Jesienne powietrze było całkiem rześkie i przyjemne. Bletchley dość wcześnie znalazła się na tarasie, aby korzystać z tego kolejnego, pięknego poranka. Dopijała swoją kawę obserwując korony drzew, które delikatnie poruszały się na wietrze.

Starała się na skupiać na tym, co wydarzyło się poprzedniego wieczora, chociaż nie było to dla niej takie proste, miała tendencje do przesadnego analizowania wszystkiego, co się jej przytrafiało. Jakoś tak od zawsze, jej umysł nie do końca pomagał w walce z tą przypadłością, bo chcąc nie chcąc zapamiętywała na bardzo długo każde słowo, które zostało rzucone w jej kierunku.

Stała się przypadkową ofiarą niedojrzałego chłopaczka, którego duma została urażona. Przez krótką chwilę poczuła się jakby cofnęła się do przeszłości, gdzie dość często ktoś próbował wyładowywać na niej swoje negatywne emocje. Na szczęście nie byli już dzieciakami, nie dostał na to pozwolenia, reakacja była natychmiastowa, co nieco ją zaskoczyło, ale chyba nie powinno. Znała w końcu osoby, które były tu obecne, miała świadomość, że ich relacje ewoluowały w czasie, bo przecież dojrzeli, nie byli tymi dzieciakami, które nie do końca przepadały za swoim towarzystwem. Z upływem lat znalazła nawet sporą nic porozumienia z większością towarzystwa obecnego w Exmoor.

Tak to bywało już, gdy zainteresowania były podobne, a więc wypadało z tego korzystać, wymieniać doświadczenie i uczyć się od siebie nawzajem. Szczególnie, że mogło to przynieść głównie pozytywy.

Nie mogła narzekać na zakończenie wieczoru, chociaż przez moment miała wrażenie, że powinna spakować manatki, to dosyć szybko dotarło do Bletchley, że było to mylne wrażenie i właściwie całkiem dobrze się stało, że tego nie zrobiła. Przeżywała aktualnie jakąś drugą młodość i pozwalała sobie na nietrzymanie się swoich śmiesznych zasad, z czego była nawet zadowolona. Nie spodziewała się, że uda jej się dzięki temu jakoś tak głębiej oddychać.

Dopiła kawę, zapaliła później jeszcze papierosa, a może dwa, całkiem przyjemnie siedziało się jej na tym tarasie, po czym udała się do kuchni, żeby odnieść kubek po swojej czarnej jak jej dusza kawie.

Nie do końca wiedziała, co powinna ze sobą zrobić, więc odruchowo skierowała się w stronę biblioteki, zazwyczaj kiedy miała wolną chwilę czytała. Nie spodziewała się zastać tam kogokolwiek, chociaż może powinna? Godzina nie była najwcześniejsza.

Gdy otworzyła drzwi na moment się w nich zatrzymała, bo dostrzegła, że ktoś już wybrał sobie to miejsce do spędzenia czasu. Nie lubiła się narzucać, normalnie zapewne cicho by je zamknęła i zniknęła w korytarzu, ale była nową, lepszą, bardziej towarzyską wersją siebie. Ambroise zresztą pewnie już usłyszał, że go tutaj nawiedziła.

Spojrzała w jego stronę starając się uśmiechnąć na przywitanie, chociaż mogło to wyglądać dość pokracznie, bo nie było to dla niej typowe. - Cześć. - Powiedziała cicho patrząc gdzieś w eter. - Przeszkadzam? - Nie chciała wpakować się do biblioteki bez uprzedniej zgody, dlatego wciąż stała w drzwiach. Miała świadomość, że każdy czasem potrzebował chwili dla siebie i wolałaby mu nie przeszkadzać, jeśli to był właśnie taki moment.

Przez mijające lata udało się im dojść do momentu, w którym już nie działali sobie na nerwy, wręcz przeciwnie nauczyli się wymieniać doświadczeniem i rozmawiać, bo okazało się, że mieli sporo wspólnych tematów, może niekoniecznie szczególnie mile widzianych wśród czarodziejskiej społeczności. Nie wszyscy doceniali pewne dziedziny magii, była to raczej drobna część osób, które wiedziały, że mogły nieść ze sobą nieco więcej niż samo zniszczenie. Szkoda, że ministerstwo nie było w stanie tego dostrzec, chociaż tak właściwie nie dostrzegało wielu jaśniejszych rzeczy, więc nie mogła się po nich zbyt wiele spodziewać. Na szczęście na swej drodze spotkała inne otwarte na wiedzę umysły, które były gotowe nieco eksperymentować.

