Ten dzień był całkiem intensywny. Zachowywali się niczym dwójka dzieciaków, która bardzo chciała celebrować to, że w końcu maja szansę być ze sobą. Już kiedyś przeżywali coś podobnego, już kiedyś zaliczyli podobny pierwszy raz, ale czy na pewno? Byli innymi ludźmi, nie dało się tego nie zauważyć, ale uczucie, którym się darzyli nie zmieniło się jakoś szczególnie, to ciągle w nich było, mimo, że przez ostatnie półtora roku próbowali zaprzeczać, że jest inaczej. Na szczęście w końcu doszli do tego, co było właściwe, wyjaśnili sobie wszystko i mogli zacząć od początku swoją wspólną drogę, sporo ich to kosztowało, ale zdecydowanie było warto nią podążać.

Po kąpieli w morzu, kolejnym wyścigu, wygranej, w końcu odprowadzili psy do domu i ruszyli dalej, ciągle w towarzystwie butelki alkoholu. Mieli odpocząć, Yaxleyówna wreszcie była spokojna, a Ambroise w końcu mógł sobie pozwolić na chwilę zapomnienia.

Jakoś tak się stało, że znaleźli się w miasteczku, byli już nieco wstawieni, ale nie ma się co im dziwić, wlali w siebie dość spore ilości alkoholu, trudno byłoby inaczej zważając na to, że piwniczka cioci Uli była pełna najróżniejszych trunków.

To był ich czas, chcieli nacieszyć się swoim towarzystwem, korzystać z okazji, która się pojawiła, nikt nie powinien mieć im tego za złe. Dlaczego znaleźli się w miasteczku? Bo stwierdzili, że to idealny pomysł. Skoro zdążyli już się jakoś doprowadzić do porządku po tej śmiesznej kąpieli, to mogli korzystać z kolejnych atrakcji, tylko czy jakieś były wskazane?

Miasteczko wydawało się być spokojne i ciche, to oni mieli problem z tym, aby się do tego dostosować, co chwila któreś z nich zbyt głośno parskało, czy śmiało się w głos, Yaxley raczej nie była gotowa na to, że zastaną tutaj taką niemalże idealną ciszę, ale co mogli zrobić? Musieli jakoś się w tym odnaleźć, zresztą mieli doświadczenie z Whitby, tam było podobnie, zazwyczaj trzymali się z boku.

Znaleźli się jednak w miasteczku, z jednej z kamienic, a może to nie była kamienica? Jeden z budynków wydawał się tętnić życiem, stamtąd można było usłyszeć bardzo głośną muzykę, wydawać się mogło, że jakiś zespół gra tam na żywo.

Geraldine ścisnęła mocniej rękę Roisa, zatrzymała się tuż przed wejściem. W jej głowie zaczął rysować się plan - musieli tam wejść, zobaczyć, co tamci właściwie tam robią, a może nawet dołączyć się do zabawy. - Nikt nie zauważy, że jesteśmy nieznajomi, na pewno możemy tam wejść. - Powiedziała do swojego chłopaka, nieco wywijając dolną wargę, nie zniosłaby odmowy, naprawdę chciała zobaczyć, co dzieje się w środku, a aktualnie Ambroise był tym, co trzymało ją na zewnątrz.

To nie było szczególnie trudne. Namówienie Roisa do czegokolwiek w podobnym stanie było całkiem prostym zadaniem. Wystarczyła odpowiednia mina, trafiony ton głosu, a wiedziała, że bez żadnego problemu postąpi tak, jak chciała. Zresztą to chyba nie zależało tylko od tego, czy i jak bardzo był pijany. W tej chwili zarówno on, jak i ona zdecydowanie przesadzili z ilością alkoholu, który w siebie wlali. To, że jeszcze jakoś udało im się ciągnąć swoje nogi było cudem, ale należeli do osób, które miały pod tym względem ogromne możliwości. Geraldine przestała liczyć butelki, które udało im się opróżnić. To nie miało sensu na dłuższą metę, ale mieli przecież co świętować? Czyż nie? W końcu Ambroise do nich wrócił z Londynu, wszyscy byli cali i zdrowi, a przede wszystkim wreszcie znowu do siebie wrócili i postępowali właściwie. Należał im się taki moment, w którym mogli pozostawić za sobą wszystkie problemy i po prostu żyć chwilą.

