—09/09/1972—
Anglia, Londyn
Jessie Kelly & Anthony Shafiq


When you're down and out,
When you're on the street,
When evening falls so hard
I will comfort you.
I'll take your part.
When darkness comes
And pains is all around,
Like a bridge over troubled water
I will lay me down.

Niech to okaże się zwykłym snem. Kiedy się obudzę, niech wszystko wróci do normy. Niech to będzie po prostu kolejny koszmar, o którym zaraz zapomnę, mógłby myśleć tej felernej nocy, bezpieczny w domu ojca chrzestnego, gdyby miał szansę na sen. Nie mógł zasnąć, a może nawet nie próbował... Smród spalenizny wdzierał się do nozdrzy i drażnił płuca, a otaczające go dźwięki jakby nabrały mocy, nie pozwalając na odpoczynek.

Nie powiedział nikomu, że wychodzi. Nie był pewien, czy reszta była jeszcze w łóżkach, kiedy zamykał za sobą drzwi - wiedział jedynie, że Benji jeszcze spał, skulony w swoim posłaniu - i może powinien był komuś powiedzieć, że zamierzał wyjść, że zamierzał wrócić do mieszkania na Horyzontalnej, ale, cóż, nie zrobił tego. Po prostu wstał i wyszedł, z dziwnym poczuciem, że musiał tam iść. Nawet jeśli jego matka zapowiedziała, że sama się tam wybierze, by obejrzeć szkody.

Mijał ludzi, rozpaczających po stratach wrześniowej nocy. Mijał ludzi, próbujących stanąć na nogi i przywołać do siebie lepsze jutro. Te szerokie uśmiechy, donośne śmiechy, gestykulacja i żwawe ruchy nie były jednak na tyle autentyczne, by przekonać do nich więcej, niż zaledwie kilka osób. Wszędobylski dym ciążył na barkach.

Zamiast przed kamienicą, w której od kilku lat mieszkał ze swoją rodziną, znalazł się przed zupełnie innym budynkiem.

Anthony...

Nogi powiodły go przed wejście, ręka uniosła się, by zapukać, ale zatrzymała się dosłownie milimetry od drzwi. Czy powinien? Może Anthony chciał odpocząć? Może chciał zostać teraz sam, z myślami głośniejszymi od ciszy i bez niepotrzebnej publiki dla własnych uczuć? Czuł jednak, że musiał...

Musiał?

Chciał zobaczyć się z wujem. Upewnić się, że... Że ta noc nie sięgnęła po niego, kiedy inni nie widzieli. Że wciąż był.

-Wuju - na moment zamarł, wstrząśnięty wyglądem wuja, dopóki Anthony nie zaniósł się kaszlem. -Wszystko w porządku? Przynieść ci wody?

Został wpuszczony do apartamentu, który jednocześnie pasował do Shafiqa, ale z drugiej, strony ten cały syf sprawiał wrażenie więzienia dla porządku wuja.

-Przepraszam, że nachodzę cię bez zapowiedzi, ale... To- to nie jest krew? - plama na twarzy, ramionach i we włosach Anthony'ego miały kolor podobny do szkolnej szaty Electry; do koloru róż, którymi tak bardzo zachwycały się dziewczyny, a dla niego wyglądały dziwnie; do krwi, ale nie do końca wyglądały, jak plamy krwi. -Co się stało?

Przytaknął powoli na wieść o towarzyszach Anthony'ego.

-Tak, my... Wszystko z nami w porządku... Zatrzymaliśmy się w domu wujka Jonathana, dopóki nie odnowimy mieszkania - powiedział, ściszając odrobinę głos. -Może powinieneś usiąść...

!Strach przed imieniem

Nie miał w planie przychodzić tutaj. Chciał sprawdzić mieszkanie, dokładnie obejrzeć zniszczenia, kiedy dookoła nie szalał ogień, sprawdzić, czy coś zdołało uchronić się przed spaleniem. Godził się z faktem, że jego samochód z całą pewnością nie nadawał się do niczego innego, jak do wyrzucenia i zapomnienia o nim - zanotował sobie w myślach, że będzie musiał zacząć odkładać na nowy), ale miał małą nadzieję znaleźć jakieś nienaruszone, bądź jedynie lekko nadpalone zdjęcia z dzieciństwa. Stare wspomnienia zanikały wraz z pojawianiem się nowych, a tych już z ojcem nie był w stanie stworzyć, więc te zdjęcia były dla niego bardzo ważne.

Nie miał w planie tu przychodzić. Nie wiedział więc, czy wuj będzie sam, czy będzie miał swoich gości. Czy będzie zajęty, czy może będzie odpoczywał. Jessie nie wiedział nawet, czy wuja w ogóle zastanie w domu.

Anthony był w domu. Był sam, przynajmniej dopóki ocalali, którym udzielił schronienia, nie rozbudzą się i do nich nie dołączą. Anthony tu był, był żywy, ale Jessie nie poczuł ulgi, bo wuj nie był zdrowy. I nie chodziło tylko o sadzę, którą był ubrudzony, czy kaszel. Było coś jeszcze i to najbardziej martwiło chłopaka.

-Co? Ty Śmierciożercą? - powtórzył powoli, krzywiąc się na sam dźwięk tych słów. -Twoja wina? Przecież to absurd. Większej głupoty w życiu nie słyszałem - fuknął, kręcąc głową i przeczesując palcami włosy, byleby tylko zająć czymś ręce. -Poczekaj chwilę, przyniosę ci wody.

Dwa słowa, "Anthony" i "Śmierciożerca" obijały mu się w myślach, wywołując na jego twarzy grymas, jakby ktoś podstawił mu pod nos coś wyjątkowo śmierdzącego. To nie miało sensu. Żadnej logiki. Anthony by nigdy nie...

