Dotarli do skalnej półki, gdzie postanowili się zatrzymać. Było to całkiem malownicze miejsce, nawet jeśli pośród tej ciemności, która ich otaczała nie można było dostrzec całego jego piękna. To, co oświetlały gwiazdy i księżyc wystarczało, by docenić jego urok. Było cicho i spokojnie. Poza dźwiękiem fal rozbijających się o skały słychać było tylko psy, które przechadzały się gdzieś z tyłu, poza tym wokół panowała cisza. Była całkiem kojąca. Miała wrażenie, że podczas tego jednego wieczoru wydarzyło się naprawdę wiele, ten czas był okropnie intensywny, więc ten moment z dala od świata dobrze im zrobi, pozwoli odetchnąć.

Zdawała sobie sprawę, że Ambroise został dzisiaj dosyć mocno wyprowadzony z równowagi, dlatego też kątem oka mu się przyglądała, żeby sprawdzić jak się miewa. Nie zadawała pytań, po prostu na niego spoglądała - nie musiała nic mówić, nie miała problemu z tym, aby odczytać jego nastrój.

Wydawało jej się, że jego gniew już minął, że ten czas, który spędzili na wspólnym spacerze trochę go uspokoił - i bardzo dobrze,  szkoda było skupiać się na tym, co było nieprzyjemne, zwłaszcza, że ostatnio wydarzyło się sporo złego.

Yaxleyówna sięgnęła do kieszeni swojej koszuli, by wyciągnąć fajki. Wsadziła sobie jednego papierosa do ust, a później odpaliła go swoją mugolską zapalniczką, zaciągnęła się dymem, mogła spowodziewać się uwagi, że smrodzi, znała bowiem podejście Roisa do jej szlugów jednak nigdy się tym jakoś specjalnie nie przejmowała. Fajka była całkiem niezłym towarzyszem podczas takich chwil, kiedy po prostu siedzieli razem i wpatrywali się w horyzont, bez słowa.

Póki co nie chciała przerywać ciszy, miała wrażenie, że im służyła, zresztą dobrze było od czasu do czasu ze sobą pomilczeć, nigdy im to jakoś specjalnie nie ciążyło. Szczególnie, że padło między nimi już naprawdę wiele słów.

Ciszę przerwał głośny dźwięk, tak właściwie to huk. Nie dochodził jednak zza ich pleców, a gdzieś z drugiej strony, ledwie zdążyła zlokalizować źródło dźwięku, a na niebie pojawiły się kolorowe światła. Coś musiało się dziać w miasteczku, dobrze było widzieć, że jeszcze gdzieś niedaleko ludzie chcieli się bawić. Najwyraźniej nie wszystkich dotknęło to, co wydarzyło się ledwie kilka dni temu. Wpatrywała się w te kolorowe światła z fascynacją, dopóki nie zaczęły tracić blasku.

- Mugole nie próżnują, chyba dobrze się bawią. - To, co działo się na niebie o tym świadczyło, a przynajmniej tak zakładała. Skończyła palić i przygasiła niedopałek o skalną półkę na której siedzieli. Było tu całkiem przyjemnie, nie miała pojęcia, która właściwie była godzina, ale nigdzie się przecież nie spieszyli. Mogli tu spędzić nawet całą noc.

Geraldine nie miała jakichś szczególnie wybitnych wymagań, jeśli chodzi o to, co paliła. Od samego początku trzymała się tych samych, śmierdzących, mugolskich fajek, które kiedyś ktoś podsunął jej pod nos jeszcze w Hogwarcie. Nie szukała innych upodobań smakowych, mimo, że Roise często wypominał jej ten wybór, jakby zapomniał o tym, że to właśnie on był odpowiedzialny za jej gust.

