Yaxleyówna nie zakładała, że coś pójdzie nie tak. Znajdowali się w znajomym gronie, raczej powinno obyć się bez niepotrzebnych dramatów. Jak widać to wcale nie było takie oczywiste. Sama może nie darzyła nie wiadomo jak wielką sympatią wszystkich tutaj obecnych, ale starała się trzymać emocje na wodzy i dostosować do sytuacji. Zresztą po swojej pierwszym dość intensywnym spotkaniu z Fenwickiem zaczęła się hamować, bo wiedziała, że jest bliski jej bliskim, więc wypadało, aby było między nimi względnie neutralnie. Zabrała go nawet ze sobą na wyprawę, gdzie mogli współpracować, było to wyciągnięcie ręki w jego kierunku. Zależało jej na tym, aby w miejscu w którym przebywali panował spokój. To było dość istotne. Szczególnie po tym, co wydarzyło się w Londynie, nie było warto teraz doprowadzać do spięć, które były zupełnie niepotrzebne.

Jak widać jednak nie wszyscy mieli podobne podejście. Nie miała pojęcia, co spowodowało pęknięcie u Pottera, ale było ono widoczne. Wyżył się na dziewczynie, która nic nie zrobiła, bo przecież Ambroise postanowił zrobić mu ten żart, który wcale nie był jakoś szczególnie dramatyczny. Uniósł go nad ziemią, nic wielkiego. Romulus okazał się mieć kija w dupie, a później, później było tylko gorzej. Zrobił coś, czego nie była w stanie zaakceptować, co zabolało ją mocniej niż powinno, mimo, że nie dotyczyło jej samej. Yaxleyówna miała bardzo chujowe doświadczenie związane z wpływaniem na jasność umysłu. Potter stracił jej całe zaufanie tym jednym głupim posunięciem. Nie potrafiła zaakceptować tego, że postanowił magią spowodować podporządkowanie się mu, to było naprawdę chujową zagrywką. Mimo, że darzyła go sympatią, uważała, że to nie powinno się wydarzyć, musiał zrozumieć, że pewnych rzeczy nie można było zrobić. Nie był dzieciakiem, który nie potrafił określić co leżało w granicy dobrego smaku. Był w końcu psychiatrą, zajmował się ludźmi, powinien się spodziewać, że to może wywołać u niektórych traumy. Nikt przecież nie lubił, kiedy ktoś wpływał na jego wolną wolę.

Nie zdziwiło jej wcale, że Corio się wkurwił. Dawno nie widziała go w takim stanie. Wszystko wydarzyło się pod jego dachem, na pewno czuł się odpowiedzialny za ludzi tutaj obecnych, mimo, że wszyscy byli dorośli to mężczyzna był gospodarzem. Na pewno nie zakładał, że komuś z ich grona może tak odpierdolić, nie miał na to wpływu, ale rozumiała, że przy jego perfekcyjności, zapobiegliwości to mogło być naprawdę irytujące. Całkiem szybko pozbył się problematycznego znajomego ze swojego domu. Właściwie to zaczęło się od przeniesienia jego bezwiednego ciała przed rezydencję.

Doprowadzili miejsce, w którym było ognisko do względnego porządku. Nie miała pojęcia, co takiego odjebał Potter, że przeniesiono ich do sypialni dla gości, chyba wolała nie wiedzieć, nie wnikać, tak było bezpieczniej. Obawiała się, że mogłaby stracić te resztki szacunku do jego osoby, które jeszcze gdzieś tam były, może znikome, ale jednak.

Zabrali ze sobą psy, co było całkiem niezłym pomysłem, na pewno dobrze im zrobi spacer. Noc była jeszcze młoda, chociaż już jakiś czas temu zastąpiła dzień. Zamiast siedzieć przy ognisku, które zakończyło się dość dramatycznie, mogli chociaż się przejść, czymś zająć. Szkoda było bowiem marnować czas, który mieli. Nie wiadomo, kiedy znowu znajdą się w tym miejscu, kiedy będą mieli szansę wszyscy razem spędzić kolejne kilka dni z dala od miasta.

