—08/09/1972—
Anglia, Londyn
Lorien Mulciber & Anthony Shafiq

Your blue eyes hold a truth
that my scars are still learning to trust,
and your stick-straight hair falls into your face,
a chaos I can’t help but adore.

Była nie tylko piękna — była genialna w sposób, który go obezwładniał. Z pozoru skromna, a jednak każda jej wypowiedź była jak uderzenie dzwonu pod wodą: nieoczywiste, głębokie, rezonujące jeszcze długo po tym, jak umilkło. Dobierała słowa z chirurgiczną precyzją, jakby każde miało znaczyć więcej niż tylko to, co mówi. I może rzeczywiście miało. Może to wszystko, co mówiła — i jak wyglądała — było jedną wielką wiadomością, zagadką, do której on, przez lata odsunięty od jej orbit, teraz nie miał klucza. Chciał skomplementować jej suknię, lecz powstrzymał się, świadom, że Lorien uzna to za zbyt błachą, wręcz tanią z jego strony zagrywkę. Nie mógł jednak nie wstrzymać oddechu w mimowolnym zachwycie. Kreacja, którą dziś założyła, miała delikatny połysk, niemal niedostrzegalny — jak zorza, jak tajemnica. Jedwabisty materiał w kolorze wieczornego nieba spływał po niej bezszelestnie, poruszając się z każdym ruchem bioder, jakby sam chciał coś powiedzieć, coś zasugerować. Westchnienie, które zdołał w sobie stłumić, pojawiło się gdy splotły się ich ramiona i było odczuwalne w całym jego ciele — jak zbyt ciepłe światło na skórze, które nie parzy, ale przypomina, że się żyje. Nie śmiał myśleć, że ubrała się tak dla niego. W końcu celebrowali jej święto. Ale z pewnością to nie był przypadek. Ona nigdy nie robiła niczego przypadkiem. Czy chciała mu coś powiedzieć? Przekazać, że pamięta? Że żałuje? A może wręcz przeciwnie — że przeszła dalej, a jego obecność traktuje już tylko jako cień dawnego błędu? Czasem wydawała mu się aż nazbyt spokojna, jakby zadowolona z tej kolejnej, nowej dynamiki między nimi. Jakby to była jej gra. A on — pionek na szachownicy, mimo całego doświadczenia, które zebrał, wciąż nie mógł pojąć zasad tej gry.

– Ani przez moment. Prędzej Hiszpania, Włochy byłyby dla mnie pokusą. Egipt pozostał dziecięcym marzeniem, ogrodem strzeżonym ognistym mieczem, który teraz, gdy jest otwarty, nie stanowi dla mnie już takiej... wartości– odpowiedział jej gładko, ciesząc oczy jej rozchodzącym wkoło, promieniującym pięknem. Duch jego jednak pozostawał niespokojny, co skrzętnie dusił w swojej piersi. Była wdową. Nie minął jeszcze nawet miesiąc, a on już pozwolił sobie na tak bliską obecność. Gościł ją w swoim domu pod pozorem przyjaźni — lecz to słowo wydawało się teraz zbyt blade, nieostre, nijakie wobec tej przejmującej, miękkiej intensywności, która między nimi zaległa. Odsuwał od siebie myśl, że przekracza granice, których sam przecież przez całe życie pilnował z nabożnym rygorem. Zasada była prosta: nie dotykać, nie zbliżać się do tych, którzy ślubowali innym. Ale Lorien nie była już żoną. Była sama. A jednak nie potrafił pozbyć się wrażenia, że wciąż należy do kogoś innego — do wspomnień, do przysięgi złożonej komuś, kto teraz milczał sześć stóp pod ziemią. To czyniło jakiekolwiek podszepty własnego pragnienia nieprzyzwoitymi, niegodnymi i bolesnymi. Nawet jeśli to on ją karmił, to on ofiarował jej dach nad głową, to on znał rytm jej kroków, bezmyślne głaskanie kociego łba i inne drobne gesty, którymi próbowała ukryć rozpad. Co mu było wolno? I co właściwie ona robiła w jego kuchni o świcie, w jego fotelu z książką, w jego życiu? Jak długo w nim pozostanie? Niewiadoma, brak kontroli... Nie chciał, żeby go opuszczała, ale nie rozumiał, nie potrafił nazwać, a jego domagający się kontroli nad wszystkim umysł krwawił.