Ambroise na pewno nie był jedyną osobą, która wierzyła w mityczną siłę przyjaźni, sama Yaxleyówna przecież też miała przyjaciół, z którymi trzymała się od samego początku nauki w Hogwarcie. To było raczej naturalne, chociaż może nie powinno być? Ludzie dorastali, zaczynali się od siebie różnić, czasem było to spowodowane sentymentem, czy coś. Nie miała jeszcze takiego nieprzyjemnego doświadczenia jak Greengrass, ale może to wszystko było przed nią? Czy właściwie można być pewnym jakiejkolwiek relacji? Nie widziała nic złego w zaufaniu, ludzie byli zwierzętami stadnymi potrzebowali kogoś przy swoim boku. To, że mogło się okazać, że ktoś był inny niż wydawało się przez tyle lat, nie było niczyją winą.

Nie można też było skreślać wszystkich wokół przez jeden, chujowy przypadek, czyż nie? To nie było rozwiązaniem. Oczywiście, że takie doświadczenia niosły ze sobą konsekwencje, braki w zaufaniu, jednak nie można było przekreślać wszystkich innych przez jeden fatalny przypadek.

- Nie wydaje mi się. - Ale nie mogła mieć pewności. Nie zagłębiała się nigdy jakoś szczególnie w mugolski świat, tylko i wyłącznie na tyle, na ile było to potrzebne pomieszkując w okolicy mugoli.

- Może tak jest im wygodniej? - Skoro mogli ignorować pewne wydarzenia, to po prostu to robili. - Do pewnego momentu, wiesz, bywają chwile, gdy nie da się udawać dłużej, że się czegoś nie zauważa. - Nie miała pojęcia, jak to jest być kimś, kto nie ma świadomości o tym, że obok istnieje zupełnie inny świat, pełen magii. Słyszała opowieści swoich kolegów, mugolaków, o tym, że dość trudno było im przywyknąć do tej myśli i odnaleźć się w zupełnie innym świecie. Nie dziwiło ją to, że było to dla nich trudne.

- Nie trzeba być szlachcicem, aby się dobrze bawić, czasem Ci, którzy mają mniej dużo więcej doceniają. - Cieszyli się drobnostkami, które dla innych mogły wydawać się nic nieznaczące. Tak właściwie to Yaxley wydawało się, że to w dużej mierze jednak zależało od charakteru. Niektórzy mieli bardzo wygórowane oczekiwania i nic nie sprawiało im radości. Inni - jak ona potrafili cieszyć się drobnostkami, jak chociażby tym, że siedzieli sobie teraz tutaj pośród ciemnej nocy, sami, z dala od zgiełku. Warto było doceniać takie drobne chwile, kiedy było naprawdę spokojnie i nic nie mogło zachwiać tego spokoju. Nie sądziła bowiem, że podczas tej nocy mogłoby się jeszcze wydarzyć coś nieprzewidywalnego, chociaż może nie powinna chwalić nocy przed wschodem słońca.

- Pewnie dlatego nie pozwalają na to, żeby mugole o nas wiedzieli. Czyszczą im umysły, żeby zapominali o tym, co widzieli. Na pewno nie docierają do wszystkich, ale do większości. Nie potrafię sobie nawet wyobrazić, jakie to musi być dla nich szokujące, pewnie się nas boją. - W końcu czarodzieje potrafili posługiwać się magią, która dla nich była zupełnie nieznana, mało kto nie bał się nieznanego, szczególnie czegoś takiego potężnego. Może to i lepiej, że żyli w ukryciu, obok siebie. Do tego dochodziły też przypadki mugolaków, którym sama Yaxley współczuła, bo nagle byli wrzucani do obcego świata, o którego istnieniu nie mieli pojęcia, musieli jakoś przetrawić tę wiedzę, a do tego radzić sobie z zaczepkami elity, która uważała siebie za lepszych. To nie była wina tych dzieciaków, że zostały wybrane przez jakąś siłę wyższą, jako kolejne pokolenia czarodziejów. Jasne, musieli sobie wypracować swoje miejsce w świecie, ale nie znaleźli się tutaj ze swojej nieprzymuszonej woli. Musieli się dostosować i jakoś odnaleźć. Nie miała problemu z tym, aby stawać w ich obronie jeszcze w czasach nauki w Hogwarcie, nie znosiła znęcania się nad słabszymi bez powodu.

