Tamtego popołudnia Daisy czuła się ważniejsza niż przez cały ostatni miesiąc. I nawet Troll z Opieki nad Magicznymi Stworzeniami nie potrafił przyćmić jej szczęścia (ale też nie oszukujmy się, oceny nigdy nie były tym, czym panna Lockhart zwykła się szczególnie przejmować).
- Mam dla ciebie coś szczególnego – obiecała uroczyście bratu. – Coś, co cię zwali z nóg! Coś, co sprawi, że twoja debiutancka książka wyniesie cię na szczyt list bestsellerów! Coś, dzięki czemu dziewczyny będą ci się rzucać do nóg i błagać o kolejne historie!
Daisy sama była ładną dziewczyną. Może trochę żyjącą w swoim świecie, często zamyśloną i bujającą w obłokach, ale ładną. Osobliwe bywały tylko jej ożywienia, te zaskakujące dni, w czasie których wyrywała się ze swojego marazmu i tętniła energią, tak kompletnie niepodobną do niej.
To był jeden z takich dni. Niesiona niespożytą siłą zmusiła brata, by zgodził się zobaczyć niespodziankę, którą dla niego miała. Nawet szkolny mundurek założyła jakoś tak staranniej niż zazwyczaj (a zazwyczaj krawat nosiła luźno związany a koszula luźno wystawała jej ze spódnicy). Idąc korytarzem – w tamtym momencie niemal zupełnie wyludnionym, prawie podskakiwała z zadowolenia i wcale nietłumionej ekscytacji.
- Wyobraź sobie, że bohaterką twojej książki jest młody, przystojny uczeń Hogwartu, który odkrywa zagadkę śmierci brzydkiej, krościastej dziewczyny – wyszeptała szybko. Na moment odwróciła się w stronę brata. Jej miękkie, kręcące się włosy zawirowały a na ustach zaigrał szeroki uśmiech, który swoim zasięgiem objął również oczy. Przystanęła przed toaletą dla dziewczyn, tą wiecznie zalaną, tą szczególną, tą usytuowaną tak nieszczęśliwie, że znajdowała się na piętrze, centralnie nad Wielką Salą. – Dziewczyny, którą… zamordowano w toalecie – dodała z ekscytacją, wskazując obiema rękoma na drzwi (a na drzwiach była ta paskudna tabliczka z napisem: nieczynne). – A żeby było jeszcze ciekawiej to… możemy pogadać z tą zamordowaną. I co? Super pomysł, prawda?
Och, już nie dodawała, że w jej wyobrażeniach bohaterem książki Darcy’ego miałby być oczywiście sam Darcy. Ona najwyżej podpowiedziałaby mu imiona ze dwóch dziewczyn z innych domów, które powinien odpowiednio rozsmarować na kartach swojej powieści. Mogłaby mu nawet pomóc w wymyśleniu smutnego losu, który je spotkał. Jedna mogłaby do końca życia mieć kurzajki. A druga… druga może opryszczkę na ustach? Nikt nie chciałby pocałować dziewczyny z opryszczką na ustach.
- Aż dziwię się sobie, że wcześniej o tym nie pomyślałam – przyznała cicho. - Wiesz... resztę fabuły będziesz musiał wymyślić sam. Tylko bądź miły dla Marty. Jest trochę przewrażliwiona na swoim punkcie - dodała jeszcze, a potem – nim Darcy zdążył zaprotestować, nacisnęła na klamkę i pociągnęła brata, za sobą, do środka.

Entuzjazm Daisy był na tyle duży, że chwilowo nie przeszkadzał jej brak podobnego entuzjazmu u Darcy’ego. W jej głowie rosło przekonanie, że naprawdę właśnie odkryła coś wielkiego, coś ogromnego, coś wspaniałego, co pomoże bratu w rozwinięciu jego kariery. A poza tym to chciała się przed nim pochwalić. Może to ostatnie nawet przyświecało wszystkiemu innemu.
Przechyliła głowę na bok. Poruszyła brwiami w górę i w dół, jakby chciała tym gestem jeszcze bardziej pokazać poziom swojego samozadowolenia.
- William to piękne imię – powiedziała lojalnie.
