Wypuściła Ambroisa z psami, bo sama musiała jeszcze zająć się naglącą sprawą, jaką była obecność jej młodszego, wampirzego brata w piwnicy. Wypadało pójść do niego, sprawdzić, czy żyje, nie umarł z głodu, czy coś. Oczywiście, że wolałaby towarzyszyć Ambroisowi w tym spacerze, jednak nie mogła zignorować istnienia Astarotha. Zwłaszcza, że ustalili, że poinformują go o tym, że jej chłopak wrócił dopiero jutro. On biedny nadal wierzył w to, że Roise dostarczy mu eliksiry. Może dobrze, że jeszcze nie wiedział. Nie miała pojęcia, jak zareaguje na to, co zamierzali z nim tutaj zrobić. Właściwie to nie było sensu się tym, jakoś szczególnie przejmować, bo zabezpieczyli piwnicę bardzo dokładnie. Nie było szansy na to, aby się stamtąd wydostał. Powoli naprawdę zaczynała wierzyć w to, że ten pomysł może się udać, że wszystko wypali, że już niedługo Roth będzie wolny od tego swojego nałogu.

Towarzyszyła jej dziwna nadzieja, że wszystko się ułoży. W końcu wszyscy byli bezpieczni, przynajmniej póki co tak jej się wydawało, rozesłała listy do swoich przyjaciół, zapewne niedługo na nie odpowiedzą, wtedy będzie miała co do tego pewność, ale nie opuszczała ją myśl, że jednak będzie dobrze, że wszystko się ułoży. Przynajmniej jak na razie. Gdzieś z tyłu głowy pozostawało to dziwne uczucie, które sugerowało jej, że nadejdzie moment, w którym będą musieli porozmawiać o tym, co się wydarzyło. Jakoś określić swoje zdanie, ustosunkować się do tego popisu Voldemorta i jego popleczników, nie wydawało jej się, aby mogli przejść wobec tego zupełnie obojętnie. Nie tym razem. W końcu zdecydował się spalić stolicę, to było nieco za dużo. Mogli tam umrzeć, mogła stać się im krzywda, a przecież oni również byli czystokrwiści, doskonale wiedzieli, gdzie jest ich miejsce w tym świecie, a ten pajac tego nie szanował. Nie podobało jej się to. Nie, żeby zamierzała się mieszać w jakieś śmieszne akcje, które i tak by nic nie dały, ale czuła, że mogłaby pokazać im, że wcale nie mają takiej władzy, jak im się wydaje. Otaczała się wspaniałymi czarownicami i czarownikami, którzy na pewno nie zgadzali się na takie postępowanie. Voldemort przekroczył granicę i trzeba było coś z tym zrobić, ktoś musiał się tym zająć.

Nim wyszła na zewnątrz znalazła się w piwnicy. Weszła na krótką chwilę do brata, któremu wręczyła worek z krwią, nie mogła przecież doprowadzić do tego, aby umarł z głodu. Nie odrzucało jej to wcale, zdawała sobie sprawę z tego, że taka już jest jego natura, musiała się z tym pogodzić, bo nie mieli raczej innego wyjścia. Najważniejsze było to, że nadal był z nimi, nie zginął tamtej nocy, kiedy nie popisała się swoimi łowczymi umiejętnościami. Gdy dobiegł pierwszy do wampira, ona była z tyłu, kiedy tamten postanowił odebrać mu życie. Uważała, że była mu to wszystko dłużna, musiała się nim interesować, pomagać mu odnaleźć się w świecie w tej nowej wersji. To był tylko i wyłącznie jej obowiązek, bo to ona go wtedy zawiodła. Dotrzymała mu towarzystwa przez dłuższą chwilę, a później w końcu znalazła się na zewnątrz.

Uderzyło w nią świeże powietrze, którym głęboko się zaciągnęła. Było całkiem rześkie, słońce chowało się za chmurami, nie była w stanie go dostrzec na niebie. Pogoda należała do całkiem przyjemnej, aczkolwiek zdecydowanie jesień zaczęła już się rozgaszczać, pozostawiając lato gdzieś z tyłu. Nie przeszkadzało jej to jakoś szczególnie, wiedziała, że będzie się to wiązało z krótszymi dniami, a więc mniejszą ilością pracy, jesienna pogoda nie sprzyjała polowaniom, zbliżał się ten sezon, który w większości spędzała w domu, no, nie licząc czasu, kiedy wyjeżdżała w dalekie podróże. Wiedziała, że w tym roku tego nie zrobi, bo znowu miało ją co trzymać na miejscu. Nieszczególnie rozpaczała z tego powodu, w końcu znowu wszystko było na swoim miejscu.