Podał wujowi szklankę z wodą. Nie usiadł przy nim, a kucną na podłodze przed nim i patrzył na niego z dołu.

Pożar zniszczył wiele. Zniszczył domy, zniszczył dobytek, zniszczył rodziny. Zniszczył poczucie bezpieczeństwa i spokój. Koszmar dotknął ich wszystkich, ale nie mógł to być powód, dla którego z Anthonym było tak źle. Oskarżenie? Nie... Anthony nie załamałby się przez bzdury, wykrzykiwane przez nieznajomego, który już następnego dnia powinien zostać zapomniany. Anthony'ego dręczyło coś gorszego, niż pożar.

-Anthony - Jessie bardzo rzadko zwracał się do wujków po imieniu - co się dzieje?

Że Jessie bardziej wdał się w ojca, niż w matkę, wiedział każdy, kto znał Neda Kelly. Było to coś, na co Charlotte czasami kręciła nosem, bo czasami może był zbyt miły, ale któreś z nich w ojca wdać się musiało. Padło na niego. I może faktycznie charakter Jonathana, którego Jessie podziwiał, miał wpływ na jego charakter, ale on sam niespecjalnie na to narzekał - przynajmniej nie na głos. Chociaż, to musiał przyznać, czasami przydałaby mu się odrobina charakteru Królowej Matki - tego też raczej na głos by nie powiedział.

Na komentarz o kondycji Anthony'ego odpowiedział uśmiechem. Mógłby powiedzieć coś w stylu "Nawet w złej kondycji dobrze wuj wygląda", ale czy właśnie coś takiego Anthony potrzebował i chciał usłyszeć? Nie był pewien, postanowił więc tego nie mówić.

Druga część go zaskoczyła. Anthony i Jonathan się pokłócili. Pokłócili się o coś i Anthony wierzył, że mogło to oznaczać koniec ich wieloletniej przyjaźni. Przechylił głowę lekko w bok, zmarszczył brwi i usiadł na podłodze, krzyżując nogi, zamiast dalej kucać.

-Kłótnie w rodzinie i przyjaźni się zdarzają. Nie może być aż tak źle, wuju - powiedział.

Nie mógł wiedzieć, o co dokładnie Jonathan i Anthony się pokłócili, przez co nie był w stanie ocenić, jak poważna była sytuacja, ale na ten moment nie przychodził mu do głowy żaden powód, przez który jego wujowie mogliby zerwać przyjaźń.

A może wcale tak nie było i obawa Anthony'ego była jedynie wynikiem stresu po wczorajszej tragedii?

-Chcesz mi opowiedzieć, co dokładnie się między wami stało?

Oczywiście, że w jego głowie już pojawiła się myśl, żeby porozmawiać o tym z chrzestnym. I może jeśli Anthony nie będzie mu chciał powiedzieć, to trzeba by zaangażować Ritę i mamę? Bo przecież nie można tego tak po prostu zostawić, żeby może, jakimś cudem, samo się naprawiło, albo czekać, aż obawa stanie się rzeczywistością i dojdzie do czegoś, czego już nie da się naprawić.

Jeżeli kiedykolwiek myślał o kłótniach między wujami, miał w głowie raczej typowe sprzeczki między przyjaciółmi - coś, co przecież się zdarza, ale nie jest na tyle silne, by zerwać więź. Kilka dni milczenia, ewentualnie wysyłania sobie krótkich liścików z jakimiś uszczypliwościami, które po jakimś czasie stanął się bardziej zabawne, niż irytujące. Ostatecznie mogliby pogodzić się przy butelce czegoś mocniejszego - jak to przyjaciele.

Pierwszym odruchem było bronić chrzestnego. Może padły między nimi słowa, które źle zrozumieli? Może Jonathan zrobił coś, bo po prostu musiał? Z jakiegoś dziwnego powodu, którego (oczywiście) nie wyjawił nikomu, musiał powiedzieć rzeczy, których mówić tak naprawdę nie chciał, ale musiał, bo w swojej gryfońskiej potrzebie bohaterstwa i opiekuńczości chciał zapewnić przyjacielowi bezpieczeństwo? A może go po prostu podmienili? Może tak naprawdę to był któryś ze Śmierciożerców pod przykrywką, którego albo nudził szalejący pożar, albo dostał jakieś dziwne zadanie skłócenia wujkowego duo?

Mógł wymyślić pewnie jeszcze kilka powodów, które krzyczały "Mój ojciec chrzestny by tego nie zrobił!", ale finalnie nie powiedział nic. Siedział przed Anthonym z lekko otwartymi ustami, gotowymi wypuścić pierwsze słowa, ale milczał.

Przed kim niby miał bronić wuja? Przed Anthonym? Przed człowiekiem, który znał jego chrzestnego lepiej, niż on kiedykolwiek zapewne pozna? Na jedno jego słowo Anthony z całą pewnością znalazłby dziesiątki innych, które skutecznie zamknęłyby młodemu czarodziejowi usta, jak besztanemu dziecku. I nie chodziło nawet o umiejętności dyplomatyczne Shafiqa, a o to, że Anthony i Jonathan znali się jeszcze na długo przed tym, jak Jasper pojawił się na świecie.

Informacja o odejściu Anthony'ego z pracy zamknęła mu usta. Błagam cię, nie rób tego. Dlaczego teraz? Dlaczego teraz, kiedy zaledwie kilka godzin wcześniej świat prawie zawalił im się na głowach? Dlaczego teraz, po jednej tragedii, miała nadciągnąć druga? To sprawa między nami, oczywiście, ale to wciąż bolało.

-Więc... Co teraz?

Co z tobą, Anthony? Co zamierzasz? Jaki masz plan?