Bo Daisy była lojalna. Była też może leniwa, często apatyczna i skryta, ale w jej charakterze ujawniała się także lojalność, lojalność tym większa im bardziej kogoś kochała. A brata, podobnie jak rodziców, kochała nad życie. Tak mocno, że w jej głowie nawet nie pojawiły się myśli by miała rywalizować z Darcym o uwagę lub wściekać się na mamę, że nie kupiła jej nowej sukienki (to ostatnie porównanie w sumie nie miało sensu, bo raczej dostawała wszystkie sukienki o które prosiła, ale wcale nie prosiła o tak dużo sukienek by mógł być to jakikolwiek problem).
Wchodząc do łazienki ślizgonka przygarbiła się nieco a jej ruchy stały się jakieś takie powolniejsze, może nie jakby się skradała, ale jakby zależało jej na tym by jeszcze przez chwilę nie została zauważona.
- Taak. Znowu płacze – wyszeptała. – Wiesz, to dlatego, że jest przewrażliwiona. I nosi okulary – pokazała palcem na własny nos. – I myśli, że nadal widać, że miała krosty – ostatnie zdanie wymówiła już tak cicho, że nawet znajdujący się obok niej Darcy mógł mieć problem ze zrozumieniem słów.
A potem, gdy sylwetka ducha wyłoniła się z jednej z kabin, twarz Daisy zmieniła się. Jakby nagle wcześniejsze rozbawienie zostało zmiecione i zastąpione przez szczere zafascynowanie. O tak, Jęcząca Marta nie była jedynym duchem w Hogwarcie, ale z pewnością była jedynym duchem w zbliżonym do nich wieku. Było coś interesującego w tym, że postanowiła całą wieczność spędzić uwięziona w szkole a za swoje ulubione miejsce wybrała akurat łazienkę.
- MARTO! – przywołała ją Daisy. Chyba nie zdawała sobie sprawy z tego jak bardzo jej oczy błyszczały, gdy patrzyła na półprzezroczystą postać. – Przyprowadziłam ci kogoś niesamowitego. Kogoś, kto może sprawić, że staniesz się sławna i podziwiana – zapewniła. Tu trochę oczywiście przesadzała, ale na potrzeby chwilowej narracji gotowa była nagiąć pewne istotne szczegóły. – To mój brat, Darcy. Jest wspaniałym pisarzem. I jest przystojny, prawda? Bardzo chciał cię poznać.
Jęcząca Marta pofrunęła w ich kierunku. I tak naprawdę było coś tragicznego w jej półprzezroczystej sylwetce, w zatkniętych na zawsze okularach na nosie, w błyszczących od płaczu oczach, wreszcie w poświacie z łez majaczącej na nieco ulanej, młodziutkiej twarzy.
- Czego chcecie? – zapytała nieufnie. – Przyszliście się pośmiać z Marty? Z Jęczącej Marty? Z krościastej Marty?
Daisy pokręciła szybko głową i miała nadzieję, że Darcy był równie sprytny by powielić jej zachowanie.
- Nie, nie – zapewniła gorąco. – Chcieliśmy… porozmawiać. Pewnie jesteś czasem trochę samotna, co?

Daisy rozejrzała się po łazience, skupiając wzrok głównie na podłodze i na tym, czy Jęcząca Marta zdołała już ją po raz kolejny zalać. Wreszcie, doceniając, że tego nie zrobiła, siadła tyłkiem na ziemi i objęła rękoma kolana. Patrzyła na Martę z szeroko otwartymi oczyma, jakby chłonęła wzrokiem jej postać.
Co pewnie mogło być mile widziane przez kogoś, kto łaknął cudzej uwagi, a co jednocześnie przyprawiałoby kogoś nieśmiałego o gęsią skórkę na rękach. Bo wzrok Daisy był tak naprawdę osobliwy, przewiercający na wylot, jakby widziała nie tylko to co wszyscy, ale również coś innego, coś co podpowiadała jej fantazja, coś niedostępnego nawet dla tego, kogo obserwowała.
- Ty jesteś bardzo ciekawa – rzuciła łagodnie w stronę Jęczącej Marty, celowo podkreślając znaczenie ducha.