Doskonale wiedziała dokąd powinna zmierzać. Nie spieszyła się jednak jakoś szczególnie, mieli sporo czasu, aby nacieszyć się tym dniem, a ona sama chciała skorzystać z obecności na świeżym powietrzu. Wiedziała, że jej organizm może być nieco wymęczony po tamtej okropnej nocy, wydawało jej się, że nadal odczuwa jej skutki. Oddychała jakoś ciężej, a do tego ciągle czuła się zmęczona i ospała, co raczej jej się nie zdarzało. Szła przed siebie powoli, wiatr rozwiewał jej włosy, których dzisiaj wyjątkowo nie związała - nie było takiej potrzeby, nie szykowała się w końcu na żadne starcie. Mieli spędzić razem czas na plaży, wrócić do normalności, skorzystać z tego zwyczajnego dnia i nic nie miało im przeszkodzić.

Zatrzymała się na krótką chwilę tuż przy wejściu na dziką plażę. Obserwowała swojego ukochanego i psy, które biegały wokół niego. To był naprawdę kojący widok, zwłaszcza w takim otoczeniu. Kiedyś rozmawiali o tym, że będą mieć psy, jeszcze w Whitby, ale ich drogi się rozeszły. Mimo wszystko aktualnie miała dwa, a wreszcie i on znowu znajdował się przy niej. Może nie zrobili tego w ten sposób, w jaki planowali, ale w końcu to mieli. No, był jeszcze ten kot... który aktualnie zapewne spał zawinięty w kulkę w ich sypialni, jego nie było w planach, ale musiała przywyknąć też do tej różowej towarzyszki Ambroisa.

Zeszła na plażę, bardzo powoli, nie chcąc zwracać na siebie uwagi. Widziała, że Roise siedział na kocu. Miała nadzieję, że psy nie zwrócą na nią uwagi, chociaż trudno byłoby to obejść, bo przecież nikogo więcej tutaj nie było. Zajęte jednak były patykiem, co aktualnie było jej przewagą. Powoli, bardzo powoli, niemalże niezauważalnie zbliżała się do mężczyzny, po to, by w końcu znaleźć się tuż za nim i zakryć mu szybkim ruchem oczy.

- Nie zgadniesz kto. - Oczywiście, że na pewno nie domyślił się, kto go tutaj nawiedził, nie, żeby to nie było oczywiste.

Kiedy w końcu wszyscy znaleźli się w Exmoor poczuła w końcu spokój. Nie miała pewności, czy wszyscy jej przyjaciele byli bezpieczni, dlatego też wysłała kilka listów, jednak zniknęło już to napięcie i niepokój, który towarzyszył jej przez kilka ostatnich dni. Było jej lżej mając świadomość, że praktycznie wszyscy na których jej zależało byli tutaj, w jednym kawałku. Po tym, co się wydarzyło to wcale nie było tak oczywiste. Londyn spłonął, całe miasto pochłonęły pożary, a oni mieli tyle szczęścia, że praktycznie ich to nie dotknęło.

Nie miała szansy zobaczyć pogorzeliska, nie widziała jak wyglądało miasto po tej nocy, może to i lepiej, bo wolała zapamiętać stolicę jako tętniącą życiem, a nie przepełnioną śmiercią. Powinna wrócić do swojego mieszkania, wiedziała, że może nie spłonęło, ale i jego nie ominęły języki ognia. Miała sporo szczęścia z tym, że jeszcze stało, chociaż, czy na pewno stało, była tam stosunkowo wcześnie podczas tamtej nocy, to mogło się zmienić. Całkiem optymistycznie jednak nie zakładała takiego scenariusza, wierzyła, że jak coś będzie miała do czego wrócić. Tyle, że póki co wcale nie chciała tego robić. Dobrze było ochłonąć w miejscu takim, jak to, które znajdowało się z dala od centrum tamtych wydarzeń. Słyszała, że pożary nie objęły tylko Londynu, bo zahaczyły też o Dolinę, czy inne, mniejsze miejsca, w których czarodzieje się skupiali, jednak ominęły te mniej oczywiste miejsca. Powinni sprawdzić, co z Whitby, chociaż z tego, co udało jej się ustalić, nie obejmowało ono tego fragmentu, gdzie było niebezpiecznie.