- Klify. - Odparła od razu bez zastanowienia, wydawało jej się to dobrą opcją. Było ciemno, chociaż księżyć oświetlał im drogę, więc nie mogli narzekać. Noc była całkiem przyjemna, nie było przesadnie chłodno, chociaż można już było wyczuć zbliżającą się jesień w powietrzu.

Złapała Roisa za rękę, kiedy ruszyli przed siebie. Widziała, że on również dość mocno zirytował się zaistniałą sytuacją, nie dziwiła mu się wcale, ale mieli już problem z głowy, bez sensu było skupiać się na tym, skoro mogli wykorzystać chociaż resztkę tej nocy, warto było to zrobić.

- Wkurwił Cię, co? - Geraldine nie miała pojęcia o tym, co jeszcze zjebał Potter, nie mogła też do końca zrozumieć więc, że w przypadku Greengrassa ten wkurw miał jeszcze więcej podstaw.

Yaxley nie miała najmniejszego problemu z podjęciem szybkiej decyzji, zawsze należała do osób zdecydowanych. Klify wydawały jej się być w tej chwili lepszą opcją, nie, żeby gardziła plażą, ale ostatnio spędzili tam dużo czasu, więc wybrała po prostu alternatywę.

Przez ciemność przebijał się dźwięk fal uderzających o brzeg. To miejsce miało swój klimat, znajdowało się naprawdę blisko morza, a szum wody był naprawdę uspokajający. Zdecydowanie tego potrzebowali tego wieczora, miała wrażenie, że każde z nich nieco się zirytowało tym, co się stało. Spokój został zachwiany, wypadałoby się znowu wbić w ten przyjemny rytm.

Słowo wypowiedziane przez Ambroisa zabrzmiało nie do końca, jakby właśnie tego szukał. Nie do końca zdawała sobie sprawę z tego, jakie szkody wyrządził Romulus, czuła, że było to coś więcej, niż to co ona widziała, jednak i to było wystarczające, aby wszyscy poczuli do niego urazę. Przekroczył granicę, nie wyciągnął kija z dupy w odpowiednim momencie. Sam lubił sobie żartować z innych, a kiedy doszło do niego... cóż, zagotował się, nie odpuszczał. To nie było odpowiednim zachowaniem, szczególnie z tą całą otoczką. Jego oskarżenia brzmiały naprawdę poważnie, jakby wierzył, że tamta dziewczyna chciała go zabić. Nie wydawało się Geraldine, żeby Corio zapraszał tutaj kogoś, kto mógłby być dla nich niebezpieczny, kto świadomie chciałby ich skrzywdzić, którekolwiek z nich, więc nie do końca rozumiała dlaczego Potter tak się zafiksował na tym punkcie. Pewnie nigdy się tego nie dowie. Nie wydawało jej się, aby ktokolwiek z nich zamierzał się aktualnie do niego zbliżać. Zirytował wszystkich, a to było sporym osiągnięciem, bo wbrew pozorom byli osobami, które miały sporo cierpliwości. Wiedziała o tym, bo sama wielokrotnie zachowywała się nieodpowiednio, ale nigdy nikt nie postanowił jej usunąć ze swojego domu, Potterowi udało się doprowadzić gospodarza na skraj. Naprawdę wybitne osiągnięcie.

- Rozczarował? - Skoro nie było to wkurwienie, to próbowała dalej nazwać uczucie, które kierowało aktualnie jej chłopakiem. Nie była w tym szczególnie dobra, bo tak jak i on miała problem z nazywaniem swoich emocji, ale chciała zrozumieć, co czuje on w tej chwili. Widziała jeszcze kilka chwil temu, że Roise był bardzo bliski tego, aby dokończyć to, czego nie zrobił Benjy, a raczej rzadko kiedy ktoś doprowadzał go do takiego momentu. Zdarzyło mu się pobić z jej bratem, ale było to spowodowane tym, że Roth obrażał ją. Tutaj pewnie chodziło o ich wspólną koleżankę, po której stronie stanął Benjy, wziął to na siebie. Mężczyźni mu zawtórowali, ale to on jako pierwszy sięgnął po przemoc i próbował ustawić Romulusa do pionu, nie udało mu się to, bo ten błyskotliwie postanowił wyciągnąć swoje niesamowite wahadełko. Na szczęście ominęła ich przyjemność oglądania jak z niego korzysta, dobrze, że tak się stało, bo obawiała się, że wtedy i ona postanowiłaby się zaangażować w ten konflikt, a jeśli już by do tego doszło... to mógł tego nie przetrwać.

