Yaxley zdawała sobie sprawę z tego, że dobrze zrobili zjawiając się tutaj. Póki co jeszcze jednak nie do końca była spokojna, bo część z nich nadal znajdowała się w Londynie. Przez te dwa dni nie do końca umiała sobie znaleźć miejsce, bo jedną z osób, które zostały na miejscu pożarów był Ambroise. Niby wiedziała, że był w Mungu, tam powinien być bezpieczny, ale to wcale nie powodowało, że czuła spokój. Nigdy nie wiadomo, co mogło się wydarzyć. Zresztą, czyż nie mieli szansy właśnie tego zobaczyć, kiedy rozpętało się to piekło na ziemi?

Nikt nie zakładał tego, że śmierciożercy postanowią spalić Londyn, zupełnie niespodziewanie pożary zaczęły trawić całe miasto. Nie widziała zresztą jak wielkie były straty, bo ewakuowali się stamtąd nad ranem, kiedy słońce nie zdążyło wyjść zza horyzontu. Nie miała pojęcia, czy jej znajomi i przyjaciele byli bezpieczni. Powinna pewnie zacząć wysyłać listy i sprawdzać co z nimi. Póki co próbowała jakoś odnaleźć się w tej rzeczywistości.

Poza sprawą spalonych lub nie mieszkań, mieli na głowie jeszcze wampira, który był uzależniony od eliksirów nasennych, doglądała brata, jednak na razie też nie sięgała po żadne, specjalne środki. Na miejscu nie miał skąd brać tych swoich eliksirów na sennych, więc jakoś specjalnie nie martwiła się, że może znowu przedobrzyć. Nie był tu sam, więc dość szybko ktoś zauważyłby jego nieobecność, na pewno zdawał sobie sprawę z tego, że inni również go obserwowali, bo Geraldine nie miała większego oporu przed tym, aby przedstawić to jak wyglądał problem.

Gdy zjawiła się na miejscu odruchowo wybrała sypialnię Roisa, nie musiała znowu przenosić się do pokoju gościnnego, jak robiła zawsze od kiedy ich drogi się rozeszły. Cieszyło ją to, nawet jeśli po drodze pojawiły się kolejne problemy, to nie dotyczyły one ich relacji. Przed pożarami w końcu ustalili jeden front i dotarło do nich to, że mieli wrócić do wspólnego życia, chociaż w tym względzie jakoś im się układało.

Nie miała pojęcia, kiedy Cornelius i Ambroise zamierzali się zjawić w rezydencji. To ją trochę irytowało, ale rozumiała, że ciężko było przewidzieć pewne rzeczy. Na pewno wiele osób potrzebowało ich wsparcia, zdawała sobie sprawę z tego, że mieszkańcy Londynu mocno ucierpieli podczas tych ataków. Widziała zresztą to na własne oczy, musiała pogodzić się z tym, że jej chłopak był tam aktualnie bardziej potrzebny niż tutaj. Oczywiście, że trochę panikowała, starała się nie dać jednak poznać po sobie jak bardzo. Nie było sensu wprowadzać niepotrzebnego zamieszania.

Nie sypiała spokojnie, te noce bardziej przypominały czuwanie, nie mogła być bowiem pewna, że nie dostanie jakiejś niepokojącej informacji, nie, żeby zakładała najgorsze, ale po tym, co widziała niczego przecież nie można było być pewnym.

Siedziała na łóżku i wpatrywała się w okno. Poranek nie należał do tych najprzyjemniejszy, chłód zbliżającej się jesieni był już odczuwalny, do tego okolicę okrywała mgła. Na pewno nie przeszkodziło by jej to w wybraniu się do lasu, nie znosiła w takich sytuacjach siedzieć bezczynnie, bo ciągle myślała o tym, czy na pewno wszystko było w porządku. Mogłaby się czymś zająć, tropić zwierzynę, cokolwiek, byleby tylko nie siedzieć w zamknięciu, bo jej to nie służyło. Z drugiej jednak strony wolała jednak zostać tutaj, żeby być na miejscu, kiedy Ambroise się pojawi, chciała na niego zaczekać.

Z rozmyślań wyrwał ją dźwięk korków na korytarzu. Odruchowo wstała z łóżka, przystanęła tuż obok niego i czekała. Nie miała pojęcia, czy te kroki zwiastowały ich przybycie, czy to któryś z aktualnych lokatorów postanowił wybrać się na spacer. Niczego nie mogła być aktualnie pewna. Mimo wszystko, miała nadzieję, że nadszedł ten moment, w którym mieli się już zobaczyć. Wpatrywała się w drzwi, wyczekując, liczyła na to, że w końcu go zobaczy.