Po chwili usłyszał jego imię i zadrżał od środka, choć na zewnątrz pozostał nieruchomy. Aleksander. Naturalnie, że była tam z nim, więc nie on, Anthony, nie musiał się martwić. Z wszystkich ludzi na świecie musiała znaleźć ukojenie właśnie przy nim. Mulciber był dla Anthony’ego wszystkim, co niegodne zaufania — Niewymowny udowadniający na każdym kroku skłonności do używek, skłonności do patologicznych zachowań, niestabilny, o skruszałym ego i pełni pogardy dla tych, którzy wierzyli w jakiekolwiek zasady. Ale najwyraźniej Lorien widziała w nim coś innego. Przyjaciela. Kogoś, kto był blisko w tamtym czasie. Kogoś, kto prawdopodobnie... dał jej coś, czego Anthony nigdy nie mógłby. Myśl o ich fizycznej bliskości — choć nie miał na to żadnych dowodów — została zasiana jeszcze wtedy, gdy pokazała mu dziwaczną fotografię z okresu dzieciństwa. Gdy nie pozwoliła mu przejść przez bramę swojej wielkiej z Mulciberami zażyłości, której on i tak by pewnie nie zrozumiał. Niewyrażona, domyślna, a przez to jeszcze bardziej dojmująca. 

A jednak teraz była tu, z nim. Więc czego chciała? Czego on chciał? Towarzystwa? Pocieszenia? Bezpieczeństwa? A może...

– Cieszę się, że udało mi się trafić – uśmiechnął się łagodnie podnosząc ku niej wzrok znad kieliszka, nie wracając już do tematu swoich zmartwień, nie wracając też do tematu wyjazdu w którym przytłaczająca obecność jej Aleksandra, była zbyt dojmująca by ją znieść. – Powinniśmy przychodzić tu częściej. – Sposób w jaki wypowiadała słowo "Jordania" był bolesny w nostalgii, która momentalnie zalewała go swoim bladoniebieskim światłem. Mógł zapytać, mógł zapytać chociaż raz, czy żałowała kiedykolwiek tego, że się nie zgodziła. Mógł zacząć fantazjować z nią na temat życia, które mogliby mieć. Pogrzebu, który nie obszedłby ich wcale, jakiegoś nieznanego wyrobnika z Nokturnu. Przełknął gorycz zebraną w ustach. Mieli jedno życie. Jedną ścieżkę. Jej świeca zgaśnie szybciej niż jego. Nie było warto tracić czasu, na rzeczy, które porwał pustynny wiatr.

– Powiedz mi, gdybyś miała szansę wpłynąć na kształt Magicznej Akademii, w której nie tylko uczy się medycyny, na co byś położyła nacisk? – zapytał możliwie swobodnie, próbując nakierować ich rozmowę na inne tory, bardziej znajome, lżejsze w wymiarze, w czuciu.

Opowieść, które nie zaistniała, milczenie, które musiało zapaść po wspomnieniu Aleksandra. Perspektywa Anthony'ego była oczywista, znał Mulcibera jako protegowanego jego anam cary, jego szaleństwa i grzechy nie były mu obce. Nie było mu obce również własne zagubienie w tej oczywistości zaszytej w głosie Lorien, która dla niego w żaden sposób oczywistością nie była. Anthony nie próbował wracać do tematu, który z resztą nieudolnie przecież próbował podjąć tydzień wcześniej – nie z braku odwagi, lecz z szacunku do tego jak właśnie przed ich wyjazdami jego towarzyszka ucięła temat. Istniała granica, której nie chciał przekraczać, granica niepostawiona słowami, ale wyczuwalna w drobnych zmianach tonu i napięcia mięśni. W słowach, których nie było. Znał takie granice – budowały świat, w którym oboje potrafili oddychać. Lorien nie powiedziała wiele, ale powiedziała dość. Jej sposób milczenia nie był pustką, był decyzją. I nawet jeśli coś w nim, może ordynarna ludzka ciekawość, może ledwie cień zaniepokojenia, lęku o nią, domagało się więcej... zatrzymał to w sobie. W tych sprawach zaufanie miało większą wagę niż wiedza.