Nie spodziewała się szczególnej wylewności z jego strony, to nigdy tak nie wyglądało, więc gdy usłyszała to nie po prostu weszła do środka i zamknęła za sobą drzwi. Nie potrzebowała jakiegoś rozbudowanego zaproszenia, nie było jej potrzebne do tego, aby poczuć się w tym miejscu milej widzianą, czy coś. Gdyby chciał, żeby wyszła na pewno by o tym wspomniał, Ambroise był przecież całkiem konkretny.

Pytanie, które padło z jego ust kilkanaście sekund później spowodowało, że zastanawiała się nad tym, czy faktycznie podjęła dobrą decyzję, mogła tu jednak nie wchodzić, a tak trochę sama podłożyła się do tego, aby zadał pytanie w podobnym tonie. Przeszywała go wzrokiem, teraz mógł poczuć, że wpatrywała się w niego, a nie patrzyła gdzieś dalej, przez mężczyznę. Dostrzegła uniesiony kącik ust. Bardzo dobrze zrozumiała jego aluzję.

- Skąd założenie, że w ogóle spałam? - Nie drgnęła jej nawet powieka, gdy te słowa opuściły jej usta. Oczywiście, że nie zamierzała odpowiadać na to pytanie, bo to raczej nie była jego sprawa, prawda?

Trzeba było być ślepym, aby wczoraj podczas tego zamieszania nie zauważyć tego, że nie wyszła sama z miejsca, w którym odbywało się ognisko. Wnioski, dość oczywiste, raczej nasuwały się same. Niby to miało być sekretem, słodką tajemnicą, nie przejmowała się jednak jakoś szczególnie tym, że ktoś mógł domyślić się tego, że zmieniła swoje podejście do Fenwicka, tak właściwie to w przeciągu kilku dni odwróciła je o sto osiemdziesiąt stopni.

- Zresztą od kiedy właściwie przejmujesz się takimi błahostkami jak mój dobry sen? - Na to pytanie sama potrafiła sobie odpowiedzieć - od dzisiaj, nie przeszkadzało jej to jednak w tym, aby rzucić je w głos. Skoro sam zaczął drążyć, to nie mogła mu tego ułatwiać, prawda?

Zdawała sobie sprawę, że jej odmienne zachowanie mogło wydawać się nieco dziwne, bo przecież przez ostatni czas wybudowała wokół swojej osoby całkiem wysoki mur, nie była nigdzie z nikim widywana, całkiem jej było wygodnie być nim otoczoną, no ale stało się, ktoś w końcu go przebił, zapewne osoba, po której można się było tego najmniej spodziewać. Szczególnie jeśli miało się świadomość w jaki sposób wyglądała ich relacja wtedy, gdy ostatnio się widzieli, czyli bardzo dawno temu, gdy była jeszcze uczennicą Hogwartu. Życie jednak lubiło zaskakiwać.

- Rozwiązałeś krzyżówkę? - Przeniosła wzrok na gazetę, którą trzymał w dłoni. Próbowała zmienić temat, bardzo dyskretnie, chociaż to faktycznie było ważne pytanie. Uwielbiała krzyżówki, zresztą przez ten fakt ostatnio wylądowała na jakimś zadupiu, z dala od ludzi. Nie zmieniło to jednak jej podejścia do tych całkiem przyjemnych łamigłówek, które lubiła rozwiązywać. Być może Ambroise nie zamierzał się na to skusić, więc mogła skorzystać z okazji.

Utrzymywali ze sobą poprawną relację, bo byli sobie potrzebni. To był fakt. Mogli się od siebie sporo nauczyć, powymieniać wiedzą, czy doświadczeniem, podpytać się o pewne sprawy, na które mało kto inny mógłby im udzielić odpowiedzi. Mogli razem eksperymentować z różnymi zaklęciami, czy rytuałami. Dobrze było mieć przy sobie kogoś takiego. Nie wiązało to się jednak od razu z wielką przyjaźnią, jasne niosło ze sobą pewnego rodzaju zaufanie, ale ani on, ani ona nie byli osobami, które potrzebowały mieć wianuszek przyjaciół, którym będą opowiadać o wszystkich szczegółach swojego życia. Nie byli takimi typami osób. Odpowiadało jej to.