Drzwi się otworzyły, zobaczyła Roisa, przez co odetchnęła z ulgą. Stał przed nią, cały i zdrowy, nie, żeby spodziewała się, że będzie inaczej, mimo wszystko czuła jakiś dziwny, wewnętrzny lęk o jego bezpieczeństwo. Wyglądał na zmęczonego, nie dziwiła się temu wcale, bo musieli mieć naprawdę ogrom pracy w Mungu.

Ruszyła się z miejsca, bez słowa. Bardzo szybkim krokiem, by znaleźć się tuż przy nim. Od razu przylgnęła do mężczyzny, chciała się do niego przytulić. Potrzebowała tego. Nareszcie wszyscy byli bezpieczni. Mogli przetrawić to, co się wydarzyło.

- To było jak wieczność. - Te dwa cholerne dni, które musieli spędzić osobno. Niby zaliczyli w swoim życiu dłuższe rozstania, jednak to wydarzyło się dość spontanicznie, ledwie po tym, gdy dotarło do nich, że wracają do siebie. Nie przewidziała, że coś takiego się wydarzy, że jeden z najlepszych dni w ostatnim czasie zakończy się tak dramatycznie. Jak widać nigdy nie mogło być za dobrze, zawsze coś musiało się spierdolić, w tym przypadku doszło do pożarów, było to jednak już za nimi. Nic im się nie stało, mogli po prostu wrócić do siebie, jakby nic takiego się nie stało. Przeżyli, co pewnie nie było wcale takie oczywiste, zważając na to ile osób straciło życia podczas tamtej nocy.

- Jak bardzo źle tam jest? - Musiała się o to zapytać, nie przestawała wtulać się w mężczyznę, nie chciała jeszcze wypuszczać go z ramion. Nie była w Londynie od momentu, w którym go opuściła, nie wiedziała, na co powinna się szykować.

Wybrali idealny moment na ten szumny powrót. Nie mieli zbytniej szansy się nim nacieszyć, jednak niczego to nie zmieniało. Chociaż pod tym względem wszystko zaczęło się układać. Standardowo pojawiły się kolejne problemy, jakby rzeczywistość chciała im udowodnić, że nie może być lekko. Nie było to jednak nic strasznego, prawda? Radzili sobie z różnymi sytuacjami już wcześniej, to miała być po prostu kolejna z nich.

Yaxleyówna nie miała pojęcia, jak wygląda aktualnie Londyn. Zaszyli się na wsi, mieli tutaj przeczekać ten najgorszy czas, dawali sobie tydzień, może dłużej. Planowali wypad do Exmoor już wcześniej, nie do końca ogarnęli wszystko, jak chcieli, ale szybkiego działania wymagało od nich to, co stało się tamtej nocy. Gdy płomienie pochłonęły całe miasto. Mieli na głowie wampira uzależnionego od eliksirów nasennych, ale nie tylko. Musieli jakoś odnaleźć się w tej tragedii, która się wydarzyła. Nie do końca była w stanie wyobrazić sobie to, jak wyglądało miasto. Tak naprawdę chyba jeszcze nie do końca była gotowa, aby obejrzeć starty. Była zła, że ktoś postanowił doprowadzić do takiej tragedii po to, aby móc sięgnąć po władzę. Po raz kolejny wojna zaczęła dotyczyć również tych, którzy nie widzieli potrzeby, aby w niej uczestniczyć. Mieli się nie angażować, ale czy to naprawdę było jeszcze możliwe?

Czy powinni ciągle udawać, że sprawy ich nie dotyczą, poniesli już przypadkowe ofiary, ich najbliżsi umierali przez to, że ktoś postanowił sobie, że należy my się władza. Naprawdę nie sądziła, że powinni to dłużej tolerować, odwracać wzrok, udawać, że tego nie widzą. Jasne, nic im się nie stało, nie zostali ranni, ale co jeśli tak by się stało? Co wtedy? Ileż można było pozwalać na taką samowolkę.

Roise wreszcie wrócił do domu. Stał przed nią, wtulali się w siebie, w końcu. Nie wiedziała, czy powinna go wypytywać, na pewno napatrzył się wystarczająco gdy został w Londynie. Na pewno widział więcej od nich. Spodziewała się, że Mung był pełen ludzi, którzy nie mieli tyle szczęścia, co oni. Nie wszystkim ono towarzyszyło. Zresztą, jako tako nikt przecież nie obrał ich za cel, na pewno inni mieli gorzej, tyle, że co z tego, skoro pożary dotyczyły wszystkich, nie tylko tych, którzy przeszkadzali Voldemortowi w przejęciu władzy nad światem.

Niby wiedziała, że Ambroise powinien być bezpieczny, aczkolwiek nie miała tej pewności, nic już nie było pewne, po wydarzeniach tamtej nocy wydawało jej się, że wszystko jest możliwe, a zagrożenie może pojawić się w każdym momencie.

