Bardziej niż wszystkich tych śmierdzących miejsc, których progów nie potrafił przekroczyć, brzydził się tylko św. Munga. Nie było tak oczywiście od zawsze i chociaż już w dzieciństwie nie należał do grona fanów eliksirów i uzdrowicieli w zielonych szatach, co to przyglądali mu się uważnie, doszukując w nim wad (głupcy, przecież Caius od zawsze był idealny), niechęć znacząco pogłębiła się od czasu jego wypadku. Mung kojarzył mu się, więc przede wszystkim z bólem, wieloma godzinami rehabilitacji i pozbawionym smaku jedzeniem, któremu daleko było od tego przygotowanego przez skrzaty domowe.

Na miejscu zastał go dość nieciekawy widok; słyszał co prawda, że od czasu Spalonej Nocy placówkę oblegały tłumy pokasłujących czarodziejów, ale w głębi serca, czuł, że mu się poszczęści i rój chociaż odrobinę się rozrzedzi. Tak nie było; w pomieszczeniu panował niesamowity bajzel co tylko utwierdzało Caiusa w niechęci do służby zdrowia – zapach środków dezynfekujących mieszał się z słodkawą wonią spalenizny i czarnej magii, tworząc wspólnie niesamowicie nieprzyjemną mieszankę. Nie spędził tam nawet kilku minut i już marzył o kąpieli. Mimowolnie zmarszczył swój arystokratyczny nos i obrzydzony, z kieszeni marynarki wyciągnął chusteczkę, by chociaż w taki sposób ochronić wyczulony zmysł węchu przed nieprzyjemnościami. Bukiet przebijał się niestety przez cienki materiał, którym zakrył swój nos, no, ale z tą szmatką wyglądał na bardziej chorego, dlatego chyba ostatecznie pomimo braku wydajności, dalej przy buzi ją dzierżył.

Przedzierał się przez tłum patrzących na niego spod oka czarodziejów dość ostentacyjnie, bo jemu miejsce poza kolejką się najzwyczajniej należało, a upoważniało go do tego nie tylko wysokie urodzenie, ale i wypchana galeonami sakiewka, spoczywająca sobie spokojnie na dnie jednej z kieszeni szaty czarodzieja. Po drodze czyimś palcom stopy dane było poczuć nacisk laski, z którą praktycznie nigdy się nie rozstawał, ktoś inny zaklął, gdy Burke popchnął go barkiem, kolejny wyciągną swą różdżkę by Caiusa boleśnie uszkodzić, ale osoba, widząc karcący wzrok jednej z pracujących tam magi-pielęgniarek, pośpiesznie ukryła przedmiot w rękawie swego płaszcza, rezygnując z próby skrzywdzenia czarodzieja, ograniczając swe brutalne zapędy do mordowania Caiusa wzrokiem.

Na twarzach obecnych tam osób raczej się nie skupiał, bo jego umysł owładnęła awersja do otaczających go czarodziejów niewiadomego pochodzenia, no i tego cholernego, wszechobecnego zapachu. Dlatego też nie dostrzegł panny Dolohov, która była jedną z osób przed które się bezceremonialnie wepchnął, stając bezpośredni przed nią. W normalnych warunkach to może miałby i wyrzuty sumienia, bo Lyssę darzył przynajmniej szczerą, koleżeńską sympatią, ale był też kompletnym narcyzem, który dbał przede wszystkim o swoje własne potrzeby, więc raczej miał na czarodziejów stojących za nim wyjebane.

Okropny kaszel jaki wydobywał się spomiędzy warg nieznajomej, zupełnie nie pasował do jej drobnej postury, bo teraz to przypominała mu bardziej starucha wyciągniętego z ulicy Nokturna, co w trakcie swego życiu wypalił zbyt wiele fajek niż eteryczną czarownicę, ale po pacjentach św. Munga to raczej zbyt wiele się nie spodziewał. Mógł to być również podstęp, do zmiany w drugiego człowieka nie potrzeba było wiele – jeden włos, buteleczka eliksiru Wielosokowego i na kilka godzin mogłeś stać się kim zupełnie innym. Bezdomnego co żył na Nokturnie to raczej nie byłoby na napój stać, ale wielu z nich parało się kradzieżą i wyciągało swe lepkie palce w stronę kieszeni bogatszych od siebie obywateli, więc chyba wszystko było możliwe.

