—12/08/1972—
Szkocja, okolice Edynburga
Anthony Borgin & Anthony Shafiq

Out there on a sunny day,
With a bass to chase the blues away.
Playing chords and singing words
Just to find you.

Darkness lives inside my head,
Thoughts that I'll be better dead,
But with a bass in hand, I know
That I will find you.

Ah, now I sing my song.
Ah, now I play it loud.

Motor. Skórzana kurtka.

Anthony wyglądał nader korzystnie, ale w żadnej mierze Shafiq nie nazwałby tego entourage'u przynależnym do ich magicznego świata, a co dopiero czystokrwistym. Bynajmniej, nie przeszkadzało mu to. Sam będąc poza granicami kraju, często przywdziewał mugolskie ugrania i zatapiał się w świecie zakazanej, czy może ośmieszanej propagandą technologii z zacięciem naukowca, które wpojono mu lata temu, nim w pełni poświęcił się pracy polityka.

Zaśmiał się na wzmiankę o rezydencji.
– Zdecydowanie, nie byłeś tam nigdy, prawda?– myśl o nowym domu Morpheusa jak zawsze wprawiła go w wesołość. Oczywiście nie chciał, żeby jego najdroższy przyjaciel, jago bliźniacza dusza mieszkała w sypiącej się ruinie, ale... Odmienność postrzegania rzeczywistości przez Longbottoma sprawiała, że łatwiej było go nakłonić do kupna przeklętego domostwa niż wybudowania przyjemnej posiadłości na wolnym terenie obok. Było to tym bardziej zabawne, że o ile domownik Warowni szukał ucieczki od przaśności Doliny, o tyle mieszkaniec Little Hangleton coraz częściej myślał o przeprowadzce w okolice Kniei, nawet jeśli ta była obecnie przeklęta. – To dość zabawna historia, ten obdarty z okien i godności zameczek był tam te dwadzieścia lat temu, jak kupowałem tą ziemię przed ślubem. W pierwotnym planie chciałem go odnowić i uczynić z niego coś na kształt domku myśliwskiego, finalnie jednak jego nastrój pasował mi do milczących spacerów, zwłaszcza listopadowymi popołudniami. Jest w nim pewna nieuchwytna nastrojowość, ale jeśli popatrzyć na to miejsce bez poetyckiego zadęcia, podejrzewam, że łatwiej byłoby to zburzyć a z odzyskanych kamieni zbudować coś bardziej praktycznego.– Westchnął uśmiechając się łagodnie – Co raczej nie jest planem w tym konkretnym przypadku...

Rozejrzał się przez moment i dostrzegłwszy kamienną ławeczkę opodal, kiwnął głową Borginowi zapraszającym gestem, samemu zaś przysiadł na niej, dając ciału odrobinę odpocznienia.
– Nigdy w pełni nie doceniałem uroków tego miejsca. Wolę przestrzenie dużo cieplejsze, zwykle o tej porze roku uciekałem do swojej winnicy, albo jeszcze bardziej na południe do Calabrii. Jest tam uroczy kurort prowadzony przez boczną gałąź McGonagallów pewnie, choć oficjalnie mówi się, że to syreny zbyt wiele w nich jednak ludzkich cech, zbyt duża łatwość, aby te same syreny później przechadzały się korytarzami dla pracowników. Ale w tym roku... mam gorące postanowienie rozruszać trochę stare kości a w tym przypadku im chłodniej tym lepiej. A Ty Anthony? Przyznam, że zaskoczyłeś mnie swoim... rumakiem?– nie było w jego głosie przygany, raczej lekko zdystansowane zaciekawienie, dalekie od protekcjonalnego zadęcia. To był dobry czas dla Shafiqa, miał w sobie dużo przestrzeni zwłaszcza tego dnia i ciekawości, której być może zbrakłoby mu, gdyby ich spotkanie nastąpiło ledwie tydzień później.

Długość życia czarodzieja była dłuższa niż u szaraczkowego mugola, toteż kryzys wieku średniego winien przypadać dopiero w okolicach siedemdziesiątki, gdy włosy na głowie pokrywały się kurzem, którego nie dało rady zmieść żadne translokujące zaklęcie. Anthony jednak borykał się z nim od kilku lat, zaśniedziały osiągnięciem sukcesu, który nie był bynajmniej jego osobistą aspiracją, a udowadnianiem ojcu... Że go stać. Że jest lepszy niż brat i siostra, którym zawsze było wolno zbyt wiele. Że go stać, choć wszyscy najbliżsi uważali go za najsłabszego z pokolenia. Mizernego. Niewartego uwagi. Zbyt sztywnego, by zrobić karierę w polityce. Za mało utalentowanego. Osiągnął co miał osiągnąć, osiągnął próg więcej. A teraz osiadł pośród znaków zapytania co dalej i... nudził się. Świat uczuć, świat niedawnych wzlotów, które poprzedzały sromotne upadki zdawał się skutecznym odwróceniem uwagi od prawdziwego syreniego śpiewu ambitnego serca. To co teraz? - zdawało się nucić swoją smętną pieśń.