- Tu jest względnie bezpiecznie. - Nie sądziła, aby nadal gdzieś znajdowało się zagrożenie, ale tego też nie mogła być pewna. Ten dom był na uboczu, z dala od miejsc, które zaatakowali śmierciożercy, nie wydawało jej się, że powinni martwić się o to, że on również nagle spłonie. Aktualnie chyba mieli mieć trochę spokoju, nie sądziła, że uderzą w przeciągu kilku dni ponownie, chociaż, czy faktycznie mogli zakładać cokolwiek? Kto wie, co strzeli tamtym do głów.

- Za bardzo nie miałeś innego wyjścia, tam potrzebowali Cię bardziej. - Nie wydawało jej się, że musiał ją za to przepraszać. Rozumiała, jak wyglądała sytuacja. Może i się denerwowała, martwiła, jednak wiedziała, że nie mógł postąpić inaczej. Tam mógł pomagać niewinnym ludziom, tutaj? Tutaj może i byłaby spokojniejsza, gdyby był obok, jednak to aktualnie nie było priorytetem, nie po tym, co się wydarzyło.

- Musisz odpocząć. - Nie spodziewała się, że mogło być inaczej. Nie miał czasu na przejmowanie się takimi przyziemnymi sprawami, jak chociażby jedzenie. Nie, żeby uważała to za rozsądne, ale zdawała sobie sprawę, jak mogło to wszystko wyglądać. Musiało być tam spore zamieszanie, zapewne szybko się to nie zmieni. Czy w ogóle znaleźli już wszystkich poszkodowanych? Przecież budynki się waliły...

- Nie będziesz pił dopóki nie zjesz. - To nie ona zazwyczaj w ich przypadku tego pilnowała, ale tym razem musiała być jego głosem rozsądku. Musiał zjeść, dopiero wtedy zamierzała towarzyszyć mu w najebaniu, sama nie wiedziała, czy ma ochotę sią nawalić, ale z drugiej strony, właściwie nie miała nic lepszego do roboty. Odpoczynek należał się im wszystkim, tyle, że musieli mieć też na uwadze to, że gdzieś po tej rezydencji kręcił się wampir uzależniony od eliksirów nasennych, to też było sporą odpowiedzialnością. Nie spodziewała się, że to będzie tak wyglądało.

W końcu odsunęła się od Roisa, był to moment, w którym powinien faktycznie pójść zmyć z siebie ten kurz minionych wydarzeń, a później będą zastanawiać się nad tym co dalej. Nie pytała jeszcze, kiedy będzie musiał wrócić do szpitala. Spodziewała się, że zdarzy się do dużo szybciej, niż by chciała.

To nie był łatwy czas. W szczególności dla tych, którzy zajmowali stanowiska w Ministerstwie, czy w Mungu, gdzie aktualnie musiało być spore zamieszanie. Spora część jej znajomych była nieuchwytna, wiedziała, że zbyt szybko się z nimi nie spotka. Miała to szczęście, że tą tragiczną noc spędzili w swoim towarzystwie, przynajmniej wiedziała, że ją przetrwał. Nie przytrafiło im się nic złego. Nie powodowało to, że czuła się pewniej, w końcu kto wiedział, czy poplecznicy Voldemorta nie postanowią od razu kontynuować swoich działań, wykorzystać tej chwili, tego rozproszenia, które się pojawiło. Nie wątpiła w to, że Londyn jeszcze nie wrócił do normalnego życia, raczej nie spodziewała się, że wydarzy się to zbyt szybko. Czas tam stanął w miejscu, ludzie musieli się zatrzymać, ogarnąć, opatrzyć swoje rany. Każdy kogoś stracił, chociaż, czy aby na pewno, na pewno znaleźli się tacy, jak oni. Szczęściarze, którzy wyszli z tego praktycznie bez szwanku, jeszcze nie wiedziała, że wcale nie było tak kolorowo. Póki co, jednak żyła znowu w swojej bańce.

Nie była dużo spokojniejsza, gdy znalazła się w Exmoor, nie wszyscy się tutaj pojawili. Niestety część z nich, z ich najbliższego grona miała swoje obowiązki, z których musieli się wywiązać. Jej to nie dotyczyło, bo od lat robiła to na co miała ochotę, co wiązało się z prowadzeniem swojej własnej działalności. Trochę też ją to teraz przytłaczało, bo nie mogła tak po prostu przepaść w wirze swoich codziennych zajęć. Nie mogła tego zrobić nie mając pewności, że wszyscy na których jej zależało są bezpieczni. Musiała czekać, powstrzymać się od swoich odruchów, a w jej przypadku było to dość problematyczne, bo nie potrafiła siedzieć w miejscu. Spędziła sporo czasu doglądając brata, spacerując z psami, wszystko jednak było okraszone dziwnym napięciem, które jej towarzyszyło, nie mogła być spokojna dopóki Roise się tutaj nie pojawił, cały i zdrowy. Rozsądek podpowiadał jej, że nic mu nie groziło, że był bezpieczny, ale jakoś nie umiała w to uwierzyć.

