Ogień nadal rozprzestrzeniał się po okolicy. Nie wydawało się, aby to miało się szybko zakończyć. Na niebie widać było łunę światła, która unosiła się nad Londynem. Dym nadal nie opadał, unosił się w powietrzu niczym mgła. Popiół nie przestawał sypać się z nieba. Aura która panowała wokół nich przypominała taką kojarzącą się z końcem świata.

Tłum ludzi nadal przepychał się przez główną ulicę, każdy chciał znaleźć się w bezpiecznym miejscu, tylko, czy gdziekolwiek faktycznie było bezpiecznie? Wydawało się, że całe miasto zajęło się ogniem. Pozostawało szukać przystani gdzieś poza nim. Najwyżej wrócą na zgliszcza, czy faktycznie Londyn miał zostać spalony do ostatniej kamienicy? Aktualnie nie znała odpowiedzi na to pytanie, wszystko wokół wydawało się o tym świadczyć.

Znaleźli się w końcu w miejscu, w którym powinni. Tuż przed kamienicą w której mieszkali Ambroise i jego przyjaciele. Mogli więc sprawdzić, czy ich bliscy byli bezpieczni. Astaroth był z nimi, dzięki czemu już niedługo Yaxleyówna mogła mieć pewność, że wszyscy na których jej zależy opuszczą miasto. To było najważniejsze, musieli stąd jak najszybciej spieprzać. Powinnością wydawało się być sprawdzenie tego, czy ich chrześniak jest bezpieczny. Wiedziała, że Cornelius nie pozwoliłby na to, aby stała mu się krzywda, jednak nie mogli tego odpuścić. Musieli to sprawdzić.

Wiedziała, że czeka ich pogawędka o tym, co stało się po drodze. Ona i Astaroth, cóż zachowali się całkiem naturalnie dla siebie, co na pewno nie obejdzie się bez komentarza Roisa, jednak tym będzie się martwić później. Miała jedynie nadzieję, że nie zawiodła go tak bardzo postępując instynktownie, najwyraźniej nigdy nie miała się pozbyć tych swoich odruchów.

Udało im się umknąć przed mężczyznami, którym nie do końca spodobało się to, że próbowali odwrócić ich uwagę. Na szczęście każde z nich było zwinne, bez mniejszego problemu więc opuścili ich pole widzenia, dotarli w końcu do kamienicy, w której mogli być ich najbliżsi.

Gdy znalazła się przed drzwiami odwróciła się jeszcze, aby skontorlować, że faktycznie Ambroise i Astaroth są tutaj z nią. Nie mogłaby sobie wybaczyć, gdyby zgubiła któregoś z nich w tłumie. Wyciągnęła dłoń w stronę Ambroisa, zupełnie bez słowa, chciała, aby razem weszli do środka. Musieli sprawdzić, czy faktycznie wszystko było w porządku.

- To tutaj. - Rzuciła jeszcze w stronę brata, chociaż pewnie zdołał się już tego domyślić, bo nie bez powodu zatrzymywała się akurat przed tym budynkiem. - Chyba możemy wejść do środka, nie wygląda jakby miała się zaraz zawalić. - Płomienie może i pojawiły się również przy tym budynku, chyba jednak nie zdążyły go jeszcze całego pochłonąć, to oznaczało, że mieli czas, aby skontrolować sytuację.

Potrafiła odczytać to spojrzenie i nie świadczyło ono o niczym dobrym. Wiedziała, że szybko mu nie przejdzie. Cóż, naprawdę starała się zrozumieć punkt widzenia swojego chłopaka, ale nie do końca jej to wychodziło. To nie był pierwszy raz, gdy czekała ich dyskusja o czymś podobnym. Już to przerabiali, najwyraźniej jednak nadal mieli odmienne podejścia, naprawdę starała się patrzeć tylko na siebie, ale chyba nie do końca jej to wychodziło. Jej porywczość po raz kolejny się dzisiaj odezwała, zareagowała całkiem naturalnie, najpierw działała, później myślała. Tyle, że w tym przypadku nie przyniosło to ze sobą żadnych konsekwencji, powinien jej to wybaczyć, prawda? Nie byłaby sobą, gdyby zupełnie zignorowała to, co działo się wokół nich.