Dlatego lubił przebywać z młodymi, którzy częstokroć byli podobnie do niego zagubieni, ale wciąż ta różnica doświadczeń czyniła go mężczyzną zasłaniającym się maską mistrza. Mędrca znającego odpowiedzi i zachęcającego do samodzielnego ich odkrycia. Patrząc z perspektywy, patrząc z zewnątrz było łatwiej. Było wygodniej. Było przyjemniej. Ale też - nierzadko - było skuteczniej znajdować odpowiedzi, gdy cudze pytania były filtrowane przez jego percepcje, wiedzę i doświadczenie. Nie rościł sobie monopolu do posiadania racji i wiedzy wszelakiej. Lubił jednak dawać rady. I lubił, gdy młodość lśniła mu jaskrawym światłem prosto w twarz. Dlatego też nie odrzucał słów młodego Borgina jako nie wartych uwagi. Wolał to niż opieszałość starości, wolał niespokojny wiatr choć oczywiście w odpowiedniej dawce.

– To prawda. Budynki potrafią mieć swoją duszę. Zawsze przez to ciągnęło mnie do gotyckich katedr. A o zameczek się nie martw... dzięki Twoim dokumentom żart się udał i przeszedł w ręce tego, który wydobędzie jego piękno w wielkim szacunku do ducha, którego odnajdzie w starych murach. Zamierzam za miesiąc dwa wyprawić tam powitanie swojego nowego sąsiada, może chciałbyś się pojawić? – zaproponował. Dbał o kolegów z society wyprawiając regularnie bardzo ekstrawaganckie przyjęcia na terenie ogrodu letniej posiadłości w Little Hangleton, selekcjonując gości ze skrupulatnością doświadczonego winiarza. Czasem dobrze było dać temu oddech. Czasem było wpuścić nowy szczep i patrzeć jak się przyjmie. Dać szansę.

– Uważam, że Departament Skarbu powinien chociaż raz do roku pozwolić sobie na dobrą delegację w tamte okolice, choć rzeczywiście, to chyba specyfika mojego piętra, że nieco częściej pozwala swoim pracownikom na pracę w terenie poza granicami kraju. Jak zwykle nie dasz się namówić na przeniesienie, prawda?– ta propozycja zapewne stała się już powracającym żartem w ich rozmowach. Kurtuazja, budowanie wspólnego języka na korytarzach ministerstwa, na kawie, przyjęciach. Spokojna agitacja, młodszy czarodziej był energiczny i spragniony zasięgu własnych wpływów. Shafiq lubił ten głód. Odbicie siebie z czasów młodości. Potrafił to rozpoznać na kilometr.

Słuchał z uwagą o rodowej posiadłości, o rozrywkach rodzinnych, nie dzieląc się swoimi powodami dla których się tu znalazł. Pozwalał tez rozmowie płynąć w niespiesznym tempie spaceru, dalekim od brawurowej jazdy na metalowym diable. Na wspomnienie o wadach zaśmiał się jednak swobodnie, z estymą spoglądając na swojego rozmówcę?
– Wady? Och, absolutnie wykluczone! Osoby noszące tak szlachetne imię jak my, szczycą się tylko szczyptą egzaltacji doprawioną mgiełką intrygującego ekscentryzmu – zawyrokował z przekonaniem. – Nigdy nie jeździłem, ale chyba nawet Ty nie będziesz w stanie mnie przekonać. Nie żebym nie miał zaufania do Ciebie, ale ta... maszyna. To nie jest naturalne, aby coś tak ciężkiego poruszało się tak szybko... – Cieszył się, że surowy klimat Szkocji i miniony spacer wśród wzgórz lekko zaczerwienił mu policzki, bo łatwiej było odegrać to zdystansowanie, które powinno być właściwe człowiekowi o jego pozycji. Jako podróżnik zaintrygowany przejawami kultury wszelakiej, technikalia były częstym obiektem jego obserwacji i podziwu. To miało jednak tylko w zaufanym gronie, a z Borginem łączyły go mimo wszystko głównie interesy, nici znajomości wciąż były zbyt blade, aby mógł dać upust kłębiącej się ciekawości o tym ile tłoków wprawiało w ruch borginowego rumaka.

– Och tak formalności... – uśmiechnął się nieco krzywo, bo i nawet bez rozterek sercowych był zmęczony trochę szarpaniem się o każde źdźbło uwagi publicznej. Mały skandal z Kambodżańską Księżniczką okazał się być mało interesujący później, gdy nie pokazał się z nią finalnie na żadnym większym evencie. Większy skandal wokół umowy został zażegnany, cóż może zbyt dobrze dobierał ludzi do zespołów, które rozpracowały tę umowę na czynniki pierwsze. Teraz brakło skandali i tylko kojący uśmiech Shafiqa spoglądał na czarodziejów z plakatów reklamujących garnitury, czy też plakiet wina... Część mogła nawet nie kojarzyć go jako polityka, część mogła wspominać wylane wino na weselu Blacków, choć tam to bardziej cyrkowcy zwracali na siebie uwagę i czarne kwiaty. Cóż, z tym nie mógł konkursować.