Psy pognały przed siebie. Była szansa, że wytropiły jakąś zwierzynę, Geraldine panowała nad nimi całkiem nieźle, więc nie zmartwiło jej to jakoś specjalnie, wiedziała, że będzie w stanie je do nich przywołać. Może nie była niewiadomo jaką specjalistką w tresurze zwierząt, ale radziła sobie z psami, ptakami, czy końmi. Nie były one szczególnie skomplikowane w obejściu.

Mrugnęła słysząc kolejne słowa Greengrassa. Nie spodziewała się, że to co ma jej do przekazania będzie, aż takie mocne. Koniec - jakby rozstawał się co najmniej ze swoją dziewczyną. Miała świadomość, że ich przyjaźń trwała wiele lat, zapewne rozczarowywali się po drodze kilka razy, jednak jak dotąd jeszcze nie wydarzyło się nic takiego, co mogło spowodować, że ich drogi się rozejdą. Tym razem Romulus zrobił coś naprawdę głupiego, mimo wszystko miała wrażenie, że jest w tym jakaś głębia, której nie widzi.

- Wy dorośliście, on niekoniecznie. - To był fakt. Nie dało się nie zauważyć, że każdy z tej grupy osób ogarnął się mniej lub bardziej, każdy przeżył swoje, a Potter wydawał się żyć w świecie, w którym był największą gwiazdą. Nie przeszkadzało jej to wcześniej, jednak kiedy wszyscy przez niego oberwali nie do końca rozumiała dlaczego mu na to pozwalają. Znaczy nie pozwalali, bo Corio zareagował ostro i pokazał mu, że nie będzie to już akceptowalne. Czy się ogarnie? Trochę w to powątpiewała. Była świadkiem tego, w jaki sposób zareagował, nie zależało mu na wyprostowaniu sytuacji, brnął w to dalej, chciał pokazać, że to on jest ofiarą, chociaż wszyscy inni widzieli to inaczej. Głową muru nie przebije, każdy miał swój rozum i był w stanie ocenić jego zachowanie. Miała też wrażenie, że każdy z obecnych na ognisku zrobił to w podobny sposób. To nie był przypadek, nie uwzięli się na nim, po prostu przegiął i czas najwyższy, aby spotkały go przez to jakieś konsekwencje. Może to pomoże mu przestać być takim dramogennym.

- Na dłuższą metę to może być męczące. - Jasne, czasem bywało to śmieszne, ale ileż można. Bywały sytuacje, w których wypadało być konkretnym, poważnym, Romulus chyba nie do końca wyczuwał, kiedy i w jaki sposób powinien się zachować. Miał jednak tyle lat, że chyba już powinien to robić. Nie zawsze wszystko było na miejscu, on wydawał się nie widzieć, kiedy może sobie na co pozwolić.

- Wiedział i podjudzał. - Tak, nie bez powodu wysłała do niego wyjca, kiedy dowiedziała się co nieco o jego działaniu od Ambroisa. Jego metody nie do końca były dla niej zrozumiałe, mogły przynieść więcej złego niż pożytku, ale też tego nie zauważał. Zresztą na pewno zdawał sobie sprawę z tego, jak musiał się z tym czuć Roise, to nie był odpowiedni sposób do motywowania go do działania, Geraldine pamiętała, jak bardzo przeżywał to, że postanowiła ruszyć dalej, niby spotykając się z Longbottomem. Roise uwierzył w to wszystko, co mówił Potter. Nie było to dla niego na pewno szczególnie przyjemne, a do tego stawiało ją w bardzo chujowym świetle.

