Geraldine spakowała swoje największe skarby do woreczek ze skóry wsiąkiewki, który okazał się być całkiem niezłą zdobyczą. Był niewielki, a można było do niego zapakować całą masę rzeczy z racji na to, że ktoś magicznie go zaczarował, dzięki czemu można było mieścić w nim tyle samo, co w sporej wielkości plecaku. Całkiem przydatna rzecz, mogła mieć dzięki niemu przy sobie wszystko, czego potrzebowała, na wyciągnięcie ręki.

Wyszli na zewnątrz, nie spotkało ich po drodze nic nadzwyczajnego, co było dość miłym doświadczeniem. Nie spadła na nich żadna belka, ogień nie pojawił się znikąd, tak samo jak żadni czarodzieje, którzy chcieli zrobić im krzywdę. To była całkiem miła odmiana. Czyż nie?

Mieli jasno określony cel. Musieli znaleźć Astarotha, wtedy będę mogli ruszyć dalej, sprawdzić, czy inne ważne dla nich osoby mają się dobrze. Przystanęli na schodach, skąd mogli obserwować chaos, jaki dział się na ulicy. Nie wyglądało to dobrze.  Spanikowani ludzie nadal nie przestawali się tratować, płomienie tańczyły na okolicznych kamienicach, w zasadzie to je pochłaniały. Dym nadal unosił się w powietrzu. Nie wyglądało to szczególnie budująco. Nie wydawało jej się, aby to miało przejść w miarę szybko, wręcz przeciwnie obawiała się, że ten ogień może zmieść to miasto z powierzchni ziemi, że nie będą mieli do czego wrócić.

Yaxley przemierzała wzrokiem tłum, starała się wyłapać w nim znajomą sylwetkę. Roth nie mógł oddalić się daleko, słońce całkiem niedawno zaszło, pewnie nie wyszedłby z domu gdyby nie był pewny, że nie spłonie. Znaczy, w tej chwili, tak, czy siak mógł spłonąć, ale nie spowodowałyby tego promienie słoneczne, a ogień.

Nie spoglądała w niebo, była skoncentrowana na tym, aby dostrzec w tłumie znajomą sylwetkę. Miała szczęście, że jej brat był wysoki, nie tak łatwo było go zgubić. Ścisnęła mocniej dłoń Ambroisa, zupełnie nieświadomie. Wiedziała, że mieli do pogadania po tym, co się wcześniej wydarzyło, na szczęście zdążą nieco ochłonąć przed tym, jak dojdzie między nimi do tej konfrontacji. Zresztą noc była młoda, kto właściwie wiedział, co może im się jeszcze przydarzyć. Naprawdę chciała wierzyć w to, że gładko pójdzie im odnalezienie bliskich i przeniesienie się na wieś, ale póki co plan zaczął się sypać, zapewne dalej też sprawy się nieco skomplikują, nie mogła zakładać, że wszystko pójdzie po ich myśli, już nie.

Usłyszała swoje nazwisko, gdzieś w oddali. Odruchowo się przesunęła, żeby nie dostać po raz kolejny zaklęciem, tyle, że tym razem nie chodziło o nią. Nikt nie próbował jej zabić. Kamień z serca, chociaż, czy aby na pewno? W okolicy znajdował się jeszcze tylko jeden Yaxley i tak się składało, że był on jej bratem - Kurwa. - Mruknęła właściwie do siebie.

- Gdzieś tam. - Pokazała wolną dłonią kierunek w którym powinni się udać. Dopiero wtedy zobaczyła jego.

Swojego brata, który wyróżniał się na tle tłumu kolorem szkarłatu. Czerwień, niemożliwe. Czyżby jej założenia okazały się prawdziwe? - Nie, nie, nie, nie. - Mówiła do siebie, spanikowała. Stało się najgorsze. Roth skorzystał z okazji i kogoś ugryzł, właściwie to wyglądało, że nie ugryzł, bo cały był umazany we krwi.

