SEN JASNOWIDZA

Nawet dzisiaj śnił mu się Stanley, siedzący w tym samym fotelu, w którym siedział Robert, gdy Alexander odwiedził go w jego kamienicy w niemagicznym Londynie. Gdy rozejrzał się jednak wokoło, zdał sobie sprawę, że krajobraz za oknem nie odpowiada temu z jego wspomnień. Samo wnętrze również wydawało się inne. Alexander zrozumiał, że nie śni o kamienicy w Londynie. Śnił o posiadłości kilka mil na południe od Haworth, wznoszącej się samotnie pośród wrzosowisk.

Śnił o Mulciber Manor.

Siedzieli w gabinecie jego ojca, świętej pamięci Duncana Mulcibera, tylko że to nie był gabinet jego ojca. To znaczy był, ale nie do końca. Nie, pomyślał Alexander, rozglądając się wokoło. Nie tak powinno być. Ale sny zawsze wypaczały jawę, czyniąc znajome przestrzenie obcymi. Dom, w którym spędził dzieciństwo stawał się szkołą stawał się korytarzem kasyna stawał się wnęką w kuchni mieszkania na Horyzontalnej stawał się wnętrzem cygańskiego wozu toczącego się po francuskiej polnej dróżce stawał się biblioteką w samym sercu Bukaresztu stawał się znowu domem, a konkretnie – gabinetem ojca.

Ciszę przerywało tylko skrobanie pióra o papier. Stanley siedział na fotelu Roberta, a Alexander – na fotelu Duncana. Z trudem powstrzymał się od westchnienia. Oczywiście. Oboje byli przecież tylko synami swoich ojców.

– Ma dwa lub więcej masztów o ożaglowaniu skośnym... – mruczał sam do siebie Stanley, pochylony nad krzyżówką. – Szkuner, rzecz jasna. Za proste robią teraz te krzyżówki.

Alexander spojrzał na stojący w kącie zegar. Ciężkie wahadło poruszało się tak samo sprawnie, jak wahadełko do hipnozy w rękach Loretty, a jednak, wskazówki stały w miejscu. Zegar pokazywał za kwadrans dziewiątą.

– O, tego posłuchaj. Wiem, że masz trudności i musisz chodzić ze słownikiem do szaletu, jak chcesz porozwiązywać krzyżóweczki na kiblu, ale wybrałem ci takie, które akurat powinieneś wiedzieć. – Uniesiony w górę palec Stanleya domagał się, aby Alexander skupił na nim uwagę. – Pokarm bogów w mitologii greckiej. Na literkę "a".

Alexandrowi aż zadrgała szczęka. Spuścił wzrok na swoje dłonie. Mełł w nich stare wydanie Proroka Codziennego, otwarte na kronice towarzyskiej. Wpatrywał się w zdjęcie obok nagłówka. Nie, pomyślał zacisnąwszy mocno powieki. Nie tak powinno być.

– Nie wiem – szepnął, ku niezadowoleniu Stanleya, który tylko pokręcił głową, po czym wpisał słowo "ambrozja" w odpowiednie kratki.

– Wiesz.

Alexander podniósł głowę zdezorientowany. Głos dobiegał z wiszącego na ścianie portretu. Portret przedstawiał jego ojca, tylko że nie przedstawiał jego ojca. Duncan Mulciber opuścił ramy obrazu. Został po nim tylko niedogaszony papieros. "Nie ma wyższej wartości niż rodzina", głosił podpis pod namalowanym w tle herbem rodu Mulciber. Nie, pomyślał Alexander. Nie tak powinno być. "Pomyśl, że to sen" było ich dewizą, tak we śnie, jak i na jawie. Miejsce ojca zajął podstarzały mężczyzna o nieco nalanej, acz wcale sympatycznej aparycji, który zaczął przecierać okulary w drucianych oprawkach chusteczką, użytą do przetarcia spoconej twarzy. Alexander znał tę twarz. Widział ją za każdym razem, gdy otwierał gazetę na stronie z krzyżówką. Redaktor naczelny Proroka był w końcu szefem działu krzyżówkowego. Sir Arnold Bacon, skojarzył, powiódłszy wzrokiem po wyhaftowanych na chusteczce inicjałach, potomek słynnego filozofa Francisa Bacona.