Teraz to jeszcze bardziej był zirytowany; najpierw spłonął dom w którym się wychowywał, potem jakiś brudas nieskutecznie co prawda, ale próbował go zabić, wystrzeliwując w jego stronę zaklęcie palące, a teraz jakaś damusia prawiła mu kazania, jakby zdanie kobiety miało jakiekolwiek znaczenie. Co za parszywy tydzień.

– Proszę pani, rozmawia pani z poważanym obywatelem w dodatku kaleką, prosiłbym o zachowanie kultury osobistej, bo takie słowa panience nie przystają. – odpowiedział zszokowany, bo jakże ona śmiała! Chyba rozpoznawał ten głos, ale teraz z racji oblepiającego płuca pyłu, ten stał się ochrypnięty, wiec nie potrafił dopasować go do twarzy żadnej znanej mu osoby. – Może powinna się panienka udać do Lecznicy Dusz, a nie zajmować kolejkę osobom wymagającym opieki uzdrowiciela. Bo pani wcale nie zachowuje się, jak ktoś poważnie chory, aż kipi od panienki agresja, jest panienka pewna, że to nie jest Gorączka Krwi? – dodał ciszej, słowa Caiusa miały dotrzeć tylko i wyłącznie do uszu czarownicy, nie chciał robić wokół swej osoby szumu, bo przecież miała rację i naprawdę wepchnął się w tą kolejkę, jak jakiś ostatni cham i prostak. Nie widział w tym oczywiście swej winy, patrząc prawdzie w oczy to jego zdrowie aż tak nie upadło i oprócz nieprzyjemnego pieczenia w gardle, którego nabawił się najprawdopodobniej na własne życzenie, gdy bez żadnych zabezpieczeń, szabrował po ruinach rodzinnej posiadłości Burkeów, czuł się całkiem dobrze. Czasem budziła się w nim jednak natura choleryka, która pchała brunetą w stronę prywatnych uzdrowicieli i kolejnych badań, ale tej dziwacznej obawy o własne życie nie potrafił powstrzymać nawet gdy medycy upewniali go, że oprócz braku kończyny, jest zdrów jak ryba.

Kolejka znów ruszyła do przodu, gabinet opuścił znany mu czarodziej, mężczyzna ukłonił się w jego stronę, a on odpowiedział mu tym samym gestem, to jednak dalej nie była jego kolej – czy on tam powinien wtargnąć do środka żeby zostać sprawnie obsłużonym?

Już miał jej tę owijającą się wokół niego rękę odepchnąć, już miał ruszyć do przodu, pozostawiając czepliwą czarownicę gdzieś w tyle, ale ta go w swoją stronę obróciła i zamarł. Serce Caiusa zaczęło rwać gdzieś do przodu pędem, niczym ptaszek zamknięty w złotej klatce, jego twarz mieniła się paletą barw, na początku był szkarłat sięgający czerwienią do samych uszu, potem przeraźliwa trupia bladość, ostatecznie koloryt zatrzymał się na czymś pomiędzy, różowości przypominającej swą barwą tą, jaka zdobiła płatki dzikiej róży. Czuł się tak, jakby został uderzony tłuczkiem wprost w splot słoneczny, nie mógł oddychać, dusił się, ON SIĘ DUSIŁ, oczywiście wszystkie te rzeczy działy się wewnątrz jego umysłu, więc poza dziwną zmianą kolorytu twarzy, czarownica nie mogła dostrzec szoku, w jakim znajdował się jego organizm, wymagało to co prawda ze strony Caiusa niesamowitego samozaparcia, ale jakoś mu się to udało.