- Nie tym razem. - Jasne, musiał odpowiedzieć w ten typowy dla nich sposób, ale w tym przypadku nie zamierzała zaakceptować jego własnego zdania, nie kiedy chodziło o takie podstawowe potrzeby. Podejrzewała, że nie jadł nic od wieczora, kiedy wybuchły pożary, musiał jeść, żeby odzyskać siły, byłaby w stanie wmusić w niego posiłek, byleby tylko mieć pewność, że w końcu coś zje. Zazwyczaj nie dbała o takie rzeczy, gdy jednak widziała, że on nad tym nie panuje musiała być jego głosem rozsądku, jak wtedy gdy fiksował się na danej sprawie i przestawał przejmować się tymi przyziemnymi rzeczami. Ktoś mu musiał o tym przypominać, znowu należało to do jej obowiązków.

- Za późno. - Westchnęła ciężko, była zdziwiona, że jeszcze próbował z nią walczyć, tym bardziej, że ona była zdecydowanie bardziej wypoczęta od niego. Może nie sypiała najlepiej, ale miała przynajmniej możliwość zmrużenia oczu na kilka godzin, kiedy jej siły wracały. Była na wygranej pozycji, czy tego chciał, czy nie. Bez sensu były aktualnie jakiekolwiek starcia między nimi, bo i tak nie miał szansy odnieść sukcesu. Yaxleyówna wydawała się być zdeterminowana w swoich działaniach.

- Znajdę coś. - Nie spodziewała się, że będzie inaczej. Musiał zjeść cokolwiek, zamierzała zaraz wyruszyć na polowanie i przy okazji przynieść mu alkohol, którego potrzebował. Nie negowała tej potrzeby, zresztą Roise w przeciwieństwie do niej rzadko sięgał po alkohol jako środek pierwszej pomocy, dla niej to było normą, nie dla niego. Czuła więc, że faktycznie musiał pozwolić sobie odciąć się od tego, co się wydarzyło. To była najprostsza metoda, może niezbyt zdrowa, cóż - nie zamierzała jednak zupełnie odsuwać go od tego pomysłu. Chętnie mu w tym zawtóruje, teraz, kiedy już wszyscy byli tutaj mogła sobie również pozwolić na moment zapomnienia. Wcześniej tego nie robiła, nie chciała, żeby wrócił tutaj i zastał ją nawaloną w trzy dupy, bo nie wyglądałoby to dobrze, nie chciała go zawieść, czekała na niego pełna obaw.

- Tak, zajmę się tym. - Ona w przeciwieństwie do Roisa była całkiem ogarnięta, bo spędziła tu praktycznie dwa dni. Miała czas, aby doprowadzić się do względnego porządku, nie wyglądała najgorzej, chociaż od czasu tamtej nocy towarzyszyły jej dziwne zawroty głowy, które tłumaczyła tym, że nawdychała się dymu, pewnie wszyscy odczuwali skutki pożarów. To nie było niczym dziwnym, może nie była medykiem, ale wydawało jej się to naturalne. Takie wydarzenia musiały mieć jakiś wpływ na organizm.

- Wiem, i ja Ciebie też. - Stało się to dla nich nową normą, powtarzanie sobie tych słów. Kiedyś nie sięgali po nie zbyt często, raczej okazywali sobie uczucia poprzez gesty, jednak to się ostatnio zmieniło, wraz z ich szumnym powrotem do siebie. Chyba powinna do tego przywyknąć, tak właściwie to zupełnie nie przeszkadzała jej ta zmiana, po tym półtora roku przerwy zasługiwali na to, aby powtarzać sobie to gdy tylko mieli na to ochotę.

Odprowadziła jeszcze wzrokiem mężczyznę, gdy ruszył w stronę łazienki, no i w końcu zniknął za jej drzwiami. Miała chwilę, żeby się nieco zorganizować. Wiedziała, że zajmie mu chwilę zmycie z siebie tego wszystkiego, więc po cichu wyszła z pokoju. Musiała przynieść mu coś do jedzenia, na pewno powinien wmusić w siebie jakikolwiek posiłek, gdy znalazła się w kuchni dostrzegła jeszcze kilka kanapek, które skrzatka przygotowała na śniadanie, wzięła je ze sobą, ale nie ominęła też najważniejszego - udało jej się zlokalizować butelkę whisky, która też była mu potrzebna, z poczuciem spełnienia opuściła kuchnię i wróciła do ich wspólnej sypialni. Przyszło jej całkiem naturalnie powrócenie do tego, że był to ich wspólny pokój, nie spodziewała się, że kiedyś jeszcze będzie spała akurat tutaj, chociaż powinna była to założyć. Byli dla siebie stworzeni, nie mogło jej to dziwić.