– Kto ma wiedzieć, jak nie ty? – zapytał łagodnie staruszek. – Tyle mamy władzy, ile mamy wiedzy, synu.

Jedno ze szkieł w jego okularach było pęknięte.

Stanley, który nie uczestniczył w rozmowie, poskrobał się po brodzie piórem podejrzanie przypominającym pióro wilgowrona. Dopiero teraz Alex zauważył, że cały ten czas pisał czerwonym atramentem. Atrament znaczył jego brodę i plamił dłonie. Wyglądał jakby zaciął się przy goleniu albo kogoś zarżnął.

– Gwiazdozbiór węża po łacinie.

Serce Alexandra ominęło uderzenie, gdy Stanley podniósł na niego oczy. Wytrzymał pytające spojrzenie towarzysza.

– Serpens. – Odpowiedź padła natychmiast, a w jego głosie nie było tym razem zawahania.

Obudził się, gdy kątem oka dostrzegł za oknem majaczącą w oddali smugę dymu.

Alexander, jako prorok, musiał wiedzieć o jednej rzeczy - nie było mu do twarzy z płomieniami, a na to byli narażeni wysłannicy Najwyższego. Dużo bardziej pasowała do niego czerń czy stonowana szarość, a nie kremowobiały odcień liny przewiązanej na jego nadgarstkach, ponieważ właśnie znajdował się na stosie, który miał za chwilę zapłonąć. Czy Mulciber był innowiercą? Stanley nie miał pojęcia. Musiałby zapytać Lorraine o poradę, wszak posiadała dużo bardziej rozległą wiedzę na ten temat od samego - ewentualnie - zainteresowanego. To ona była w pozycji, aby oskarżyć głowę Hipokryzji o takie zbrodnie.

Ale czy to zmieniało cokolwiek w ich relacji? Nie. Borgin nie przykładał do tego zbyt wielkiej uwagi. Nie przykładał żadnej uwagi. Nie obchodziło go to w ogóle. Alexander mógł sobie wierzyć w co chciał - nawet jeżeli była to reinkarnacja Roberta Mulcibera w postaci Richarda Mulcibera czy inne kucyki Ponny. Merlin też był całkiem w porządku.

To jednak nie był czas, aby zastanawiać nad tym czy starszy z ich dwójki w coś wierzył czy też nie. Ich misja była dużo ważniejsza, niż kolejna dyskusja, która zakończyłaby się wzajemnym podpuszczaniem do powiedzenia czegoś coraz głupszego.

Prorok Codzienny, a raczej Ostatni na jakiś czas. Taką właśnie wywróżył mu przyszłość Stanley. Nie był ekspertem jak jego szacowny kompan, który można by powiedzieć, że chodził z głową w chmurach, a czy właśnie nie tam znajdowały się wszystkie sny? Zapewne nie ale to trzeba by uważać więcej na zajęciach w Hogwarcie - czego oczywiście Borgin nie robił. I wcale tego nie żałował.

Jeżeli Stanley był stworzony do wielkich rzeczy to... cóż... ktoś musiał zapomnieć mu o tym powiedzieć czy przekazać. Może dlatego nigdy nie szukał poklasku, sławy czy wielkiej władzy. Całe życie poszukiwał jednego - zrozumienia i akceptacji wśród swoich najbliższych przyjaciół czy rodziny. Nie był ideałem, a jego lista wad stawała się coraz dłuższa. Tym razem prorok musiał się mylić w kwestii swojego czempiona czy wysłannika. Na pewno istnieli lepsi kandydaci.

Nie mylił się jednak w innej sprawie - akcji w Proroku. Borginowi nie trzeba było powtarzać dwa razy. Jeżeli Alexander potrzebował jego pomocy, ten był skory, aby mu jej udzielić. Może dzieliło ich wiele w tym świecie ale łączyło ich jedno - oddanie rodzinie i wierna służba ku ich dobroci czy szczęścia. Mała rzecz, a jednak znacząca wiele w tym przedziwnym świecie.

A więc tak wyglądał przybytek Proroka... Budynek wcale nie zabierał ducha w piersi, co więcej - był nijaki. Ministerstwo robiło lepszy efekt. Sama "Głębina" miała większy efekt "wow" po przekroczeniu jej progów. Haa... Pomyśleć, że właśnie w tej małej klitce, siedzieli "najlepsi" reporterzy w kraju, pieczołowicie pracując nad swoimi materiałami. Byłaby wielka szkoda gdyby ktoś przyszedł i puścił wszystko z dymem.