To, że kupili właśnie tamten dom okazywało się być całkiem dobrym wyborem. Znajdował się na uboczu, rzadko kiedy czarodziejów wywiewało w tamte okolice, nie interesowały nikogo takie pustkowia. Nie, żeby ktoś powinien się skupiać właśnie na nich, na pewno nie byli celem ataków, bo przecież nie robili nic, co zwróciłoby na nich uwagę, raczej żyli według tych wszystkich czystokrwistych zasad, nie rzucali się w oczy, nie byli szczególnie kontrowersyjni, a i tak oberwali rykoszetem przez to, że ktoś był pierdolnięty i pragnął pieprzonej władzy. Nie podobało jej się to, nie akceptowała tego sposobu działania, nie zamierzała dłużej być bierna, chociaż tak właściwie też nie do końca miała pomysł, jak powinna odnaleźć się w tej sytuacji, jak oni powinni, bo nie mogła już teraz patrzeć tylko na to, co sama chciała zrobić. Wrócili do podejmowania wspólnych decyzji, wrócili do momentu, w którym tworzyli razem parę, co powodowało, że czekała ich rozmowa na ten temat. Miała świadomość, że nie będzie prosta, bo przecież już podczas tej pamiętnej nocy mieli szansę zauważyć swoje różne podejścia. Yaxleyówna nie umiała być zupełnie obojętna na krzywdę innych, nawet jeśli się starała to nie do końca jej to wychodziło. Obchodził ją los niewinnych ludzi, nie umiała do końca go ignorować. Zwłaszcza, gdy znajdowała się tak blisko nich, gdy tamci próbowali ich krzywdzić.

Nie umknęło jej oczywiście to, że nastroje się zmieniły, teraz i oni znajdowali się na celowniku jako członkowie rodzin czystokrwistych, zresztą mieli szansę doświadczyć tego podczas tamtej nocy, zarówno ona, jak i Roise zostali zaatakowani przez mugolaków, którzy chyba szukali winnych temu, co się działo. To też nie było zdrowe, czy jednak mogła mieć im to za złe? Nie do końca. Nic nie było jawne, społeczeństwo nie miało pojęcia, kto dokładnie był odpowiedzialny za te wydarzenia, a najłatwiej było je przypisać wszystkim członkom ich klasy społecznej. Obawiała się tego, że nastroje mogą być różne, że nie będzie jak dawniej. Tylko, co właściwie mogli z tym zrobić? Voldemort tego chciał, chciał skłócić ludzi ze sobą, i chyba mu to wychodziło. Wszystko dla przejęcia władzy. Wypadałoby poświęcić temu więcej czasu i jakoś spróbować odnaleźć swoje miejsce w tym popieprzonym świecie, bo już nie miało być normalnie. Przez lata mogli uważać, że są od tego z dala, jednak ostatnie wydarzenia pokazały, że na dłuższą metę nie ominie ich próba odnalezienia się w tej sytuacji.

Jasne, mogli spróbować przenieść się do Whitby, znowu zacząć układać w tamtym miejscu swoje życie, ale czy faktycznie było to dobrym wyborem? Czy na dłuższą metę nie będą go żałowali? Londyn był jej domem przez ostatnie lata i niekoniecznie chciała do opuszczać na dłużej. Nie do końca jeszcze wiedziała, co powinni zrobić, bo mieli przecież pod opieką jej brata, wampira z piekła rodem, który nie do końca radził sobie z sytuacją w której się znalazł, który nie pogodził się z tym, czym się stał i próbował jakoś zagłuszyć swój ból. Mieli bliskich, których powinni doglądać, ona nie była już tą dziewczyną, która mogła podejmować takie spontaniczne decyzje nie patrząc na innych, miała na sobie nieco więcej obowiązków niż wtedy, kiedy już raz wybrali to rozwiązanie.