Zaśmiał się pozornie lekko, lecz nie kryjąc goryczy na wspomnienie Hiszpanii. Jakże odległa teraz zdawała się ich rozmowa! W poprzednim życiu, nim poznał prawdę o swoich przyjaciołach... Były to te cienie przeszłości, które wydłużały jego szczupłą twarz. Ten moment, gdy Jeźdźcy dopiero się formowali, ale on nie był zaproszony. Trzech prefektów i biegający za nimi patykowaty chłopiec. Shafiq miał teorię, w myśl której dom Slytherina znajdował się w podziemiach, aby możliwie upodlić znajdujące się tam osoby. Ciemność i wilgoć, kanałowe wręcz warunki miały zasiać w dzieciach wolę walki i dostania się na szczyt, na którym nigdy nie będzie pachnieć stęchlizną i grzybem. To była siedmioletnia lekcja pokory i dumy, zaszczepienie niegasnącego ognia tlącej się i tak w piersi ambicji. Lęk, przed powrotem do ciemnicy. Anthony nie został przydzielony do domu węża, ale jego ojciec zadbał, aby Slytherin nie był miejscem, a stanem umysłu. Zawsze gorszy. Słabszy. Mniej utalentowany. Drugi. Słońce Hiszpanii tylko z pozoru niosło ukojenie. Winica, którą kupił była symbolem jego straty, goryczy po odrzuconych awansach, zbyt zawoalowanych, by być interpretowanymi jako umizgi, które należało poważnie potraktować. Hiszpania zaś, mugolska lepianka miała być kryjówką przed światem. Ale Anthony siedząc tutaj wraz z Lorien pod roziskrzoną zorzą magicznie przywołaną w sklepieniu restauracji wiedział, że obecnie jego jedyną kryjówka obecnie może być tylko spokojny cień krypty. Nie mógł uciec. Już nie.

Teraz też bowiem, jego prefekci biegali wieczorami z osłoniętymi twarzami, jego szlachetni vigilanti... a on? Kim był on? Kim chciał być? Kim mógł być? Pomysł formował się dopiero. Kształcił w słowach, w przepływach informacji, w klarowaniu ideałów z martwych powstałych marzeń opieszałego serca. A wtedy dostrzegł pierścień na jej palcu i cień przeminął. Metal zalśnił, niczym słodkie wspomnienie czegoś, co było tak bliskie i odległe jednocześnie. Subtelny, a jednak niemożliwy do przeoczenia. Lammas — święto plonów, pełni i wdzięczności. W pierwszej chwili pomyślał o ich przechadzce, o Mulciberze, o Mulciberach ale ten impuls minął równie szybko, jak się pojawił. Jakby Lorien chciała obwieścić zdjęcie swojej żałoby. Ale to było coś bardziej złożonego — może afirmacja życia, może próba odnalezienia znaczenia w ruinach. Anthony miast pytać, ujął wyciągnięte ku niemu dłonie. Z jakiegoś powodu ten drobny detal poruszył go głębiej niż większość słów wypowiedzianych między nimi dziś i wcześniej. Bo i na jego palcu ciążył sygnet zakupiony tamtego dnia. Nierealnego dnia, z którego finału został okradziony podczas krótkiej wizyty w krainie po drugiej stronie lustra. Dziwny impuls powędrował po karku, a mężczyźnie coraz trudniej było rozeznać przyczynę, w intensywności skutku.

