie miało szczególnego znaczenia. Liczyło się coś więcej, już ona wiedziała co dokładnie.

- Wiesz, że Cię kocham? - Ktoś w końcu musiał przerwać tę ciszę, może było to zupełnie niepotrzebne, ale chciała to z siebie wyrzucić po raz kolejny, szczególnie gdy znajdował się tak blisko niej. Zupełnie nagi, ciało przy ciele. Czuła ciepło jego skóry na swojej. Chciała, żeby o tym wiedział, chociaż przecież powtarzała mu o tym od lat. Nie mogła się jednak powstrzymać przed tym komentarzem, gdy poczuła ciepło jego ust na swojej dłoni. Zależało jej na tym, aby nigdy nie miał wobec tego najmniejszych wątpliwości.

Wszystko wydawało się zmierzać we właściwym kierunku, czuła lekkość, która ostatnio jej nie towarzyszyła, musiała chyba do tego przywyknąć, chociaż te dwa lata były dla niej dość ciężkie. To było już za nimi, znowu znalazła się dla nich nadzieja, znowu mieli zacząć wspólne życie, mieli dom, to wszystko wydawało jej się być okropnie niewiarygodne, szczególnie, że przez ten tydzień przeżyli tak wiele... To był chyba najdłuższy tydzień w jej życiu, nie miała pojęcia do czego ich zaprowadzi, ale skończył się najlepiej, jak tylko mógł.

Nie przestawała dotykać jego policzka, właściwie to powoli przemierzała kciukiem jego skórę od góry kości policzkowej, do dołu. Nie mogła przestać, dawno nie mieli takiego momentu, w którym mogliby się zupełnie skupić na sobie, zupełnie nie przejmować się tym, co działo się wokół nich. W końcu go dostali, nie miała zamiaru szybko opuszczać tej sypialni, nie, gdy wreszcie pozwolili sobie sięgnąć po to, co faktycznie im się należało. Zasługiwali na to wszystko, szczególnie po tym, co przeżyli przez te ostanie półtora roku. Nie zamierzała zastanawiać się nad tym, co by było gdyby wybrali wtedy inne rozwiązanie, bo to nie miało żadnego sensu. Istotne było tylko i wyłącznie to, że do siebie wrócili, że znowu mieli to, co ich połączyło. To nigdy nie miało zniknąć. To było ich.

Mimo tego, że wiedziała, że nie będą mogli sobie pozwalać póki co często na takie lenistwo, bo czekało na nich sporo spraw do ogarnięcia, to był całkiem przyjemny początek nowego etapu w ich wspólnym życiu. To przynosiło nowe spojrzenie na to, co działo się wokół nich. Yaxleyówna bowiem czuła, że teraz będzie tylko lepiej, zawsze prościej było ogarniać bagno we dwójkę. Mogli liczyć na swoje wsparcie i pomoc, a zdawała sobie sprawę, że sporo działo się w ich życiu i musieli jakoś sobie z tym poradzić. Wiele razy działali w ten sposób, w końcu o to też chodziło w relacji jak ta, mieli być dla siebie oparciem, a w ich przypadku mogli sobie służyć też swoimi wyjątkowymi umiejętnościami, bo każde z nich było biegłe w zupełnie innych dziedzinach. To również sporo zmieniało, kiedy mieli u swojego boku kogoś, kto miał nieco inne spojrzenie na świat. Razem zdecydowanie łatwiej było im sobie radzić ze wszystkim co działo się wokół nich.

Zresztą może to był właśnie moment, w którym powinna spasować, ściągnąć ze swoich barków większość spraw, które wzięła na siebie po to, aby czymś się zajmować. Nie znosiła mieć zbyt wiele wolnego, bo to niosło ze sobą tendencje do podejmowania głupich decyzji, znajdowanie się w miejscach, w których nie powinno jej być. Wiedziała, że ostatni czas w jej życiu nie należał do najlepszego, bo robiła wszystko, żeby zapomnieć. Chciała czuć cokolwiek, żeby mieć świadomość, że jeszcze żyła. Nie zawsze były to same przyjemne emocje, ale przynajmniej wiedziała, że nadal coś tam jest w stanie do niej docierać.