- Zabił kogoś, on kogoś zabił. - Mruczała cicho przez zaciśnięte zęby.

Musieli się przy nim znaleźć, zabrać go stąd, bo to mogło się powtórzyć.

Wyrwała się do przodu, nie puszczała przy tym jednak ręki Roisa, zamiast tego korzystała ze swoich całych sił, aby znaleźć się przy bracie. Nie przejmowała się tym, że może kogoś zdeptać, czy uderzyć. Musiała go stąd zabrać.

Yaxleyówna była oszołomiona takim widokiem. Wszystko przez to, że pomyślała o tym, że tak może się wydarzyć, że jej brat faktycznie postanowi skorzystać z okazji, że krew rannych wzbudzi jego zainteresowanie, że przekroczy granicę, że nie będzie się obawiał konsekwencji, że kogoś tutaj zeżre. W końcu taka była natura wampirów. Żywiły się krwią, to nie powinno być zaskakujące, prawda? Ciągle wierzyła jednak w to, że Roth jest ponad to, że uda mu się odnaleźć jakiś złoty środek, substytuty, cokolwiek. Może się oszukiwała? To było możliwe, była zaślepiona tym, że tak bardzo chciała mieć go przy sobie, że nie chciała go stracić.

Krew. Dużo krwi. To była jej pierwsza myśl. Co innego mogła sobie wyobrazić? To wydawało się być oczywiste.

Naprawdę chciała wierzyć w samokontrolę swojego brata, ale w tej sytuacji trudno jej to przychodziło, zwłaszcza, że miała świadomość, że nie był aktualnie w najlepszej formie. Wpatrywała się w niego dłuższą chwilę, nie mogła oderwać oczu od czerwieni, która zdobiła jego ciało. Nie wyglądało to dobrze, wręcz przeciwnie. Nie zmieniało to jednak faktu, że Geraldine zamierzała go stąd zabrać, dla niej nadal przede wszystkim był młodszym bratem, a nie bestią, którą miała zabić - to pewnie nigdy się nie zmieni.

Nie usłyszała słów padających z ust Roisa, przynajmniej nie wtedy, gdy odezwał się po raz pierwszy. Głosy, krzyki, piski dochodzące z wszystkich stron skutecznie go zagłuszyły.

Robiła krok w stronę tłumu, z którym mieli się ponownie mieszać, gdy dotarły do niej słowa Roisa. Przeniosła na niego swój wzrok, na krótką chwilę. Nie krew. Tyle, czy na pewno? Znał się na tym bardziej od niej, ale czy z tej odległości mógł mieć pewność, że jej brat nie był wytaplany w krwi? Naprawdę chciała w to uwierzyć, naprawdę liczyła na to, że to nie była krew, ale dopóki do niego nie dotrze i nie będzie przekonana, że faktycznie to coś innego to nie będzie spokojna. Słowa Ambroisa jednak spowodowały nadzieję, że jednak z Rothem nie było, aż tak źle jak jej się wydawało.

Nie zwlekała. Wskoczyła w ten tłum niczym w rwącą rzekę, musiała płynąć pod prąd, aby dostać się do Astarotha. Nie brała jeńców, nie przejmowała się nikim innym, po prostu przepychała się, aby dotrzeć do niego jak najszybciej, póki jeszcze dostrzegała jego sylwetkę w tłumie.

Nie mogło być zbyt prosto? Prawda? Poczuła, że ktoś w nich wpadł, w zasadzie trafił idealnie w ich zaciśnięte dłonie, przez co rozluźniła uścisk. Wypuściła dłoń Roisa ze swojej, zdążyła się jednak odwrócić na kilka sekund, aby sprawdzić, czy nadal był gdzieś za nią. Był. Mówił, żeby ruszyła do przodu. Czy powinna to robić? Obawiała się, że się nie znajdą, że straci go z oczu. Nie wybaczyłaby sobie tego. Mimo wszystko kiwnęła jedynie głową i ponownie zaczęła brnąć przed siebie. Obawiała się, że Ambroise zniknie, ale nie mogła zostawić Astarotha.