- Ciężko to sobie w ogóle wyobrazić, jesteśmy zdecydowanie na lepszej pozycji. - Oni przynajmniej wiedzieli o istnieniu tego drugiego świata, może się w niego zbytnio nie zagłębiali, ale jednak mieli jakąś wiedzę, ci drudzy nie mieli tyle szczęścia, ale może to i lepiej, bo przecież mogłoby to doprowadzić do jakichś konfliktów, zresztą kiedyś czarodzieje nie byli tacy uważni, na szczęście z czasem mugole zaczęli uważać ich za stworzenia z baśni, nieprawdziwe.

Niebo znowu zrobiło się ciemniejsze, rozświetlały je jedynie gwiazdy i księżyc, ale również było całkiem malowniczo, noc miała swój urok, szczególnie taka wczesnojesienna jak ta. Było całkiem przyjemnie, fale rozbijały się o skały, wiatr muskał ich twarze. Geraldine przestała myśleć o tym, co wydarzyło się wcześniej. Skupiała się na tej chwili, którą razem spędzali. Skończyła palić, przygasiła peta o skały i wpatrywała się w gwiaździste niebo.

- Tak, coś w tym jest. Nie muszą się niczym przejmować, zwracać uwagi na to, co ktoś sobie pomyśli i w ogóle... - Chcąc nie chcąc, kiedy gdzieś się pojawiała, zwłaszcza na tych większych, czarodziejskich spędach zawsze miała z tyłu głowy to, aby broń Morgano nie narobić wstydu swojej rodzinie. Nie chciała, żeby spoglądano na nich nie do końca przychylnym okiem. Jasne, pozwalała sobie na drobne kontrowersje, mimo wszystko jednak nigdy nie przeginała, bo wiedziała, że może się to skończyć ostracyzmem w stosunku do jej rodziny, a można było o niej powiedzieć naprawdę wiele, ale nie to, że miała ich gdzieś. Wiedziała, że sporo im zawdzięcza, szczególnie ojcu, który miał w niej ogromne nadzieje, zawsze kibicował jej działaniom i wspierał. Nie chciała go zawieść, starała się raczej robić wszystko, aby był z niej dumny. Zależało jej na tym.

Prychnęła słysząc kolejne słowa Greengrassa, pokiwała przy tym przecząco głową. Nie mógł jej tego odpuścić, czyż nie?

- Wiesz, że nie potrzebuję do tego żadnego kawalera? - Co by dużo nie mówić Yaxleyówna nie mogła narzekać na komfort, czy jakieś braki. Miała wszystko, czego potrzebowała, i sama była sobie to w stanie zapewnić. Nikt nie musiał jej niczego oferować. - Robiliśmy z siebie bałwany razem, bo tak wypada, a zawsze lepiej to robić z kimś z kim się można dobrze bawić. Nie mam szczególnie wielu bliskich przyjaciół wśród takich osób, jest to jedna z nielicznych person, którym naprawdę ufam, do tego te wszystkie nagłówki w gazetach, czy mogłam lepiej trafić? - Nigdy nie ukrywała swojej sympatii do Erika, zresztą ich znajomość trwała od lat. Ich rodziny za sobą przepadały, byli nawet razem na wakacjach za dzieciaka. Nie mogła znaleźć lepszego towarzysza na te wszystkie spędy czystokrwistych, kiedy Ambroise nie był w zasięgu jej zainteresowania, albo ona jego, no, jak zwał tak zwał.

- Jakoś musiałam sobie radzić, kiedy nie było Cię obok, na szczęście to już za nami. - To nie tak, że narzekała na towarzystwo Longbottoma, jednak zdecydowanie wolała kiedy wszystko było na swoim miejscu.