Nie musiała już brać na siebie wszystkiego, zdecydowanie powinna w końcu odpuścić, chociaż miała tendencje do tego, żeby przejmować się tym, co działo się wokół niej. Tyle, że znowu miała dla kogo żyć, był to odpowiedni czas na to, żeby przemyśleć, czy faktycznie musi się angażować w te wszystkie palące sprawy, chyba nie. Kiedyś już nauczyła się odpuszczać, był to dobry moment, na to by wrócić do tych nawyków. Czuła, że należało jej się nieco odpoczynku. Szczególnie po tym wyczerpującym dla niej lecie, które naprawdę okropnie ją zmęczyło.

Dawno tak naprawdę nie miała dnia dla siebie, takiego, żeby spędzić go zupełnie na spokojnie. Niby znaleźli się w Whitby, gdzie mieli odpocząć, jednak jej myśli ciągle krążyły wokół tego, co mogło, ale nie musiało się wydarzyć. Teraz było zupełnie inaczej, chociaż przez chwilę w pełni mogła nacieszyć się tą ich wyjątkową chwilą. To zupełnie zmieniało podejście do życia, do przyszłości. Czuła, że wreszcie będzie przepięknie, tak jak mówiła. Nie przejmowała się wojną, bo dlaczego mieliby się powstrzymywać tylko przez to, że ktoś postanowił zmieniać układ władzy, szkoda było marnować najlepsze swoje lata życia tylko i wyłącznie przez sytuację polityczną.

- Być może? - Pówtórzyła jeszcze za nim kręcąc przy tym głową. Cóż, powinna się spodziewać po Roisie podobnej odpowiedzi, to też było dla nich typowe. Mimo wszystko wiedziała, że to raczej znowu to typowe dla nich droczenie się. Udowodniła mu na pewno przez ostatni tydzień wszystkie swoje uczucia. Powtarzała mu te słowa częściej niż kiedykolwiek indziej, do tego dochodziły gesty, które również o tym świadczyły. Jasne, w między czasie wylewała na niego wiadro pomyj, ale było im to potrzebne do oczyszczenia atmosfery, dzięki tym wszystkim rozmowom bowiem znaleźli się w tym miejscu. Najbardziej właściwym, ponownie razem. Nic nie było w stanie teraz tego spierdolić.

- Hmm? - Przyglądała mu się uważnie, wpatrywała się w te jego zielone oczy starając się przewidzieć nad czym się tak zastanawiał. Nie miała pojęcia do czego zmierzał, pozostawało więc poczekać, aż w końcu powie jej co wymyślił.

- Chcesz zabrać mnie ze sobą do Norwegii? - Najwyraźniej ku temu zmierzał. Oczy jej się zaświeciły niemalże od razu. Wspominał o tym, że czeka go ten wyjazd. W sumie miło jej się zrobiło, że o niej pomyślał. Cóż, trudno byłoby jej znieść teraz jego nieobecność, nawet jeśli miałaby być tylko tygodniowa, bo przecież dopiero co go odzyskała.

- Będę mogła szukać smoków. - Każde miejsce niosło ze sobą dodatkowe atrakcje, a akurat Yaxleyówna potrafiła sobie zorganizować czas. Właściwie to nie był taki głupi pomysł, wspólny wyjazd dobrze im zrobi.

- Jeśli uda nam się ogarnąć Astarotha, to nie widzę żadnych przeciwwskazań. - Nie mogła zapomnieć o bracie, który aktualnie nie do końca radził sobie ze swoim nieżyciem. Obiecała mu przecież, że się nim zaopiekują, ale była szansa na to, że faktycznie uporają się z jego małym uzależnieniem szybciej.

- To brzmi naprawdę dobrze, przyda nam się taki wyjazd. - Tak, z dala od tego wszystkiego, co działo się w Wielkiej Brytanii, będą mogli faktycznie złapać oddech, przestać się przejmować.

Wpatrywała się w niego, nie mrugając ani razu. Cóż, nadal podążał za tą narracją, być może. Ciekawe, jak długo uda mu się utrzymać pozory tej powagi, nie spodziewała się, że może to zająć zbyt wiele, chociaż Roise potrafił grać i udawać, jak nikt inny. Tyle, że nie przy niej. Ona wiedziała, czego mogła się po nim spodziewać, zdawała sobie sprawę, gdy brał ją pod włos. To był jeden z takich momentów.

