—07/10/1972—
Anglia, Londyn
Morpheus Longbottom & Anthony Shafiq

From painted card he steps with grace,
A gentle smile upon his face.
A cup in hand, his heart set free,
He offers dreams to you and me.

He hums a tune, the colors flow,
A canvas blooms where feelings go.
With childlike wonder, pure delight,
He turns the dark to glowing light.

He whispers truths the stars impart,
Soft secrets stirring in the heart.
A sudden chance, a door swung wide,
New love or path waits just outside.

He dances, playful, full of cheer,
Reminding joy is always near.

Jadłeś?

— Nie wiem — przyznał się Morpheus, zdejmując z siebie okrycie wierzchnie. Różnorakie pudełka lewitujące za nim wylądowały z gracją na podłodze, a z górnego Longbottom wyjął domowe skórzana trzewiki, zupełnie nowe. Poprzednie zabrał do remontowanego dworku, te z Dolny Godryka poszły z dymem, zostało mu więc jedynie zamówić nowe. Kolorowe pudła z logami z Domu Towarowego z Horyzontalnej bardzo mocno świadczyły o tym, że uzupełnienie pewnych rzeczy trwało dużo dłużej niż innych. Morpheus zwykle nie nosił nic, co nie byłoby uszyte specjalnie dla niego, ale jego krawiec stracił w pożarach wszystkie muśliny i musiał zaczynać od nowa.

Mijał dokładnie miesiąc od wydarzeń tamtej nocy. Kolekcja kart wróżebnych Morpheusa była nie do odzyskania, a on w tej kategorii zdawał się nie kwapić z zakupami. Z wahadełek zostało mu tylko te kilka, których zapomniał zabrać od Shafiqa, zresztą gubił je tak czy tak namiętnie. Karty bolały bardziej, kolorowe atramenty również, jednak najbardziej kuła go żalem zachowana korespondencja. Pozostał po niej pył.

— Co cię trapi, Antoniuszu? — zapytał, siadając na przeciwko swojego Anam Cary.

Nie miał rady na to, co Antoniusz mógłby zrobić, aby pociągnąć go z daleka grobu, który sam sobie wykopał i na którego brzegu stał niezmiennie od prawie dwóch dekad. Dlatego postanowił całkowicie zignorować tę zwokalizowaną troskę.

— Cieszę się. Z tego wszystkiego... Obawiałem się, że to kolejna równia pochyła, na którą zdecydowanie nie byłem gotów — wyraźnie odetchnął. Już na Ekstazie Merlina wyczuł, że jest między nimi lepiej, przynajmniej tolerowali swoją obecność w jednej loży i nie próbowali kłócić się podczas kulminacyjnej sceny spektaklu, tak kłócili się podczas gdy Londyn płonął. Parsknął pod nosem, przypominając sobię tą sytuację pod Norą Nory. Pomimo że na skroniach zdecydowanie podwoiła mu się ilość siwych włosów, to trochę trosk umknęło z jego lica na te wieści, co więcej, im dalej Antoniusz opowiadał, tym bardziej Morpheus zdawał się być rozbawiony.

W pewnym momencie nawet oparł podbródek na dłoni, a jego oczy łani lśniły doskonałym humorem, gdy drugi mężczyzna potykał się o tak podstawowe kwestie w interpreatcji karty tarota.

— Zacznijmy od najprostszego. To było Koło Fortuny. Planetą patronką tej karty jest właśnie Jowisz. Znajduje się w centrum żeby zaznaczyć oddziałowywanie Koła Fortuny na inne karty Wielkich Arkanów, ponieważ Jowisz rządzi ogniem i powietrzem, a co za tym idzie, Głupcem, czyli początkiem drogi oraz Sądem Ostatecznym, a więc jej środkiem. Znaki dookoła symbolu Jowisza to kolejno Byk, Lew, Skorpion i Wodnik. To tak zwane znaki stałe, przedstawiają szczyt każdego astrologicznego sezonu. Oznaczają stabilne dążenie do celu, upór, nie zawsze pozytywny, również pewnego rodzaju konserwatyzm. Koło fortuny przebiega przez każdy z tych znaków. Ogień na karcie to część władania Jowisza. Ogień jest transformatywny i ekspansywny, czego doświadczyliśmy na własnej skórze i takie jest Koło Fortuny. Ta burza zaś to nie woda, to powietrze. Możemy dostrzec w tym rolę Jowisza jako boskiej inspiracji i połączenia z makroskopowym spojrzeniem na wszechświat. Jest to z pewnością zgodne z kartą Koła jako kartą karmiczną lub zorientowaną na przeznaczenie. Utożsamia to też kaprys przypadku i poczucie płynności oraz oderwania od rzeczywistych skutków rzeczy, co moim zdaniem bardzo dobrze współgra z niektórymi aspektami Karty Koła.

