Prudence uważnie rozglądała się wokół, kiedy znaleźli się w miasteczku. Starała się zarejestrować jak najwięcej szczegółów, bo nie była tutaj nigdy wcześniej. Chciała zapamiętać miejsca, które mijali, kto bowiem wiedział, ile faktycznie czasu przyjdzie jej spędzić w okolicy, a nuż przyda się jej do czegoś wiedza o tym, gdzie i co można znaleźć. Nie było sensu z byle pierdołą teleportować się do Londynu, szczególnie, że aktualnie miejsce, które jeszcze niedawno nazywała domem stało się zupełnie obce, nie przypominało tego, gdzie spędziła niemalże całe życie. Ktoś bowiem postanowił je zniszczyć, i prawie mu się to udało.

Bletchley przez całe życie skrupulatnie obserwowała swoje otoczenie, starannie składała w pamięci to, co mówili i robili inni, starała się dostosować. Próbowała ich naśladować, upodobniać się, ale nigdy jej się to do końca nie udawało. Prue wiedziała, że wypadało lubić lato, nie znosić jesieni, ale jakoś tak, bez względu na wszystko oddychała z ulgą za każdym razem, kiedy przychodził wrzesień. Kiedy dni stawały się krótsze, noce chłodniejsze, liście zaczynały mienić się tysiącem barw. Jesień przynosiła spokój, melancholię, odpoczynek po bardzo intensywnych miesiącach. Nie trzeba było na siłę próbować wychodzić do ludzi, można było zaszywać się w swoich mieszkaniach bez wyrzutów sumienia, albo odwiedzać miejsca, jak to, przed którym właśnie się znaleźli. Wyglądało jakby miało za sobą swoje lata świetności, ale może właśnie to był jego urok. Zapewne przetrwało wiele podobnych miesięcy, czy tygodni, nadal stało i zachęcało do odwiedzenia go. Takie kawiarenki na pewno były miejscem, w których zaczynało się wiele historii, mogły sporo opowiedzieć o ludziach, którzy kiedyś w nich bywali, miały swój klimat. Była ciekawa, co zastaną w środku.

Gdy przeszła przez drzwi uderzył w nią zapach cynamonu, kawy, właściwie niczego innego nie powinna się spodziewać po podobnym miejscu. Kojarzył jej się z jesienią, pasował do tej aury, która panowała na zewnątrz. Odetchnęła głęboko, chcąc zapamiętać ten zapach, różnił się od tego na zewnątrz, gdzie zdecydowanie przeważała specyficzna woń wiatru wymieszanego z morzem i piaskiem. Nadmorskie miejscowości zawsze się nim charakteryzowały.

Sezon, który przyciągał do takich miejsc ludzi już się kończył, nie było więc nic dziwnego w tym, że niezbyt wiele osób znajdowało się w środku. Jesienią zostawali w nich zazwyczaj lokalni mieszkańcy, przez co uliczki wydawały się być niemalże opuszczone, tak samo było z tą kawiarenką.

Dostrzegła ten gest, który wskazywał, gdzie powinna się udać. Benjy znał to miejsce, bez słowa więc ruszyła w tamtym kierunku. Schody były wąskie, w jej przypadku jednak nie było to problemem, powoli, aby się nie potknąć pokonywała stopień za stopniem, aż w końcu znalazła się na antresoli. Otaksowała wzrokiem pomieszczenie, zwróciła uwagę na balkon, zawiesiła nawet na nim na chwilę wzrok. Musiał być z niego piękny widok na morze, kiedy pogoda nieco bardziej dopisywała, aktualnie bowiem nie dało się dostrzec zbyt wiele, poza chmurami, które zawisły na niebie. Zbyt szybko pewnie nie będzie można dostrzec niczego więcej, bowiem zaczynał się sezon na niepogodę.

Siedziała po drugiej stronie stołu, wzrok jakoś tak mimowolnie, odruchowo zawiesiła na oknie, wpatrując się w krople deszczu, które powoli się na niej pojawiały. Nie było to jakieś ogromne oberwanie chmury, raczej jeszcze jeden z tych przyjemnych, pierwszych deszczów zwiastujących początek jesieni. Niedługo pewnie się to zmieni, a wszystkie dni zaczną być szare i ponure. Kiedy była młodsza potrafiła godzinami wpatrywać się w podobny widok, obstawiając to, która z kropel jako pierwsza znajdzie się na dole szyby. Ignorowała wszystko to, co działo się za oknem.