Znali się bardzo dobrze, mogli próbować się zmylać, ale wcale nie tak łatwo było im oszukać drugą stronę, przecież spędzili ze sobą wiele lat. Umiała go rozgryźć, a on potrafił zrobić to samo w stosunku do niej. To nie było żadną nowością.

Kolejne słowa, które padły z jego ust zabrzmiały okropnie pompatycznie, co też nie było dla nich raczej typowym zachowaniem, bo między sobą byli raczej całkiem prości i konkretni. Nie mogła się więc oprzeć temu, aby szeroko się uśmiechnąć. Cóż za podniosła chwila. Nie miała pojęcia, kiedy doszli do wyrażania swoich uczuć w taki sposób, ale było to całkiem zabawne.

- Tak lepiej. - Zdecydowanie wolała ten bardziej przystępny sposób na wyrażanie emocji. On do nich pasował. Nie byli mistrzami w składaniu pięknych zdań, ale to nie było istotne. - Kurewsko idealnie odzwierciedla również moje uczucia. - Nie raz ujmowała to właśnie w te słowa. Właściwie i on i ona to robili.

- Chcę, bardzo chcę. - Musiała w końcu jasno odpowiedzieć na to pytanie. Była to propozycja z serii tych nie do odrzucenia. Oczywiście, że chciała się tam znaleźć przy jego boku, szczególnie teraz, kiedy na nowo rozpoczynali swoją wspólną drogę. To mogło być dla nich dobre, zmiana otoczenia, zupełnie inne miejsce, inni ludzie, właściwie to brak ludzi. Naprawdę mieliby szansę spożytkować w odpowiedni sposób ten czas. Tak samo jak wtedy, kiedy znalezli się nad morzem po tym, gdy w końcu wyznali sobie co naprawdę czują.

Zmarszczyła nos, kiedy parsknął śmiechem, gdy wspomniała o smokach, przecież powinien się tego spodziewać. Nie była w stanie zbyt długo usiedzieć na tyłku, leżeć bezczynnie, to nigdy nie był jej sposób na odpoczynek. Zdecydowanie wolała znajdować się w ciągłym ruchu. Mogłaby całkiem nieźle wykorzystać ten czas, który spędzałby bez niej. W Norwegii można było spotkać wiele ciekawych gatunków magicznych stworzeń, dla kogoś jak ona, to była całkiem niezła okazja do tego, aby uzupełnić swoją wiedzę, dlaczego miałaby z tego nie skorzystać? Całą resztę czasu mogłaby poświęcać tylko i wyłącznie jemu. Plan naprawdę wydawał się być idealnym, oczywiście, o ile w ogóle uda im się go zrealizować.

Niestety miała te sprawy, które wypadało doprowadzić do końca. Nie mogła bawić się gdzieś w Norwegii, wiedząc, że jej brat nie ma odpowiedniej opieki, że sobie nie radzi. Czuła, że jej obowiązkiem było zadbanie o to, aby w końcu zebrał się do kupy. Wtedy i ona będzie miała spokojniejszą głowę. To była jedna z tych rzeczy, które musiała doprowadzić do końca. Wiedziała jednak, że Roise to zrozumie, wiedział ile dla niej znaczy jej rodzina. Nie mogła wybierać między nimi, musieli znaleźć jakiś złoty środek. Zresztą, gdy wspomniała mu o tym, co działo się z jej bratem od razu zaczął szukać sposobu w jaki mogliby mu pomóc. Roise nie był obojętny, nigdy na problemy jej, czy jej rodziny. Dobrze było wiedzieć, że ma jego wsparcie na każdej płaszczyźnie. To było naprawdę budujące.

- Jasne, rozumiem, dziękuję. - Miała chęć powiedzieć, że nie powinien patrzyć na nią i jej problemy, skoro miał swoje plany, ale powstrzymała się przed tym. Nie zamierzała brnąć w taką narrację, naprawdę doceniała to, że wybierał ją i jej rodzinę. Zresztą zupełnie niepotrzebnie wyrzuciła mu wcześniej to, że praca była dla niego zawsze najważniejsza. Dostała swoje potwierdzenie, że wcale tak nie było.

