Ten rzeczywisty sen dziwnie malował się za szybami trzęsącego się na nierównej powierzchni auta. Laurent miał ochotę ciągle otworzyć szybę, żeby odkryć, jak smakuje naprawdę ten popiół i przekonać się, że to śnieg. Taka anomalia pogodowa, a nie żaden koszmar, o którym mówili w radiu. Jeśli Flynn chciał to radio załączyć na wiadomości - Laurent zażądał, żeby je wyłączyć. Nie chciał tego słuchać. Tak jak nie chciał słuchać muzyki. Chciał wsłuchiwać się w rytm tej maszyny, którą Flynn go wiózł. Jakoś inaczej sobie wyobrażał wycieczkę tym urządzeniem zwanym samochodem. Raczej w tym wszystkim był koszyczek wiklinowy, pyszne kanapki i pudding dyniowy, szarlotka dla Flynna i gorąca herbata owocowa z miodem. Był też koc w kratkę - taki wielki - i zabrudzenie go później uniesieniami ciał pod kołyszącymi się liśćmi drzew. Inaczej wyobrażał sobie też swoje życie. Na pewno nie siedząc obok osoby, której nie wiedział, czy bardziej ufał, czy po prostu już tak bardzo było mu obojętne, co się stanie, że się w to rzucił.

Jechał tym samochodem i tak naprawdę nie wiadomo było, po co. Był bezużyteczny. Mógł ruszyć na akcje ratowania magicznych stworzeń, ale te traciły na wartości i znaczeniu przy tym, że umierać mogli naprawdę czarodzieje. Priorytety. W obu przypadkach przecież był bardziej balastem, niż kimś, kto mógłby pomóc. Nie chciał o to pytać - czy mogę pomóc? To było jak określanie własnej wartości. Tłumaczenie: słowem też można pomóc było słodkie, tak. Być może wystarczająco słodkie, bo całe to odrealnienie tej sytuacji sprawiało, że jego pewność się nie chwiała. Problemem stawało się jednak zdrowe ocenianie ryzyka. Niby nie czuł strachu, a jednak zaczynał drżeć na tym siedzeniu, wpatrując się wielkimi, szeroko otworzonymi oczami w tę drogę.

W końcu spojrzał na dłoń Flynna znajdującą się na... na czymś. Nie wiedział, czy mógł mu przeszkadzać, czy dotyk nie był rozproszenie. Powoli wyciągnął więc rękę, żeby swoją dłoń ułożyć na jego dłoni na skrzyni biegów. Tak, by mu nie przeszkadzać, delikatnie. Czując jego ciepło trochę przestał drżeć.

- Macie w cyrku trochę stworzeń magicznych... mogę z nimi pomóc. - Zaoferował się. Tak, była tam ta jedna dzika kobieta, która sama wyglądała jak lew, ale... ale. - O ile moje pojawienie się tam nie zrobi więcej problemu. Mogę po prostu... poczekać. Tutaj. - I nie przeszkadzać. Nie przeszkadzać Flynnowi. Straszna myśl - rola: nie przeszkadzaj. Nie chciał, żeby tak czuł się ktokolwiek. I sam nie chciał się tak czuć. Zarazem jednak zdawał sobie sprawę ze swoich ograniczeń i widział, jak bardzo Flynn się przejmuje tym wszystkim i nie zamierzał grać bohatera.

Odczucie tego, czy jechali szybko, czy może jednak wolno, jakoś nie istniało. Wydawało się, że sunęli wręcz ślamazarnie wolno w porównaniu do tego, jak mogli przesuwać się na abraksanach. Pewnie już dwa razy zdążyliby dotrzeć do Londynu. Okoliczne widoki zasnute szarugą i oślepiające błyski lamp z aut jadących z naprzeciwka nie budowały wrażenia lepszego niż powiększające się napięcie. Nie było dobrze, ale nie miało być. Łatwo ogłupiać samego siebie tekstami, że wszystko będzie dobrze. Potem leci krew, gasną czyjeś oczy - i..?