Coż, ludzie się zmieniali. Bletchleyówna w dorosłym życiu nie była już taka cicha, czy skromna, jak wtedy, gdy jeszcze chodzili do Hogwartu. Ważyła słowa, nie paplała bez opamiętania, dzięki czemu umiała trafić w sedno. Miała bystry umysł, chociaż czasem zdarzało jej się na chwilę oddalać gdzieś indziej przez jej przypadłość, nie zmieniało to jednak faktu, że jednak warto było doceniać jej umiejętności. Zrobiła się nieco odważniejsza w słowach, po które sięgała, lubiła rzucać drobne zaczepki, które mogły wydawać się czasem niewłaściwe, była to dla niej całkiem niezła zabawa. Znała jednak Ambroisa na tyle, by wiedzieć, że nie wprowadzi go w zakłopotanie, oczywiście, że postanowił w to wejść i odbić piłeczkę. Cudownie.

Uniosła nieco brew, gdy wspomniał o tym, że znał jej kondycję. Fakt, byli uzdrowicielami, znali się na ludzkim ciele, jak nikt inny. Oczywiście, że nic nie mogło mu umknąć. Wyglądała na całkiem wypoczętą, jak na to co spotkało ją w przeciągu ostatnich kilku dni oraz fakt, że tak, czy siak miewała ogromne problemy ze spaniem w obcych miejscach, tutaj również się to pojawiło, umiała się tak naprawdę wyspać tylko i wyłącznie w swoim własnym łóżku, do którego aktualnie nie miała dostępu, jednak czasem inne rzeczy rekomendowały nieprzespane noce.

- Ależ oczywiście, że ją znasz, nic Ci nie umyka. - Powiedziała całkiem szczerze, bo po prostu stwierdził fakt.

- Od zawsze? - Wzruszyła przy tym delikatnie ramionami, bo wydawało jej się to raczej oczywiste. Dlaczego miałaby się nią przejmować? Nie byli sobie szczególnie bliscy, nie musiał się o nią troszczyć, czy przejmować takimi pierdołami. Ba, nie wątpiła w to, że tego nie robił, teraz po prostu chciał ją wziąć pod włos.

Nie zaskoczył jej jakoś specjalnie. Bletchley należała do osób, które były gotowe praktycznie na wszystko, zresztą umiała też sama radzić sobie z większością sytuacji, nie bez powodu pozwalała sobie na samotne wypady w różne miejsca, czasem w bardzo różnym towarzystwie. Wyglądała może na bardzo skromną i ułożoną, ale potrafiła o siebie zadbać i nie dawać sobie wchodzić na głowę. Musiała się tego nauczyć przez te swoje dziwne znajomości.

Odpowiedź ją usatysfakcjonowała, miała szansę jeszcze zająć się jednym ze swoich ulubionych zajęć, tyle, że Ambroise musiałby okazać się na tyle łaskawy, żeby przekazać jej gazetę. Była cierpliwa, jeśli trzeba będzie zostanie tu dłuższą chwilę, byle tylko dostać ten kawałek papieru. Liczyła na to, że się nie zawiedzie, nie odebrałby jej chyba tej przyjemności, prawda?

Ruszyła w jego kierunku, gdy spytał ją o to, czy usiądzie, czy woli postać. Oczywiście, że wolała siedzieć, zwłaszcza, że nie wiedziała ile czasu zejdzie mu na przeglądaniu gazety, zauważyła, że wpatrywał się na ostatnią stronę, gdzie zazwyczaj znajdowała się ta jej ulubiona część czasopisma. Usiadła więc na przeciwko niego, nawet na sekundę nie spuszczając wzroku z gazety, chyba nie zamierzał tego zrobić, nie kiedy tak dyskretnie zapytała się o tę część. Cóż, jeśli tak, to jakoś to przeżyje, ale na pewno mu tego nie zapomni i kiedyś odwdzięczy się czymś na podobnym poziomie, może zimną kawą? Kto ją tam wiedział.

Przyjaźnie powinny być czymś wyjątkowym, miała wrażenie, że niektórzy nadużywali tego słowa i rzucali nim na prawo i lewo nie do końca znając jego faktyczne znaczenie. Nie wydawało jej się, aby ona, czy Ambroise należeli do tego grona osób. Byli wyważeni, rozsądni, doskonale zdawali sobie sprawę z tego, na ile mogli sobie pozwolić w swoim towarzystwie. Dostrzegała w ich dwójce pewne podobieństwo, nie tylko w zainteresowaniach, ale również w zachowaniu, może dzięki temu tak łatwo przychodziła jej współpraca z nim. Nie narzucali się sobie, pojawiali się obok siebie dokładnie wtedy, kiedy potrzebowali siebie nawzajem, tak jak powinni robić sojusznicy, no może poza nielicznymi, przypadkowymi spotkaniami, takimi jakby chociażby to teraz.