Nim w ogóle się odezwała, bez zastanowienia rzuciła się bratu na szyję. Musiała go przytulić, naprawdę cieszyła się, że w końcu go odnaleźli. Był cały, przynajmniej wyglądał tak, jakby nic, poza tym czerwonym czymś mu się nie stało. Ściskała go krótką chwilę, bo nie mieli czasu na zbyt wylewne przywitanie. Gdy odsunęła się o krok poczuła dłoń zaciskającą się na jej talii. Ambroise do nich dotarł. Byli tutaj we trójkę, bezpieczni, no względnie bezpieczni. Ulżyło jej. Udało im się odnaleźć, może jednak nie było aż tak źle? Jasne, Londyn płonął, ogień pochłaniał miasto, ale część z jej najbliższych była bezpieczna, to było najistotniejsze.

- Przykro mi, ale nie mogę tego powiedzieć. To się dzieje, naprawdę się dzieje. - Nie chciała być osobą, która go w tym uświadomi, ale chyba padło na nią, ktoś musiał to zrobić.

- Też nas zaatakowali. - Kamień spadł jej z serca, gdy dowiedziała się, dlaczego Roth był taki czerwony. To była farba, a ona głupia bała się tego, że mógł z kogoś wyssać krew... Cóż, powinna chyba bardziej ufać swojemu bratu.

- Tak, popiół i dym. - Ogień, wszystko, co działo się wokół nie miało na nich dobrego wpływu. Czuła ciężar w płucach spowodowany tym, co działo się wokół nich. Zresztą przed chwilą, w mieszkaniu zasłabła, co zapewne było spowodowane tym, czego się nawdychała.

- Musimy dotrzeć do domu naszego przyjaciela, Fabian... - Na pewno wspominała Astarothowi o swoim chrześniaku, nie miała pojęcia, czy teraz połączy fakty, ale musieli z Roisem sprawdzić, czy ich pierwsze wspólne dziecko jest bezpieczne. Nie wiedziała, czy Cornelius jest w pracy, czy dzieciak był z ciotką Ursulą, co się z nim właściwie teraz działo, ale musieli to sprawdzić.

- Zajmiemy się też kotem. - Tak, nie dziwiło ją wcale to, że Ambroise martwił się o tą słodką różową kotkę. Musieli zająć się zwierzętami i ludźmi, lista robiła się coraz dłuższa.

- Idziemy? To chyba nie daleko? - Przynajmniej tak się jej wydawało. Yaxleyówna całkiem nieźle radziła sobie z określeniem drogi. Może podczas swoich wypadów do lasu nie musiała sobie radzić z oszalałym tłumem, jednak nawet tutaj była w stanie odnaleźć charakterystyczne punkty i określić ich położenie.

Miała gdzieś to, czym był wysmarowany Astaroth, nie obchodziło jej to zupełnie. Najważniejsze było, że stał przed nią całkiem żywy nieżywy, i nikogo nie skrzywdził, bo to czerwone coś, czym był umazany nie było krwią. Naprawdę ucieszyła się z tego, że udało im się go znaleźć. Był przecież jej bratem, miała się o niego troszczyć, już się bała, że po raz kolejny go zawiodła. Nieco jej ulżyło, no oczywiście na tyle, na ile mogło ulżyć w podobnej sytuacji. Londyn przecież nadal płonął, nadal dym nie przestawał drapać ich w płuca, ludzie ciągle panikowali. Nie sądziła, że skończy się to szybko - nic tego nie zapowiadało. Wręcz przeciwnie, wydawało jej się, iż zamieszanie było coraz większe.

- Masz wyjątkowe szczęście, że nie musisz za bardzo oddychać. - Bo przecież nie był żywy, prawda? Yaxleyówna nadal miała przykrytą twarz szalem Ambroisa, chociaż nie wydawało jej się, aby to zbyt wiele jej dawało. Ten dym był okropny, wdzierał się do jej ciała, czuła, że gryzł ją od środka, to nie wróżyło niczego dobrego. Wiedziała o tym, mimo, że jej wiedza medyczna praktycznie nie istniała.