Przekrzywił głowie lekko.

— Powróżyć ci?

Morpheus przywołał różdżka jedno z pudełek. Niepozorne, o kształcie równego sześcianu, owinięte w papier pakowy jak od linijki, z idealnymi zagięciami wskazującymi na praktykę w tej sztuce w tysiącach takich samych pudełek, wylądowało na jego kolanach. Oznaczone wieloma stemplami i opłatami celnymi, nakładającymi się na siebie, musiało być owocem jakiegoś dalekiego importu i w istocie nim było. Przybyłe zza żelaznej kurtyny pochodziło z zapomnianej przez bogów i ludzi huty szkła goblińskiego w Kotlinie Kłodzkiej. Gdziekolwiek by to nie było, Morpheus nie był pewien. Chyba w Czechach. Czarodziej rozwiązał sznurek, szarpiąc się z nim krótko, rozdarł cudo kurierskiego pakowania i odsłonił równie pospolitą skrzyneczkę. Wieko skrzynki odskoczyło i wyłoniła się z niego ponownie, pozornie pospolita, szklana kula. Nie była jednak to zwykła szklana kula, bubel znaleziony u Borgina na Nokturnie, ale idealnie czysty wytwór goblińskiej dłoni, zakrzywiający światło w matematycznie perfekcyjny sposób.

— A więc zaczynajmy.

Morpheus odłożył na bok resztki opakowania i ułożył kulę na biurku, na ściereczce z jedwabnego aksamitu, dołączonej do zestawu. Przez chwilę pozwolił kuli toczyć się pomiędzy dłońmi, od prawej do lewej, od prawej do lewej, odprawejdolewej, odprawejdolewej, odprawejdolewejodprawejdolewej, coraz szybciej i szybciej, wprowadzając się we wróżbiarski trans. Sięgał dalej, poza realne bicie zegara, przez mgłę dogmatów i kamieni rzeczywistości. Kula nagle się zatrzymała, idealnie w połowie pomiędzy jedną ręką, a drugą. I Anthony nie widział w niej nic, puste szkło. Jednak nie dla Morpheusa.

— Wszystko, czego dotkniesz, będzie kwitnąć. Będzie szczęście i będzie miłość. To raczej efekt tych planów lub coś o czym Apollon chciał cię zapewnić. To dobry znak na początek. Dobra wróżba.

Oboje wiedzieli, jak bardzo im ich potrzeba. Dobrej przyszłości. Gdzie wszystko kwitnie, a nie tylko opadające liście zmieniają się w ogień.

Morpheus zmarszczył brwi na rewelację Anthony'ego. Nie dlatego, że miał coś na przeciwko tej relacji, ale dlatego, że miał wrażenie, że jego przewidywanie są jak ten dziwny granulat, który kiedyś skonfiskowali jako podejrzaną substancję w domu alchemika. Brązowy, pachniał jak kawa, ale zalany wrzątkiem nie zostawiał fusów. Nic nie zostawiał, szybko się tworzył, nic nie znaczył, nic nie zostawiał. Denerwowało go to, że to przemyślenie zaburza falę radością, która wzmogła się w nim. Bardzo szybko jednak jego lico rozpromieniło się w ten szczery, charakterystyczny sposób, który był widoczny dla niewielu, zwłaszcza ostatnio. Longbottom nie miał wielu powodów do radości, ale dla uczczenia tego był gotów zjeść duży kawałek tortu.

— Wiem, że bardzo to sugerowałem, ale... Jestem zaskoczony. I zachwycony. Myślałem że po... Wiesz czym, gdy kłóciliście się podczas gdy Londyn płonął, że to jakiś ogromny kryzys, który zajmnie wam trzy lata. A tu proszę...