Z tego krótkiego zawieszenia wyrwał ją dźwięk gotującej się wody, a właściwie to świst czajnika, który świadczył o tym, że czas było już go zdjąć z palnika. Wtedy przeniosła wzrok na swojego towarzysza, który siedział na przeciwko niej. Nie mówił nic, tak jak i ona, pozwalał aby ta chwila trwała. Nie ciążyło im milczenie, raczej przynosiło spokój. Ta cisza wydawała się być miękka i oswojona. Nie trzeba było w niej nic udowadniać, niczego dopowiadać.

Intensywny zapach kawy rozprzestrzenił się po wnętrzu, kiedy kelnerka wniosła na antresolę tacę z zamówieniem. Bletchley skinęła jej jedynie głową, czekając aż odstawi wszystko na stole, nie do końca chyba chciała przerywać ciszę. Wpatrywała się w precyzyjne ruchy kobiety, zdecydowanie wiedziała, co robi.

W końcu sięgnęła spokojnym ruchem po filiżankę, ujęła ją w obie dłonie i przysunęła do swoich ust, upijając niewielki łyk. Przyjemne ciepło zaczęło rozchodzić się po jej ciele. Chyba tego właśnie potrzebowała, szczególnie po tym alkoholu, który rano w siebie wlała, była nieco zmęczona tym dniem, jednak nie było to nieprzyjemnym uczuciem.

Nie wydawało jej się, aby w tej chwili mogło ją spotkać coś lepszego, była we właściwym miejscu, z właściwą osobą, chociaż nie miała pojęcia, co to oznaczało. Wiedziała, że w tym momencie nie trzeba było mówić nic. Wystarczyło to, że po prostu tutaj byli, razem.

Trafili tu chyba w idealnym momencie. Krople deszczu zaczynały coraz szybciej opadać na granitowy parapet. Chmury okryły niebo, przez co zrobiło się trochę ciemniej. Nadmorskie miejscowości miały to do siebie, że pogoda potrafiła zmienić się tutaj w przeciągu krótkiej chwili. Taki już był urok tych okolic, nigdy nie wiadomo, czego właściwie się można spodziewać. Wszystko mogło diametralnie się zmienić w ledwie kilkanaście minut.

W kawiarni było całkiem przytulnie, chociaż nie dało się nie zauważyć w przedmiotach, które się tutaj znajdowały upływu czasu, ale może właśnie dzięki temu można było się tu poczuć dość niezobowiązująco. Nie było w tym żadnego przepychu, który charakteryzował większość podobnych miejsc w Londynie, gdzie właściciele próbowali prześcigać się w coraz bardziej oryginalnych pomysłach, aby przyciągnąć jak najwięcej klientów. Tutaj panował wyjątkowy spokój. Mogło się wydawać, że kawiarnia jest nieco oderwana od rzeczywistości, a czas w niej się zatrzymał, albo chociaż płynął wolniej.

Cisza nie była ciężarem, nie w tym przypadku. Czasem sama obecność wystarczała do tego, żeby poczuć się dobrze w czyimś towarzystwie. Kiedyś nie mogli przestać obrzucać się nie do końca wyszukanymi komentarzami, ale to mieli już za sobą. Było inaczej, lepiej, zwłaszcza, gdy okazało się, że jest między nimi dość spora nić porozumienia.

Bletchley wpatrywała się w szybę, wydawała się jej ona w tej chwili bardzo interesująca. Starała się nie myśleć zbyt wiele, nie pozwalać sobie wracać do standardowych dla siebie zachowań, bo w końcu miała sobie pozwolić na nieco luzu, którego zazwyczaj jej brakowało. Wbrew pozorom nie było w tym nic trudnego, okazało się, że wychodzenie poza pewne ramy wcale nie jest takie trudne, wystarczyło do tego tylko odpowiednie towarzystwo.

Poczuła na sobie spojrzenie mężczyzny, co spowodowało, że przeniosła wzrok z szyby na niego. Dostrzegła w jego wzroku cos charakterystycznego, ten błysk w oku, który mógł zwiastować, że właśnie wpadł na jakiś pomysł. Uniosła brwi, czekając na to, aż się nim z nią podzieli, nie wiedziała, czego się może spodziewać, bo w przypadku Benjy'ego to mogło być właściwie wszystko. Nadal pozostawał dla niej pełen tajemnic, nie do końca jeszcze potrafiła rozszyfrować, co dzieje się w jego głowie, ale może właśnie to było w tym najlepsze.