- Nie ma się im co dziwić, mogą negować stan jasności swojego umysłu. - Ciężko było pogodzić się z taką wiedzą, do tego nie mieli żadnego oficjalnego, racjonalnego potwierdzenia. To na pewno nie było dla nich proste, szczególnie, że czarodziejom zależało na tym, aby nikt nie wiedział o ich istnieniu i raczej takie rzeczy działy się przypadkowo. Biedni mugole musieli jakoś radzić sobie z tą wiedzą, nie sądziła, aby inni ot tak wierzyli im w istnienie sił nadprzyrodzonych.

Te informacje mogły przerażać, bo łatwo przychodził strach przed nieznanym, do tego świadomość, że nikt inny o tym nie wie. Cóż, nawet trochę jej ich było szkoda, ale nie widziała innego, bardziej humanitarnego rozwiązania, które uszczęśliwiłoby obie strony. Tak było lepiej, niosło to ze sobą mniej szkód.

- Dobrze dla nas. - Nigdy nie kryła się z tym, że doceniała to, po której stronie świata się znajdują. Nie umiała sobie siebie wyobrazić bez magii, którą zresztą znała od dziecka. Szczerze współczuła charłakom, którzy musieli żyć w tym ich świecie nie posiadając żadnych umiejętności, które mogłyby im ułatwić egzystencje w świecie. Na pewno nie tak łatwo było im się dostosować będąc wybrykami w swoich rodzinach, chyba już wolałaby być magicznym dzieciakiem w mugolskiej rodzinie, chociaż to niosło ze sobą również pewne utrudnienia. Na szczęście problem ich nie dotyczył, bo pochodzili z rodów, w których żyłach magia płynęła od pokoleń i oni również ją posiadali. Zresztą tych wyjątków było niezbyt wiele, aczkolwiek nie można było wykluczyć ich istnienia.

- Tak, taka możliwość nie jest wcale zbyt oczywista. - W końcu nigdy nie wiadomo, kiedy ktoś zapuka do ich drzwi i poprosi o pomoc. Nie mogli przewidzieć kto to będzie, jedna strona, albo druga strona, co wtedy? Będą musieli wybierać, kogo mają wspierać? Odmówić? To również nie było mile widziane, bo mogliby zostać wykluczeni. Los czystokrwistych jak oni wcale nie był taki prosty jak mogłoby się wydawać, nie w takim momencie, w którym teraz znajdowała się Wielka Brytania.

Póki co, starali trzymać się z boku. Nie byli jednak osobami, które jakoś specjalnie przepadały za stagnacją, od zawsze wybierali nieco bardziej skomplikowane drogi, aby się nie zasiedzieć. Takie już mieli charaktery, że lubili gdy wokół nich sporo się działo. Aktualnie również nie zamierzała zupełnie odsunąć się na bok, wiedziała, że Roise też nie - to nigdy nie było w ich stylu. Musieli znowu wypracować sobie jakieś rozwiązanie, które ich zadowoli.

- Cieszy mnie to, że o tym nie zapomniałeś. - To nie tak, że był to jej pierwszy wybór, ale kiedy nie miała innego, to podążała właśnie tą ścieżką, nie chcąc być zależna od kogokolwiek. To było całkiem proste rozwiązanie. Nigdy nie umiała prosić o wsparcie, czy pomoc, wolała samodzielnie działać, przynajmniej brała los w swoje własne ręce. Ostatnio trochę się to zmieniło, zaczęła zauważać, że czasem warto mieć wsparcie i wcale nie musi nosić wszystkiego na swoich barkach. Kiedyś zawsze Roise był osobą, do której mogła się odezwać, ale nadszedł ten chujowy moment w im życiu, kiedy się to skończyło, wtedy stawiała raczej na samodzielność. Przy problemach z wyimaginowanym bliźniakiem nie do końca to działało i musiała schować dumę do kieszeni, aby jakoś poradzić sobie z problemem.