Vulturis z Serpensem przybyli tutaj w jednym celu. Mieli zdobyć ten ośrodek, spalić go do dna, a szczątki obsypać solą, aby nigdy więcej nie mogli sobie podnieść. Mieli zemścić się za całe zło, które zostało im wyrządzone.

Semper invicta - zawsze niezwyciężona, bo w gruncie rzeczy, taka właśnie była rodzina Mulciber. Nie ważne jak bardzo ludzie wskazywali na nich palcem, jak bardzo się wzajemnie nienawidzili. Nic nie mogło złamać ich ducha i woli walki. Tego właśnie powinni się trzymać na zawsze i to właśnie chcieli też dzisiaj udowodnić - wyjść zwycięsko z kolejnej potyczki. Z kolejnego testu.

- Sztuką nie jest zabić wszystkich - podparł przyjaznym, spokojnym głosem - Sztuką jest zapaść w pamięci, aby inni bali się podnieść rękę czy skierować swoje słowa przeciwko Tobie - przypomniał swojemu druhowi - Śmierć jednostki to wielka tragedia. Śmierć setek to tylko statystyka - dodał. Stanley był tak przeciwny przemocy, że aż był za nią. Wolał jednak spróbować zapanować nad gawiedzią w środku, niż przejść do rękoczynów. Chciał mieć świadków tego wspaniałego wydarzenia. Chciał aby inni widzieli ich sztukę, którą pieczołowicie przygotowywali. Akt I, scena 1.

Nie czekając na kolejne oklaski, wizje czy słowa otuchy od Mulcibera, otworzył drzwi do Proroka Codzienniego, a następnie przekroczył jego próg z różdżką w swojej dłoni.

- Dobry wieczór. Kontrola z Ministerstwa - rzucił żartem na rozluźnienie atmosfery. Nie chcieli przecież zrobić złego wrażenia na wszystkich redaktorach - Proszę się nami nie przejmować. Zajmiemy tylko chwilę - tłumaczył powoli, co by wszyscy mogli zrozumieć - Radziłbym pozostać na swoich miejscach i nie podejmować żadnych działań, które mogłyby nas sprowokować do rzeczy... - uniósł różdżkę ku górze - Których nie chcielibyśmy dzisiaj robić. Powiedzmy, że mamy dobry humor wraz z moim przyjacielem - zakończył swój monolog wstępu do sztuki, a następnie podszedł do pierwszej kobiety z brzegu. O dziwo blondynki... ależ się wylosowało.

- Przepraszam. Czy redaktor naczelny jest u siebie? - zapytał grzecznie i miło. Niemalże szarmancko. Gdyby nie ta maska i szata, byłby skłonny nawet ucałować ją w dłoń - Czy byłaby pani tak miła, aby nam wskazać gdzie możemy zamienić z nim parę słów? - poprosił. Vulturis dawał im jedną szansę zanim się zdenerwuje i zaczną siać pożogę.

Ludzie mieli to do siebie, że momentami za bardzo ufali drugiej osobie. Za bardzo wierzyli w niektóre sprawy. Za bardzo powierzali swoje życie innym.

W końcu Vulturis kłamał niczym z nut, a młodzi adepci Proroka, uważali, że mogą coś uczynić słowem. Coś więcej, niż rozsierdzenie grupy zwolenników Czarnego Pana. Czy nie należało dokonać zemsty? Czy to właśnie nie było źródło nienawiści, która była kierowana w nich - Czarodziejów czystej krwi? Czy Stanley powinien był nie dotrzymać własnych kłamstw, aby zamienić ich żywota w cierpenie i pożogę?

Propozycja była kusząca, ale musiała zostać odłożona jeszcze na kilka chwil. Na parę minut. Na kwadrans.

Nie mogli spalić całego budynku, ot tak. Nie byli barbarzyńcami - szanowali sztukę. Nie chcieli nawet złota czy kosztowności. To nie był ich cel.

- Piękna pani... - zwrócił się do wystraszonej kobiety - Proszę się nie bać. Nie stanie się pani krzywda - zapewniał ją - Gdyby sytuacja nie była, aż tak niesprzyjająca... Byłbym skłonny zaprosić panią do kawiarni, a tak? Cóż. Wielka szkoda - pokiwał głową z pewnym smutkiem w głosie. Teatralnym? Być może, chociaż nigdy nie ukończył żadnych kursów z tym związanych. Mimo wszystko, odgrywali pewnie postacie - swoje alter ego, a Vulturis mówił mu jedno - spalmy to do cna.

