Irytek przelatywał korytarzem rechocząc tak głośno, jakby właśnie odpalił całe pudełko noworocznych fajerwerków w Wielkiej Sali albo spłatał komuś najbardziej obrzydliwego, ale przez to najlepszego możliwego figla. W locie podskakiwał, okręcał się dookoła własnej osi i obracał za siebie, sprawdzając czy jest ścigany. W jednej ręce ściskał wysłużony, wymięty, skórzany notatnik.
- Marto! – zawył z całych sił. Uderzył wolną ręką w mijaną zbroję z taką siłą, że narobił hałasu na cały korytarz.
Kilku uczniów zwróciło na niego uwagę, ale tylko jeden wyłonił się zziajany zza zakrętu i ruszył biegiem w jego kierunku. Patrick Steward miał najwyżej czternaście lat. Po stroju widać było, że należał do Ravenclawu. Po spoconym czole i ciężkim oddechu, że ścigał Irytka już od dobrych kilku minut, przemierzając za nim nie jeden korytarz a pewnie i nie jedno piętro.
- Oddaj mi to co ukradłeś! – wykrzyknął.
- Ahahahaha! – roześmiał się podle duszek. Wywinął koziołka w powietrzu, cmoknął, jęknął, zarechotał, zdecydowanie uszczęśliwiony pościgiem i rabanem, który wywołał. - Krościasta Marto! Gruba Marto! Jęcząca Maaaarto! – zawył znowu. – A ja ci muszę coś pooookaaaaazać!
Patrick zgiął się w pół, zatrzymując w miejscu, w którym Irytek znajdował się dosłownie przed kilkoma sekundami. Na nieszczęście zdążył się poderwać w powietrze i odlecieć na chwilę przed tym zanim ręka krukona przecięła powietrze by go schwytać. Obserwował poltergeista z coraz wyraźniej malującym się w oczach strachem.
- Ty… - zaczął znowu, ale ciszej, mniej odważnie, zupełnie nie chcąc skupiać na sobie uwagi wszystkich znajdujących się na korytarzu uczniów. Tych na szczęście nie było aż tak wielu, a i większość raczej wolała bezpiecznie się oddalić, zamiast skupić na sobie uwagę irytka. Patrick poczerwieniał na twarzy. – Ty się nie ośmielisz…
Ale choć o Irytku można było powiedzieć wiele rzeczy, z pewnością nie można było mu zarzucić braku śmiałości. Wydyszane i pomieszane ze strachem słowa odebrał raczej jak zachętę do działania, niż jak groźbę, którą miałby się w jakikolwiek sposób przejmować.
Zacmokał, udając, że rozważa słowa Stewarda, ale chyba nawet sam Steward pojął, że była to tylko gra a Irytek w żadnym wypadku nie zamierzał mu ustąpić.
- Maaarto! – zawył wreszcie, a całość jego wcześniejszych rozważań i błaznów zajęła mu najwyżej pięć sekund, i pomknął jeszcze szybciej, kierując się w stronę łazienki dziewczyn na drugim piętrze. – Maaam dla cieebiee preeezeeent!
***
- I wtedy właśnie tam wpadł – zakończył swoją opowieść Patrick. Popatrzył na Alastora krzywo, mocno skonfundowany, że w ogóle opowiadał mu tę historię i prosił go o pomoc akurat w takiej sprawie.
Było już późne popołudnie. Większość uczniów znajdowała się na kolacji. Korytarz którym szli świecił pustkami. Steward nie był już spocony a całe zajście z poltergeistem stało się opowieścią, która zajęła wiedzących o nim najwyżej na kilka minut.
– Ten szkicownik jest dla mnie dość ważny, ale… - Ale za cholerę nie wejdę sam do łazienki, w której siedzi Jęcząca Marta – dodał w myślach. Nie po tym jak Irytek pokazał jej moje rysunki. – Proszę, pomóż mi go odzyskać.
Zbliżali się do toalety, którą zajmował duch. Na jej drzwiach znajdowała się tabliczka z napisem: nieczynne.

Patrick posłał Alastorowi spojrzenie, które właściwie mogło wyrażać wszystko. Od wdzięczności za to, że starszy chłopak zdecydował się mu pomóc, przez wstyd, że ściągnął go tutaj, aż po konsternację, że właśnie mieli się władować do łazienki dla dziewcząt. I tak, całe szczęście, że przy odrobinie dobrych wiatrów nikt nie zobaczy, że tam weszli (albo zobaczy ich tylko Jęcząca Marta), ale dla krukona to nadal było szalenie deprymujące.