Mógłby to zignorować, skupić się na czymś innym. Ale nie potrafił. Patrzył na nią, a jego wzrok zatrzymywał się na drobnych detalach — miękkim blasku jej skóry, na zarysach obojczyków, które znów wydawały się zbyt ostre, zbyt widoczne. Myślał o tańcu, o ich ostatnim wspólnym kroku, nim zdrowie odmówiło tej akceptowalnej społecznie przyjemności. Myślał o tańcu, który odległy coraz bardziej w czasie, zacierał się i był bardziej sennym marzeniem niż realnym wspomnieniem. Ale czy nie tańczyli dalej, właśnie tu, między słowami? Każda ich rozmowa była jak figury walca — krok w przód, krok w bok, zawahanie, powrót. I choć jej ciało mogło już nie unieść muzyki, dusza zdawała się ją słyszeć. A on — ku własnemu zaskoczeniu — to on musiał za nią nadążyć. Nigdy odwrotnie. Była delikatna — oczywiście. Krucha. To widać było w cieniu pod oczami, w ostrożnym ruchu dłoni, w tym, jak długo zastanawiała się, zanim uniosła kieliszek. Ale była też niesamowicie silna, taką siłą, która nie potrzebuje imienia. Nie przyjmowała pomocy, nie pragnęła litości. Trwała — z dumą, ze spokojem, który mógłby złamać słabszego człowieka. I Anthony, który znał wiele rodzajów odwagi, chłonął ten zbyt łatwy do przegapienia, pominięcia. Cichą, codzienną, nieubłaganą. Tę, która nie mówi: „przeżyję”, ale: „nie pozwolę, żebyś widział, że cierpię”. On chciał to widzieć. Chciał być przy niej. Chciał, by nie czuła się sama w niemożliwości pogodzenia pragnień i dumy.

– Lęk? – pochylił się, by ucałować szczupłe palce i uśmiechnął ciepło. – Czegóż mam się lękać przyjaciółko moja? Opinia społeczna zaiste ma teraz ciekawsze sprawy na głowie, niż para starych przyjaciół pragnąca w spokoju zjeść ze sobą obiad. – Pomimo swobody, jej słowa padły na podatny grunt, którego jednak nie chciał odsłaniać, bowiem nie Erik i nie czas spędzony z nim były jakimkolwiek tematem do podjęcia, gdy mowa była o lęku i opinii publicznej. Skalę wyznaczała odmienność, głęboki, rudymentarny strach przed odkryciem pragnień plugawych w oczach wspomnianej społeczności. TO mogłoby przekreślić wszystko. Tymczasem Lorien, czystokrwista dama, której nie raz, nie dwa służył ramieniem... Gdzie tu plotka, która mogłaby mu jakkolwiek zaszkodzić, bardziej niż zwykle punktując jego słabości do zamężnych kobiet?

Gdy zeszli na temat akademii, rozluźnił się wyraźnie, odprężył, odpłynął w znane przestrzenie dysput i tyrad, które prowadzili przed laty. Znajome poruszenie, jakby w starym, zniszczonym gabinecie ktoś znów zapalił światło. Miał rację: historia była zaniedbywana. Spychana na margines, traktowana jako zbiór dat, nie jako przestrzeń do myślenia. Gdy mówiła o dawnych runach i opowieściach ukrytych w przedmiotach, poczuł niemal dziecięcą złość — że to wszystko tak łatwo lekceważono, zbywano, nie uczono młodych szacunku do przeszłości, nie we właściwy sposób. Historia magii? Gdzież socjologiczne elementy? Gdzież zrozumienie przyswajanych treści. Przytaknął jej entuzjastycznie, . Tak, to był ich wspólny język. Nawet jeśli od czasu Jordanii nie mówili nim tak często, oboje go znali zbyt dobrze. Zbyt łatwo mogli wchodzić w te wydeptane i bynajmniej nie zarośnięte ścieżki.
– Absolutnie się z Tobą zgadzam. Poziom nauk humanistycznych w tej tak zwanej szkole jest karygodny. Daty i formułki przykrywane parsknięciem stereotypu dzielącego ludzi na przydatnych i humanistów. Rozwój i wzrost uzależniony jest od dobrze osadzonych korzeni i szacunku do myśli z której się wyrosło. Zbyt wielu młodych chce burzyć zastany ład. To nasza natura, jednak rolą starszych jest adekwatne kierunkowanie tej energii, kolejnych gałęzi, które z czasem staną się konarami, filarami zdrowej społeczności. – Westchnął ciężko na myśl o orce, na którą się zgodził. Kambodżańska umowa była dzieckiem kaprysu. Akademia zdawała się prawdziwym testem wszystkiego, czym nasiąkał, na co pracował. – Jenkins zaproponowała mi nadzorowanie powstania Akademii Magicznej. Teraz, kiedy umowa z Kambodżą jest podpisana, a aparat nadzorujący i ewaluujący jej trwałość i przebieg ustanowiony – dodał wyjaśniająco, wciąż jeszcze ważąc ten kamień w dłoniach. Spotkanie z Ministrą skończyło się ledwie dwa kwadranse temu.