Muzyka dochodzącą z budynku przed którym się znaleźli była bardzo głośna, w przeciwieństwie do tego, co działo się w miasteczku. Miała wrażenie, że całe zamilkło, i coś działo się tylko i wyłącznie w tej kamienicy, czy to właściwie była kamienica? Aktualnie nie umiała tego stwierdzić, bo nieco jej się rozmazywał obraz. Cóż, takie to już było życie. Nie miała pojęcia po co właściwie zeszli do miasteczka, nogi ich tu przyniosły, potrzebowali wyrwać się z domu, ale teraz wszystko wydawało się mieć sens. No nie mogli sobie odpuścić takiej okazji, czyż nie? Szkoda byłoby z tego nie skorzystać. Miała wrażenie, że wszyscy mieszkańcy już znajdowali się w środku, na pewno nikt nie zauważy, gdy i oni się tam znajdą. Mogliby trochę bardziej się odprężyć, wmieszać się w tłum, wypić jeszcze więcej alkoholu, póki co widziała tylko i wyłącznie plusy tej sytuacji.

- Coś Ty? Mam się do Ciebie nie przyznawać? - Nieco przeciągnęła każde słowo, niczym rozkapryszone dziecko. No nie, tak nie mogło się zdarzyć. Wchodzili razem, to i razem musieli stamtąd wyjść. Nie zamierzała udawać, że go nie zna, bez względu na to, co by się nie działo. Zresztą liczyła na to, że on postąpi tak samo, a tak właściwie to w ogóle nie brała pod uwagę takiej opcji. Na pewno nikt nie zauważy ich obecności.

Goście byli zajęci dobrą zabawą, a para młoda gośćmi, przecież to wszystko samo się układało. Wystarczy, że zrobią krok i już będą w środku. Znajdą wolne miejsce przy którymś ze stolików, chociaż czy w ogóle go potrzebowali? Nie wchodzili tam, żeby siedzieć. Mieli się nieco doprawić i może potańczyć, melodia dochodząca z wewnątrz naprawdę zachęcała do tuptania nóżką.

- Ależ, oczywiście, dyskretnie, cichosza, nie może być inaczej. - Skoro już zadecydowali o tym, że to zrobią, wsunęła swoje ramię pod rękę Ambroisa, bo obawiała się, że na wejściu może się poślizgnąć, czy tam wywinąć orła, wywrócić się na twarz, czy jeszcze coś innego. Potrzebowała oparcia, aby zrobić to pewnie, miała wrażenie, że on też tego potrzebował. Trochę, jakby ślepy prowadził ślepego... ale kto by się tam tym przejmował. To był ich czas, mogli świętować, prawda?

Bez sensu było się dłużej nad tym zastanawiać, zamiast tego po prostu zrobiła krok w przód, w kierunku drzwi, bardzo mocno skupiała się na tym, aby się nie potknąć, jeszcze nie teraz, później wszystko mogło się zdarzyć.

- Dobra, to na trzy, cztery... - Nie zdążyła odliczyć do końca, a już wprowadzała ich na salę pełną bawiących się ludzi. Wszyscy byli elegancko ubrani, odruchowo przeniosła wzrok na Roisa, a później na siebie samą... Greengrass nie wyglądał najgorzej, zawsze starał się trzymać fason, ona nieco się wyróżniała na tle gości, ale chyba byli równie pijani co oni... może nikt nie zwróci na to uwagi. Odważnie, musieli iść przed siebie, jakby faktycznie mieli znajdować się dokładnie w tym miejscu, jakby ktoś ich zaprosił na to wesele. Póki co - nikt nie zwrócił na nich uwagi. To chyba było całkiem pozytywnym przebiegiem wydarzeń.