Na pewno niedługo przerobią ten temat, nie ominie ich to, jednak chciała, żeby mieli chociaż jeden całkiem spokojny, przyjemny dzień. Tak naprawdę nie mieli do końca szansy odpowiednio nacieszyć się swoim, oficjalnym powrotem, bo przecież podjęli tę decyzję w ten dzień, gdy zaskoczył ich ogień. Niezły zbieg okoliczności, jakby rzeczywistość chciała im udowodnić, że zawsze ma jakieś kłody, które musi rzucić im pod nogi. Powinni do tego przywyknąć, nie mogło być zbyt prosto.

Wiatr całkiem przyjemnie muskał ją po twarzy, gdy znalazła się na plaży. Można już było wyczuć w powietrzu jesień, ale zupełnie jej to nie przeszkadzało, nawet ona miała swój urok. Natura wydawała się powoli wyciszać i szykować do zimowego snu, który miał nadejść. Powodowało to pozorny spokój, zresztą dzika plaża wydawała się być oderwana od tych wszystkich problemów życia doczesnego, które czekały na nich w mieście.

Widziała psy, które taplały się w wodzie, nie oszukiwała się wcale, wiedziała, że były zbyt zajęte tym, aby zauważyć jej obecność, wiedziała, że Roise był na tyle uważny, że na pewno ją wyczuł, ale nie dawał tego po sobie poznać. Pozwolił jej się zaskoczyć, przynajmniej pozornie.

- To była w ogóle jakaś tabliczka? - Rzuciła lekko, w końcu odrywając swoje dłonie od jego oczu. Nie mógł się spodziewać tutaj kogoś innego. Wszyscy goście rezydencji byli zajęci swoimi sprawami, a obszar należący do tego miejsca był zbyt duży, aby wpadali na siebie zupełnie przypadkowo. Mogli się mijać nie przeszkadzając sobie nawzajem, kiedy nie potrzebowali towarzystwa reszty tymczasowych domowników.

- Nie wydaje mi się, żeby psy były jakoś szczególnie zainteresowane moją obecnością. - Rzuciła jeszcze spoglądając na zwierzęta, które nadal zajmowały się sobą. Cóż, zdecydowanie nie były to psy zaczepno-obronne.

Przesunęła się zza pleców mężczyzny i usiadła tuż obok niego. Odwróciła twarz, aby przyjrzeć mu się dokładniej. Na jej twarzy malował się spokój, chociaż może nie powinien, ale naprawdę czuła, że wreszcie, wszystko jest na miejscu. - Dobrze, że już tutaj jesteś. - Nie musiała tego mówić, ale chciała, żeby to ponownie usłyszał.

Przebywanie na zewnątrz zawsze wzbudzało w niej przyjemne emocje. Uwielbiała to, bliskość natury, wiatr we włosach, promienie słońca, które padały na jej policzki. Wtedy zawsze wszystko wydawało się takie proste. Tak było też teraz. W oddali pozostawał świat, rzeczywistość, która nie była szczególnie kolorowa. Dobrze było się od tego oderwać na chwilę, zupełnie przestać przejmować tym, co się wydarzyło, a skupić na tym krótkim, miłym momencie.

Było inaczej niż kilka dni temu, mimo, że przyszłość wiązała się z pewną niepewnością, bo nie do końca wiedzieli, jak będą wyglądały kolejne miesiące po tym, co się wydarzyło. Świadomość tego, że nie będzie musiała odnajdywać się w tej przyszłości sama była mocno budująca. Być może coś stracili, coś się zmieniło, w ich przypadku jednak to również wiązało się z powrotem do siebie. Wybrali sobie na to idealny moment... ale czy właściwie jakiś inny mógłby być lepszy? Ostatnio nie można było być pewnym niczego, co chwila dochodziły słuchy o kolejnych atakach, anomaliach, czy innym podobnych rzeczach, więc może powinni po prostu przywyknąć do tego, że tak jest, że to się nie zmieni zbyt szybko.

Dzień był spokojny, szarość która okrywała okolicę wzbudzała spokój, jakby nic nie mogło go zakłócić. Piasek, morze i delikatny wiatr, który był nieodłączną częścią nadmorskiego krajobrazu. Naprawdę wydawało się, że znajdują się w idyllicznym miejscu, z dala od wszystkich problemów.