Rzeczy podziały się szybko. Zbyt szybko, a może to jemu brakło refleksu? Nie. Nie była to kwestia refleksu. Był to kwestia spalonego mostu. Spalonego słońcem Jordanii. Żar tamtych dni niejednokrotnie odbijał się na jego twarzy, niejednokrotnie wytapiał stalowe łzy.

Kieruj się tam, gdzie mówią po Włosku i idź jeszcze trochę dalej. Kiedy nareszcie przestaną - odkryjesz, że jesteś na miejscu.

I byli na miejscu. Tkwili w tym miejscu od siedmiu długich lat, spoglądając na siebie z dwóch odległych krańców urwiska, które niegdyś zdawało się być żyzną doliną.

Brakło mu tchu, czuł jak policzki bledną, z każdym ruchem rozumiejąc coraz mniej. Kiedy rozmowa o jej relacji z rodziną Mulciberów była pożądana, a kiedy wzbudzała chłód i bezwzględne traktowanie ciszą. A teraz powinnam się już położyć.
powiedziała znad nietkniętej kolacji i zniknęła. Dlaczegóż miałby się martwić? W końcu spędziła wyborny czas z Aleksandrem, który przywrócił uśmiech na bladą twarz. Uśmiech, który on teraz tak brutalnie gasił, czując z każdą sekundą odmierzaną ziarnem pustyni piasku, że kamienne ściany są coraz bliżej, że zaraz go zgniotą. Piasku w klepsydrze, która od dawna była pusta, popękana jednym pytaniem. Jedną odmową.

Mógł oczywiście zapytać jak ona czuje się z tymi plotkami, jego usta już otwierały się w pytaniu, gdy wymuszona lekkość jej głosu, smagnęła go po policzku jak bicz arabskiego poganiacza wielbłądów. Znając pogardę z jaką Lorien spoglądała na opinie innych, z jakim rozbawieniem podchodziła do plotek per se i jaką butą podchodziła do plotek na własny temat, nie zakładał, aby było to dla niej jakkolwiek dotkliwe, skoro sama kilka miesięcy temu postanowiła spowinowacić się wbrew wszystkiemu z przedstawicielem rodziny uważanej bardzo nisko, nie tylko przez wzgląd na historię rodu, ale profesję, którą parał się jej wybranek. Nie pytał wtedy, nie pytał później, szanując jej decyzję, będąc jedną z nielicznych osób, która nie tylko nie wypominała jej tego w towarzystwie, ale otwarcie stawała w jej obronie. Był świadkiem na jej ślubie. Był jej przyjacielem. Był tym, któremu nie pozwoliła ogrzać się w cieniu boleśnie zaklętego serca, ale pozwalała być na tyle blisko by mógł czuwać obok.

Z drugiego krańca przepaści, patrząc na popiół rozwiewany przez pustynny wiatr.

Nie zdążył zapytać, patrząc jak kolejna nitka rozmowy jest ucinana niczym zaschnięta gałąź.