Rano mieli wyjątkową zgodność, co do wszystkiego, o czym rozmawiali. Całkiem lekko im to przyszło, gorzej, że ledwie parę godzin później znowu pojawił się zgrzyt. Cóż, powinni do tego przywyknąć, prawda? Widziały gały co brały, czy coś.

Nie byli w stanie przewidzieć, że ich błogi spokój tak diametralnie przestanie istnieć. Londyn zaczął pochłaniać chaos, a oni musieli się w nim jakoś odnaleźć. Wyznaczyć priorytety, zrobili to, tyle, że nie tak prosto było myśleć tylko o nich, kiedy widziało się cierpienie innych na własne oczy. Nie umiała być obojętna, musiał jej to wybaczyć (wiedziała, że to wcale nie będzie takie proste).

Na szczęście mimo tych komplikacji, które pojawiły się na ich drodze udało im się jakoś dotrzeć do kamienicy, którą zamierzali teraz sprawdzić. Musieli się upewnić, że najbliżsi są bezpieczni, prawda? Nie, żeby nie potrafili sami o siebie zadbać, mimo wszystko czuła, że będą spokojniejsi, jeśli zobaczą to na własne oczy.

Yaxleyówna również odczuwała lekkie zmęczenie, jednak z jej sprawnością, cóż, wiedziała, że wystarczy kilka głębszych oddechów i znowu będzie gotowa do drogi, nie ma się co oszukiwać. Sprawność fizyczna była dla niej wyjątkowo ważna, to od niej często zależało jej życie, lub nieżycie, więc naprawdę przywiązywała wagę do tego, aby jej ciało było w doskonałej formie. Przez to lato przykładała do tego jeszcze większą wagę, pracowała nad tym bardzo ciężko, wiedziała, że mało kto ma szansę jej dorównać. Nie pomyślała o tym, że Roise może złapać większą zadyszkę przez tempo narzucone przez nią i Rotha. Swoją drogą jej brat, cóż - pewnie też jakoś szczególnie tego nie odczuwał, nawet gdy nie był wampirem był w wyśmienitej formie. Yaxleyowie już tak mieli.

Weszła do środka, po tym, jak Ambroise otworzył przed nią drzwi, nawet wkurwiony przywiązywał wagę do takich drobnostek. Czuła, że nie jest zadowolony z tego, co odjebali, zbyt długo milczał, ale jakoś przetrawią te jego humorki, prawda?

- Chyba nie ma takiej potrzeby. - Odpowiedziała cicho bratu. Zdawała sobie sprawę, że w tej kamienicy mieszkają najbliżsi przyjaciele Ambroisa, swoją drogą uważała to za całkiem niezły pomysły. Kupić mieszkania w jednym miejscu, aby trzymać się blisko siebie. Sama mieszkała kilka domów obok Florence, dzięki czemu mogły utrzymywać dosyć częsty kontakt, mimo tego, że każda z nich raczej prowadziła zupełnie inne życia i raczej oczywiste byłoby, że prędzej, czy później ich relacja ulegnie osłabieniu. Tak się jednak nie stało, podejrzewała, że sporo wspólnego z tym miało to, że były sąsiadkami (no i że dosyć często potrzebowała pomocy medycznej, przez co lądowała w mieszkaniu przyjaciółki czasem i kilka razy w tygodniu).

Geraldine ruszyła schodami w górę, by znaleźć się w końcu przed drzwiami Corneliusa. Jeszcze kilka dni temu przyjaciel wysłał im rachunki za nieco przez nich zniszczone podłogi, czy tapety, ciekawe kogo tym razem poprosi o rekompensatę po tych pożarach. Warto było poczekać, nie musiałby wzywać ekipy remontowej kolejny raz. Swoją drogą podejrzewała, że akurat on miał wykupione całkiem spore ubezpieczenie, jeśli ktoś z jej znajomych miał być w ten sposób przezorny, to na pewno był on. Zastukała w drzwi trzy razy dość głośno, czekając na jakąś odpowiedź. Miała nadzieję, że mieszkanie faktycznie będzie opuszczone i że Fabian nie będzie musiał być świadkiem tego chaosu panującego na zewnątrz.