Po cichu ponownie wsunęła się za drzwi. Położyła talerz ze śniadaniem na niewielkim stoliku, to samo zrobiła z butelką ognistej, nie przyniosła szklanek, nie sądziła bowiem, że będą im potrzebne. Później zrobiła to o co ją prosił - naszykowała mu czyste ubrania, jak najstaranniej potrafiła, bo wiedziała, że dla Roisa to było dość istotne, w przeciwieństwie do niej lubił się stroić.

Kiedy wszystko miała gotowe bez pytania ruszyła w stronę łazienki. Musiała sprawdzić, czy wszystko z nim w porządku, bo wydawał się być wyczerpany, co wcale nie było takie zaskakujące. Chyba każdy by był w takiej sytuacji, po tylu godzinach spędzonych na nogach.

Uderzyło w nią ciepło pary, która okrywała pomieszczenie. Mogłaby nawet pomyśleć, że znajduje się w saunie. Nie odzywając się nadal ruszyła w stronę wanny, przy której usiadła. Wpatrywała się w mężczyznę dłuższą chwilę, nie wyglądał już jakby przed chwilą opuścił piekło na ziemi. Przyłożyła dłoń do jego policzka, jakby chciała się upewnić, że faktycznie jest tutaj, że już wrócił. To wcale nie było takie oczywiste, jakby mogło się wydawać.

Yaxley próbowała ustalić co nieco o swoich znajomych. Nie wiedziała, czy to był odpowiedni moment, czy wszyscy zdążyli już jakoś, chociaż odrobinę wrócić do codzienności, czy dało się to zrobić tak szybko? Pewnie nie. Wydawało jej się, że widmo tych wydarzeń jeszcze przez długi czas będzie im towarzyszyć. Spodziewała się, że większość z jej znajomych, którzy pracowali w Ministerstwie, czy w Mungu miała ręce pełne roboty i raczej nie było szansy na to, żeby szybko mogli odpisać jej na listy. Musiała być cierpliwa, dać im czas na to, aby jej odpisali. To wcale nie było takie łatwe, nie kiedy ona siedziała tutaj, całkiem bezpieczna mając świadomość, że inni nadal walczą, tyle, że z pokłosiem tego, co się wydarzyło. Wbrew pozorom wcale nie był jej obojętny los jej przyjaciół, kiedy Geraldine się do kogoś zbliżała, to naprawdę angażowała się w te znajomości, bo wiedziała, że nie ma ich zbyt wielu. Zresztą zawsze mogła liczyć na swoich przyjaciół, chciała się odpłacić tym samym. Może nie za bardzo mogła im aktualnie pomóc, ale zależało jej na tym, aby pamiętali o tym, że interesowała się ich losem.

Najważniejsze, że Roise już zjawił się na miejscu. Nie musiała się martwić o to, że jemu przytrafi się coś niespodziewanego. Może nie wyglądał najlepiej, ale był tylko zmęczony, a nie ranny, co było całkiem budujące. Wiedziała, że niedługo dojdzie do siebie. Będą mogli znowu zacząć cieszyć się swoja obecnością, chociaż zdecydowanie nie będzie to już wyglądało tak, jak jeszcze trzy dni temu. Wtedy świat na moment się zatrzymał, przypomniał im o tym, że wcale nie może być tak prosto, że ciągle będą im rzucane kłody pod nogi.

Powinni pamiętać o tym, że w ich przypadku nic nie mogło przyjść tak łatwo, aczkolwiek chyba nikt nie zakładał, że wydarzy się coś takiego, akurat w dzień, w który postanowili do siebie wrócić. Niezły chichot losu. Naprawdę.

Nie miała większego problemu z tym, aby stać się dzisiaj jego głosem rozsądku. Bywało już tak, że przyjmowała tę rolę. Znała ten stan, który mu teraz towarzyszył. W końcu przeżyli ze sobą naprawdę wiele. Umiała jakoś odnaleźć się w typowych dla niego stanach i zachowaniach, i może nie do końca akceptował jej słowa, jednak wiedziała, że wystarczy chwila, aby jakoś przemówiła mu do rozsądku. Nie sądziła, aby miał teraz chęć się z nią kłócić, nie tego chciała, potrafiła czasem brzmieć dosyć rzeczowo nawet w sprawach, które nie do końca były jej konikiem. To był właśnie ten moment.