Odsunęła ręce, gdy zdawało mu się, że podzielił się z nią wieścią, która obu mogłaby uszczęśliwić. Wszak to był bezpieczny teren ich dawnych dysput, to była przestrzeń, którą nigdyś dzielili bez zaciśniętego gardła, bez bielących się kostek, bez spojrzenia pełnego wyrzutu.
Lorien potrzebuję Cię. Chciałbym, żebyśmy pracowali nad tym razem, Akademia to projekt Ministerialny, będziemy mogli spędzać więcej i więcej czasu, nie tylko w domu. Będziemy mogli razem jeździć, zbierać ekspertów z całego świata, pracować i mieć czas na to by móc odbudować most, który został spalony... – Okazja jedna na milion. Prawda. Szansa na wybranie specjalistów również z kadry poszczególnych departamentów... Jej wkład zdawał mu się niezastąpiony w jasnej i ciemnej stronie tej samej toczącej się monety. Przenikliwy umysł korygujący kierunek sylabusów, kształtujące akademickie regulaminy i granty. Przenikliwy umysł tworzący z nich cielaka do upłynniania ministerialnych zasobów, badań, których potrzebowali oni, niekoniecznie państwo. Budowanie siły, gromadzenie ludzi. Mieli idealną przykrywkę i mogliby, mogliby być w tym razem.

Mogliby odbudować most.

Jego oczy zaczerwieniły się nim jeszcze w ogóle wspomniała o rzeczy, którą musiała mu powiedzieć. Zabrała dłoń i choć najwidoczniej nie był najmądrzejszym mężczyzną w tym pomieszczeniu, doskonale zdawał sobie sprawę z tego co to znaczy.

Opuszczasz mnie...

Ścięgno na skroni delikatnie napinało się i rozluźniało, w miarę jak zagryzał i rozluźniał zęby słuchając jej następnych słów, jakby byli w najgorszym z możliwych koszmarów. Jej słowa wstrząsnęły nim do głębi i nie był w stanie wewnątrz własnej agonii rozpoznać do końca konkretnego powodu, konkretnych punktów jej wypowiedzi, które doprowadziły go do tego stanu. Jeszcze przed twoim wyjazdem...byłoby wobec Ciebie szalenie nieuczciwe, gdybyś nie znał pełnej prawdy... ale w końcu niczego od Ciebie nie oczekuje odbijało się zniekształconym echem niczego od Ciebie nie chcę słowa drażniły umęczony koszmarami i bezsennością mózg, wszystko blakło wobec dojmującej myśli powtarzanej przez umysł jak mantra.

nie chcę Cię

nic nie jesteś w stanie zrobić

nie potrzebuje Cię

nie chcę

nie

Poderwał się od ich stolika niemal przewracając zastawę, czując, że w tym miejscu w tym konkretnym miejscu pod tym konkretnym niebem nie jest w stanie utrzymać oddechu. Zatoczył się jakby był pijany, czując jak gniew i rozczarowanie rozsadzają mu gałki oczne. Tępy ból w skroni przypomniał, że może przespał dzisiaj dwie godziny. Tępy ból w sercu opłakiwał resztki nadziei na to, że ten urodzinowy obiad przyniesie jakiekolwiek im błogosławieństwo spokojnego czasu.

W końcu nie był Aleksandrem, by dawać jej uśmiech. Mógł przynosić tylko suchy, śmierdzący popiół spalonego mostu.

Oparł się o drugi stolik oddychając ciężko, dusząc łzy w chwili żenującej słabości. To w końcu ona umierała, nie on.