Cóż, czy tak właściwie to było ważne w jakim celu ponownie wyszli z rezydencji Ursuli? No nie do końca. Zdecydowanie musiało ich nosić, nie zamierzali spędzać tego wieczoru w domu, chociaż po tej ilości alkoholu jaką w siebie wlali, to było raczej wskazane dla ich dobra... Tyle, że nie myśleli jasno, gdzież tam, w taki piękny dzień? Potrzebowali więcej wrażeń, jakich? Tego nie umiała stwierdzić, nie teraz. Co mieli w głowach, kiedy wychodzili? Tylko oni sprzed paru chwil pewnie znaliby odpowiedź na to pytanie. Zresztą spacer w stronę miasteczka okropnie się przeciągnął, wiatr się nasilił, albo to oni się chwali? Raczej ta druga opcja. To jakiś cud, że żadne z nich nie wylądowało w okolicznych krzakach. Jak zawsze - mieli więcej szczęścia, niż rozumu.

Miasteczko było wyjątkowo ciche, a to mogło oznaczać tylko jedno, wszyscy mieszkańcy gdzieś się przed nimi schowali, może coś świętowali? Na pewno nie stało się tak bez powodu. Jakiś musiał istnieć, mieli go poznać już za chwilę, gdy znaleźli się pod tą wielką kamienicą, która czymś była, jakimś konkretnym miejscem, tyle, że Yaxleyówna aktualnie nie umiała jeszcze stwierdzić co to było za miejsce. Jeszcze nie teraz.

Nie było to takie łatwe, bo musiała mrużyć oczy, aby obraz jej się jakoś szczególnie nie rozjeżdżał, do tego skupiała się na tym, by za bardzo się nie chwiać i jeszcze trzymać się blisko Roisa, który też nie był w lepszym stanie niż ona. Cała to operacja była bardzo, ale to bardzo skomplikowana, póki co jednak chyba zakończona sukcesem? Trudno było to stwierdzić, bo nie do końca pamiętała cel ich misji, nie miała pojęcia po co zeszli do miasteczka, ale aktualnie czuła się spełniona, więc chyba nie było najgorzej. Nie przychodziło rozczarowanie, wręcz przeciwnie - ekscytacja, bo noc była jeszcze młoda, oni też byli młodzi i nawaleni, a to brzmiało naprawdę nieźle, prawie tak samo, jak muzyka, która dochodziła z wewnątrz budynku. Była to jakaś impreza, jeszcze nie domyśliła się jaka, zapewne ten fakt ustalą, kiedy znajdą się w środku, czy w ogóle musieli to ustalać? Chyba nie? Po co? Ważne, że mogli wleźć do środka i przez chwilę pobawić się z innymi ludźmi, szkoda by było nie skorzystać z okazji.

- Nie, żebyś miał inne wyjście. - Zareagowała jeszcze na to jego dobra, dobra. Sprawa była przecież całkiem prosta, razem tam wchodzili, razem musieli stamtąd wyjść. Jak zawsze, jeśli się w coś pakowali wspólnie, to odpowiedzialność leżała na barkach ich dwójki, tyle. Tak było przecież za każdym razem. Yaxleyówna nie zamierzała tego zmieniać, nie kiedy w końcu znowu postanowili być swoimi partnerami w zbrodni, w sumie to w życiu, ale w ich przypadku można było to nazywać różnie. Miewali naprawdę mało rozsądne pomysły, które realizowali bez momentu zawahania, to był chyba jeden z nich.

Zresztą, co mogło im się stać? Najwyżej ktoś wypierdoli ich za drzwi, daleko nie polecą, wydawało jej się jednak, że to będzie raczej ostateczność, było już ciemno, dzień zbliżał się ku końcowi, miała więc wrażenie, że biesiadnicy będą równie nawaleni co oni, albo jeszcze mocniej, chociaż czy dało się być mocniej nawalonym od nich w tej chwili? O tym też można byłoby dyskutować.

- No, zdecydowanie lepiej, żebyśmy byli uznani jako pakiet, powiemy, że jesteśmy daleką rodziną, czy coś, która przyjechała z chuj wie skąd. - Plan nie brzmiał aż tak źle. Właściwie w oczach Yaxleyówny wydawał się być naprawdę doskonały, musieli tylko sprawdzić, czy zadziała.