Geraldine zdawała sobie sprawę z tego, że jej młodszy brat może aktualnie nie do końca darzyć Roisa sympatią. Zapewne było w tym nieco jej winy, bo przecież kiedy się rozeszli te półtora roku temu powiedziała mu co nieco na ten temat. Była wkurwiona, musiała podzielić się swoją frustracją, mogła nieco za bardzo wtedy wjeżdżać na swojego chłopaka. Cóż, powinien jej to wybaczyć, zresztą wypadałoby nieco na ten temat powiedzieć Astarothowi, żeby nie miał jej za skończoną idiotkę, skoro po tym wszystkim, co padło jej z ust postanowiła od tak, z dnia na dzień wrócić do tego, co mieli kiedyś. Miała swoje powody, oni mieli swoje powody, czego nie wiedział jej młodszy brat. To wszystko było nieco bardziej skomplikowane, niż mogło się wydawać na pierwszy rzut oka.

Miała świadomość tego, że Ambroise nie dla wszystkich był taki w obyciu, jak dla niej, praktycznie nikomu nie pokazywał tej strony, z której ona go znała, co mogło powodować pewne zgrzyty, bo jej brat tak naprawdę nie miał zielonego pojęcia, jak wyglądało jej życie z Greengrassem u swojego boku. Kiedy byli ze sobą ostatnio ledwie skończył Hogwart, nie mieszkali razem,  od czasu do czasu spotykali się na rodzinnych obiadach i tyle. Ostatnie półtora roku było dość ciężkie, miała problemy chyba z wszystkimi relacjami, które coś dla niej znaczyły. Czuła, że od brata również nieco się oddaliła wtedy - gdy umarł na jej rękach. Nadal trochę się za to obwiniała, czuła, że gdyby zareagowała szybciej to Roth nadal by żył, a nie egzystował. To wszystko było mocno skomplikowane. Cóż, najważniejsze, że teraz znajdowali się tu razem, w tej kamienicy, względnie żywi, czyż nie? Zawsze mogło być gorzej, zważając na ten chaos, który znajdował się na zewnątrz. Może nieco oberwali, jednak nie były to żadne trwałe uszczerbki, nawdychali się dymu i tyle, nic więcej im się nie stało. Na pewno wielu by im zazdrościło tego, że udało im się jakoś to przetrwać. Wiedziała bowiem, że już niedługo opuszczą Londyn, nie miała ku temu najmniejszych wątpliwości. Zresztą przed tym, jak zaczęły się te pożary rozmawiała z Ambroisem o tym, że muszą zabrać Astarotha na wieś, by ogarnąć jego nałóg, okazja pojawiła się nieco szybciej, może nie do końca szczególnie przyjemna, ale musieli to zrobić.

Najpierw jednak było warto sprawdzić, czy wszyscy ich najbliżsi byli bezpieczni, przecież przez to się tutaj znaleźli. Przyszli zobaczyć, czy ich chrześniak na pewno został zabrany z płonącego miasta. Nie sądziła, aby Cornelius dopuścił do tego, aby Fabian znajdował się w sercu tych wydarzeń, jednak nie mogłaby spokojnie opuścić miasta, gdyby tego nie sprawdziła, zresztą dla Roisa to też było całkiem oczywistym posunięciem.

- Jasne, Corio by się wkurwił gdybyśmy mu wyważyli drzwi. - Pewnie wystawiłby im za to też konkretny rachunek, jak to miewał w zwyczaju. Cornelius był prawdziwym wrzodem na tyłku. Wątpiła jednak w to, że był w środku, wydawało jej się, że nie słyszy żadnych dźwięków, które z niego dochodziły. Jasne, mogła źle to oszacować, bo przecież z zewnątrz co chwila dochodziły do ich uszu krzyki, aczkolwiek nie wydawało jej się, aby to przeczucie ją myliło. Warto było jednak to sprawdzić, a skoro Ambroise miał klucze u siebie, to mogli to zrobić w cywilizowany sposób.

Odprowadziła jeszcze wzrokiem swojego chłopaka, kiedy ten ruszył na wyższe piętro. Pozostawało jej tutaj czekać, bo co innego miałaby zrobić, skoro jej brat został oddelegowany do stukania w kolejne drzwi.