Pojawiła się o czasie, właściwie to nawet jakoś dokładnie go nie mierzyła, ale wiedziała, że tak, czy siak zjawi się w porę. Tutaj dzień płynął powoli. Nie trzeba było się nigdzie spieszyć, było raczej leniwie, to naprawdę miła odmiana po tym, co działo się w Londynie. Mogli złapać oddech, odprężyć się chociaż trochę, oderwać od codzienności. Nie miała pojęcia, czy faktycznie zostaną tutaj tydzień, czy dłużej. Nie wiedziała ile zajmie im doprowadzenie Astarotha do porządku, ale nie miała zamiaru nadużywać gościnności ciotki Ursuli. Wiedziała, że raczej mało kto chciałby mieć pod swoim dachem młodego wampira, bo to mogło wiązać się z nie do końca przewidzianymi kłopotami. Póki co, jej brat zachowywał się dość przyzwoicie, pewnie przez to, że jeszcze nie zdawał sobie sprawy z tego, że był to jego turnus odwykowy. Jakoś jednak przetrawi jego gniew, w końcu zrozumie, że robili to dla jego dobra.

- Nie wydaje mi się, żeby była tutaj potrzebna. - Zresztą nie mijała żadnej tabliczki po drodze, pewnie by zwróciła na nią uwagę. Ciotka Ula na pewno zadbała o to, aby okolica była otoczona różnymi zaklęciami, które miały odstraszać nieproszonych gości, należała do tych przezornych osób, które pilnowały wszystkich szczegółów. Żaden zbłąkany mugol nie powinien się tutaj znaleźć i dobrze, to miejsce kojarzyło się jej bowiem z bezpieczną przystanią.

- Najwyraźniej za dobrze się ze sobą bawią. - Była zadowolona, że przyniosła wtedy do domu Cukra, bo zdecydowanie teraz Pierdoła wymagała mniej uwagi. Miały siebie wzajemnie, dzięki czemu się nie nudziły. Nie musiała martwić się o to, że zdemolują jej mieszkanie, kiedy zostawały same.

Yaxleyówna niby potrafiła zajmować się zwierzętami, może nieszczególnie skomplikowanymi, radziła sobie z koniami, ptakami, czy psami, umiała je ułożyć tak, żeby znały swoje miejsce i wiedziały do czego są stworzone. Jeśli chodzi jednak o te dwa psy, które aktualnie bawiły się w wodzie, cóż miała do nich lekką rękę, nieszczególnie zależało jej, aby były czymś więcej niż pupilami, które leżały z nią na kanapie. Pierdoła niby powinien bez problemu odnaleźć się przy polowaniach, ale odkąd miała Cukra to trochę mniej przywiązywała do tego wagę.

Poczuła jego wzrok na swoim ciele, nie dało się zignorować tego spojrzenia, nie skomentowała tego jednak, po to miał oczy, żeby patrzeć prawda? Dobrze, że ciągle doceniał jej wdzięki, mimo tylu lat, które razem spędzili.

- W końcu wszystko jest we właściwym miejscu. - Powiedziała jeszcze cicho, korzystając z wyciągniętego ramienia, od razu bowiem wtuliła się w Roisa. Nareszcie znowu znajdowali się razem, nie chodziło tylko o Exmoor, raczej miała na myśli to, że wreszcie wszystko zaczęło się układać, nawet jeśli świat znowu stawał na głowie. To nie było istotne, nie kiedy oni do siebie wrócili, nigdzie się nie wybierali, mieli być znowu swoim oparciem.

- To miłe, mamy dużo alkoholu? - To była chyba część wyprawki, która najbardziej ją interesowała. Nie umknęło jej bowiem to, że Roise zamierzał się nawalić, oczywiście miała zamiar mu w tym towarzyszyć. W końcu mogli przestać przejmować się tym, co się wydarzyło, odetchnąć, odpocząć. Może i znajdowała się tutaj nieco dłużej, ale wcześniej raczej zachowała czujność, nie mogła pozwolić sobie na coś podobnego, dopóki nie miała pewności, że wszyscy nie będą bezpieczni. Teraz, już nic ich przed tym nie powstrzymywało.