On przyciągnął ją, ona jego - przez co niemalże się od siebie odbili, gdy zbliżyli się do siebie. To było do przewidzenia, zwłaszcza, że aktualnie ledwie panowali nad swoimi ruchami, były nieco spowolnione przez alkohol, który w siebie wlali. Grunt, że póki co udało im się jakoś utrzymywać w pionie, miała wrażenie, że jeśliby się w tej chwili przewrócili to na pewno razem i raczej nie byliby w stanie wstać na nogi. Noce jeszcze nie był takie chłodne, spanie na trawie więc nie było najgorszą z możliwych opcji...

- Z orkiestry, i co ja gram na flecie, a ty na trójkącie? - Zmrużyła jedno oko wpatrując się w swojego chłopaka. Był to całkiem sprytny plan, ale nie mieli odpowiednich rekwizytów, to znaczy instrumentów, chociaż pewnie będą mogli je sobie załatwić w środku, to znaczy ukraść, no załatwić od członków orkiestry, gdy nie będą patrzeć.

Nie było sensu szukać kolejnych sposobów na pozostanie na imprezie, bo jeszcze się tam nie znaleźli, nikt ich jeszcze nie wyrzucił, więc takie gdybanie było zupełnie niepotrzebne, w końcu w ogóle mogło ich nie dotyczyć, i tak się przygotowali na taką ewentualność.

Nie chcąc marnować czasu weszli więc do środka, nieco chwiejnym krokiem, tak jak ustalili razem, przyznawali się do tego, że się znają, inaczej mogło być im trudno stawiać kroki, dużo łatwiej było stanowić swoje oparcie podczas tej chwili słabości i upojenia alkoholowego.

- Wiem, ale przez to się wyróżniam, zresztą razem się wyróżniamy, popatrz tylko na nas. - Nie dość, że część z ich duetu nie była odziana specjalnie elegancko, to jedno i drugie było bardzo wysokie. Dopiero teraz dotarło do niej, że raczej ciężko będzie im się ukryć w tłumie, zawsze przecież tak było, przez same swoje gabaryty ściągali na siebie spojrzenia obcych. No nic, nie mogli teraz nagle wybiec na zewnątrz, pozostawało udawać, że wiedzą, co robią, że są tu mile widziani.

Ruszyła się w stronę baru, gdy poczuła dłoń na swoich plecach, Roise najwyraźniej wybrał idealny cel. Wyśmienity pomysły, potrzebowali jeszcze więcej alkoholu, jak go w siebie wleją pewnie przestaną się już przejmować wszystkim, może też nie będą pamiętać ewentualnej kompromitacji? Wspaniały pomysł, także bez zająknięcia zmierzała w tamtym kierunku, aż w końcu oparła się o drewnianą ladę. Szukała wzrokiem kogoś, kto mógłby im nalać czegoś mocniejszego, mrużyła przy tym dość mocno oczy, bo świat wirował jej już całkiem intensywnie.

Cóż, całkiem naturalnie odnaleźli się w tej nowo - starej sytuacji. Nie wracali do tego, co było dla nich nieprzyjemne, po prostu weszli w to, jakby wcale nie zaliczyli tego półtora roku przerwy. Zresztą, czy był sens się na tym skupiać? Ledwie do siebie wrócili, a znowu zostali postawieni w bardzo trudnej sytuacji, Londyn spłonął, najważniejsze, że nic się im nie stało, im i ich bliskim i znowu mogli się cieszyć swoją obecnością. Świat sam dawał im wiele złego, nie było więc sensu, aby sobie sami dokładali kolejne sprawy. Zamiast tego postanowili się upić, czy tam świętować, jak zwał tak zwał.

Po co właściwie znaleźli się w miasteczku? Kto to właściwie wiedział. Na pewno mieli jakiś istotny cel, który gdzieś zgubili, ale teraz znajdowali się przed tym budynkiem, w którym najwyraźniej byli również wszyscy mieszkańcy. Cóż, to mówiło samo za siebie, powinni również się tam znaleźć, bo dlaczego by nie?

- Tak? - Uniosła pytająco brwi, wzrok nieco się jej rozjeżdżał, przez co musiała wyglądać dosyć zabawnie. Naprawdę było inne wyjście? Tak, czy siak, ona znalazłaby się w środku i podejrzewała, że nie zostawiłby jej tam samej. Nie było innego wyjścia, mimo, że mówił inaczej. Była tego pewna. Nie było jednak sensu aktualnie się na tym skupiać, podjęli przecież wspólną decyzję o tym, że zobaczą, co się dzieje, co to za potupaja, czy inne wydarzenie.