Wpatrywała się w niego dłuższą chwilę, nie mrugnęła przy tym ani razu, jej źrenice były rozszerzone, bo w pomieszczeniu było dosyć ciemno, przynajmniej w tym rogu, w którym siedzieli, ich jedynym źródłem światła była ta lampa, która znajdowała się niedaleko. Obserwowała jego ruchy, całkiem szybko dotarło do niej, co właśnie jej zaproponował. Nie padły żadne słowa, wystarczyły gesty, nie musiał jej też jakoś specjalnie do tego namawiać. Przysunęła swoją filiżankę w stronę mężczyzny, kawa z wkładką powinna ich jeszcze bardziej rozgrzać, chociaż właściwie nie było jej wcale zimno, jednak wydawało się to być rozsądnym argumentem na tym, aby pozwolić sobie na dalsze raczenie się alkoholem. Nie, żeby potrzebowała jakiegoś solidnego uzasadnienia... ale dobrze było je mieć w zanadrzu.

Zapach napoju nieco się zmienił, kiedy ponownie po niego sięgnęła, wtedy, gdy mężczyzna zdążył już dolać do niego zawartości swojej piersiówki. Przymknęła oczy, chcąc skupić się na tych najbardziej wyczuwalnych aromatach. Nie było to wcale takie proste, bo mimo wszystko zapach kawy przebijał się najbardziej. Postanowiła więc upić kolejny, niewielki łyk, aby sprawdzić, co znajdowało się w jego piersiówce. Smak nie zmienił się jakoś szczególnie, dało się odnaleźć w tym dymną nutę, która mogła sugerować, że była to whisky, może nawet mogłaby zaryzykować stwierdzenie, że był burbon, chociaż nie była, aż takim specjalistą od trunków. Zresztą, czy to było w tej chwili takie istotne...

Wypadało w końcu sięgnąć po ciasto, szkoda by lody zmieniły swoją konsystencję i zaczęły rozpływać się po talerzyku. Złapała więc delikatnie widelec w palce, by do jej ust trafił pierwszy kawałek. Przymknęła oczy rozkoszując się smakiem ciasta. Faktycznie było doskonałe, ktoś miał idealne wyczucie. Nie, żeby spodziewała się czegoś innego. Czuła, że Benjy nie rzucał słów na wiatr i jeśli o czymś mówił, to faktycznie tak było.

- Miałeś rację, ta szarlotka jest naprawdę pierwszorzędna. - Postanowiła w końcu się odezwać i przerwać tę ciszę, która trwała między nimi od kiedy pojawili się w tym miejscu. - Często tutaj bywałeś? - Była ciekawa, właściwie to ustalili już, że było to miejsce do którego oni wszyscy wracali, ale ciekawiło ją to, jakie wspomnienia w jego przypadku mogły wiązać się z tą kawiarenką. Wiedziała, że pewne miejsca potrafiły przypominać o wyjątkowych wydarzeniach, była ciekawa, czy tak było i w tym przypadku.

Kawiarnia mogłaby być uznana za jedną z wielu podobnych, które niczym się nie wyróżniały, ale może właśnie to było w niej wyjątkowe, to sprawiało, że miała swój urok. Nie można było tutaj zauważyć przepychu, raczej miało się wrażenie, że rzeczywistość na chwilę się tutaj gdzieś rozmywała, a czas zatrzymywał. Można było złapać oddech, pozwolić sobie na odpłynięcie gdzieś daleko myślami. Nic w tym nie przeszkadzało, panowała tu błoga cisza, która była kojąca.

Dobrze było mieć takie swoje miejsca, w których można było zaczerpnąć oddech, przestać choć na chwilę przejmować się teraźniejszością, skupić się na czymś zupełnie innym. Wypatrywać ludzi pędzących gdzieś przed siebie, zastanawiać się nad tym dokąd zmierzają, czego pragną. Obserwować ptaki, które całymi stadami fruwały gdzieś po niebie. Właśnie to odwróciło jej uwagę w tej chwili, ruch, dość szybki, w oddali. Mewy musiały poderwać się z ziemi wystraszone deszczem, chociaż czy miały się czego bać, dla nich to było chyba nic wielkiego.