– Panno Dolohov, Lyssa, ja - ledwo wydusił z siebie w panice, te słowa brzmiały zupełnie obco, w jego głosie nie znajdowała się ta pewność siebie z której praktycznie słyną. Był za to wstyd, bezkresny, bezgraniczny wstyd, zalewający ciało Caiusa dreszczem żenady od palców stóp aż do ciemnych kosmyków włosów.

Milczał pokornie, kuląc się w sobie, gdy z precyzją godną wyszkolonemu zabójcy, wyrzucała z siebie kolejne zarzuty pod jego adresem. Nie potrafił na nią spojrzeć, jego głowa pochyliła się do przodu w geście całkowitego poddania, a wzrok wylądował na powierzchni brudnej od napływu mnóstwa ludzi, podłogi.

– Dobrodziejko Panno Dolohov, proszę mi wybaczyć, błagam panienkę ze wszystkich swoich sił. – mówił spokojnie, subtelnie ważąc kolejne wypowiadane słowa – Me dzisiejsze zachowanie i jakże raniące słowa, nie powinny się spotkać nawet z krztyną zrozumienia, pokornie liczę jednak na dobroć panienki serca. – próbował się wytłumaczyć, ale wychodziło dość nieporadnie. Okropnie brzydziła go ta obkaszlana dłoń odziana w rękawiczkę, która powoli rozprowadzała na powierzchni jego marynarki ślinę i zarazki, i z całych sił musiał walczyć z grymasem niezadowolenia, który próbował zagościć na przepełnionej pokorą twarzy, ale w mniemaniu Burke, blondynka miała prawo, go tam nawet opluć, mogła żądać tego by padł na kolana i upokorzony błagał o wybaczenie, zgodziłby się na wszystko, byleby Francuzkę udobruchać.

– Wydarzenia ostatnich dni wprowadziły mój umysł w stan wielkiego wzburzenia i może ma panienka rację, może to ja powinienem udać się do Lecznicy Dusz, sam już nie wiem co się ze mną dzieje. – odrobinę to wszystko podkoloryzował, ale w jego głosie istniała skrucha w najszczerszej postaci. Bo co innego mu zostało, niż się ukorzyć i uzbrojonym jedynie w patetyczną przemową, liczyć na łaskę stojącej przed nim damy.

Miał ochotę westchnąć głośno, tak prosto z płuc, prosto z serca, bo poczuł, jak z narządu pompującego krew spada wielki kamień. Nie dostrzegał subtelnych aluzji, nie wyczuwał fałszywej słodyczy głosu czarownicy, zbyt zajęty swoim własnym tyłkiem, bo kilka minut wcześniej, jak się przed nią czerwienił to gdzieś głęboko, być może w gadzim móżdżku odpowiedzialnym za instynktowne zachowania, przeliczał straty na jakie w czasie ich kłótni się narażał. Kobiety, mężczyźni, nastolatkowie nawet dzieci plotkowali i plotki rządziły ich czystokrwistym światem. Co by sobie ludzie pomyśleli, gdyby dowiedzieli się, że on, najstarszy syn swego ojca, przyszły dziedzic rodu Burke, uważany za wyjątkowo szarmanckiego i w ogólnym rozrachunku po prostu dobrego człowieka, jedną z najlepszych partii dostępnych na rynku jest tak naprawdę burakiem? Przecież on by już więcej nie sprzedał ani biżuterii, ani zbroi, ani najdrobniejszego sztylecika, dla kogo by tworzył, dla kurew z Nokturna, a może szlamolubnych zdrajców krwi? Straszna to była wizja, najstraszniejsza z jakie mogły się zdarzyć.

Słuchał z szczerym zainteresowaniem, a pod powierzchnią skóry Burke, co jakiś czas pojawiała się jakaś chora satysfakcja – raczej niby nikomu źle nie życzył, ale nie lubił też, gdy innym powodziło się lepiej. Co prawda z opisu Lyssy nie wynikało, że Lecznice Dusz dotknęły wielkie straty, ale dla Caiusa najważniejsze było, że jakiekolwiek ich dotknęły. Cóż poradzić, był po prostu okropnym człowiekiem.