Na kolejne słowa kobiety, dało się usłyszeć śmiech Borgina. Rozbawiła go co nie miara.

- Nie możemy? - zdziwił się - Serpensie. Słyszałeś. Musimy chyba się odwrócić na pięcie i wyjść... - zakomunikował Mulciberowi, pociągając nosem na to jakże wielkie odrzucenie ze strony blondwłosej kobiety - Na całe szczęście to my decydujemy o tym kto może, a kto nie może tu być w tej chwili - przedstawił jej sprawę jasno. Źle zagrała swoje karty. Stanley chciał ją oszczędzić, ale za takie gadanie? Zdenerwowała go.

- Redakcja może sobie podlegać komukolwiek. Nie mniej jednak, mój przyjaciel jest pod moją ochroną, więc jeżeli ktokolwiek podniesie na niego dłoń... - celował różdżką po gawiedzi, obracając się przy tym, aby spojrzeć na ich twarze - To zrobi się tutaj bardzo niemiło. Nasze wtargnięcie to początek tej wolności - dodał - Jako, że formalności już za nami. Wiemy kto, kogo chroni. Wiemy kto mówi, a kto siedzi cicho... Więc możemy kontynuować - stwierdził, ruszając powolnym krokiem w kierunku głębi biura. Nie spieszył się. Szedł jakby był na jakimś spacerze. Pogwizdywał melodycznie, machając swoją różdżką na lewo i prawo. Bawił się. Czerpał siłę z ich strachu - taki już był Vulturis. Akt I, scena 2

Stanley poczekał chwilę, aż Mary Anne do niego dołączy. Nie zajęło jej to szczególnie długo, ponieważ Alexander miał ten dar przekonywania. Pewnie nie raz, ani nie dwa udało mu się przekonać Rosie, aby nie nastukała mu po tym głupim łbie za jego mądrości i świetne pomysły. Pomyśleć, że praktyka czyniła mistrza i tak też było tym razem.

Mulciber zaczął prowadzić jakiś quiz dla dziennikarzy, co by się przypadkiem nie nudzili, a ich miła koleżanka, otworzyła drżącymi dłońmi pokój.

- Bardzo dziękuję - zwrócił się do kobiety, a następnie przekroczył próg.

Borgin rozłożył ręce jakby zobaczył swojego serdecznego przyjaciela. Ucieszył się na widok Bacona, który był w szoku na widok, który go zastał. Dobrze mieli wygłuszone te drzwi Chwalił je Stanley.

- Bacon... Przyjacielu. Jest mi niezmierne miło - przyznał - Powiedz mi proszę jedno - Vulturis zaczął się przechodzać po jego biurze, oglądając te wszystkie nagrody i statuteki, które udało mu się uzyskać. To była pokaźna kolekcja i żaden autor by się jej nie powstydził.

- Oh, przepraszam. Gdzie moje maniery... - poprawił się szybko - Panie Redaktorze. Proszę mi powiedzieć jedna rzecz. Jedna bardzo ważna rzecz. Dlaczego w dolnej krzyżówce 34 wydania był błąd? Czy nie zdaje sobie pan sprawy z tego jak wielka przykrość wywołało to u czytelnika? Czy nie obchodzi Pana los tych wszystkich biednych istot, które nie mogły dokończyć swojego porannego rytuału opiewającego na filiżankę kawę i właśnie sekcje rozrywkową... z tego Waszego "czegoś"? Smutne, że tak się traktuje wieloletniego czytelnika - wycelował różdżkę w Bacona - Powiedz mi teraz... Co z tym zrobimy? - zapytał, dając redaktorowi chwilę na przemyślenie swoich kolejnych słów.

Gdyby Sauriel mógł usłyszeć Budkę Suflera, to pewnie właśnie nuciłby pod swoim nosem Noc komety. Ironia w końcu była jego ulubioną metodą komunikacji, nie mógłby sobie odmówić tej przyjemności. Przyjemności wkroczenia na teren, który stawał się "swój", jeśli tylko kocia łapa pewnie oparła się na podłożu. A tutaj oparła się na niej zaskakująco pewnie.