- Mamy zbieżność. - Ostatnio osiągali ją bardzo często. Wszystko wróciło do normy. Wiele razy zdarzało im się podejmować podobne, spontaniczne decyzje, zawsze mieli w sobie coś z dzieciaków, które nie przejmowały się konsekwencjami, które mogły wyniknąć z takich nie do końca przemyślanych zachowań. Zresztą nie mieli zamiaru nikogo krzywdzić, tylko zobaczyć, co to właściwie za impreza, i czy mogą się do niej dołączyć. Nic wielkiego. Na pewno nikt nawet nie zauważy ewentualnego alkoholu, który zniknie przez to, że go wypiją. Wiedziała, że na takich wydarzeniach zazwyczaj był go nadmiar, żeby nie daj Merlinie nie zabrakło, to by była dopiero prawdziwa tragedia.

- Ależ oczywiście, że musisz sobie przypisywać najważniejszą funkcję w zespole, powinnam się tego spodziewać. - Nie mogło być inaczej, czyż nie? Roise, jak zawsze znał swoją wartość, nie miała zamiaru z nim na ten temat polemizować, bo niczego by to nie wniosło, a czas uciekał. Noc robiła się coraz ciemniejsza, a może to jej wzrok robił się coraz bardziej zamglony? Obie wersje były bardzo prawdopodobne. Yaxleyówna miała lekki problem z utrzymaniem równowagi, nawet gdy stała niby prosto, to chwiała się to do przodu, to do tyłu. Alkohol zdecydowanie przejął nad nią kontrolę, ale wyjątkowo dobrze się przy tym bawiła. Nie miała już tych swoich autodestrukcyjnych myśli, które nawiedzały ją w podobnych sytuacjach jeszcze ledwie kilka tygodni wcześniej.

- W sumie zawsze byliśmy wyjątkowi, to prawda. - Zawsze traktowali to jako atut, no prawie zawsze. Były momenty, gdy ta ich wyjątkowość była bardziej przywarą, ale do tego wolała nie wracać. W tej sytuacji? Na pewno zwracali na siebie uwagę, nawet ich wzrost był ponadprzeciętny przez co nie mogli chować się w tłumie, ale na szczęście biesiadnicy byli zajęci zabawą. Tak jak się spodziewała część z nich była równie nawalona, co oni, to wróżyło raczej sukces ich tajnej misji.

Znaleźli się przy barze. Geraldine rozglądała się na wszystkie strony w poszukiwaniu kogoś, kto uraczyłby ich jakimkolwiek trunkiem. Barman, chyba jednak zapadł się pod ziemią. Oparła się o blat, przez głowę przeszła jej myśl, że mogłaby przez niego przeskoczyć, aby znaleźć się po drugiej stronie. Odsunęła się nawet o krok, by oszacować jego wysokość, zmrużyła przy tym oczy.

Ambroise ją ubiegł, właściwie okazał się być dużo sprytniejszy, wystarczyło bowiem jedynie popchnąć drzwiczki, aby znaleźć się w miejscu, które miało być ich wodopojem. Pokiwała nawet głową z aprobatą, ależ był niesamowity. BOHATER.

- To takie proste... - Powiedziała jeszcze cicho. Obserwowała swojego chłopaka, kiedy bez żadnego momentu zawahania plądrował bar, w sumie to tylko wziął jedną flaszkę, więc nikt nie powinien zauważyć tej drobnej kradzieży, w sumie jakiej kradzieży? Nie uciekali stąd, chcieli dołączyć do zabawy, po prostu sięgnęli po to, co było na wyciągnięcie ręki. Nikt nie powinien im mieć tego za złe.