– Dziękuję za informacje, Lysso, – uniósł jedną dłoń i w geście fałszywej wdzięczności, poklepał Dolohov po dłoni, tej która zawinięta była wokół jego ramienia. Wyszło odrobinę niezgrabnie, bo pomiędzy palcami dzierżył laskę, na szczęście nie zdzielił młodej kobiety przez przypadek ani specjalnie drewnianym przedmiotem. – Moja rodzina, chyba dzięki opatrzności samego Merlina i Salazara, wyszła z pożogi bez szwanku, chociaż moja ukochana matka leży obecnie przykuta do łóżka, nie potrafiąc poradzić sobie z dolegliwościami, które wywołuje ten dziwaczny pył. Niestety, nie miałem zbyt wiele szczęścia, z rodzinnej posiadłości w Little Hangleton zostało niewiele – przez chwilę chciał powiedzieć, że przynajmniej jest bogaty i stać go na odbudowę, ale tego nie zrobił, bo przecież prawdziwy gentelmen nie chwali się w towarzystwie wielkością swej skrytki u Gringotta.

- Długo już tak tutaj czekasz? – spytał zaciekawiony, chociaż może też trochę zmartwiony, przechylając swą głowę w boku, co odmłodziło go o kilka ładnych lat. Kolejna osoba opuściła gabinet, ale razem z nią opuścił go też ubrany w zielone szaty uzdrowiciel. Otaczający ich tłum opanowały szepty, uzdrowiciel spojrzał na nich wszystkich i bez słowa ruszył gdzieś w nieznanym dla nikogo kierunku, a on tylko podążył za nieznajomym wzrokiem. Wszystko wskazywało na to, że Lyssa se jeszcze poczeka.

W zwyczaju Caiusa nie leżało użalanie się nad sobą, nie zmieniało to faktu, że świergotanie pięknej panny Dolohov sprawiało mu niesamowitą przyjemność i mógłby jej słuchać godzinami; wypływające spomiędzy pełnych warg współczucie okazało się dużo słodsze od tego oferowanego przez podstarzałe matrony czy szanowanych czarodziejów czystej krwi.

– Oh, naprawdę? – mruknął szczerze zaciekawiony w odpowiedzi na plotkę, jaką mu sprzedała – Niezwykle ciekawe i niepokojące. Nie życzę nikomu źle to prawda, ale mam wrażenie, że to tylko wpłynie na opieszałość Ministerstwa, które już nie potrafi poradzić sobie z sytuacją rozgrywająca na terenach Anglii. W końcu gdy im nie dzieje się krzywda to znaczy, że w kraju nie jest źle. – westchnął ciężko, maskując swoje prawdziwe uczucia pod grubą warstwą udawanego zaniepokojenia. W tamtym momencie żałował nawet, że sam nie był częścią działań Czarnego Pana, może w taki sposób mógłby ochronić i ją od przykrości, jakie ich spotkały. Przecież na to wszystko nie zasługiwała; była panienką czystej krwi, jedną z tych, którym w jego oczach należała się gwarancja bezpieczeństwa i obrona przed całym złem tego świata.

– Widzisz, potrafiłbym sobie to wyobrazić – zatrzymał się na chwilę i bezwstydnie spojrzał w oczy Lyssy, w jego niebiesko-zielonych można było zauważyć zmartwienie i fałszywy strach – Wcześniej nie chciałem Ci się żalić, w końcu wszyscy mamy tak wiele na głowie, jednak, ja sam, chociaż całkowicie niewinny zostałem zaatakowany przez jednego z czarodziejów na Nokturnie i zdecydowanie nie był to żaden z Śmierciożerców albowiem nie skrywał swej twarzy za maską. Dobrze wiesz, że nie należę do osób agresywnych, zresztą spójrz na mnie, czy kaleka byłby w stanie wyrządzić komukolwiek krzywdę? Wystarczył fakt, że urodziłem się synem swego ojca.– rzekł trochę dramatycznie, uderzając swą laską w ziemię, tak dla podkreślenia swego oburzenia. Gest ten przyciągnął w ich stronę kilka niepożądanych spojrzeń, te jednak zawieruszyły się szybko, w Mungu byli tylko przypadkowymi ofiarami goniącymi za poradą jednego z uzdrowicieli. Nieustannie mówił przyciszonym głosem, próbując zachować pomiędzy ich dwójką odrobinę intymności.