Bo w środku leżał jego szkicownik. Bo ten szkicownik pewnie zdążył już obejrzeć mieszkający w łazience duch. Bo chociaż w środku nie było nic przesadnie wstydliwego to Steward był sobie w stanie wyobrazić jaką katastrofę mógł właśnie wywołać. Tak. Narysował kilka razy Jęczącą Martę. Nie, nie zrobił jej karykatury. Tak naprawdę oddał ją całkiem wiernie i był nawet zadowolony z tych rysunków. Tylko na nieszczęście podpisał je właśnie jako: „Jęcząca Marta”.
Pewnie było również milion innych powodów, dla których dwóch uczniów Hogwartu nie powinno wślizgiwać się do łazienki dla dziewcząt, ale aktualnie były dla Patricka o wiele mniej istotne niż jego własne nieszczęście.
- Jeśli jest rozmokły i w odpływie to po prostu pomóż mi go spuścić – zaproponował cicho.
Ostatecznie mógł poprosić dziadka o kupienie mu nowego szkicownika. I jeśli Irytek ograniczył się tylko do ciskania starym w Jęczącą Martę a potem utopienia go w kiblu… to właściwie nie było sprawy. Znaczy była, ale no… w środku nie było takich dzieł, które miałyby w przyszłości trafić na wernisaże.
Patrick odruchowo cofnął się o krok, gdy gąbka spadła na głowę Alastora. Jeszcze nawet nie wszedł do środka – więc ruch ten w ogóle nie miał żadnego sensu, ale wykonał go zupełnie odruchowo. Zazwyczaj nie był tchórzem, ale zazwyczaj również nie był aż tak spięty na myśl o tym, co się za chwilę stanie. Bo przeczuwał katastrofę. Katastrofę może nawet większą niż jego wcześniejszą pogoń za Irytkiem.
Wszedł do toalety. Rozejrzał się po niej – najpierw ukradkiem, potem pewniej, z większym zainteresowaniem. Właściwie to niczym się nie różniła od łazienek dla chłopców. Nie była ani jakoś specjalnie większa, ani różowa, ani nic. I co najważniejsze, już od progu nie usłyszał zawodzenia Jęczącej Marty.
- Nie myślałeś o zmianie pozycji, na której grasz w Quidditcha? – zapytał cicho Steward, komentując w ten sposób celny rzut Alastora do zlewu. – Nie jestem specjalistą, ale chyba sprawdziłbyś się też jako ścigający.
Nie. Nie miał żalu o tamten tłuczek. Gdyby zajście nie było tak niespodziewane i nie było prawie bezpośrednio związane z jego twarzą, uznałby je za nawet zabawne. Zwłaszcza późniejsze pojawienie się Moody’ego. Ale do takich wniosków dochodziło się zazwyczaj później, kiedy nabierało się stosownej perspektywy a wszystkie emocje związane z wydarzeniem zdążyły trochę przyblednąć.
Patrick zrobił kilka kolejnych, tym razem dużo pewniejszych kroków. A może Marty nie było? Może tego dnia pływała w jeziorze albo podglądała Prefektów w łazience Prefektów? Może niepotrzebnie się bał, że właśnie wywołuje u niej kolejne załamanie nerwowe?
Szkicownika nigdzie nie było.
- Nie – odpowiedział na pytanie Alastora, choć ten pewnie sam już zdążył to zauważyć.
Krukon westchnął. Całe szczęście, że toaleta była nieczynna i nie było szans na to, żeby natknęli się w niej na jakąś żywą dziewczynę. To by dopiero było niezręcznie, gdyby nagle musiał jej wyjaśniać, czemu właściwie czaili się w środku. Podszedł do kabin oddzielających toalety od reszty pomieszczenia.
Patrick pchnął drzwi do pierwszej za nich. Była pusta. W sedesie też było pusto.
Pchnął drzwi do drugiej. Znowu nic.
Trzeciej. Pusto.
Czwartej.
W czwartej siedział duch Jęczącej Marty. Półprzezroczysta postać młodej dziewczyny przeglądała jego szkicownik. Cały. Nieporwany. Niezalany. I zupełnie niezniszczony.
- Ślepi jesteście?– zapytała poirytowana. –To toaleta DLA DZIEWCZYN.