- Skąd wiesz, że trzydzieści minut? - Na jej twarzy pojawiła się konsternacja. Roise nie był jasnowidzem, chyba? Czy jako widmowidz też miał jakieś specjalne umiejętności? O co chodziło. Wydawał się być bardzo pewien tego zakresu czasu, o którym wspomniał. Nachyliła się nad nim i szepnęła cicho, konspiracyjnie, tak, aby nie daj Morgano nikt ich nie usłyszał, chociaż nie było to możliwe, bo obok nich nie znajdował się nikt inny, wszyscy byli zajęci zabawą. - Umiesz przewidywać przyszłość? To trzecie oko tak działa? - Była śmiertelnie poważna w tej swojej wypowiedzi.

- Dlaczego mam coś zdemolować? Mam dobry humor, może się zdarzyć tak, że zrobię to przypadkiem, ale ogólnie? Raczej nie mam tego w planach. - Jasne, jakby kiedykolwiek planowała rozpierdol, to czasem się po prostu działo. W tym wypadku jednak większym prawdopodobieństwem było to, że wpadnie w coś lub kogoś i przypadkiem to zniszczy. Miała lekkie problemy z koordynacją swoich ruchów, a w przypadku jej wzrostu... było to dość niebezpieczne.

Geraldine wyprostowała się gwałtownie, nazbyt gwałtownie, gdy ktoś się do nich odezwał. Spanikowała, co widać było po tym, jak szeroko otworzyła oczy. Już ich przyłapali? Mieli mieć trzydzieści minut, trzecie oko Roisa nie zadziałało?

Odetchnęła z ulgą, kiedy typ się oddalił. Jednak nic im nie groziło.

- Chodźmy się napić, jestem zbyt trzeźwa. - Ta, jasne, wcale nie otrzeźwiała, kiedy pojawiło się zagrożenie, ale musiała jakoś poradzić sobie z tym chwilowym stresem. Teraz jednak nie powinni chyba czuć się intruzami, skoro tamten stwierdził, że na nich czekał, może jednak byli mile widziani?

Geraldine w przeciwieństwie do Ambroisa miała wrażenie, że jakoś, wszystko się ułoży. Mimo tych drobnych dramatów, które przytrafiły im się po drodze do celu. Naprawdę nie wątpiła w to, że w końcu podejmą właściwą decyzję. Wyjątkowo - miała w sobie naprawdę sporo determinacji, aby dostać to, na czym jej zależało. Zawsze była uparta, ale tym razem przekroczyła swoje wszystkie granice. Roise przecież całkiem dzielnie z nią walczył, próbował być ich głosem rozsądku, szukać jakiegoś innego rozwiązania, tyle, że takie nie istniało, więc w końcu dostrzegli to, co było oczywiste. Nie mogli żyć bez siebie, musieli razem, proste równanie. Dobrze, że to do nich dotarło i teraz znajdowali się tutaj - razem.

Nie było sensu negować tego, że to było dla nich najbardziej właściwe. Gdy nie było ich obok siebie byli zdecydowanie gorszymi wersjami samych siebie, miała tego świadomość, dlatego naprawdę osiągnęła swoje maksimum próbując przemówić Roisowi do rozsądku, bronił się przed tym rękoma i nogami, ale w końcu przestał. Na szczęście, Ger i tak sporo kosztowała ta niemalże tygodniowa walka.

- Czy my kiedykolwiek przejmowaliśmy się skandalami? - Oczywiście, że zamierzała negować sens istnienia kogoś takiego jak dyrygent. Yaxleyówna kochała chaos, chętnie doprowadziłaby do tego, żeby doszło do jakichś nie do końca przewidywanych zdarzeń, z których nikt nie mógłby się wytłumaczyć. Jej byłoby to zupełnie obojętne, a inni na pewno przejmowaliby się opinią osób z zewnątrz, to mogłoby być zabawne. Lubiła, gdy inni czuli się niekomfortowo, zwłaszcza, że jej samej zdarzało się to bardzo rzadko.

Weszli do środka, zupełnie nie przejmowali się tym, że nie byli u siebie, raczej wręcz przeciwnie - dość szybko się rozgościli. Szli pewnym krokiem, jakby naprawdę wiedzieli gdzie są i dokąd zmierzali. Oczywiście, że do wodopoju, musieli wlać w siebie więcej alkoholu, to była jedyna pewna rzecz w tej chwili.