Geraldine mimo wszystko wolała góry, do morza miała pewien sentyment spowodowany przez to, że sporo czasu spędzili z Greengrassem właśnie w nadmorskich okolicach. Większość dzieciństwa jednak znajdowała się w górach, to one od zawsze były jej ulubionym miejscem, tam uczyła się polować, tam też poznawała pozostałe tajniki bycia łowczynią. Sporą część życia przebywała w miejscach blisko natury, lubiła te dzikie okolice, które nie były do końca eksplorowane przez ludzi. Można było poczuć tam prawdziwy spokój, wyrwać się na dłuższą chwilę od szarej codzienności, przestać przejmować się tym, co działo się wokół, co najważniejsze, nikt tego nie naruszał. Nikt nie pojawiał się znienacka, aby niszczyć te krótkie chwile z dala od świata pełnego ludzi pędzących do nikąd.

- Nie dziwię się mu, pewnie zareagowałabym na nią tak samo, ma coś w tym spojrzeniu, co powoduje, że nie jesteś w stanie się jej postawić. - Na pewno Ambroise wiedział o co jej chodzi. Ursula potrafiła wzbudzić poczucie winy samym wzrokiem, nie musiała nic mówić, reagować, wystarczyło, że była, nic więcej. W sumie zabawne, że mimo to, oni wszyscy nadal się tutaj pojawiali, nadal słuchali tej kobiety, miała na nich ona całkiem spory wpływ, chociaż przecież nie była ich rodziną. Może przez to, że stworzyła im to miejsce, przypominające dom, wzięła ich pod swoje skrzydła, zaopiekowała się nimi tak, jak umiała, zapewne to było przyczyną. Trochę podziwiała ją za to, że potrafiła wzbudzić w ludziach tak wiele emocji samym spojrzeniem, mało kto potrafił działać w podobny sposób. Nie musiała nic mówić, udzielać reprymend, wystarczyło, że zatrzymała na dłużej spojrzenie, a winny już wiedział, co zrobił nieodpowiednio. To na pewno było bardzo ciekawą umiejętnością.

- Podejrzewam, że podzielili się tą historią, pewnie dalej krąży wśród kolejnych pokoleń jako miejska legenda, ale to dobrze, dzięki temu to miejsce jest bezpieczne, nikt go nie nawiedza. - Cokolwiek zrobiła Ursula, cokolwiek im powiedziała na pewno nie wydarzyło się to bez przyczyny. Dbała o swoją, o ich prywatność, nie dopuszczała, aby kręcił się tutaj ktoś niepowołany, dzięki temu nie musieli się przejmować tym, że mugole będą im przeszkadzać w spędzaniu wolnego czasu. Miejsca jak to mogły bowiem wzbudzić ich ciekawość. Rezydencja była przecież spora, przynależało do niej sporo terenu, na pewno kogoś interesowało to, co znajdowało się w środku, za jej murami. Sama gdy była młoda uwielbiała wkradać się do podobnych miejsc, szukać niewiadomo czego, a tak właściwie to zaspokajać po prostu swoją ciekawość.

- Czyli tabliczki są zupełnie niepotrzebne. - Nie, żeby ją to jakoś szczególnie dziwiło, że ciotka potrafi sobie radzić bez niech. Miała w sobie coś takiego, co powodowało szacunek i nie wątpiła w to, że umiała go wzbudzić w każdym, przed kim tylko się pojawiała. Niewiele było tak dostojnych osób, które potrafiłyby jej w tym dorównać.

Całkiem przyjemnie jej się siedziało wsuniętej pod jego ramię. W końcu było to w ten właściwy sposób, jasne, niby ostatnio  spędzili wspólnie tydzień w Whitby, jednak jeszcze wtedy nic nie było jasne, dopiero próbowali sobie ułożyć swój własny świat i było to pełne ich wzlotów i upadków. Chyba nigdy jeszcze nie wyciągnęli sobie tylu rzeczy z przeszłości, nie poruszyli, aż tylu tematów, ale może dzięki temu, tak właściwie to na pewno dzięki temu udało im się w końcu to wszystko ułożyć. Teraz mogli wrócić do tych spokojnych, przyjemnych popołudni spędzonych na plaży.

Nie pogardziła alkoholem, nie zamierzała na siłę nadrabiać tych kilku kolejek, w których mu nie towarzyszyła, jasne, mieli się nawalić, właściwie to Roise miał się nawalić, ale ona miała mu w tym tylko towarzyszyć. Zresztą zdawała sobie sprawę z tego, że potrafił wlać w siebie dużo więcej niż ona. Miał zdecydowanie większą tolerancję na używki, mimo, że Yaxleyówna była w tym przypadku prawdziwą córką swojego ojca i naprawdę nie wypadała najgorzej, jednak znajdowały się wyjątki z którymi nie była w stanie sobie poradzić, należał do nich między innymi Greengrass.