Pierwsze krople deszczu dosyć nieśmiało spadały na parapet i na szybę, z każdą chwila jednak stawały się coraz gęstsze, co  również powodowało, że ulice powoli zaczynały być opuszczone. Niby ludzie nie byli z cukru, jednak mało kto doceniał taką pogodę. To raczej nie był pierwszy wybór, jeśli miało się wspomnieć o tych ulubionych momentach. Niebo robiło się coraz ciemniejsze, jakby ktoś zgasił płomień dnia, było to zapewne chwilowe, wiatr prędzej, czy później rozdmucha chmury, znowu pojawi się słońce. Nadmorskie miejscowości miały to do siebie, że w przeciągu kilku minut aura mogła się całkowicie zmienić.

Ten deszcz nie złościł, raczej powodował wyciszenie, pozwalał złapać oddech. W końcu powietrze po deszczu było dużo lżejsze, przyjemniejsze, rześkie. To wyciszenie potęgowało też miejsce w którym się znaleźli. Było idealnym wyborem, jeśli chodzi o chwilową ucieczkę przed tym, co działo się na zewnątrz.

Poczuła na sobie jego spojrzenie, to spowodowało, że przestała wpatrywać się w szybę i przeniosła wzrok na mężczyznę, który siedział na przeciwko niej. Zawiesiła na moment wzrok na jego twarzy, chcąc wyczytać coś z jego spojrzenia. Dostrzegła ten charakterystyczny błysk w oku, bardzo znajomy, chyba powoli zaczynała uczyć się go czytać, co było sporym osiągnięciem, zważając na to, że przez lata miała z tym ogromny problem. Wystarczyła tylko chwila zrozumienia, aby przestało to być takie skomplikowane, jakie było jeszcze kiedyś.

Wydawało jej się, że wie, co ma na myśli, może nie dokładnie, ale przypuszczała, że jest to coś nie do końca dozwolonego, czy tam mile widzianego w miejscu, jak to. Nie do końca jej to przeszkadzało, już dawno odpuściła, odrzuciła gdzieś te swoje wszystkie przyzwyczajenia i standardy zachowań, nie przejmowała się tym, co jest odpowiednie, bo dlaczego miałaby to robić. Miała w najbliższym czasie dać sobie spokój z tym usilnym pilnowaniem siebie, by postępować zgodnie z jakimiś ogólnie przyjętymi normami, co najlepsze całkiem nieźle się przy tym bawiła, o czym świadczył jej dobry humor, który nie opuszczał jej od poranka.

Zresztą nie było to nic wielkiego, tylko odrobina alkoholu do kawy, a mimo wszystko czuła się, jakby pokonywała kolejny krok w drodze ku nieznanemu, zabawne, że to, co dla niektórych było czymś zupełnie zwyczajnym, dla innych mogło być zupełnie odwrotne.

Nie mieli się tutaj upijać, a jedynie dodać smaku tej i tak całkiem smacznej kawie, która skutecznie rozgrzewała nieco zmarznięte ciało, alkohol tylko przyspieszał to działanie. Nie do końca udało jej się rozszyfrować dodatek, którym uraczył ją Benjy, ale to nie było, aż takie istotne, nie musiała wiedzieć, co konkretnie pije. Nie była jakimś wielkim smakoszem trunków, ważne, aby spełniały swoją funkcję, nie miała szczególnie oryginalnego gustu. Tak właściwie to Prue nie była zbytnio wymagająca chyba w żadnej dziedzinie, ale mało kto zdawał sobie z tego sprawę.

- Wcale mnie to nie dziwi. - Pewnie, gdyby wiedziała o istnieniu podobnego miejsca gdzieś niedaleko siebie, to sama bywałaby w nim często. Rozumiała, co może do niego przyciągać. Każdy czasem potrzebował chwili dla siebie, oderwania się od rzeczywistości, złapania oddechu. Zwłaszcza w takim wieku, pamiętała, że jako nastolatka wybierała raczej biblioteki, zaszywała się w nich między książkami, gdzie nikt nie mógł jej znaleźć. Najwyraźniej nie tylko ona miała tendencje do ukrywania się przed całym światem, tyle, że wcześniej nie zakładałby, że ktoś taki jak on również tego potrzebował. Aktualnie jednak rozumiała coraz więcej, właściwie dzięki temu, że jej na to pozwolił, opowiedział co nieco o sobie, o tym, czego ona sama nie umiała wtedy dostrzec, mimo, że miała siebie za całkiem bystrą, zarówno w przeszłości jak i teraz. Niby od zawsze widziała więcej, ale najwyraźniej i ona miała swoje gorsze momenty.