- Jasne, myślę, że tyle jestem w stanie zrobić. - To nie miała być owsianka, to wcale nie powinno być takie trudne do zrealizowania. Nie wydawało jej się, aby w tej rezydencji znaleźli się jacyś jej fani, skrzaty na pewno sobie zdawały z tego sprawę, zresztą od początku swojego przyjazdu dostawała niebotyczne ilości bekonu. Te stworzenia bardzo dobrze wiedziały jakie są gusta kulinarne wszystkich, którzy się tutaj znaleźli.

Zaliczyła więc pierwszy względny sukces tego dnia, Roise zgodził się z tym, że zamierzała w niego wmusić posiłek, w sumie skoro się z tym zgodził, to nie było już wmuszaniem... tak to sobie tłumaczyła. Właśnie przez to też dość szybko ewakuowała się z sypialni, aby ogarnąć mu coś do jedzenia. Yaxleyówna działała szybko, nie pozwalała sobie na zbyt duże rozluźnienie, szczególnie wtedy, gdy wydawało jej się, że coś może być pilne, a nakarmienie jej chłopaka było jedną z takich spraw. Była pewna, że nic nie jadł od jakichś dwóch dni, no może niecałych, jednak znając go od kiedy wpadł w wir pracy to nie miał czasu o tym myśleć. Zresztą nie sądziła też, aby ktokolwiek w Mungu przypominał im o takich podstawowych potrzebach. Byli zajęci opieką nad rannymi, na pewno było ich wielu.

W końcu wróciła do sypialni, znalazła się w łazience, bo chciała być przy nim, towarzyszyć mu w tym powrocie do domu. Miała nadzieję, że szybko zmyje z siebie kurzy tamtych wydarzeń i zapomni chociaż na chwilę o tym, co się wydarzyło. Musiał odpocząć, a jeśli będzie wracał do tego myślami to się nie wydarzy. Była świadoma tego, że to mogło być przytłaczające.

- No cześć. - Odpowiedziała cicho, chyba faktycznie powoli zaczął do niej wracać. Może jeszcze nie otworzył oczu, ale czuła, że znowu jest tutaj. Nie sądziła, że stanie się to szybko, raczej nie zakładała, że łatwo będzie mu zapomnieć to wszystko, co zobaczył, kiedy był w szpitalu, jednak dobrze było wiedzieć, że powoli zostawiał to za sobą.

- Nie najgorzej, jak widać. - W przeciwieństwie do niego, ale ugryzła się w język nim to powiedziała. Nie chciała mu teraz dopiekać, nie po tym, co przeżył. Nadal jednak, szczególnie po tych dwóch dniach, które ostatnio spędził w szpitalu była zdania, że powinien porzucić Munga. Czy naprawdę był sens, aby tam wracał? Jasne, wiedziała, że ludzie mogli potrzebować jego wiedzy, jego wsparcia, ale czy to wszystko było tego warte? I tak nikt tego nie doceniał, a Roise dosłownie się tam zabijał, wrócił tak kurewsko wyczerpany...

- Czekałam na Ciebie. - Nie robiła nic ciekawego przez te półtora dnia. Właściwie sporą część przespała, a właściwie to nawet nie był sen. Bardziej czuwała i czekała na jakiekolwiek informacje. Wcale nie tak łatwo było tutaj tkwić, gdy miała świadomość, że ten na którym najbardziej jej zależało znajduje się zupełnie w innym miejscu. Tyle, że też nie mogła się stąd ruszać, bo miała na swoich barkach jeszcze Astarotha. Nie miała pojęcia, kiedy właściwie stała się odpowiedzialna za tak wiele rzeczy, nieco ją to przerażało, ale z drugiej strony nie mogła narzekać. Inni mieli jeszcze gorzej.

- Astaroth w piwnicy, Benjy pomógł go spacyfikować, myśli, że przyniesiesz mu eliksiry. - Cóż, nie było to może zbyt szczerym rozwiązaniem, jednak na tamten moment nie mieli zbyt wielu opcji, więc musieli okłamać Rotha. Miała nadzieję, że kiedyś jej to wybaczy, gdy w końcu uda mu się wyrwać ze szponów uzależnienia. Na pewno wtedy doceni to, co oni wszyscy dla niego zrobili, póki co - spodziewała się, że będzie raczej nerwowo.

- Tak, Romulus ją tutaj ze sobą zabrał. Jest bezpieczna, tak samo jak psy. Już teraz wszyscy są bezpieczni. - W końcu znaleźli się razem w tym miejscu. Naprawdę dobrze było mieć tego świadomość, bo trwało to zdecydowanie zbyt długo.