Gdy drzwi są otwarte oznacza to, że jesteś mile widzianym gościem. Sauriel drzwi za sobą zamknął. Nawet zatrzasnął zamek. Niewidoczna zza maski czerń oczu prześlizgnęła się po otoczeniu. Czuł ten zapach - strachu, niepewności i adrenaliny. Jedni chcieli uciekać, inni walczyć. Może gdyby bardziej się wysilił to poczułby już mocz najbardziej narażonego na przerażenie dziennikarza? A może nie? Może ci, którzy mieli tutaj dotrzeć jeszcze niewystarczająco zabawili się z żywymi, których silne uderzenia serc odliczało kres ich bicia?

Długie szaty skrywały pięści, skrywały też różdżkę, która teraz obrócona była tak, że przylegała do przedramienia Czarnego Kota. Jeśli to miejsce stało się jego, to kroczył zupełnie nie tak. Cicho, bezszelestnie, przy ścianie, gdzie cienie wydawały się dłuższe, a ludzkie oko wątpiło w to, co poruszyło się w ich kąciku*. To miejsce mogło zamienić się w kolejne pogorzelisko. Mogło spłonąć, mogło spopielić kości pań i panów, którzy teraz trzymali swoje klatki piersiowe, by to wspomniane serce przedwcześnie nie uciekło. Gdyby mogło - na pewno wybrałoby tę opcję. Szybki wyłam przez klatkę piersiową, żebra musiały w końcu ustąpić. Poza klatką - już tylko szuram do przodu. Tymczasem dym smagał szyby, pozamykane teraz na cztery spusty. Powinno się je uchylić? Żeby każdy tutaj mógł poczuć, jak byli bliscy zniszczenia. A przecież to był zaledwie początek. Pierwsze pożary, pierwsze zniszczenia. Pierwsze niepewności pochłaniające żywcem.

Mówili, że żywi są niebezpieczni. Mówili też, by najbardziej strzec się martwych za życia.

Cienie miały zacząć rosnąć i obejmować jak ramiona kochanki. Miały wić się, służyć, rosnąć. Dostać do każdego fragmentu tego miejsca, by żarówki zwątpiły w swoją moc działania, a ludzkie oko już nie mogło rozróżnić nie tylko tego, co w kąciku oczu, ale również tego, co przed nimi. Wszystko, co przed tobą kroczy może być twoją zagładką. Wszystko, na co spoglądasz, może stać się twoją zgubą. Nie wierzysz? Wierzyć nie musisz.

Niepotrzebna wiara tam, gdzie organoleptycznie badasz rzeczywistość.

Głośny dźwięk uderzenia maszyny pisarskiej o podłogę było jedynym dźwiękiem, jaki wydał Sauriel. Albo raczej nie on - jego działania. Kiedy dwójka Śmierciożerców osaczała nieznajomego nie chcąc niszczyć tego miejsca... przecież odrobina załamania nie zaszkodzi, prawda? Odrobina przetarcia nudy, skoro nie mógł skoczyć do gardła żadnego z nich. Dzennikarze byli potrzebni. Dziennikarze potrafili być mądrzy. Czarny kot patrzył pod swoje nogi na maszynę. Cienie otaczały go - jedynie czerwone ślepia bestii błyszczały w gęstej czerni. Ciemna mgła wędrowała po podłodze - albo przynajmniej miała wędrować - snuć się i dawać autentyczność tego, że Bram Stoker nie mógł się mylić. Albo nie mogła się mylić Stephenie Meyes - jednak błyszczały. Tylko słońca tu było brak. Ciemność się zakradła, ciemność była wszędzie. Sauriel podniósł wzrok na dwójkę Śmierciożerców. Jego krok był bezszelestny, kiedy przesunął się z zaciekawieniem wzdłuż biurka i znów jego zainteresowanie przykuł inny sprzęt. Co to w ogóle było? Aaaah... chyba przygotowane formy drukarskie? Może je czyścili..? Powoli uniósł jedną z nich i wymownie spojrzał w kierunku okna, robiąc przymiarkę ruchem... zupełnie jakby się zastanawiał nad tym, czy dorzuci tą formą i przebije szybę, by wpuścić trochę świeżego powietrza do środka.*

Zaczął nucić pod nosem aktualny czarodziejski hit radiowy. Czy on jednak nie leciał jakoś tak..? Nadciąga noc komety, ognistych meteorów deszcz... Na szczęście nucenie nie potrzebowało żadnych słów.

