— Tylko zabijamy śmiechem — odpowiedział Morpheus, jakby to była szczera prawda, z powagą dla miejsca, w którym przebywali. — Zwykle przez zmodyfikowane zaklęcie rozbawienia, sprawiając, że winny oddaje ducha albo przez brak oddechu albo przez zawał serca. I tak, wedle tłumaczenia zrobionego przez Antoniusza, to tutaj.

Plusem umiejętności Shafiqa było definitywnie to, że znał każdy język nowożytny. Minusem było to, że jego anam cara preferował języki wymarłe. Wskazał hieroglify na progu.

— Według jego znajomego, oznaczają: Papier wysycha kiedy jest mokry.

Cóż za kretyńskie stwierdzenie, pomyślał w głowie. A ogień parzy. Najwięksi myśliciele by tego nie wydumali w swoich pustynnych samotniach. Zresztą, tak samo kretyńskie, jak fakt, że zgodził się na tę delegację. Miał swoje pobudki wobec tego, między innymi spotkanie z Kambodżańską Księżniczką poza prawną jurysdykcją Wielkiej Brytanii, aby dowiedzieć się więcej o praktykach nekromantycznych jej ludu i samemu sprawdzić, jak może manipulować energią. Spotkanie w grobowcu miało być odnogą jego naukowych eskapad związanych z transformacją sił witalnych, o ile dało się nazwać to spotkaniem.

— Sądzę, że to zagadka. Tak już od... Progu.

Zaśmiał się sam do siebie ze swojego głupiego żartu, spoglądając na hieroglify, które nic mu nie mówiły. Jego runiczna ekspertyza kończyła się na znakach bałkańskich, tkwiąc głównie w pismach nordyckich i Celtów.

Morpheus pokiwał głową, ale nie miał pojęcia, jaką substancją czy zaklęciem był ten Gli-Tter. Może to było jakieś medyczne określenie, którego nie znał? Bardzo prawdopodobne, bo miał wrażenie, że już kiedyś słyszał o tym wynalazku, w tym samym kontekście, co o śmiesznych, kolorowych karteczkach, które przyklejały się do ściany bez zaklęcia. Mugolskie wynalazki. Tylko dlaczego mieliby zabijać kogoś mugolskimi wynalazkami? W sumie z tego samego powodu, z którego zabijali śmiechem.

— To brzmi, jakby miało sens. Prosta zagadka, proste rozwiązanie. W razie czego znam takiego jednego klątwołamacza, który nie lubi brokatu... — zażartował, uznając, że po prostu wejdą. Co wielkiego może się stać? Najwyżej umrą i będą nawiedzać Egipskie cmentarzysko. Nie pierwszy, nie ostatni brytyjski duch na tych ziemiach. Weszli więc do wnętrza grobowca, a przynajmniej zrobił to Morpheus. Był przed nimi tylko wąski korytarz, prowadzący w głąb. Morpheus wyciągnął różdżkę i rozpalił magiczne światełko, odkrywając w ciemności prześliczne hieroglify i płaskorzeźby na ścianach, kolorowe opowieści, których nie rozumiał, bogowie, których nie wyznawał. Nawet  sufit był malowany, w papirusy, krokodyle i wodne istoty, których nie rozpoznawał. Ścieżka musiała symbolizować Nil. Tak mu się wydawało.

—  Podejrzanie nic się nie dzieje — stwierdził cicho, stawiając kolejny krok w głąb grobowca. I nadal nic. Absolutnie nic się nie działo. Żadnych mumii, żadnych kapłanów i żadnych klątw. Oby nie pomyślał o tym w nieodpowiednim momencie. — W razie czego uciekaj, nie oglądaj się na mnie. Jestem dobry w uciekaniu, poradzę sobie.

Morpheus miał w głosie szaleństwo kogoś, komu nie zależało i w celu zdobycia wiedzy, potrafił poświęcić wiele. Miał też nadzieję, że Basilius zrozumiał aluzję. Licz na siebie, bo ja będę patrzeć ku oświeceniu, nie ku ratowaniu własnego tyłka.