Jej samej nieszczególnie zależało na nawiązywaniu bliskich relacji, przez wiele lat radziła sobie sama, a swoich przyjaciół mogłaby na pewno policzyć na palcach jednej dłoni. Nie potrzebowała nikogo więcej, na szczęście Ambroise również nie wydawał się być jakoś za bardzo zainteresowany ich zaciśnianiem więzi, odpowiadało im to, jak wyglądała ta relacja. Najważniejsze, że obie strony były usatysfakcjonowane, czyż nie?

Prudence ani nie wydawała się towarzyska, ani taka nie była. Była w tym całkowicie szczera, dużo bardziej lubiła towarzystwo książek, czy swojego szczura, niż ludzi. Jasne, bywały momenty, kiedy zauważała, że nawet ona czasem potrzebuje mieć kogoś do kogo mogłaby otworzyć usta, jednak nie zdarzało się to zbyt często. Ostatnio zresztą jeśli o to chodzi była wyjątkowo otwarta, nadrabiała braki, które gromadziły się przez lata. Jak na siebie zrobiła całkiem duży krok pakując się w zupełnie nową znajomość i dopuszczając kogoś tak blisko siebie, wierzyła, że nie będzie tego żałować, a raczej kiedyś całkiem miło wspominać.

Nie zakładała, że ta nowa sytuacja wniesie do jej życia jakieś szczególne, wielowymiarowe zmiany, bo dlaczego by miała? Dokonali pewnych ustaleń, umówili się na coś, musiała się tego trzymać, chociaż powinna się spodziewać, że to wcale nie przyjdzie jej tak łatwo, jak mogłaby się spodziewać. Trzymanie się na dystans przez tyle lat, ta nagła otwartość, zdjęcie wszystkich masek, niewymuszona szczerość i akceptacja, cóż okazały się być ciekawym, a zarazem bardzo miłym doświadczeniem. Szkoda, że tylko chwilowym, ale aktualnie nie na tym zamierzała się skupiać.

- To dobrze, nie warto być niepotrzebnie skromnym. - Wiedziała, że mu to nie grozi, bo Greengrass nie należał do osób, które wątpiły we własną wartość. Od zawsze kojarzył jej się z kimś bardzo pewnym siebie i swoich racji, a że miał ku temu powody to zupełnie jej to teraz nie przeszkadzało, kiedyś może odrobinę, ale ten czas już minął.

Usiadła. Założyła nogę na nogę, oparła splecione dłonie o lewe kolano i nie przestawała się w niego wpatrywać, właściwie to raczej w gazetę, a nie w samego mężczyznę. Czekała. Ten moment musiał kiedyś nadejść, czyż nie? Przewróciła oczami, kiedy usłyszała jego pytanie. Niemalże odruchowo od razu na nie odpowiedziała, jednak umysł jak zawsze był szybszy od głosu, który miał się wydobyć z jej gardła. Nie zamierzał jej odpuścić, wspaniale.

- Daruj sobie. - Powiedziała cicho, jakby zupełnie jej nie ruszyła ta drobna szpileczka, bo tak, doskonale wiedziała co robił.

- Jeśli sobie nie radzisz to możesz mi ją oddać, na pewno lepiej się nią zaopiekuję. - Skoro nie był w stanie wpisać odpowiedzi na takie proste pytanie, to bez sensu było dalsze blokowanie krzyżówki, której ona była w stanie na pewno zapewnić odpowiednią uwagę.

Nachyliła się więc w stronę witryny, aby sięgnąć po filiżankę, nie gardziła kawą, wlewała w siebie raczej jej ogromne ilości. Gdy w końcu w jej dłoni znalazła się całkiem urocza, malutka filiżanka, no malutka jak na jej standardy, sama wybierała raczej wielkie kubki bez dna, ale nie przeszkadzało jej to zupełnie. Wlała do niej kawy, a po chwili upiła niewielki łyk.