Geraldine nigdy nie uważała się za bliską przyjaciółkę Romulusa. Zawsze była raczej dla niego dziewczyną Ambroisa, utrzymywali poprawne stosunki nawet po ich rozstaniu. Nie był jednak dla niej takim wsparciem, jakim był Cornelius - kolejna osoba w jej życiu, która znalazła się tutaj przez Greengrassa. To jemu ufała, wiedziała, że zawsze może na niego liczyć, mimo tego, że doszło do tego rozłamu w ich gronie. Wiązało się to z całym ciągiem wydarzeń, który dotyczył ich wszystkich. Próbowała jakoś wynagrodzić Corio to, że skupiła się na własnej tragedii w momencie, gdy ten przeżywał pewnie jeden z największych dramatów w swoim życiu. Wybaczył jej to, no, o ile w ogóle dało się wybaczyć coś takiego, nie pozbył się jej ze swojego życia, nadal ją do siebie dopuszczał, to też było dla niej ważne - chciała odbudować bowiem swoje zaufanie. Wydawało jej się, że doszło do tego, przez te półtora roku nie przestali się spotykać, bo przecież była też matką chrzestną Fabiana. Nadal byli przyjaciółmi, mimo tego, że osoba, która połączyła ich drogi zniknęła z jej życia.

Z Romulusem sprawy wyglądały inaczej, nigdy do końca nie czuła wsparcia od jego osoby, jasne był w stosunku do niej miły i sympatyczny, jednak nie potraktowałaby go jakoś kogo, komu mogłaby się zwierzać ze swoich uczuć, czy przemyśleń. Nie był jej człowiekiem, nigdy tego od niego nie wymagała i raczej nie wydawało jej się, by był w stanie spowodować, że się przed nim na tyle otworzy. Raczej kojarzył jej się z głupotami, błachostkami i sprawami, które nie miały jakiegoś głębszego dna. Podchodził do wszystkiego z lekkością, jakby to, co się wydarzyło nic nie znaczyło, jakby to co łączyło ją i Roisa nie było ważne. Postawił ją przed jej chłopakiem (wtedy byłym) w naprawdę chujowym świetle, bo chciał działać w tylko sobie znany sposób. Nie przyniosło to pozytywnych skutków, trochę potraktował ich jak model badawczy? To nie było fajne.

- Wiesz, to nie koniec świata. - Na całe szczęście Romulus nie był jedynym przyjacielem Roisa. Miał wokół siebie więcej bliskich osób, niekoniecznie musiał się więc przejmować tym, że zamierzał zakończyć ich relację. Na pewno sporo go to kosztowało, bo z tego, co wywnioskowała, to właśnie wykreślał ze swojego życia osobę, która była tam od wielu lat. Nadal próbowała zrozumieć, co przelało szalę goryczy, ale może po prostu ta sytuacja, która eskalowała była tylko gwoździem do trumny, która już dawno na to czekała?

- Nie wiem, jakim cudem, życie go nie zweryfikowało. - Znała jedynaków pochodzących z bogatych rodzin i nie wszyscy kończyli w ten sposób. Prędzej, czy później pojawiały się sytuacje, przez które chociaż trochę musieli się ogarnąć, jednak w przypadku Pottera nigdy do tego nie doszło. Był kolorowym ptakiem, który w ogóle się nie ograniczał, mógł robić to, co mu się żywnie podobało, nikt mu niczego nie narzucał, jego przyjaciele to akceptowali, aż przekroczył granicę. Może to był ten moment, w którym powinien dorosnąć? Zauważyć, że nie wszystko musi być po jego myśli, że liczy się ktoś więcej, niż on sam?

- Tatuś się nie spisał, ale to nie jest tylko i wyłącznie jego wina, on jest dorosły, ma mózg, może z niego korzystać. - Nie można było całej odpowiedzialności zwracać na nieobecnych rodziców, to nie było tylko tym. Gdyby Romulus miał w sobie nieco empatii zwróciłby uwagę na swoje otoczenie, zaangażowałby się nieco bardziej w ich sprawy, a nie ciągle stawiał siebie jako najbardziej istotną personę. Uwielbiał wnosić siebie na piedestał, pokazywać, jaki jest niesamowity, chwalić się swoimi osiągnięciami, czy faktycznie ktoś taki był kimś z kim Ambroise chciał się trzymać? Nie wydawało jej się, aby mieli ze sobą zbyt wiele wspólnego, już od samego początku zastanawiała się dlaczego łączy ich taka silna więź, skoro chcieli od życia czegoś zupełnie innego, brakowało jej punktów wspólnych, ale tego nie komentowała.