– Prewett nie jest dla mnie wyznacznikiem czegokolwiek. Dostał ode mnie wszystko czego potrzebował żeby znaleźć lekarstwo, żeby złamać tę klątwę i zawiódł – warknął kierując swój gniew w stronę krewniaka Lorien, co pewnie nadwątliłoby sznur trzymający kilka desek mostu, który tak rozpaczliwie nieudolnie starał się stworzyć za każdym razem gdy ją widział, gdy okazywał jej swoją atencję, afekt, miłość... Nie było żadnego mostu. Spłonął żarem jordańskiego słońca. Trochę dalej za miejscem w którym mówią po Włosku. On zawsze mówił po włosku. Nigdy nie mógł dotrzeć w to miejsce. W to właściwe miejsce. – Może siostra mojego chrześniaka byłaby lepszym typem, to mocna kandydatka na ordynatora. Bulstrode. Obiecujące nazwisko. A jeśli nie to... to dowolne inne. Choćbym miał sprowadzić tutaj wszystkich, którzy mogliby wyciągnąć z Ciebie tego ptasiego demona... – cedził przez zęby, jakby chciał ze śmiercią dobić targu. Odwrócił się ku niej gwałtownie, ale jego spojrzenie nie złagodniało ani trochę. – Sprowadzę ich i w trzy miesiące! Sprowadzę każdego! – Obietnica zawisła w powietrzu. Nie mógł zrobić nic więcej, w szale, w rozedrganiu, w bezsilności szarpiącej człowiekiem, którego ukochana osoba podała mu datę ostatecznego rozstania. W kolejnym i kolejnym odrzuceniu. Ranili się na tysiące różnych sposobów, a w Anthonym urosło przekonanie graniczące z pewnością, że Lorien nie lubi nawet z nim przebywać, a co dopiero ufać, czynić z niego powiernika. Przekonany był też, że nie wierzy w jakąkolwiek siłę sprawczą z jego strony, a w ostatnich dniach była to zaropiała rana, która teraz łamała go w pół posypana solą jej tonu i gestów, gdy raz za razem wybierał znów i znów złe odpowiedzi. Tyle mógł zrobić. Mógł obiecać. Mógł w końcu przełknąć wszystko, mógł przełknąć spalony most, uśmiech, którego nigdy więcej nie zobaczy, skoro nie był w stanie utrzymać go choćby kilku minut na jej umęczonej twarzy. Mogli nie mieć mostów, mogli żyć na przeciwległych urwiskach. Mogli żyć. Cel zdawał się jasny.

Pochylony, opierający się dłońmi o stolik na którym bezceremonialnie siedział, dyszał ciężko, przytłoczony faktem, że kamienne ściany wykreowane przez jego wyobraźnię bynajmniej nie rozsuwają się po tej szumnej deklaracji podjęcia kolejnej walki o zachowanie istnienia Lorien w świecie żywych. Jego twarz zroszona była potem trawiącej go furii, słabości, plugawych emocji, które spaliły jakiekolwiek jego zdolności retoryczne. Wiedział że krzyczał, ale przecież stali na dwóch krańcach przepaści. A on, zdawało mu się, niemalże widział kościstą dłoń położoną na jej ramieniu. Robert umarł, oto nowy narzeczony. Wskazujący palec gładził materię najpiękniejszej sukienki, którą na niej widział, a z czeluści czarnego rękawa niemalże wysypywały się wilgowronowe pióra. Czy znów poprosi go o bycie świadkiem? Zgodził się na jeden ślub. Na drugi nie było jego zgody.

Powietrze na moment zaiskrzyło, zielona zorza na chwilę zamigotała przed magicznym wyładowaniem. Na stole pojawiły się antipasti. Białoczerwone caprese pyszniło się obok krwistego capraccio. Miniaturowe bruschetty ociekały oliwą opruszoną przeróżnymi barwnymi dodatkami, w których królowały siekane pomidory, soczysta bazylia i chrupiące orzeszki piniowe. Fikuśne lewitujące miseczki wypełnione były przeróżnymi gatunkami oliwek, czekających na towarzystwo zwiniętych w ujmujące kwiecie cieniuchnych plasterków prosciutto i parmeńskiej szynki. Choć oczywiście jeśli taka była wola degustatorów, mogli sięgnąć po kawałki fig i melonów zdobiących talerz soczystym, ujmująco słodkim aromatem. Osobnym dziełem sztuki była patera serów imitująca kiść winogron, której grona ułożone były tak z prawdziwych winogron, ale też kulek mozzarelli, pecorino czy gorgonzoli. Grassini czekały tylko na zatopienie w nich zębów, dopełniając słońce stołu wżerającą się w nos wonią świeżo upieczonego, drożdżowego chleba. Buteleczki z oliwami skrywającymi w swoich tłustych przestrzeniach to rozmaryn, to chilli, czy nawet czosnek czekały na odkorkowanie w przeciwieństwie do schłodzonego białego wina wprost południowych zboczy lazurowego wybrzeża.