Posiadanie przyjaciół łączyło się z tym, że trzeba było utrzymywać z nimi regularny kontakt, a Prue nie zawsze miała czas, czy nawet chęć, aby odzywać się do swoich najbliższych. Robiła to bardzo nieregularnie, ale na szczęście zdawali sobie sprawę z tego, że tak po prostu miała. Szczególnie po tym, jak potoczyło się jej życie kilka lat temu. Całkiem wygodne okazało się noszenie żałoby, dzięki temu ludzie raczej zaczęli ją omijać, trochę jakby była przeklęta. Tak właściwie to może i coś w tym było, miała tą swoją śmieszną aurę, która nie musiała odpowiadać wszystkim, do tego trochę wyglądała jak śmierć, często też nosiła na sobie jej zapach z racji na swój zawód. To wszystko miało wpływ na to, jak wyglądało jej miejsce w społeczeństwie. Nie przeszkadzło jej bycie samotnikiem, no - przynajmniej nie w większości czasu.

Pożary dały jej nieco do myślenia, trochę otworzyły głowę, dostrzegła jakie wszystko jest kruche i jak łatwo można to stracić. Przez to, co się stało postanowiła korzystać z okazji, może nie wszystkich, a przynajmniej niektórych z nich. Nie wydawało jej się to złym pomysłem, a nawet jeśli, to co z tego? Była dorosła, prawda. Nikogo nie krzywdziła swoim zachowaniem, więc nie było sensu się na tym skupiać.

Miała świadomość, że może wydawać się nieco dziwna na tle większości osób, od zawsze tak było. Tyle, że w ostatnich latach, ludzie którymi się otaczała wydawali się to ignorować, może po prostu przyzwyczaili się do tej jej inności. Gdy była młodsza nie wspominała o chorobie, nie chciała być jeszcze bardziej wytykana palcami, później musiała się tym podzielić z kilkoma osobami, zwłaszcza współpracownikami, by wiedzieli, że to wcale nie jest groźne i mija. Te jej dziwaczne zawieszenia pojawiały się niespodziewanie i równie niespodziewanie znikały, nie miała na to żadnego wpływu. Przywykła do życia w ten sposób, aktualnie nawet nie umiała sobie wyobrazić życia w którym miałaby być zupełnie normalna. Nie byłaby sobą bez tej części swojego umysłu.

- Spodziewam się, że to nie będzie nigdy Twoim problemem. - Pewne cechy osobowości się nie zmieniały, towarzyszyły ludziom przez całe życia i miała wrażenie, że w przypadku Ambroisa to była właśnie jedna z tych cech, zbyt długo go znała, żeby negować to co powiedział. Wszystko całkiem zgrabnie składało się w całość.

- Gdybyś sobie radził nie pytałbyś mnie o hasło, prawda? - To było jasne jak słońce, ale wolała udawać, że nie zrozumiała jego aluzji, brnąć w tę wersję, bo tak było prościej. Gdyby zadał jej jedno, proste, konkretne pytanie zapewnie nie wymigiwałaby się od odpowiedzi. Nie miała problemu z tym, aby przyznać się do tego z kim się prowadzała, czy spędzała czas. Próbował jednak robić to w taki sposób, który niekoniecznie akceptowała, i czerpał z tego przyjemność, więc nie chciała odpuszczać zbyt łatwo. Nie lubiła być stawiana pod ścianą.

Odetchnęła trochę zbyt głośno, gdy zauważyła, co robił. Cóż, skoro tak, to trudno, będzie musiała sobie znaleźć własną gazetę, mógł być pewien, że jutro poranne wydanie na pewno znajdzie się w jej rękach, nie dopuści do tego, by ktoś przejął je przed nią. Okazywało się, że był tutaj cały ogrom amatorów krzyżówek, była to póki co jedyna rzecz, która nie podobała się jej w tym miejscu. U siebie, w swoim malutkim mieszkanku nikt nie odbierał jej tej przyjemności, nie musiała walczyć o krzyżówkę.

- Jeden mi wystarcza, jest nam z Necro całkiem dobrze we dwójkę. - Rzuciła upijając kolejny łyk kawy. Jasne, naturalnie wszystkie stworzenia na ziemi parowały się ze sobą, aby mieć swojego towarzysza, jednak nie uważała, aby w tej chwili zakup kolejnego szczura był jej potrzebny.

- Obejdzie się bez tego. - Dodała ze złośliwym uśmiechem. Czekała, aż w końcu pióro wyląduje na gazecie, oczywiście, że nie wyprze tego ze swojej doskonałej pamięci.