- Być może? - Nie miała pojęcia, czy to była czarna magia. Nie wydawało jej się jednak, aby zwykły dym, aż tak bardzo drażnił drogi oddechowe, mogła tylko i wyłącznie spekulować. Cóż, podejrzewała kto za tym wszystkim stoi, to było raczej bardzo jasnym przekazem. Śmierciożercy ponownie chcieli pokazać, że mają władzę.

- Są tacy, którzy mają taką siłę. - Skomentowała jeszcze słowa Ambroisa, miała wrażenie, że myślą o tych samych osobach. Nie miała pojęcia, na ile ich założenia były prawdziwe, nie była w końcu czarnoksiężniczką, chociaż zdarzało jej się sięgać po zaklęcia z tej dziedziny magii. Zapewne dowiedzą się tego w przyszłości, na pewno wiele osób będzie chciało poznać przyczynę tego, co się wydarzyło. Szkoda jednak, że póki co nie widziała zbyt wielu przedstawicieli służb między tymi biednymi ludźmi. Jak zawsz Ministerstwo niedomagało, to po raz kolejny potwierdzało tylko jej opinię na temat tego urzędu.

Powinni byli już się ruszyć, nie mogli sobie tak tutaj stać i gawędzić, bo czas płynął. Musieli dotrzeć do tych, na którym ich zależało. Najwyraźniej Roise myślał o tym samym, bo pociągnął ją w końcu za sobą. Znowu się ruszyli, po raz kolejny musieli przepychać się przez spanikowany tłum, tym razem, aby dotrzeć do jego mieszkania. Właściwie całkiem dobrze się złożyło, że wszystkie bliskie im osoby mieszkały w jednej kamienicy, to sporo ułatwiło. Tylko czy zastaną ich na miejscu? Bez względu na to uważała, że słuszne jest to, że tam zmierzali. Musieli sprawdzić, czy Fabian jest bezpieczny, to była chyba najszybsza opcja, bo ich kamienice wcale nie znajdowały się jakoś bardzo daleko od siebie.

Zrozumiała co robił, nie oponowała, wyjątkowo nie miała problemu z tym, żeby trzymać się za Ambroisem, trzymała się jego, razem poruszali się przed siebie - może dosyć topornie, ale jednak, brnęli do przodu. To było najważniejsze. Odwracała się jeszcze co chwila, aby sprawdzić, czy Astaroth jest za nimi, czy nie porwał go ten tłum ludzi, który zachowywał się jak rwąca rzeka.

Usłyszała huk, łoskot, właściwie sama nie wiedziała co to było. Odruchowo schowała się za Ambroisem, który znajdował się przed nią, właściwie to naparła na jego plecy i się zatrzymała. Przeniosła wzrok w stronę, z której dochodził ten dźwięk. Cóż, nie próżnowali. Dostrzegła grupę osób, dosyć sporą, która zamierzała skorzystać z okazji, jakby to, że miasto i bez nich płonęło nie było wystarczające. Najwyraźniej chcieli mieć swój własny wkład w tym wszystkim. Było ich zbyt wielu, aby wyrwała się przed szereg i próbowała z nimi walczyć. Miała w sobie odrobinę rozsądku, wiedziała, że nawet we trójkę nie będą w stanie z nimi walczyć.

- Chodźmy. - Dostrzegła, że Roise również spoglądał w ich stronę, więc delikatnie popchnęła go do przodu. Powinni się ruszyć, bo znajdowali się już całkiem niedaleko miejsca, które ich interesowało. Jeszcze chwila, a w końcu będą mogli sprawdzić, czy Fabian był bezpieczny. Na pewno był, Cornelius nie pozwoliłby, aby stała mu się krzywda, mimo wszystko musieli się przecież upewnić, że faktycznie tak było.