Na razie krwi nie było. Była tylko droga z niewygodami, przy którym Laurent mógł stwierdzić, że więcej nie chce do tego samochodu wsiadać. Trzęsło, telepało, rzęziło, huczało. Bolała go głowa i nie wiedział, czy to od stresu i napięcia, które nie malało, od tego szumu, czy może wszystko na raz. Cholerna niewygoda siedzenia prowadziła do tego, że trochę się poprawiał. Automatycznie gdzieś w trakcie prostował, a potem sobie uzmysławiał, że wcale prostować się nie musi. Mieszanka "chcę wysiąść" oraz "chcę dojechać jak najszybciej" mieszała się ze sobą. Te duszności - też nie potrafił powiedzieć, czy kaszel, jaki zaczął go męczyć, był wynikiem tego pyłu, czy może czegoś zupełnie innego. Coś przeszkadzało jednak w płucach. Na podobieństwo dymu od ogniska, który raz się dostał do twojego ciała i już nie chciał go opuścić, nie ważne, jak mocno próbowałeś i się starałeś.

Jechali. Mimo wszystko jechali i Laurent spodziewał się zobaczyć czerwoną łunę na horyzoncie, kiedy będą już wystarczająco blisko.

- Postaram się nie robić problemów. - Obiecał na te słowa, bo nie chciał, żeby "spierdalali". Nie chciał, żeby Flynn musiał cokolwiek wybierać, ani nawet nie chciał testować tego, czy to, co teraz mówił, było prawdą, czy tylko pierwszym, co mu ślina na język przyniosła i... ah. Nie, właściwie to wierzył, że rzeczywiście by go stamtąd zabrał. Nie zmieniało to tego, że wcale nie chciał tworzyć takich sytuacji, a tym bardziej zmuszać do wyborów. Jego ogłupienie wszystkimi informacjami i emocjami spijały się we wżerającego się pod skórę kleszcza, który zamiast krwi chciał spijać kolejne zapewnienia o tym, że będzie dobrze. Jego głowa to produkowała - ale chciał to słyszeć. Nie był gotowy na prawdę. Wcale nie chciał żadnej prawdy. Chciał teraz stado słodkich kłamstw i dotyk gorącej dłoni na swojej udzie. Pamięć o śmierci sprzed tygodnia i pamięć o kiepskiej widoczności Flynna w nocy całkowicie uciekły z jego głowy. Jak opowieść Poe, która rozwiewa się wraz z dymem. Ile pozostaje po słodkich, sielankowych popołudniach? Życie daje ci cytryny - no dalej, zrób lemoniadę! A może daje ci je, żeby w końcu dosypać do tej lemoniady arszenik i dać sobie ze wszystkim spokój.

- Masz lusterko? W razie czego będę swoje miał ciągle pod ręką... - zakaszlał znowu - Przepraszam. Zaraz mi przejdzie. - Uderzył się parę razy w klatkę piersiową, gdzie czuł to mizernie bijące serce. - Tak sobie pomyślałem, że skończył się już sezon dla pszczelarzy, będę musiał kupić dla ciebie zapas słoików miodu... jadłeś kiedyś ten gryczany? Ma bardziej intensywny smak, ale może wolisz jednak ten lipowy, jest słodszy...

Niektórzy uważali, że da się panować nad swoją głową. Błąd. Władza nad mózgiem była iluzoryczna i co jakiś czas przekonywaliśmy się o tym, że ta iluzja wabiła, kusiła i potem zdradzała tak, jak zdradzać może ciało wzburzone hormonami. Laurent zdawał sobie sprawę z tego, co się właśnie dzieje. Potrzeba mówienia i słowotoku miała swój cel - zagłuszyć niepewność. Skupienie się na czymkolwiek sprawiało, że myśli o tragediach i chaosie oddalały się tak samo, jak ten dziwny, czarny dym, który wkradł się w jego płuca razem z popiołem.