Po raz kolejny upiła niewielki łyk z filiżanki, alkohol był w niej ledwie wyczuwalny, raczej po prostu dodawał nieco ostrości do smaku kawy. - Może musiałeś tu wrócić, nigdy nie wiesz. To, że zamkniesz za sobą drzwi, wcale nie oznacza, że nie możesz ponownie ich otworzyć. - Może nie powinna tego mówić, ale nie powstrzymała się przed komentarzem. Na pewno wiedział, co ma na myśli, nie musiała mówić wprost do czego zmierzała. Wyciągnie z tego to, co będzie uważał za słuszne.

Miała świadomość, że nie dla wszystkich może być takie proste oddawanie swojego losu przypadkowi. Całkiem łatwo było wymigiwać się przeznaczeniem, szukanie czegoś, co było odpowiedzialne za to, jak wyglądało życie. Dużo trudniej, przynajmniej w jej oczach było twierdzić, że jest się kowalem własnego losu. Czasem przecież była to chwila, instynkt, taka, a nie inna decyzja. Wiele razy bowiem zastanawiała się przecież, co by było gdyby. Nie mogła tego sprawdzić, nie dało się tego zrobić, nigdy nie można było mieć pewności, że decyzja, która została podjęta jest właściwa, nie można było przewidzieć konsekwencji. Branie odpowiedzialności w swoje własne ręce wydawało się być przynajmniej w jej oczach pewną dojrzałością, a może i sceptycyzmem. Obwinianiem siebie za swoje błędy? Nie do końca umiała to stwierdzić. Nie zamierzała negować jego zdania, zdawała sobie sprawę z tego, że każdy wybierał inną drogę, przeżywał zupełnie coś innego i to go kształtowało. Poglądy o tym nie brały się znikąd.

Nie chciała narzucać swojego zdania, sugerować mu tego, żeby spojrzał na sprawę inaczej, po prostu podzieliła się swoją opinią, nieco mniej pesymistyczną, czy tam realistyczną, jak zwał tak zwał.

Powrót i otwieranie drzwi, też było poniekąd tylko i wyłącznie decydowaniem o swoim losie. Tak, coś skłoniło go do tego, aby tutaj wrócić, zrobił to akurat w tym momencie, może tak czuł, może akurat w tej chwili chciał sprawdzić, czy jeszcze coś na niego czeka. Nie była w stanie się postawić w sytuacji mężczyzny, ona nigdy nie miałaby tyle odwagi, aby rzucić wszystko w pizdu i wyjechać nie wiadomo gdzie, dlatego też dość ciężko jej było zrozumieć to, co przeżywał.

- Zdaję sobie sprawę, że przeznaczenie może być tylko i wyłącznie wymówką, która sugeruje, że sprawy toczą się same. Nie do końca też tak to widzę. Nie uważam, że wszystko jest dziełem przypadku, wiesz? - Na chwilę zawiesiła wzrok na jego twarzy, próbowała ubrać swoje myśli w słowa, ale szło jej to raczej dość topornie. - Każdy podejmuje jakieś decyzje, które prowadzą go w pewne miejsca, jednak czasem jesteśmy tak blisko podjęcia innych decyzji, a  coś jednak powoduje, że postępujemy tak, a nie inaczej. - Może faktycznie chodziło tylko o to kim są, czego naprawdę pragną i nie warto było w to mieszać żadnych sił wyższych? Mimo wszystko miała o tym nieco odmienne zdanie, może ze względu na to, że widziała więcej, czuła pewien zew, nie wszystko wydawało jej się być namacalne. Niby była dość racjonalnym człowiekiem, ale jednak sporo się w życiu napatrzyła na rzeczy, które nie powinny być możliwe, a jednak były. Ludzie byli poniekąd jak liście niesione na wietrze, nie mają pojęcia, co zdarzy się za chwilę, kto pojawi się na ich drodze, ani, czy sami zaraz nie wyruszą w przeciwnym kierunku. Niby każdy był odpowiedzialny za swój własny los, ale czy do końca, czy w stu procentach? Wszystko zależało od punktu widzenia i od nastawienia, chyba?

Nie mieli przecież wpływu na decyzje innych osób, a one mogły również zmieniać ich własny los, to był dość skomplikowany temat i miała wrażenie, że można by o tym było dyskutować do wieczora, a może i dłużej, wyciągać kolejne argumenty za jedną albo drugą wersją. Sama przecież była gdzieś pomiędzy, wierzyła w to, że ponosili pewną odpowiedzialność za to, co ich spotykało, ale częściowo to zawsze było poza nimi.