- Ciekawe, że nikogo nie zachęciły te dźwięki do wybrania się za Tobą. - Na pewno w domu znalazłoby się więcej amatorów trunków wysokoprocentowych, co do tego nie miała najmniejszych wątpliwości, jakoś jednak tak się stało, że nikt nie wylazł ze swej nory, nie poczuł się wywołany. W sumie pewnie wszyscy powoli próbowali jakoś odnaleźć się w tej rzeczywistości, nie dziwiło jej to nawet wcale, sporo się ostatnio wydarzyło i na każdego z obecnych miało to mniejszy, albo większy wpływ. Nie było osób, których te sprawy by nie dotyczyły.

Zauważyła ręcznik, który wyciągnął z kosza. Cóż, skrzaty chyba sugerowały im czym jeszcze mogli się zająć. To wcale nie było takie głupie, temperatura powietrza pewnie była podobna do tej morza, a wtedy najprzyjemniej było się nieco pomoczyć. W sumie byli jeszcze na tyle trzeźwi, że faktycznie mogli pomyśleć o takiej drobnej przyjemności. Pożegnać się z latem, poprzez tę ostatnią kąpiel, chociaż nie sądziła, że będzie ona ostatnia, nie jeśli mieli tutaj spędzić jeszcze tydzień. Bliska obecność morza prosiła się o to, aby korzystać z tego, że się tutaj znajduje.

- Myślisz o tym samym co ja? - Odwróciła głowę w stronę swojego chłopaka, aby spróbować wyczytać cokolwiek z jego twarzy. Znała go na tyle, żeby wiedzieć, że faktycznie rozważali to samo. Właściwie nic ich przed tym nie powstrzymywało, więc to nie był wcale taki głupi pomysł.

- Jeśli tak, to musimy to zrobić nim spełnisz resztę swoich planów na ten dzień. - Niby wiedziała, że Ambroise miał głowę na karku, nie ryzykowałby aktualnie taplaniem się w morzu najebanym w trzy dupy, ale wolała go uprzedzić, że nie zaakceptuje takiej opcji. Szczególnie, że pamiętała te jego opowieści o tym, co robili, kiedy byli młodzi i głupi, kto wie, czy nie poczułby jakiegoś zewu przeszłości, który zachęcałby go do powtarzania tych nie do końca przemyślanych czynności. Jeśli mieli zamiar wskoczyć do morza, to musiało się wydarzyć zaraz, póki alkohol do końca nie otumanił ich myśli.

To było całkiem jasne, nie musiała o to pytać, dostrzegła to po jego wyrazie twarzy. Wiedziała, co zamierza. Powinna przewidzieć też to, że nie będzie zwlekał, tylko urządzi sobie z tego kolejny wyścig. Zdarzało im się to robić, lubili rywalizację, lubili rzucać sobie wyzwania.

Zawiesiła wzrok na moment na ręczniku i przegapiła chwilę, w której ten się poderwał, więc miała lekkie opóźnienie w stosunku do niego. Roise bowiem nie powiedział w głos, że o to mu chodzi, tylko po prostu podniósł się i zaczął się rozbierać. Nie było to szczególnie fair, ale oni nigdy nie grali fair, prawda? Nie kiedy chodziło o takie durne rzeczy, jak wyścig kto dopłynie gdzieś szybciej.