- Jeśli tego właśnie chcesz, to niech tak będzie. - Wcale nie tak prosot było wypluć z siebie te słowa, bo dużo łatwiej przyszłoby jej stwierdzenie, żeby nie patrzył na nią, że nie musiał tego robić, ale wiedziała, że tego chciał, Ambroise zawsze przecież robił dokładnie to, na co miał ochotę.

- Czy to moment w którym stałam się oficjalnie Twoją osobistą asystentką? - Cóż, nie mógł lepiej trafić. Właściwie to chyba najbezpieczniej by było, żeby w takim wypadku nie wychodziła z pokoju, bo przecież mogłaby mu narobić wstydu swoją niewiedzą. Będzie musiała się trzymać z daleka od tych oficjalnych spotkań, oczywiście o ile uda im się trafić do tego Norwegii. Póki co nie było sensu się nastawiać, bo mogliby się niepotrzebnie rozczarować.

Taki tydzień w zupełnie innym miejscu mógł być dla nich naprawdę przyjemnym doświadczeniem, ale najpierw wypadałoby sobie poradzić z tym, co znajdowało się w domu, a problem który mieli z jej bratem, nie wydawał się należeć do najłatwiejszych. Mieli pod dachem młodego wampira uzależnionego od środków nasennych, nie miała pojęcia ile może im zająć doprowadzenie go do względnego porządku.

- Całkiem lekko nam to przychodzi. - Przynajmniej jak na razie, faktycznie byli wyjątkowo zgodni póki co. No, przez te ostatnie kilka godzin. Wiedziała, że nie zawsze tak będzie, nie przy ich charakterach, bo lubili stawiać na swoim, ciężko im było coś wybić z głowy, kiedy się na coś usrali, tak już mieli. Byli do siebie pod tym względem cholernie podobni.

Nie wątpiła w to, że pojawią się schody. Mieli do przeorganizowania wiele dotychczasowych naleciałości, aczkolwiek chyba zdawali sobie z tego sprawę. Nie udało im się to w ten sposób, w który już raz próbowali ze sobą być. Musiało dojść do jakichś zmian, jeśli tym razem miało być inaczej. Założyła sobie, że już nie będzie stała z boku, chciała wiedzieć o wszystkim, nie spodziewała się, że jakoś szczególnie to się Roisowi spodoba, ale miała to gdzieś. Zmienili się, ona teraz też była dużo bardziej świadoma, niż na samym początku ich relacji, więc nie było szansy, aby zgadzała się na takie ustępstwa, jak wcześniej. Składała obietnice, których nie była w stanie spełnić. Tylko po to, żeby wydawało mu się, że przystaje na to, czego od niej oczekiwał. To nie miało się więcej powtórzyć.

Uśmiechnęła się do niego szerzej, gdy wspomniał o tym, że również chce, aby z nim pojechała. Nie musiał tego mówić, bo przecież, gdyby tego nie chciał to by jej tego nie zaproponował. To było całkiem jasne, ale dobrze było wiedzieć, że faktycznie mu na tym zależy. To nie był taki głupi pomysł, naprawdę chciałaby się tam znaleźć z nim.

Zdarzały im się wspólne wyjazdy, właściwie dość często, te bliższe i dalsze. Lubiła spędzać z nim czas, właściwie kiedy byli razem to nie opuszczali się niemal na krok. Nie licząc ich pracy, wolne chwile zazwyczaj mijały im wspólnie. Lubiła to, tę świadomość, że nie potrzebowali nikogo więcej do szczęścia, wystarczała im ich własna obecność.

- Tak wiem, tylko muszę znowu się do tego przyzwyczaić. - Przez ostatni czas musiała przecież sobie radzić sama, przynajmniej w większości przypadków, odzwyczaiła się od tego, że miała wsparcie, że wszystko nie było tylko i wyłącznie na jej barkach. Musiała znowu odnaleźć się w tej sytuacji. Zapewne zajmie jej to trochę czasu. Jak na nią i tak zareagowała całkiem niewinne. Nie broniła się rękoma i nogami przed pomocą, nie mówiła, że poradzi sobie sama.

To był spory postęp jak na to, co ostatnio robiła, w jaki sposób się zachowywała. Musiała wrócić do pewnych przyzwyczajeń, nauczyć się tego, że już nie była sama, że miała kogoś, kto zamierzał ją wspierać, we wszystkim co robiła. To nie było coś nowego, ale ona całkiem szybko przystosowywała się do tego, co działo się w jej życiu, przynajmniej do tego złego, dlatego też będzie musiała na nowo nauczyć się dzielić tym, co faktycznie ją gryzło. To nie powinno być trudne, zresztą już zaangażowała Roisa w sprawę, która nie dawała jej spokoju.