- Nie chciałabym być foką, zdecydowanie nie, już wolałabym być flądrą, albo rekinem wiesz. - Rekiny były postrachami oceanów, do tego jej zdaniem należały do całkiem uroczych stworzeń, zdecydowanie wolała je od fok, które nie kojarzyły jej się jakoś zbyt przyjemnie. Niektóre ich rodzaje były też całkiem piękne, na swój specyficzny sposób (tak jak ona), bardziej trafiało do niej to porównanie niż jakieś foki.

- Nigdy nie przejdzie Ci to przez gardło, co? - Uśmiechnęła się sama do siebie, bo pamiętała o tym, co wyrzygał jej Ambroise podczas ich tygodniowego pobytu w Whitby. Uwierzył w te śmieszne plotki, które pojawiały się na salonach na temat jej i Erika, co było dosyć zabawne, bo przecież wiedział o tym, że przyjaźnią się od lat, a Yaxley była stała w swoich uczuciach, nie zmieniłaby swojego podejścia do Longbottoma od tak, w jej przypadku nie działało to w ten sposób. Zwłaszcza, że Ambroise sam wiedział, że to co ich łączyło było siłą z którą nie można było wygrać, teraz mieli to potwierdzone u specjalisty, nigdy przed tym nie uciekną.

- Jestem, ale każdy kapitan czasem popełnia błędy, czyż nie? - Nie była idealna, miała świadomość, że pewne rzeczy mogła zrobić lepiej, ominęłaby dzięki temu sporo problemów, ale nie należała do osób, które płakały nad rozlanym mlekiem, co było - minęło. Grunt, że w końcu znowu zaczęło się wszystko układać, no prawie wszystko. Poczuła palce Roisa na swojej dłoni i uśmiechnęła się sama do siebie, tak, cholernie jej tego brakowało.

Nie był to lekki czas ani dla mugoli, ani dla czarodziejów. Mugole mieli o tyle gorzej, że nie do końca zdawali sobie sprawę z tego, jak wielkie było zagrożenie. Na pewno pojawiały się znaki, jak chociażby właśnie widma w Kniei, bunt roślin, czy pożary, które pochłonęły Londyn. Zapewne udało im się o to obwinić jednak coś innego, niż czarodziejski świat, który istniał gdzieś obok. Nie brali w ogóle takiej możliwości pod uwagę, może to i lepiej, bo przecież oni wszyscy byli by winni, nawet Ci którzy nie mieszali się w te dziwną wojnę między magami, którzy uważali się za lepszych, a tymi którzy mieli pochodzenie mugolskie. Wiedziała, że na ten problem spoglądano by zero-jedynkowo, więc dobrze, że większa część społeczeństwa nie była niczego świadoma. Kto wie bowiem, w jaki sposób mogłoby się to zaognić. Póki co mogli czuć się bezpieczni przynajmniej z tej jednej strony.

- Pewne rzeczy nie są w stanie się zmienić. - Mieli tutaj chyba jasność, bo znali się od lat i wiedzieli, że w ich przypadku niektóre zachowania były bardzo głęboko zakorzenione. Nie dało się nic zrobić z tymi częściami ich osobowości, bo tutaj nie tylko Yaxley była sobie kapitanem swojego własnego statku, ale Greengrass robił to samo. Doszli już zresztą do tego, że tym razem mieli jeszcze bardziej wpuścić się do swoich światów, a raczej stworzyć jeszcze bardziej pełny, jeden wspólny, by nie popełniać poprzednich błędów. Nie mogli ponownie wchodzić do tej samej rzeki, bo zbyt wiele ich to kosztowało. Oczywiście, że te zmiany na pewno nie będą bezbolesne, aczkolwiek wydawało jej się, że wraz z upływem czasu docenią to wszystko. Było to im potrzebne, szczególnie przy tych trybach życia, które prowadzili. Musieli sobie w pełni zaufać i być wsparciem we wszystkim, nie było tu miejsca na unikanie niewygodnych tematów, czy niedopowiedzenia, mieli świadomość, że im to nie służy, a skoro miało być tylko lepiej, musieli odrobinę zmienić swoje przyzwyczajenia. Częściowo mieli to już za sobą, chociaż tym razem mieli się dopuścić jeszcze głębiej, nie było innej opcji. Nie tym razem, nie kiedy powiedzieli sobie tak wiele i wiedzieli z czego wynikały ich dramaty.