Czy rzeczywiście uznawała ją za ciekawą? Nie do końca. Patrząc na półprzezroczystą postać oczy Daisy widziały w niej jakby dwie różne Marty. Z jednej strony rzeczywiście wydawała jej się fascynująca, niecodzienna, zamknięta na wieczność w nieciekawym ciele i nieciekawym miejscu. Z drugiej, za szybko zauważyła, że Marta była w gruncie rzeczy… nudna i nieciekawa. Wiecznie skrzywiona, przewrażliwiona na swoim punkcie tak bardzo, że zamiast skrywać to przewrażliwienie przed światem, robiła z niego wielkie (ale w sumie zawsze to samo) przedstawienie. W oczach Daisy nie nadawała się na bohaterkę nawet trzecioplanową.
- Opowiesz nam ją jeszcze raz? Bardzo prosimy – wymruczała przymilnie.
Marta zawisła przed nimi.
- Och, to naprawdę było bardzo ciekawe – powtórzyła, lustrując uważnie ich twarze. Być może trochę bardziej interesując się Darcym niż jego siostrą. Daisy nie sprawiała wrażenia, jakby ten nagły brak uwagi jakoś szczególnie ją zabolał. – Tamtej nocy siedziałam w łazience, bo znowu dokuczała mi Oliwia Hornby. Śmiała się z moich okularów – zaczęła Marta. Coś zmieniło się w wyrazie jej twarzy i sylwetce. Jakby naprawdę lubiła mówić o swojej śmierci. – Zamknęłam się w tamtej kabinie – wskazała palcem na jedną z nich. – Trochę wtedy płakałam. Nagle… nagle usłyszałam, że ktoś wchodzi...

Daisy poruszyła się niecierpliwie, gdy Jęcząca Marta rozpoczęła swoją opowieść.
O, nie tak to sobie wyobrażała. Miała nadzieję na jakąś mrożącą krew w żyłach historię o zdradzie, namiętności i szaleństwie. A słyszała…
W sumie to sama nie wiedziała co właściwie słyszała. Że chłopiec wszedł do łazienki dla dziewczyn a Marta z wrażenia umarła? Przecież to się kupy nie trzymało.
To była najgłupsza, najmniej literacka historia jaką tylko ktoś próbował jej wcisnąć. Z czegoś takiego nie dało się napisać dobrej książki. Nawet utalentowany Darcy nie mógł stworzyć historii z takiego niczego. Daisy nie przyprowadziła go po takie nic!
- I już? – zapytała dość głupio. Dopiero krzywiąca się mina ducha sprowadziła ją na ziemię. – Ej, no nie gniewaj się na mnie! Nie chciałam tak powiedzieć! Po prostu… to bardzo zaskakująca historia – wyjaśniła koślawo.
Ale Marta wyglądała na jeszcze bardziej urażoną niż po pierwszym pytaniu. Jej usta zaczęły nerwowo drgać, szykując się na nowy napad płaczu.
- Zaskakująca historia… – wychlipiał duch, celowo przedrzeźniając słowa wypowiedziane przez Daisy. – No tak, dalej, naśmiewaj się z Marty, nawet śmierci nie miała takiej, która nie wzbudziłaby pogardy!
W tym momencie, ślizgonka, chyba już nauczona jakimś doświadczeniem, zerwała się na równe nogi. Wyciągnęła ręce przed siebie i zamachała nimi, próbując odwrócić uwagę zjawy od użalania się nad samą sobą.
- No bez przesady! Wcale tego nie powiedziałam! – zawołała. Tak być może chwilami uważała Martę za godną pogardy, ale nigdy nie powiedziała tego na głos! Posłała Darcy’emu proszące spojrzenie. Chciała, żeby coś zrobił i uratował ich oboje przed tym, co miało się za chwilę wydarzyć. A wydarzyć się mogło tylko jedno: wielki płacz Jęczącej Marty i kolejne zalanie toalety. – Po prostu bardzo szybko przeszłaś od nadejścia chłopca do własnej śmierci! Na pewno było coś jeszcze, coś między… - wyjaśniła pośpiesznie.