Greengrass nieźle poradził sobie z obejściem tego, że nie miał im kto nalać alkoholu, właściwie wyszli na tym nawet na plus, bo zgarnął całą butelkę, więc mogli ją bardzo szybko opróżnić.

- Ja, ja chcę się po prostu obudzić, ze wszystkim, z czym można. - Nie chciała mieć namiaru, kac był do przeżycia, ale też nie miała nie wiadomo jakich oczekiwań od kolejnego poranka, po prostu chciała się obudzić żywa, to naprawdę nie było zbyt wiele.

Pokiwała twierdząco głową, nie znała się na tych umiejętnościach związanych z posiadaniem tej mistycznej umiejętności jaką było trzecie oko, więc łykała wszystko jak pelikan, była najebana, można jej było to wybaczyć. - Zawsze wiedziałam, że jesteś utalentowany. - Odparła śmiertelnie poważnie, naprawdę w to wierzyła, całym swoim sercem.

- Myślisz, że będę to pamiętać? Nie ma takiej opcji, będziesz musiał mi przypomnieć. - Aktualnie ledwie pamiętała jak ma na imię, co dopiero takie rzeczy, będzie musiał ją zaciągnąć do wyjścia, gdy nadejdzie moment, w którym powinni zacząć spierdalać, pewnie aktualnie sama nie byłaby w stanie zauważyć zagrożenia.

Później, jak na zawołanie pojawił się ten typ, którego się przestraszyła, chyba niepotrzebnie, bo jednak mówił o tym, że ktoś tu na nich czekał... ciekawe, no na pewno na nich, nie zamierzała jednak odzywać się słowem, by nie popsuć ich misternego planu, co z tego, że on w ogóle nie istniał...

- No, mówiłam, że jesteś utalentowany, nie spodziewałam się, że aż tak bardzo, ale to na pewno ma sens. - jakiś mieć musiało, prawda? Powinna nieco zagłębić się w te tematy jasnowidzów, widmowidzów i wszystkich innych, ale trochę zawsze miała do tego dystans. Teraz to się zmieniło, wypadałoby, aby nadrobiła swoje braki w tej części wiedzy. Nie dało się jednak zaprzeczyć temu, że Ambroise to przewidział, był niesamowity.

Ratunek nadszedł bardzo szybko, Roise podał jej butelkę, która była pełna, pociągnęła z niej spory łyk, jakby faktycznie właśnie tego potrzebowała... była nawalona, niemalże jak ta stodoła, ale wlewała w siebie kolejne porcje alkoholu. Co złego mogło się jej stać? No nic. Najwyżej zaśnie gdzieś pod stołem... nie sądziła, by Ambroise ją tutaj zostawił, w najgorszym przypadku razem pozwoliliby się oddać w objęcia Morfeusza. Póki co jednak nie znajdowali się jeszcze w tym stanie, to nie był ten moment, nie wiedziała kiedy nadejdzie i chyba wolała w to nie wnikać. Stali, jakoś, delikatnie kiwali się wraz z zmieniającą się muzyką, ktoś z boku nawet mógłby to uznać za taniec, a nie za walkę z równowagą. Zresztą nie byli jedynymi osobami, które był w podobnym stanie. Yaxleyówna miała wrażenie, że wszyscy tutaj obecni wlali w siebie dość sporo alkoholu, a to tylko ułatwiało sprawę, nikt nawet nie zauważy tego, że byli nieproszonymi gośćmi.

- O kurwa, to ślub. - Powiedziała, jakże kulturalnie, gdy zza winkla wyłoniła się panna w białej sukni, z ogromnym bukietem, który trzymała w dłoniach. Orkiestra przestała grać, zaczęli coś mówić, próbowała skupić się na słowach, ale szło jej to raczej ciężko, zmrużyła oczy, żeby chociaż zobaczyć co się dzieje. Ludzie rozeszli się na wszystkie strony, a na środku znajdowała się panna w białej sukni. Chyba cos się działo, szkoda, że jeszcze nie wiedziała co.

By jakoś specjalnie się tym nie przejmować po raz kolejny sięgnęła po butelkę i upiła z niej łyk, trochę była ciekawa, co za chwilę się stanie, ale wolała jakoś specjalnie nie zwracać na nich uwagi, dlatego też grzecznie trzymała się z boku.