Arnoldzik to chyba był w swoim własnym świecie. Stanley się tak produkował, aby mu to wszyscy wytłymaczyć, a tłuścioczek zapewne rozmarzył się aktualnie o kanapce z bekonem w mordę jeża, czy wizycie w toalecie u Ferdinanda Bada vel Kiepskiego, co udału się wyczytać z notatek, które leżały na biurku redaktora.

Jeżeli Bacon był najwyższym kapłanem i strażnikiem wolności słowa, to Vulturis z Serpensem byli prorokami nowych czasów, które miały zburzyć wszystko to, co udało się do tej pory zbudować.

- Cieszę się nie zmiernie, że pan wszystko pamięta. Musi pan mieć dobrą pamięć, więc jeszcze lepiej zapamięta pan to, co się dzisiaj tutaj wydarzy - zakomunikował, stawiając sprawę całkiem prosto. To miało być widowisko jedyne w swoim rodzaju - takie, które zapamiętają wszyscy. Na zawsze. Po wieki wieków.

Borgin dalej trzymał redaktora na muszcze, bacznie przyglądając się jego reakcjom. Obserwował każdy jego najmniejszy ruch. Każde westchnięcie. Każdy oddech.

- Nie mam czasu, aby oczekiwać na odpowiedź, bo ja ich pragnę teraz. W tej chwili - odniósł się do stwierdzenia, które mówiło, że mógłby wysłać po prostu list - Ale na to jest już za późno. Nie potrzebuję odpowiedzi. Sam do nich doszedłem. Lepiej, żebyś zrobił to samo Bacon, bo ja Ci ich nie udzielę - dało się słyszeć pomruk niezadowolenia spod maski - Zdaj się na swoje zmysły. Niech Cię prowadzą. Uznaj to za podpowiedź - dodał w ramach szacunku do postaci redaktora naczelnego, który dbał o to, aby krzyżóweczki były tip-top. Do czego mógł się odnosić z tą podpowiedzią? A choćby do tego, że przy wielkim pożarze należy zachować szczególną ostrożność, a i wzrok może płatać figle. Tak samo jak układ oddechowy.

- Chcesz wzywać służby? - zapytał z nieukrywanym zdziwieniem - Ohh... Służby są już na miejscu. Tylko, jakby... Brakuje nam dobrej nazwy... Wysil się Bacon i pomóż mi z czymś ambitnym - zachęcał redaktora do wsparcia, co by jego umiejętności literackie mogły się w końcu przydać - Służby... Oczyszczenia... Redakcji... - dukał powoli, tworząc jakiś spójny skrótowiec - SOR. Służby Oczyszczenia Redakcji. Mocne - pokiwał głową z uznaniem na swój własny intelekt i przebiegłość. Żodyn nie był w stanie wymyślić bardziej elokwentnej, adekwatnej, a co ważniejsze - fajniejszej - nazwy, niż Stanley Andrew Borgin we własnej osobie. Potomek samego Roberta Mulcibera, który skaził jego DNA licznymi chorobami i odchyłami, które miały wyjść w przyszłości. Te, na całe szczęście, musiały jeszcze poczekać parę lat, ponieważ Vulturis był zbyt młody na to, aby cierpieć na Mulciberizm. Niestety miał już pierwsze objawy...

- Ohh. Szlachetne. Pańskim pracownikom nie spadnie włos z głowy. Będą mieli czas na ucieczkę. Zapewniam. Ma pan moje słowo. Słowo dżentelmena, który jesteśmy. Prawda, Bacon? - zapytał, szturchając gardło redaktora swoją różdżką. Nie tkwił jednak z nią zbyt długo przy jego gardle, ponieważ zaraz ją cofnął, co by Arnold nie wpadł na pomysł "bohaterowania".

Stanley był niestety za bardzo zajęty, aby wiedzieć, że koń na białym rycerzu przybył, aby świętować z nimi ten piękny dzień. Wielka szkoda.

Nie strudzony niczym innym, zamachnął się, a następnie wypowiedział krótką inkantację, aby ściągnąć wszystkie łatwopalne przedmioty w jedno miejsce - to miał być niejako stos rytualny, od którego wszystko miało się zacząć. Początek końca.