Jasne, nie łatwo jej było mówić o tym, że nie radziła sobie z bratem wampirem, ale nie miała przed tym żadnych oporów, nie jeśli chodziło o Greengrassa, wiedziała, że się tym zainteresuje, że da im wsparcie, bez którego zdecydowanie nie uda jej się zrobić z tym porządku. Miała to szczęście, że miał doświadczenie, akurat w takich sprawach, to na pewno ułatwiało wszystko. Tym bardziej, że obawiała się tego, że Roth w swojej obecnym stanie nie miał szans już sobie poradzić bez pomocy specjalisty, a dziwnym trafem ktoś taki znajdował się właśnie w jej łóżku. Cóż za zbieg okoliczności.

Astaroth nie był zupełnie obcy dla Ambroisa. Kiedy razem byli zdarzało im się spędzać razem czas, faktycznie jej brat był wtedy jeszcze podlotkiem, ale zawsze kręcił się gdzieś wokół. Zresztą byli już niemalże rodziną, właściwie to, co razem tworzyli można było nazwać pełnoprawną rodziną. Mieszkali razem, pokazywali się razem, wszyscy wiedzieli o relacji, jaka ich łączyła, to nie było tajemnicą. Nigdy nie miało być. To, że nie udało im się doprowadzić tego do końca, do tej jednej decyzji, która miała zostać podjęta na całe życie niczego nie oznaczało. Szczególnie, że wiedzieli o tym, że zostali dla siebie stworzeni.

Omijali te całe oficjalne dyrdymały, nigdy jej na nich nie zależało, chociaż kiedy od niej odszedł miała pewne przebłyski. Zastanawiała się, czy gdyby podjęli wcześniej odpowiednie kroki, to by tego nie zrobił. Nie zamierzała jednak do tego wracać, bo aktualnie to niczego nie zmieniało. Pogodziła się z tym, że przyszło im przetrwać tę dość trudną dla nich próbę, grunt, że udało im się odnaleźć drogę do siebie. Teraz nic innego się nie liczyło.

- To jasne, bez usranej śmierci, żadnej śmierci nie będzie, znaczy kiedyś na pewno przyjdzie, ale za wiele lat, jak przeżyjemy razem całe życie. - Długie, pełne przyjemnych chwil. Faktycznie powinni zrezygnować z tego powiedzenia, bo nie do końca pasowało do tego, co się aktualnie działo na świecie, do tego, że śmierć właściwie czaiła się za każdym rogiem, szczególnie w ich przypadku, bo mieli tendencje do pakowania się w kłopoty.

Nie miała więc najmniejszego problemu z tym, aby faktycznie zacząć pomijać ten fragment, bo nie brzmiał on specjalnie optymistycznie. Zbyt wiele złego wydarzyło się w ich życiu, aby ściągali na siebie kolejne niepowodzenia, czy nieszczęścia.

Sam wyjazd mógł być naprawdę przyjemnym czasem, naprawdę liczyła na to, że uda im się go zrealizować. Nawet jeśli musiałaby udawać jego asystentkę, chociaż to zdecydowanie nie było dobrym pomysłem. Na pewno od samego początku wzbudzałaby zainteresowanie swoją niewiedzą, mogła nadrabiać swoją aparycją, na pewno zrobiłaby nią dobre wrażenie. Tak, zdecydowanie.

- Jeszcze tego brakuje, żeby przeze mnie cofnęli Ci licencję. - Tak, to byłaby wisienka na torcie problemów, które na niego sprowadzała. Wtedy wygrałaby wszystkie możliwe nagrody w rozwalaniu komuś jego stabilności.

- Mogę sobie nie poradzić z takim trudnym zadaniem, ale o tym wiesz, nie umiem przy tobie trzymać rąk przy sobie. - Nie musiał daleko szukać dowodów, bo przecież ciągle do niego lgnęła, szczególnie teraz, gdy już wiedziała, że mieli wspólną przyszłość i nie musiała się przejmować tym, że jest to niewłaściwe.