Prychnęła głośno. Oczywiście, że nie mógł sobie odmówić tego komentarza. - Tak, to mnie wyklucza z bycia flądrą, niestety. - Nie, żeby uważała flądry za jakieś szczególnie, warte uwagi stworzenia, ale jednak były dużo bardziej atrakcyjne w jej oczach od fok, które były przecież wcieleniem selkie, a one omamiały czarodziejów, wpływały na ich umysł. Yaxley nie znosiła, gdy ktoś igrał z wolną wolą.

- Nie przepadam za nimi, rekiny są dużo fajniejsze, i wszyscy się ich boją, chociaż w większości tak naprawdę nie ma czego. - To trochę, jak było z nią. Sprawiała wrażenie niebezpiecznej, chłodnej i zdystansowanej, a gdy przychodziło co do czego, kiedy komuś faktycznie ufała była niczym rekin wielorybi, który nie krzywdził żadnych innych stworzeń poza planktonem i małymi rybami.

- To, że Erik jest wspaniałym przyjacielem i dobrze się mną opiekował podczas kilku ostatnich miesięcy. - Wpatrywała się w Roisa bezczelnie, wiedziała, że go prowokowała, ale dlaczego miałaby tego nie robić. To nie było nic groźnego, nie po tym, jak wyglądała cała sytuacja. Miała wsparcie w przyjacielu podczas tych najgorszych dni, mogła na niego liczyć, nie zostawiał jej samej, tylko pojawiał się u jej boku, kiedy tego potrzebowała. Doceniała to, bo dzięki temu naprawdę dobrze się bawiła podczas tych większości spotkań towarzyskich, które nie należały do najprzyjemniejszych. Ambroise chyba nie był co do tego tak pozytywnie nastawiony, mimo wszystko dobrze, że sprostowali te śmieszne plotki, które do niego dotarły. Wolała, aby nie wierzył w to, co szeptali ludzie.

Zdawała sobie sprawę, że była pewna osoba, która uważała podsycanie tych plotek za coś dobrego. Nie miała pojęcia, czy faktycznie powód, który kierował Romulusem był tak jasny, jak wspominał na początku, niby chciał, żeby się opamiętali, a gdy przyszło co do czego mogli zauważyć, że mogło to być coś zupełnie innego. Mógł ich sabotować, bo przeszkadzało mu, że jeden z jego przyjaciół zamierzał się ustatkować. Mogli sobie gdybać na temat jego pobudek, zresztą wolała do tego nie wracać. Potter wystarczająco popsuł im dzisiejszy wieczór, nie chciała poświęcać mu więcej uwagi i tak dostał jej aż nadto.

- Niestety nie ma, na szczęście uczymy się na błędach. - Z pokorą podchodziła do tych lekcji, autorefleksja może nie była najprzyjemniejsza, jednak wiedziała, że jest słuszna. Dzięki temu w przyszłości mogło być tylko lepiej. Nic nie działo się bez powodu.

- Dalej jestem, ale to chyba kolejna nasza wspólna cecha. - Jakoś tak już mieli, że brali na siebie dosyć sporo, nie uciekali przed problemami, tylko starali się stawiać im czoła, co mogło kończyć się różnie. Nie wszyscy mieli w sobie tyle odwagi.