Oczywiście, że w jej przypadku sprawa była nieco bardziej skomplikowana, bo miała na stopach swoje ulubione, wysokie, sznurowane ciasno buty, do tego te skórzane spodnie, które były jej stałym elementem garderoby. Kiedy on więc dość szybko pozbywał się kolejnych warstw ubrań, Yaxleyówna powoli rozsznurowywała sznurówki swoich butów. Znaczy chciała to zrobić szybko, ale nie oszukujmy się, to wcale nie było takie proste. Skupiła się aktualnie na tych nieszczęsnych butach. Zrobiła się nerwowa, bo uwielbiała wygrywać, a wiedziała, że na starcie straci przewagę, cóż - będzie musiała nadrobić ją w wodzie. Na szczęście sporą część wakacji spędziła pływając, była aktualnie w wybitnej formie fizycznej, co do tego nie miała najmniejszych wątpliwości, tyle, że mogło okazać się, że to nie wystarczy przez to, co na siebie dzisiaj założyła. Mogła wybrać sukienkę, oczywiście, że mogła to zrobić, tyle, że jednak nadal bardzo rzadko kiedy w nich chodziła, to nie był jej pierwszy wybór. W końcu udało jej się rozsznurować oba buty, podniosła się wtedy na nogi i zrzuciła każdy z nich po kolei, najpierw jeden, później drugi. Nie odpowiedziała Ambroisowi na to, co rzucił w eter, po prostu zaczęła rozbierać się dalej, co oznaczało, że przyjęła wyzwanie. Nie było czasu na mówienie. Musiała się skupić, aby pozbyć się reszty garderoby w miarę szybko - wiedziała, że jest w tyle, bo poleciały w jej kierunku w powietrzu jego gacie, co było potwierdzeniem, że on za kilka sekund znajdzie się w wodzie.

Nie zastanawiała się nad tym, czy woda była ciepła, to nigdy nie było problemem. Nie należała do osób, którym przeszkadzała niska temperatura, zresztą zdarzało się im robić podobne rzeczy w momentach, gdy temperatura i morza i otoczenia była niższa, to nie była pierwsza taka chwila.

Zaczęła zsuwać z siebie te cholerne, skórzane spodnie. Okazało się to nie być wcale takie trudne jak zakładała, cóż, miała lata doświadczenia w podobnych sytuacjach, pośpiech nie spowodował, że wywróciła się na piasek, zamiast tego, całkiem zgrabnie się ich pozbyła, zajęło jej to mniej czasu niż zakładała. Mogła się więc odszczekać. - Wystarczy trochę wprawy Roise, to że Ty nie radzisz sobie z tymi spodniami, nie oznacza, że ja też. - Krzyknęła jeszcze, w końcu rzucając spodnie na koc. Mogła przejść do reszty, która była już zdecydowanie mniej skomplikowana. Rozpięła ledwie jeden guzik koszuli, a następnie zdjęła ją przez głowę. Mogła ruszyć w stronę morza, bielizny zamierzała się bowiem pozbyć biegnąć. To nie było nic skomplikowanego, szczególnie dla osoby, która była tak skoordynowana jak ona.

Spojrzała jeszcze przed siebie, aby zobaczyć, czy została bardzo w tyle. Ambroise już wskakiwał do wody, ona miała do niej jeszcze trochę, ale nie sądziła, że nie będzie w stanie tego nadrobić. Grunt, to nastawić się pozytywnie, prawda? Lubiła wygrywać, kto nie lubił? Chyba nie znała takiej osoby.

Tuż przed brzegiem zrzuciła z siebie ostatnie części ubrań, a później wbiegła do morza, które okazało się być dużo bardziej zimne niż założyła. Na szczęście po prostu do niego wbiegła, nie było więc po co zastanawiać się czy to był dobry pomysł, bo już zdążyła cała się zamoczyć, za chwilę na pewno przyzwyczai się do tej temperatury.

Zanurzyła się i zaczęła płynąć w kierunku tej małej wysepki, na której znajdował się krzak. Była skupiona na tym, aby płynąć jak najszybciej, oddychała powoli. Co chwila unosiła się nad wodę, aby złapać oddech, a później zanurzała się znowu w wodzie. Nie spoglądała na swojego przeciwnika, nie sprawdzała, jak daleko w tyle została. Aktualnie była skoncentrowana tylko i wyłącznie na tym, co robiła sama. Wiedziała, że w ten sposób łatwiej będzie jej zrealizować swój cel.

Żałowała jedynie tego, że nie związała włosów, bo nieco przeszkadzało jej to, że były rozplątane, postanowiła więc na moment się zatrzymać i ściągnąć z nadgarstka gumkę do włosów, wiedziała, że na dłuższą metę może ją to wkurwiać, wolała więc poświęcić tę minutę na to, żeby przestało ją to wkurwiać. Później ruszyła dalej, płynęła, jak najszybciej potrafiła, a umiała pływać naprawdę sprawnie, więc nie było to nic szczególnego.