Noc chyliła się ku końcowi, ale należało jeszcze coś zrobić. Coś, co spowoduje, że ta noc zostanie zapamiętana na zawsze. Nie miało znaczenia w jaki sposób - pozytywny czy negatywny. Chodziło tylko o to, aby odcisnąć piętno na społeczeństwie. Aby zaznaczyć, że Ministerstwo nie jest zdolne do ochrony wszystkich. Że tylko Czarny Pan, o zgrozo, jest w stanie zapewnić bezpieczeństwo czarodziejom czystej krwi.

Ponownie jednak znalazł się w towarzystwie Anthony'ego, który również był znany pod pseudonimem Lynx. Stali w ruinach jakiegoś domostwa, przyglądając się okolicy. Polowali. Szukali ofiary. To była dopiero zbieżność ksywek i tego, co mieli za chwilę zrobić. Sęp i Ryś w akcji, czekający, aż zjawi się ktoś, kto podpasuje ich gustowi. Ktoś, kto zostanie wytypowany do utraty pamięci albo do utraty swojego żywota, o ile nie uda się poprawnie przeprowadzić hipnozy. Nie należało jednak rzucać słów na wiatr, wszak młodszy Borgin był bardzo utalentowanym czarodziejem i należało w niego wierzyć.

- Lynx, spójrz - wskazał otwartą dłonią w kierunku kobiety, która próbowała coś wyciągnąć z ruiny jakiegoś sklepu. Prawdopodobnie poszukiwała czegoś, co należało kiedyś do niej, a może bawiła się w szabrownictwo? Tego nie wiedział ale czy miało to jakiekolwiek znaczenie? Nie. Dla Stanleya nie, ponieważ mieli zrobić swoje i tyle.

Vulturis podszedł krok bliżej, aby móc się przyjrzeć odrobinę lepiej. Wygląda na samotną kobietę, która była pozostawiona na pastwę losu. Gdzie byli funkcjonariusze, którzy mieli służyć i ochronić? Gdzie były te stada psów Harper, kiedy były potrzebne? Nigdzie. Oni potrafili tylko łapać tych, których mieli na wyciągnięcie ręki. Bezużyteczni.

- Zrobimy tak. Podejdziemy do pani i spróbujesz jej usunąć pamięć za pomocą swoich sztuczek-magiczek... - przedstawiał powoli plan Anthony'emu - Wiesz... Hipnoza, te sprawy. Masz jedną próbę. Zawiedziesz, a dostanie avadą - wyjaśnił - Nie mamy miejsca na błędy - dodał, a następnie dobył własnej różdżki, aby był w gotowości do działania. Stanley wierzył, że Lynx da radę, wszak w Szkocji poszło mu całkiem nieźle, więc liczył tym razem na to samo.

- Nawet się nie witaj. Od razu przechodź do działania - polecił, mając w głowie to, co zrobił Rodolphus przed atakiem na funkcjonariusza. Na szczęście młodszy Borgin miał chyba więcej wody w swojej głowie, więc nie miałby tak wspaniałych pomysłów co Vipera.

Z niedowierzaniem słuchał słów Anthony'ego, które odnosiły się do koloru włosów ich dzisiejszej ofiary. Nie miało znaczenia czy była brunetką, blondynką czy chociażby ruda. Vulturisa to nie obchodziło w ogóle. Mieli swoje zadania, rozkazy i należało się ich trzymać. Byli żołnierzami, który mieli zrobić swoje, złożyć raport, a następnie się rozejść do swoich domostw, aby oczekiwać na kolejne sprawunki od swoich przełożonych.

Lynx prosił się o ojcowskiego kuksańca za swoje słowa. Za to jego podejście do całej sprawy. Co on w ogóle robił w ich szeregach z takim podejściem? Gdzie oddanie sprawie? Gdzie wiara w te wszystkie ideały, które nimi rządziły? Te same ideały, które się zacierały, a w ich miejsce wchodził czysty terroryzm w pełnej krasie.

Niestety kara musiała poczekać, a młodszy Borgin miał szansę na uratowanie żywota tejże panienki. Skoro był taki chętny, Stanley chciał dać mu szansę. Jednak nieudana próba musiała się skończyć jednym - śmiercią, bądź obłędem, który miał ją wykończyć. Zniszczyć. Zakończyć jej marny żywot.

Nie mniej jednak, Vulturis, obserwował. Nie wtrącał się póki co. Oddał robotę w ręce swojego brata. Wierzył w niego. Chciał wierzyć, że podoła.

Kobieta wydawała się zaskoczona widokiem Śmierciożercy za swoimi plecami. Nie wiedziała co miała zrobić, a słowa Anthony'ego, wcale jej nie uspokoiły, a raczej zaniepokoiły. Zestresowały. Sprawiły, że niemal od razu zaczęła się rozglądać za kryjówką, która mogłaby pozwolić jej przetrwać to wszystko.

Widząc to wszystko, musiał zareagować. Szybkim krokiem podążył w ich kierunku, a w międzyczasie wyciągnął swoją różdżkę, którą od razu skierował w kierunku ich ofiary. Nie może nam zwiać Przekonywał sam siebie w swoich myślach.

- Crucio! - wykrzyczał, próbując cisnąć zaklęciem w kierunku kobiety, która miotała przed jego oczami. Potrzebowali jednego, dobrego zaklęcia, a ich ofiara znalazłaby się w konwulsjach na ziemi. Tego właśnie potrzebowali.

Mimo iż Stanley uważał się za całkiem dobrego czarodzieja, a zwłaszcza takiego, który biegle posługiwał się czarną magią, tym razem było to za mało. Czar był na tyle słaby, że nie stało się dosłownie nic. Kobieta nie znalazła się w konwulsjach. Nie cierpiała. Zapewne musiała być zdziwiona, tak jak zdziwiony był Borgin na to wszystko. To musiała być jej szczęśliwy dzień. Vulturis zamierzał puścić ją wolno w takim obrocie spraw.

Stanley nie wierzył w to wszystko. Dlaczego zawiodła go jego jedyna sprawdzona broń? Nic z tego nie rozumiał. Lynx chciał uchronić tę kobietę i sprawił, aby czar Borgina się nie udał? Nie, to nie mogło być to.

- Los się dzisiaj do ciebie uśmiechnął - niemalże wysyczał w złości spod maski, dając kobiecie prostą drogą do ucieczki. Nie miał zamiaru jej powstrzymywać skoro magia płatała im figle. Może byli już przemęczeni tego wieczora i dlatego im sie nie udało? Tylko Merlin mógł to wiedzieć.

Vulturis przyglądał się kuzynowi przez kilka chwil jakby chciał upewnić się, że ten nie maczał palców w ich porażce. Nie chciał wierzyć, że tak mogło się stać, więc szybko pokręcił głową, aby wyzbyć się tych myśli zanim będzie za późno. To nie mógł być on. Nie Anthony. Każdy ale nie on Bronił go w swojej głowie.

Ich niedoszła ofiara nie miała zresztą zamiaru czekać na dogodniejszy moment. Kiedy tylko Stanley się ocknął, zauważył, że kobiety już nie było, a w okolicy dało się usłyszeć tylko jej kroki, które z każdą sekundą sugerowały, że oddalała się na bezpieczną odległość.

- Zwijamy się - syknął z pewną dozą złości w głosie, co oczywiście mógł zauważyć młody Borgin, a następnie zawinął się na pięcie i czym prędzej zniknął między budynkami. Czas ich naglił.