- Jak się czujesz? - Nie chciała wypytywać Ambroisa o pożary, o ich konsekwencje, o to, co widział, kiedy oni zniknęli z Londynu, bardziej zależało jej na tym, aby dowiedzieć się po prostu, jak się miał. Nie wyglądał najlepiej, ale wierzyła w to, że już niedługo wróci do pełni sił. Potrzebował tylko nieco odpoczynku.

Nie wiedziała, czy kilka godzin snu mu wystarczy, właściwie sądziła, że zaraz powinien wpakować się do łóżka, może faktycznie racząc się przed tym kilkoma głębszymi, jednak nie wydawało jej się, aby to był moment, w którym byłby w stanie wypić zbyt wiele i się nawalić. Mogłoby go bardzo szybko poskładać.

- Czy masz jakieś zachcianki poza tym alkoholem? - Tak, zamierzała mu asystować przy tym powrocie do normalności, i zorganizować wszystko, czego w tej chwili potrzebował, należało mu się to po tym, co przeżył i jak wiele czasu musiał spędzić z dala od nich.

- W takim wypadku nie masz wyjścia, ale wiesz, że bym Cię nie oszukała. - Nie miał za bardzo innego wyboru, skoro póki co nie zamierzał otwierać oczu, ale była z nim szczera, nie miewała się najgorzej. Praktycznie nic jej się nie stało, miała czas, aby nieco odpocząć przez te półtora dnia. Znajdowała się w naprawdę dobrej sytuacji, podejrzewała, że w dużo lepszej, niż większość ludzi. Spokojnie zaszyli się z dala od Londynu, nie musząc oglądać zgliszcz. Może nie było to wcale takim najlepszym rozwiązaniem, może wizyta w stolicy otworzyłaby jej oczy, zachęciła do działania, do podjęcia próby walki z tym, co się działo, ale chyba w tej chwili nie miała siły o tym myśleć i się na tym skupiać. Zresztą, czy mogła sama coś zdziałać, coś zmienić, coś zrobić? No nie do końca jej się tak wydawało.

Oprawcy stawali się coraz bardziej odważni, nie zwracali uwagę na to, że przypadkowo mogą skrzywidzć osoby, które nie powinny być ich celem, jakby było im to zupełnie obojętne, może faktycznie tak było, może liczyło się tylko przejęcie władzy, narzucenie swoich postulatów? Nie miała pojęcia, co mieli w głowach, ale na pewno nie zadziała to w ten sposób. Może ludzie zaczynali się bać coraz bardziej, to jednak nie zmieniało faktu, że nie byli zachwyceni tym przewrotem, straty, które poniesli mogły zachęcić ich w końcu do działania, a nie odwracania wzroku. Sama Yaxley zastanawiała się, jakie właściwie nastroje panowały w Londynie, jak to się wszystko układało.

Zawsze miała na niego czekać, wrócili do normalności i nie było to niczym nienaturalnym, zdawała sobie sprawę, że czasem bywało to dla niej dość mocno problematyczne, bo nie miała w zwyczaju siedzieć z założonymi rękoma, ale musiała się z tym pogodzić, już kiedyś to zrobiła, więc wiedziała z czym się to je.

- Nie do końca, nikt w sumie nie wiedział, kiedy wrócicie, więc nie było sensu rzucać żadnym konkretnym terminem. - Zresztą to też powodowało, że mieli trochę więcej czasu. Przynajmniej się na nic nie nastawiał, nie zakładał, że Ambroise pojawi się o konkretnej godzinie, danego dnia. Spodziewała się, że zacznie o to wypytywać, bo na pewno nie brał pod uwagę tego, że nie dostanie do ręki tych swoich eliksirów. Tak, to miał przynajmniej na co czekać, miał jakąś nadzieję, nawet jeśli była złudna. Czuła, że gdy dowie się prawdy będzie miał do nich pretensje, ale nie to było najistotniejsze. Najważniejsze, że wykonali pierwszy krok ku temu, aby doprowadzić go do porządku, ogarnąć jej młodszego brata. Miała nadzieję, że uda im się to zrobić, właściwie nie sądziła, że mógłby trafić lepiej, bo mieli tu całkiem doświadczone grono specjalistów w różnych dziedzinach, jeśli oni sobie z nim nie poradzą, to pewnie nikt inny tego nie zrobi.

- Jest to jakiś pomysł, trochę obawiam się, jak zareaguje, gdy dowie się prawdy, więc może faktycznie lepiej dać sobie na to jeszcze więcej czasu. - Mogli nie informować Rotha, że Roise wrócił. Zresztą i tak nie był to odpowiedni moment, aby zaczynać wdrażać te wszystkie postanowienia, bo Ambroise najpierw sam musiał doprowadzić się do porządku. Nie mogli sobie pozwolić na choćby moment nieuwagi, czy zawahania, bo przecież mieli do czynienia z całkiem młodym wampirem, który mógł ich skrzywdzić. To też wypadało brać pod uwagę.