- Mam wrażenie, że dzisiaj nie tylko Ty otworzyłeś oczy. - Corio wyjebał go ze swojego domu, nie spodziewała się, aby drzwi się szybko otworzyły, szczególnie, że Romulus brnął w tę swoją narrację. Nie słuchał innych, olewał ich zdanie, znowu postawił siebie na piedestale, a gdy miała nadejść konfrontacja, odpowiedzialność za jego własne czyny to zemdlał. Celowo? Być może, skąd mogli wiedzieć, że nie. Nie dziwiła mu się, że nie miał chęci rozmawiać z Corneliusem po czymś takim, Lestrange potrafił być bardzo rzeczowy i konkretny i na pewno nie dałby Potterowi sobie wejść na głowę.

- Na początku na pewno trudno jest to ogarnąć. - W końcu było to dosyć sporym przeżyciem. Uświadomienie sobie, że ktoś z kim jest się blisko jest zupełnie kimś innym niż z kogo się go miało. Często przez lata można było usprawiedliwiać pewne zachowania, przymykać oko na najróżniejsze wyskoki, ale przychodził moment, w którym nie dało się już dłużej ukrywać, że gdzieś się mija, że zniknęły wszystkie rzeczy, które łączyły, a więcej było tych, które przeszkadzały. To był chyba ten moment w przypadku ich przyjaźni.

Geraldine nie miała pojęcia, co jeszcze się w tym kryło, pewnie gdy zobaczy szerszy obraz to dotrze do niej, że faktycznie nie było innej możliwości. Zresztą już nie zamierzała negować podejścia Roisa, czuła, że ma swoje argumenty, nie zamierzała próbować go powstrzymać przed podjęciem tej dosyć drastycznej decyzji - wiedziała, że robi to z jakiegoś powodu i zamierzała być obok, wesprzeć go, bo mógł tego potrzebować. Odcięcie się od kogoś, kto od lat znajdował się blisko wcale nie było takie proste, mogło zaboleć, tak, czy siak. Nawet jeśli miał pewność, że było to najlepszym, co mógł dla siebie zrobić.

Zauważyła, że Greengrass bardzo przejął się tą całą sytuacją, ją ruszyło przede wszystkim to, że Romulus próbował mieszać komuś w głowie. To było dla niej przekroczenie pewnej granicy, bardzo mocne. Nie godziła się na takie zachowanie. Gdyby wyciągnął wahadło w kierunku Ambroisa? Zapewne by go rozszarpała, nie hamowałaby się. Skąd mogli wiedzieć, że ponownie nie zachowa się w podobny sposób, skoro zrobił to raz, to przecież mógł zrobić i kolejny. Nie przemawiały do niej argumenty, że był zjarany, najebany, czy niestabilny emocjonalnie. Nic nie tłumaczyło takiego zachowania, to było przegięcie i miała wrażenie, że wszyscy obecni uważali tak samo. Istniały granice, których się nie przekraczało, to była jedna z nich.

- W tym wypadku do szczęście niekoniecznie może być uznane za coś dobrego. - Może właśnie przez nie ich znajomy nie mógł dorosnąć? Nie musiał tego robić, nie kiedy ojciec, znajomi przywyknęli do jego podejścia, przyzwyczaili się do tego, że taki po prostu był. Nikt z tym nie walczył, nie próbował mu zasugerować, że czas najwyższy nieco zmienić podejście, wręcz przeciwnie z wiekiem to się powiększało. Skoro nie miał żadnych ograniczeń nie musiał się hamować, zupełnie. Miał pieniądze, prestiżowy zawód, mógł sobie pozwalać na wszystko. Na szczęście, ktoś w końcu zauważył, że to już nie jest zabawne, prędzej, czy później musiało do tego dojść. Szczególnie, że przestał zupełnie nad sobą panować, nie miał momentu refleksji, brnął w te swoje racje, nie chciał otworzyć oczu, nawet gdy najbliżsi, z którymi trzymał się od lat próbowali mu pokazać, że przegina, że znajduje się na granicy.