Stał mimo wszystko na rozdrożu, w wewnętrznej sprzeczności pragnienia poklasku i chęci ucieczki od niego. Teraz w Szkocji, mógł być turystą, podróżnikiem, osobą, która próbowała pośród zgniłej żółci odnaleźć spokój. Cóż... jeśli o żółty chodziło, pustynia bardziej sprzyjała mu tego typu poszukiwaniom, nie zamierzał jednak narzekać, nie mógł teraz opuścić kraju, gdy pańskie oko umowę międzynarodową tuczyło.

– Daj mi znać tylko, kogo byś widział na towarzystwo dla siebie, lista jednak będzie zamknięta – Przyjmował słowa młodszego Anthony'ego i reagował na nie niespiesznie - gestem i mruknięciem, kilkoma słowami porządkowymi. Dopiero wspomnienie o konflikcie interesów rozbawiło go w widoczny sposób, może nieco protekcjonalny, udało mu się powstrzymać odruch mierzwienia włosów młokosa, który przecież był już w pełni ukształtowanym mężczyzną, w gruncie rzeczy niewiele młodszym od niego samego.

– Ambicja nigdy nie powinna być przeszkodą w rozeznaniu najlepszego interesu. Ja wolę trzymać się nieco na uboczu, z resztą sam wiesz jak wyglądała moja droga. – Nie wątpił w to, że Borgin prześwietlił go już lata temu, po ich pierwszej rozmowie, przynajmniej takiej, która bardziej zapadała w pamięć. Sam miał podobne strategie, nie miał więc nic przeciwko nim u innych, dbając o to, by znajdowali tylko te informacje, które sam by chciał przekazać. – Poza tym jaki konflikt interesów moglibyśmy chcieć? Czy nie zależy nam na możliwie szerokich wpływach, aby móc zagwarantować sobie święty i błogosławiony spokój? – pytał leniwie, pytał sennie, jak sennie przemykał wiatr pomiędzy zielonymi źdźbłami. Pytał niezauważalnie nawet dla siebie samego tkając sieć powiązań i skojarzeń. Sieć w którą chciałby złowić kogoś, sieć z której łatwo byłoby wypuścić kogoś kto nie powinien się w niej znaleźć...

Początkowo myślał, że rozmawiają o motocyklu. W kaprysie bogatego dzieciaka, który w ramach buntu wobec konserwatywnej rodziny, decydował się na mugolski środek transportu, który w żadnej mierze mu nie przystawał. Z każdym słowem jednak, każdą perłą zszytą nicią cichego i osobistego tonu, Borgin zyskiwał uwagę Shafiqa, który zdał sobie sprawę, że jest tam kolejne i kolejne dno. Bardzo nie chciał się przejechać. Bardzo był zaintrygowany pasją i może - czy dobrze to widział? odrobiną lęku przed oceną własnych miłości. Ostatecznie nie mógł wiedzieć, że Anthony z rozmiłowaniem śledził mugolską kulturę nie tylko w sztuce, ale przecież też technologii, która wyzbyta magii nadal mogła zachwycać. Zmrużył oczy w zastanowieniu. To było ryzyko. To było wyciągnięcie ręki.

– Ile ma cylindrów Twoja bestia? Jak szybko możesz przemierzać tę krawędź? Jak bardzo naginać zaufanie, gdy pęd powietrza uderza o Twoją twarz? Jesteś wtedy jeszcze sobą, czy stajesz się duchem wrośniętym w skórę i metal? – odpowiedział mu tym samym tonem, wsuwając się w myśl jak pasmo warkocza, które udawało, że od zawsze było w tym splocie. Borgin miał rację - starszy czarodziej nie rozumiał tego uczucia, nie prowadził nigdy mugolskich pojazdów, nie lubił nawet latać na miotle. Ale miał w sobie dostatecznie dużo słów i tyleż wyobraźni, by znaleźć wspólny mianownik pasji, która nie mogła zostać odsłonięta przed wszystkimi... I nagle zamek, parapetówka, nagle wszystko sprowadziło się do tego intymnego momentu dwóch czarodziejów, którzy w Londynie, którzy przed swoimi rodzinami nigdy nie powinni interesować się czymś tak... nieczarodziejskim. Przeczącym tezom o niższości rasy pozbawionej magii. Kiedyś, dużo wcześniej niż teraz musieli obaj niezależnie zrobić ten krok. Ale dziś? Czy złapią ten moment, czy pozwolą mu umknąć bezpowrotnie wraz ze szkockim wiatrem przeczesującym pola i owczą wełnę?