– Nikogo nie zainteresuje jednak los ani mój, ani Twój i jest to wyjątkowo gorzka do przełknięcia prawda. Ja nawet nie zgłaszałem sprawy do aurorów ani BUM, bo wiem, że spotkałbym się z śmiechem i został odprawiony z kwitkiem. Reszcie wydaje się, ze skoro jesteśmy bogaci, skoro nasi przodkowie czy rodzice tak bardzo starali się by zapewnić nam odpowiednie wykształcenie i status materialny, skoro pochodzimy z dumnych rodów i znajdujemy się w odrobinę lepszej sytuacji, to wprost zasługujemy na wszelkie inne nieprzyjemności, które rzuca nam pod nogi życie. – zakończył swą tyradę spokojnie, w końcu podniósł spojrzenie znad brudnej podłogi.

Nabrał trochę odwagi, ale to przez to właśnie, że tak ładnie wcześniej mówiła o jego rodzinie, badał teren próbując wyczuć po której stronie znajduje się serce panny Dolohov. Nie wydawało mu się, że jest szlamolubna, ale czarodzieje posiadali wiele dziwacznych zwyczajów nawet Ci z najbardziej dobrych rodzin. Francuzi to ogólnie kojarzyli mu z dość liberalnym podejście do życia, ale mógł się mylić. Nie liczył co prawda na wywód o wyższości czystości krwi czy ogólnie rasy czarodziejów, bo nikt otwarcie o tym nie mówił, a już szczególnie on. Caius zazwyczaj skrywał swoje wszelkie obawy i przekonania pod płaszczykiem trafnych pytań i długich wypowiedzi wymuszających na innych intensywne myślenie.

– Słyszałaś o ataku w Ministerstwie? Podobno próbowali ochronić jednego z mugoli przed ogniem, wpuścili go do budynku, litując nad niemagicznym biedakiem, a ten w podzięce zaatakował jednego z nich zupełnie jakby to były czasy polowań na czarownice. – uważnie ważył każde kolejne słowa. Zmuszony walczyć ze samym sobą, z nienawiścią gotującą się pod membraną skóry, wszystko po to by ukryć swe obrzydzenie, ale i oburzenie tym co się tamtego dnia wydarzyło. Nie potrafił zrozumieć dlaczego czarodziejów tak bardzo obchodził los mugolaków, Ci za każdym, kolejnym razem co raz bardziej udowadniali mu, że współczucie czy sympatia im się nie należy. Byli zbyt głupi by zrozumieć piękno ich magicznego świata dlatego też w oczach Burke na bycie częścią jakiejkolwiek społeczności po prostu nie zasługiwali. On sam najchętniej by się ich wszystkich pozbył, swym jestestwem przysparzali im zdecydowanie zbyt wiele problemów.

– To całe zdarzenie mogło nieść wyjątkowo zgubne skutki. Rozumiem dobroć serca, potrzebę niesienia pomocy najsłabszym, ale przede wszystkim powinniśmy działać w własnym interesie, co gdyby informacja o istnieniu naszej społeczności wydostała się na zewnątrz? Gdyby jutro u bram ulicy Pokątnej pojawili się wrogowie z nieznaną nam bronią, marny byłby nasz los. Najprawdopodobniej skończylibyśmy zamknięci w klatkach, a Ci bardziej uzdolnieni zostaliby siłą zmuszeni do używania swych nieocenionych i wyjątkowych umiejętności dla korzyści innych. – zdanie w pewnych kręgach mogłoby wywołać oburzenie, wiedział jednak, że dla Lyssy ważniejsze było raczej jej własne bezpieczeństwo, grał więc na strachu, na niemocy krępującej ręce, na wszystkich uczuciach, które drzemały w głębi każdego szanującego się czarodzieja.