- Nawet pustka, może być znajoma, ta sama, to już jest coś. - Wszystko zależy od oczekiwań. Nie dało się wrócić do czegoś, co już dawno nie istniało, ale można było znaleźć coś innego w tym znajomym świecie. Wracać do miejsc, które niosły ze sobą pewne wspomnienia, doświadczenia, próbować uchwycić w nich coś, by choć przez chwilę poczuć jakąś więź ze światem. Nie dało się ciągle uciekać przed tym, co było. Zresztą, czy to nie tak, że bywały momenty, kiedy chcąc nie chcąc wracało się do tego, co już nigdy nie miało mieć racji bytu. Można było wrócić, nawet tylko po to przejść przez te drzwi, aby upewnić się, że to wyobrażenie nie miało sensu. To mogło zaboleć, ale było potrzebne, do zamknięcia, czy tam rozpoczęcia nowego etapu w swoim życiu. Punkt widzenia zależał od doświadczenia, od oczekiwań, nie miała pojęcia dlaczego Benjy postanowił pojawić się tutaj akurat teraz. Miała jednak nadzieję, że uzyska to, czego potrzebował.

Na pewno szukał odpowiedzi. Nie pojawił się tutaj bez powodu, spędził tutaj sporą część swojego życia. Miała wrażenie, że nie do końca jest zadowolony z tego, co zastał na miejscu. Rozczarowanie bywało okropnym uczuciem, trudno sobie było z nim poradzić, właśnie dlatego lepiej było nie mieć żadnych oczekiwań, wtedy było dużo prościej.

- i tak, rozumiem to, chyba nawet dużo bardziej, niż bym chciała. - Sama przecież ledwie egzystowała od jakiegoś czasu. Próbowała jakoś sobie radzić, jednak było to dość problematyczne. Znalazła swój sposób na przetrwanie, wykreowała pewną wersję siebie, która dla wszystkich była znajoma, ale ona sama trochę nie do końca w nią wierzyła. Dlaczego? Bo tak było wygodniej, bo chciała przetrwać, nie miała zamiaru zaczynać wszystkiego od nowa. W jej przypadku to było całkiem wygodne, drzwi się zamknęły, nie trzeba było do nich wracać, nie trzeba było przez nie przechodzić, zamiast tego znalazła inne, weszła do środka i postanowiła zostać, chociaż nie do końca to do niej pasowało.

- Trudno jest mi się postawić w Twojej sytuacji, bo jednak podjąłeś dość wiążącą decyzję, ale wydaje mi się, że są tutaj ludzie którym na Tobie zależy. - Tyle mogła stwierdzić będąc tylko i wyłącznie obserwatorem. Nie do końca miała świadomość, jak wygląda sytuacja od wewnątrz, jednak był tutaj, to oznaczało, że jego przyjaciele nie mieli problemu z tym, aby przyjąć go do siebie, nie zapomnieli o jego istnieniu. Nie każdy postąpiłby w ten sposób, szczególnie w przypadku osób o ich pochodzeniu, ale jednak nadal chcieli go mieć blisko siebie, to o czymś świadczyło, może nie powinna tak łatwo wydawać swojej opinii, ale wydawało jej się to dość oczywiste. Ich więź była naprawdę silna, może Benjy potrzebował nieco więcej czasu aby się w tym upewnić?

Oczywiście miał prawo czuć się nieswojo, bo bardzo trudno było wrócić do tego, co było kiedyś, zwłaszcza, że minęło tyle lat, jednak może warto było dać temu szansę. Nie zamierzała jednak mu niczego sugerować, to były jego odczucia, jego decyzje, jego przyszłość, a właściwie to też teraźniejszość, w której mu towarzyszyła, chociaż nigdy wcześniej nie była dla niego kimś, a teraz siedziała z nim w tej kawiarni, która niosła ze sobą jakieś wspomnienia, która z czymś mu się kojarzyła. Nie czuła żadnego ciężaru z tym związanego, może powinna mieć wrażenie, że jest intruzem w jego świecie? Nie wydawało jej się to jednak zbyt logiczne, sam ją do niego wpuścił i chciała w nim pozostać chociaż przez te kilka dni o których mówili, miała wrażenie, że może z tego wyciągnąć więcej, niż jej się na początku wydawało, nawet jeśli zupełnie nie o to chodziło.