- Na pewno się ucieszą. - Spacer, złapanie oddechu na pewno im się przyda. Wydawało jej się to więc być wcale nie takim złym pomysłem. Zresztą zamierzała dać mu wszystko to, czego potrzebował. Chciał się przewietrzyć - mogła to zrobić z nim, zresztą Yaxleyówna zdecydowanie lepiej czuła się na świeżym powietrzu, niżeli zamknięta w czterech ścianach. Dobrze im to zrobi.

- Jakoś to chyba odpowiednie stwierdzenie, fakt widziałam Cię już w gorszym stanie, ale chyba mogłabym to policzyć na palcach jednej ręki. - Spędzili ze sobą wiele lat, więc naprawdę mogła odpowiednio to ocenić. Zresztą przez te siedem lat nigdy jeszcze nie przeżyli podobnej tragedii, nie uczestniczyli w tak wielkim dramacie, to mówiło samo za siebie. Świat nie był już bezpiecznym miejscem i coraz bardziej sobie to uświadamiała.

- Dopisujemy do listy, dzisiaj Ty zasłużyłeś na specjalne traktowanie, więc będziemy odhaczać te wszystkie drobne rzeczy. - Nie zamierzała negować żadnego z jego pomysłów, wręcz przeciwnie - chciała towarzyszyć mu w tym wszystkim. Stęskniła się za nim przez te dwa dni, i mimo, że mogło się to wydawać nad wyrost, bo ledwie do siebie wrócili, jednak wcale tak nie uważała. Spędzili ostatnio wiele czasu razem, ponownie przywykła do jego obecności, takie zniknęcie na dwa dni, to było dość sporo, szczególnie, że nie mogła mieć pewności, że do niej wróci. To wcale nie było, aż takie oczywiste.

Mieli mieć tutaj trochę spokoju, w gronie przyjaciół. Może nie zakładała, że połączą ten wyjazd z detoksem jej brata, ale wcale nie uważała, że to było coś złego. Jakoś sobie wszystko na spokojnie ułożą, odetchną, będą mieli czas, żeby nieco nacieszyć się swoją obecnością. To mogło naprawdę przynieść im sporo korzyści. Wydawało jej się więc całkiem oczywiste, że wykorzystają odpowiednio te moment ponownego oderwania się od przytłaczającej ich rzeczywistości. Ostatnio stało się to ich codziennością - zaszywanie się na wsi i unikanie tego normalnego życia. Wiedziała, że nie mogli robić tego zbyt często, w końcu będą musieli wrócić, ale skoro pojawiła się kolejna sposbność to warto było ją wykorzystać w odpowiedni sposób, bo czemu by nie. Była tu ich rodzina, ta, którą sobie wybrali, dzięki temu łatwiej będzie im jakoś pogodzić się z tym, co się wydarzyło. Wszystko i wszyscy wydawali się być w odpowiednim miejscu.

- Hmm? - Wpatrywała się w niego czekając na tę prośbę. Nie do końca wiedziała, czego może się po nim spodziewać, na co może mu się przydać, ale była tak naprawdę gotowa spełnić wszystkie jego zachcianki, przecież nawet już mu o tym powiedziała.

- Nie tego się spodziewałam. - Powiedziała uśmiechając się przy tym delikatnie. Właściwie - sama zwróciła mu kilka dni temu uwagę na to, że trochę zarósł i jego włosy były zdecydowanie dłuższe niż zawsze. Nie wiedziała jednak, czy to, aby ona była odpowiedzialna za doprowadzenie ich do porządku było dobrym pomysłem. Jasne, zdarzało jej się już podcinać mu włosy, ale w tym przypadku było to zdecydowanie poważniejszym zadaniem. Skoro jednak chciał zaryzykować... to dlaczego miałaby tego nie zrobić. To tylko włosy, najwyżej odrosną, zresztą podejrzewała, że Romulus z racji swoich rodzinnych koneksji na pewno jakoś mógłby uratować sytuację, gdyby coś bardzo nie poszło po ich myśli.

- Jasne, to nic takiego, przecież jestem całkiem niezła w precyzyjnych cięciach. - Włosy, czy skóra, czy była w tym jakakolwiek różnica? Na pewno. Wolała jednak sprawiać wrażenie, że raczej będzie wiedziała, co robi. Zresztą na pewno nie chciałaby go skrzywdzić w żaden sposób.

- Poradzimy sobie z tym. - Jak zawsze, nie było to w końcu nic skomplikowanego. Ręce jej się nie trzęsły, więc nie mogło się to skończyć jakoś najgorzej. Do tego Roise miał to szczęście, że włosy mu się kręciły, więc zapewne nawet nie będzie widać tej drobnej zmiany, którą miała mu zapewnić.