Rozproszeniem był też dotyk. Szaleństwo pewności w całkowicie niepewnym związku, gdzie samobójstwo i zdrada zdawały się stać na porządku dziennym. Nie, Laurent ciągle nie zdołał tego ułożyć w głowie. Ciągle trzymał go szok tymi nowinami i po raz kolejny dowiadywał się, że z tym, że on pragnie prawdy to wierutne kłamstwo. On nie chciał prawdy. On chciał bajek, w które mógłby uwierzyć i które chociaż na chwilę oderwałyby go od tego okrutnego życia. Nie było bajek - była ponura rzeczywistość.

- Wiem. - Potwierdził. Mógłby mu o nich opowiadać - były zdecydowanie częstszym widokiem niż cukier na salonach. O ich smakach, walorach, ale mógł zrobić też dokładnie to - kupić wszystkie, żeby Wrona mogła ich skosztować. - Ach, tak... wypadło mi to z głowy... - Wiele rzeczy ostatnio wypadało mu z głowy. Jego niewielki, podręczny dziennik, który niemal zawsze nosił przy sobie, nie służył już tylko zapisowi pojedynczych myśli, odkryć, czy próbie naszkicowania anatomii jakiejś kreatury. Teraz służył też temu, by nie zapomnieć o sprawach ważnych. - Shackelboltowie to rodzina żeglarzy. Posiadają wspaniałe oceanarium - ponoć można tam zobaczyć większość znanych kreatur wodnych... Nigdy tam nie byłem, jakoś było mi nie po drodze. - Sam nie bardzo rozumiał, dlaczego. - Nie jest to zbyt liczna rodzina. Ponoć tak zakochali się w syrenach, że sami zyskali możliwość życia pod wodą. - Nie była to do końca prawda, ale niektóre zasłyszane bajki brzmiały dobrze. A i o tej prawdziwe, albo raczej: gdzie ona dokładnie leżała, Laurent zwyczajnie nie miał pojęcia. Nie miał okazji poznać bliżej nikogo z tej rodziny. - Chciałem się do nich udać, bo może będą znali jakieś selkie. Od wielu lat próbuję nawiązać jakiś kontakt z tą częścią mojej rodziny, ale bezowocnie. Poznałem jedną selkie w Windermere, ale ten kontakt... niestety szybko się urwał. Nie mogę się temu dziwić, obcowanie z czarodziejami nie jest dla selkie zbyt bezpieczne... - Gadał więc, skupiając się na tym, zamiast na czarnej drodze przed nimi, która stawała się coraz bardziej mroczna i ponura.

Droga się dłużyła w skali cierpienia opisanego stresem. Stresem łykanym przez powietrze, przez słowa, przez emocje. Rozproszenie było proste - osoba, która siedzi obok ciebie. Myśli przepływały przez jego głowę opatrzone tytułem "jestem mu wdzięczny". Bo był. Wdzięczny za to, że jest, że zadaje pytania, albo że są próby nawiązania JAKIEJŚ komunikacji. Czy z sensem - sam nie był pewien. Nie był pewien do końca tego, co mówi - pozwalał sobie paplać. Mówić. Słowotok - tak łatwiej było przepracowywać niektóre rzeczy. Słowa płynęły jednak szybciej, niż kilometry, jakie mieli przed sobą. W tym... czymś, zwanym dalej samochodem. Lauren był przekonany, że abraksan byłby szybszy. O, na pewno by były. Czy byłby bezpieczniejszy? Tego nie wiedział. I to znów - płynęło swoim tempem. Zbyt szybkim i wolnym jednocześnie. W żadną stronę nie było dobrze: ani się wyciszyć, ani przyśpieszać, by siedzieć w jeszcze większym napięciu. Czuł dudnienie serca w klatce piersiowej tak intensywnie, jakby jego serce było bębnem.

A wszystko zamykało się do modlitwy: oby nie było za późno.