Anthony bez słowa podszedł do stolika i długimi palcami przeczesawszy włosy ujął butelkę z wprawą winiarza, kciuk ukrywając we wklęsłym denku, a jedynie dwoma opuszkami dotykając wilgotnej od różnicy temperatur butelki. Nalał najpierw jej, a potem sobie.

Jej pytanie wstrząsnęło nim do głębi, a zaskoczenie odbiło się nie tylko w oczach, ale i na całej twarzy, w całej jego postawie. Wysoko uniesione brwi, znieruchomiałe wargi rozchylone w niedowierzaniu. I wtedy w końcu zobaczył to. Zobaczył w jej oczach strach i prawdę, której próżno było szukać pośród wypowiedzianych i niewypowiedzianych słów. I może ten wstrząs, może ten wybuch, może on w końcu był zdolny przełamać tamę, mur wzniesiony przed laty.

Przypadł do niej nie dbając o konwenanse, o to czy podłoga jest na tyle czysta by nie zostawić śladu na jego kolanach.
– Na bogów Lorien, w żadnej mierze! Nigdy Cię nie nienawidziłem. Ja... byłem przekonany, że mamy jeszcze tak wiele czasu, Twoje wieści wstrząsnęły mną do granic, nie wiń mnie za to, że nie chcę, abyś odeszła, abyś mnie zostawiła samego... – drżącymi dłońmi szukał jej dłoni, głównie po to, by przycisnąć w przepraszającym geście jej paliczki do drżących od emocji warg. Odszukać ją, zapewnić o tym, że nie ma w nim nienawiści do niej. A czy była nienawiść do klątwy? Cóż... Była to choroba i to bardzo śmiertelna, ograniczająca żywot do szokujących jak na możliwości czarodziejów liczb. Ale czyż nie kochał jej właśnie takiej? Lorien-wilgowrona, Lorien, która miała w sobie bystrość i grację ptasiej istoty, wszelkie przyruchy, obrzydliwe dla innych, tak właściwe jej i przyjemne dla niego?

– Przepraszam Cię, przepraszam... wybacz mi moja miła, moje serce... przemówiła przeze mnie słabość i tęsknota za wspólnym czasem, za chwilami, które kradliśmy światu i świadomość, że moje szczęście przebywania z Tobą za moment się skończy. Przemawiała przeze mnie zazdrość, bo ileż bym dał, by zagubić się z Tobą w Europie, by móc usiąść z Tobą przy ognisku, wsłuchać się we wszystkie opowieści zaszyte wewnątrz Twojej pięknej duszy i wspólnie zapatrzyć się w niebo... – Spróbował podnieść na nią pełne poczucia winy oczy, choć nie był pewien czy jakiekolwiek słowa będą w stanie naprawić wyrządzoną wybuchem szkodę. – Ale teraz już wiem, już rozumiem i dziękuję Ci za to, że mi powiedziałaś i chciałbym... chciałbym bardzo, żebyśmy wykorzystali ten czas najlepiej jak to byłoby możliwe. Najpiękniej. – Czy rozumiał? Być może. W głowie zaświtała mu dawna maksyma buddyjska, podług której kochać prawdziwie to pozwolić odejść. W jej słowach usłyszał to i pojął, że ona i wilgowron to jedno, a jej ciało, jej dusza gotowe są do tranzycji. Pogodzone z losem, w przeciwieństwie do niego. On nie był pogodzony, on potrzebował czasu, aby przyjąć fakt, że ze śmiercią nie da się dobić targu, zwłaszcza wtedy, jeśli ukochana osoba nie ma na to ochoty. Ale nie musiał tego rozważać przy niej, nie musiał kazać jej ze sobą nieść tego ciężaru. W końcu kochać, to znaczy dawać odejść. Kochać to cieszyć się z tego co jest, w pełni świadomości, że następnego dnia może już tego nie być.