- Widzisz, wykształcenie to nie wszystko. Brakuje mu zdrowego rozsądku, żyje w swoim świecie, w którym to on jest najważniejszy, cała reszta to tylko statyści, szkoda, że wyszło to po takim czasie. - W końcu zawsze znajdował się blisko. Tyle, że nie można było wiecznie przymykać oka na jego zagrywki. Nie dało się tak przez całe życie. To też nie tak, że wyszło to dopiero teraz, przez lata mieli świadomość, że tak jest. Wiele mu wybaczano, nie skupiano się na tych zagrywkach, ale chyba nadszedł moment, w którym wszystkim się po prostu ulało. Nie mogli znieść już więcej tych wybryków, szczególnie, że wystarczająco wiele zła im się przytrafiło przez zewnętrzne czynniki, bardzo słabo, kiedy jeszcze ktoś wewnątrz dorzucał coś od siebie. Tutaj powinni mieć spokój, nie przejmować się tym, że ktoś będzie ich sabotował. Mieli odetchnąć, zaznać trochę spokoju.

- Nie widziałam dawno takiego wkurwionego Corio. - Skomentowała jeszcze. Lestrange miał wyjątkowo dużo cierpliwości. Wiele rozumiał, potrafił naprawdę odnaleźć się w każdej sytuacji, w tym wypadku widziała, że nawet on uznał to za przegięcie. Było to dość sporym osiągnięciem jak na Pottera, wkurwienie nawet Corneliusa. Nie dziwiło jej to, że Lestrange również się zirytował. Znajdowali się u niego, wszyscy byli jego gośćmi, on był tutaj gospodarzem, był poniekąd opowiedzialny za to, by wszyscy czuli się tu mile widziani. Romulus wciągnął go w tę swoją zagrywkę, pamiętała słowa, które rzucił do tej dziewczyny, Corio najwyraźniej uznał to za przesadę i dobrze. Może właśnie tego potrzebował Potter, aby się ogarnąć. Z drugiej strony, czy faktycznie się tym przejmie? Może uzna, że wszyscy się na nim uwzięli i to on był ofiarą tego zamieszania, niektóre osoby miały tendencje do odwracania kota ogonem, nie umiały wziąć na siebie winy nawet jeśli dotyczyła ona ich czynów.

- Mówisz? Nie wygląda... - Dziewczyna o której wspominali była dość drobna, nie wyglądała jak morderczyni, ale Yaxley miała świadomość, że tak też było w świecie zwierząt, te najbardziej niepozorne stworzonka potrafiły przynosić śmierć w mgnieniu oka, czasem wystarczyła chwila nieuwagi.

Medycy mieli jednak swoje sposoby, czyż nie? Wiedzieli gdzie uderzyć, aby zrobić to szybko. Nie bez powodu też Corio i Ambroise ściągnęli tutaj tę kobietę. Wspominali o tym, że posiadała pewną wiedzę, która mogła pomóc im z Astarothem, Yaxley wolała w to nie wnikać. Nie obchodziło jej to, kto bawił się jaką magią, ale przypuszczała, że mogło też o to chodzić. W końcu wiedziała, że i Roise i Corio również korzystali z różnych metod, na pewno otaczali się osobami, które również po nie sięgały.

- Każdy ma swoje granice, najwyraźniej dzisiaj jednak była ona wspólna i przekroczył ją u wszystkich. - Były pewnie rzeczy do których nie powinien się posuwać. Na niej samej wyciągnięcie różdżki, ubezwłasnowolnienie Benjy'ego zrobiło naprawdę ogromne wrażenie, nie - nie to pozytywne. Zastanawiała się, czy Potter gdzieś zgubił rozum, jakieś resztki przyzwoitości. Nie oczekiwała od niego zbyt wiele, wiedziała, że był specyficzny, no ale... no właśnie. Niektórych rzeczy nie można było akceptować, przymykać oczu, pozwalać na to, aby odeszły w zapomnienie. To była jedna z takich sytuacji. Mieszanie w głowie było czymś, na co nie powinno się pozwalać - nigdy, nikomu. Jeśli postanowił zaatakować tym rodzajem magii swojego przyjaciela, cóż, to było naprawdę bardzo chujowym zagraniem. Ona zapewne bardzo szybko zademonstrowałaby mu, dlaczego nie postępuje się w ten sposób. Tyle, że w tym momencie nie chodziło o nią, to nie ona stała się jego celem, a i tak ją to dość mocno zabolało.