Skoro kula uznała, że zamierza mówić o życiu uczuciowym, Morpheus miał nadzieję, że karty okażą się bardziej zasadnicze i przyziemne. Buławy, monety, a nie kielichy.

Z jakiegoś powodu nie poszedł po talię Antoniusza. Nie. W tym momencie jakby rzeczywiście władał czasem i opuszkiem palca zatrzymał wskazówki złotego zegara życia wskazujące jego połowę i cofnął do tyłu. Tak-tik, tak-tik. Nowa talia, nowy początek, oboje mieli siedemnaście lat, kończyli edukację i świat stał dla nich otworem. W tej poprawionej wersji Antoniusz nie brał ślubu z umierającą kobietą, a miał u swojego boku Jonathana.

Różdżką zawezwał kadzidełko, odpalił je i oczyściłem karty,  mrucząc pod nosem modlitwę. Potasował i przemieszał karty.

Najpierw wewnętrzny krzyż. Osoba pytająca oraz największe przeszkody .

— Piątka pentakli. Wyjście z problemów z kwestiami finansowymi, ale wskazanie, że w pogodni za materializmem, obrotem pieniądzem i zasobami, zatraciłeś część swojej duchowości. To ty teraz — wskazał Morpheus pierwszą kartę, a następnie odkrył kolejną. — A twoją przeszkodą jest fakt, jesteś zbyt bogaty. Szukasz nowego celu, ale cokolwiek, o czym myślisz, jest zbyt łatwo osiągalne, bo wystarczy, że wpiszesz odpowiednią notę i masz już wszystko.

Kolejne karty zostały położone w stół, kolejno karta korzeni, karta tego, co odchodzi, karta korony i karta przyszłości.

Chociaż Morpheus się nie uśmiechał, nie ustami, to kąciki oczu odznaczyły się głębszymi dolinami, niż zazwyczaj. W mowie Longbottoma wieszczącego było to niemal jak pełnogłośny, pijacki rechot, wyrzucony z głębi trzewi, rubaszny i niekontrolowany. Normalnie, w przypadku Morpheusa, uśmiech był czymś obecnym i dość pospolitym, ale przy wróżeniu?

Dziesiątka Buław, Dwójka Mieczy, Królowa Buław i Szóstka Buław. Bardzo falliczne otoczenie, zaskakujące w rozkładzie dla Antoniusza. Zwykle spodziewał się nieco więcej miękkości. Może była to kwestia problemu samego w sobie, będącego bardzo przyziemnym. Praca. Projekty. Ziemia.

— A w korzeniu twego problemu Dziesięć Buław. Tyrania. Siła, która oderwała się od duchowych powiązań i stała się ślepą siłą. To zastój. Ale to nie jest martwy zastój, kiedy po prostu nic się nie dzieje. To taki zastój, jak wtedy, kiedy jedna osoba, mocą swojej woli, tłamsi wolność wszystkich pozostałych. Ogrom twojej władzy cię tłamsi.

Morpheus zrobił głośny wydech. Już dawno spod jego dłoni nie wyszły karty tak krytyczne wobec Antoniusza, tak bardzo okrutne w swoich wyrokach na jego temat. Wiedział, że zostawią go z nieprzyjemnym posmakiem w ustach i nie będzie to wina dymu z kadzidła.

— Dwójka Mieczy oznacza porozumienie, które następuje po okresie walk i sprzeczności. Wspólne obowiązki ustalone, zawarto kompromis i podpisano umowy. Tej nie muszę tłumaczyć. Ty i Jonathan.

Tutaj, w koronie, jest Królowa Buław. To twoje stanowisko odnośnie twojej kwestii. Chcesz błyszczeć, być reprezentacyjny, brylować, zbierać oklaski. Płomienne oklaski.

Przesunął palcem na ostatnią z odsłoniętych kart.

— A oto zwycięzca. Zwycięzca, który spada ze swojego konia w najbliższej przyszłości. Ponieważ rządzi nim ogień oraz złoto monety. W twoim kosmogramie płynie wiele wody, jest dla ciebie naturalna, a tu nie ma ani kropli. I tak, wiem, że śnieg jest fizycznie inną formą wody, w kartach nią nie jest. Wróć do wody, bo spadniesz.