Cokolwiek! Kawał rury w ręce chłopca. Wyciągnięta różdżka. Może Marta zemdlała z wrażenia i uderzyła głową o toaletę? A teraz wstydziła się przyznać i Daisy nawet rozumiałaby ten wstyd, sama wstydziłaby się, gdyby umarła tylko dlatego, że uderzyła głową o kibel. I to jeszcze na oczach chłopca, który miałby się jej podobać.
- Oczy – powiedziała naburmuszona Marta. Chwilowo uspokoiła się na tyle by wypowiedzieć jeszcze jedno zdanie. – Pomiędzy były jeszcze oczy.

Daisy uśmiechnęła się przymilnie, choć gdzieś w środku była coraz mniej wesoła. No naprawdę, Marta mogłaby się trochę bardziej postarać z tą swoją opowieścią. Gdyby to Daisy była na jej miejscu – wymyśliłaby sobie taką śmierć, o której krążyłyby legendy, napisano by o niej mnóstwo opowieści i przynajmniej kilka piosenek (tu oczywiście odpowiednio heroicznych i patetycznych). No i jako duch, na pewno nie zamknęłaby się w toalecie dla dziewczyn. Żadna to przyjemność przez całą wieczność wsłuchiwać się w dźwięki jak ktoś w kabinie obok załatwia swoje potrzeby.
Zawinęła kosmyk włosów na palec i posłała Darcy’emu pełne skonfundowania spojrzenie. Och, powoli zaczynała żałować, że ściągnęła tu brata. Miała mu dać historię do książki a zmusiła do wysiadywania na podłodze w łazience dla dziewczyn i słuchania głupot, które opowiadała Marta. Tyle, że gdy go tu ciągnęła, naprawdę myślała, że robi dobrze.
- O, z pewnością – zgodziła się lojalnie z Darcym, ale w jej głosie pobrzmiewało całkiem głośne powątpiewanie. Ton wskazywał nawet, że równie dobrze mogłaby powiedzieć coś w rodzaju: no co ty Marta nie powiesz: umarłaś, bo kota zobaczyłaś? Taka śmierć była chyba nawet gorsza niż umieranie, bo się zobaczyło ładnego chłopca i rozbiło głowę o kibel. – Ale to tak naprawdę, to nie wiesz, co się właściwie stało? – zapytała i już zupełnie przestała się kryć ze swoim zniecierpliwieniem.
Przyszła tu po krew, po mięso, po flaki – a nie po opowiastkę o chłopcu w damskiej toalecie, parze żółtych oczu i jeszcze jakiś bełkot o lataniu - a akurat epizod związany z lataniem (i spadaniem) Daisy miała już za sobą w życiu. Spadanie z miotły było beznadziejne, nie polecała tego nikomu. Na samo wspomnienie robiło jej się niedobrze.
Marta uniosła dumnie brodę do góry. Daisy wyzywająco uniosła do góry brwi, chyba już nie licząc się z tym, że takim zachowaniem naprawdę wywoła u ducha kolejny napad histerycznego szlochu. Założyła ręce na piersiach i przekrzywiła głowę na bok. Z boku może to nawet wyglądało tak, jakby szykowały się do jakiegoś dziwacznego pojedynku.
- Przecież wam właśnie powiedziałam – rzuciła cierpko Jęcząca Marta. – Czego ty jeszcze ode mnie chcesz?
- Czegoś ciekawszego? – Daisy wypowiedziała pierwsze zdanie, które przyszło jej do głowy. Och, nie chciała być świadomie okrutna. Po prostu nie pomyślała o tym jak złośliwie i nieprzyjemnie musiały zabrzmieć jej słowa. – Co to w ogóle za historia jest? Siedziałam w kiblu, płakałam, usłyszałam chłopca i umarłam – wyliczyła, przewracając oczami.
Marta w tym czasie pęczniała. Oczywiście niedosłownie, ale policzki jej zaczęły się  wydymać, oczy powiększyły się (i zaczęły wzbierać w nich łzy), podbródek zadrgał.
Daisy nie spuszczała z niej wzroku.
- No dalej, dawaj, czekałaś na to całą tę rozmowę – westchnęła ostentacyjnie. – Teraz zacznie płakać a potem zanurkuje w odpływie i ochlapie nas wodą – uświadomiła Darcy’ego.