Nie zdawała sobie sprawy z pozostałych przewinień Romulusa, może to i lepiej, bo na pewno zirytowałaby się tym, w jaki sposób potraktował jej chłopaka, poniekąd również i ją, aczkolwiek to nie ona była w tym wszystkim najważniejsza. To nie ona przyjaźniła się z nim od lat.

Na szczęście dla Pottera nie wiedziała jeszcze o wszystkim, nie miała pojęcia, jak bardzo dzisiaj spierdolił, bo na pewno nie podeszłaby do tego tak lekko, jak teraz. Próbowała sobie bowiem tłumaczyć, że to nie były do końca jej sprawy, bardziej dotyczyły one jej chłopaka i jego przyjaciół, no i tej dziewczyny, która znalazła się z nimi w rezydencji Corio.

- Ja też, chociaż to nic nie znaczy, bo wy mieliście jednak ku temu więcej możliwości. - Być może od kilku lat była blisko z Corneliusem, jednak ominęła ją ta część znajomości jeszcze w Hogwarcie. Jasne, kojarzyła go, tak jak resztę ich paczki, ale wtedy nie zadawała się z nimi, no, może poza Benjym z którym grała w drużynie quidditcha. Była w końcu od nich młodsza, wtedy raczej nie było zbyt wiele rzeczy, które mogły ich łączyć. Nie było to więc niczym dziwnym.

- Tak myślałam. - Zdawała sobie sprawę, że jej bliscy zorganizowali tutaj naprawdę zestaw świetnych specjalistów, którzy byli w stanie poradzić sobie w stanie ze wszystkim. Każdy posiadał unikatowe umiejętności, które w takim pakiecie naprawdę mogły się przydać. Miała chęć dodać coś jeszcze, ale się powstrzymała. Ostatnio trochę nie wierzyła w to, że będą w stanie pomóc jej bratu. Zdecydowanie nie chciał tej pomocy, nie przyjmował jej, zapętlał się w swoim własnym nieszczęściu i coraz bardziej wydawało jej się, że nie będą w stanie nic z tym zrobić. Jak mieli bowiem pomóc komuś, kto tego nie chciał? No nie dało się. Próbowali różnych metod, a żadna z nich nie działała. Wydawało jej się, że niedługo nadejdzie moment, w którym będzie musiała poinformować ojca o tym, że sobie nie radzi. Może nie było to coś, co chciała zrobić, godziło w jej dumę, aczkolwiek wolała, żeby wiedział. Nie chciała brać na siebie pełnej odpowiedzialności za nieżywot młodszego brata, bo nie była w stanie przewidzieć, co może mu przyjść do głowy, ani jak się zachowa, szczególnie po tym, co wydarzyło się poprzedniego wieczoru w lesie. Skoro atakował ją, jego siostrę, rodzinę, to jaką mieli pewność, że nie zrobi tego samego komuś obcemu? Żadnej, wolała zapobiegać, niż radzić sobie z konsekwencjami czynów niemyślącego, młodego wampira.

- Cóż on chyba liczył na to, że mu uwierzycie i znowu stanie się ofiarą, zapewne oczekiwał, że będziecie go pocieszać i mówić o tym, jakie to okropne. - Można się było tego po nim spodziewać, uwielbiał bowiem znajdować się w centrum zainteresowania. Słabe było to, że w tym wypadku zrobił to kosztem innej osoby, która sobie na to zupełnie nie zasłużyła.

Na szczęście towarzystwo dość szybko doprowadziło go do porządku, a przynajmniej próbowało to zrobić, bo Potter w końcu zemdlał i nawet nie próbował wziąć odpowiedzialności za swoje czyny. Nie miała pojęcia, czy to też zaplanował, ale wcale by jej to nie zdziwiło. Całkiem proste rozwiązanie. Dobrze, że Corio się nie ugiął, tylko  postępował według tego, co powiedział. Nie spodziewała się, że będzie inaczej, on akurat należał do bardzo słownych osób, a dzisiaj i w nim coś pękło. Nie było tutaj miejsca na litość, obchodzenie się z nim jak z jajkiem, zasłużył sobie na wyrzucenie z tego miejsca.