Geraldine pojawiła się w Snowdonii dość wcześnie. Zbliżał się wielki dzień, poprzedzało go Mabon, wiedziała, że sabat wypada spędzać w odpowiednich okolicznościach, a że zebrała się tu spora część ich rodziny, to nie widziała innej możliwości, jak świętować właśnie z nimi. Była może nieco rozkojarzona, jednak całkiem zgrabnie udawało jej się potakiwać, gdy zadawano jej pytania, nieszczególnie się jednak na nich skupiała, robiła to raczej automatycznie, dla świętego spokoju, była dość mocno zmęczona tym napiętym czasem.

Czekała na swojego narzeczonego, tak właściwie to już praktycznie męża, jutro o tej porze, mieli być po ślubie. Nadal nie do końca mogła w to uwierzyć. Wszystko wydarzyło się bardzo szybko, może to i lepiej, nie musieli się bowiem nad niczym zastanawiać, wszystko działo się samo, bardzo spontanicznie, aczkolwiek pod nadzorem cioci Uli i jej matki, co na pewno ratowało ich przed towarzyską katastrofą. Te dwie najwyraźniej znalazły wspólny język i bez mniejszego problemu się ze sobą dogadywały, co oczywiście cieszyło Yaxley. Pewnie nie powiedziałaby tego w głos, ale od jakiegoś czasu to raczej Ursula była jej wzorem do naśladowania, przynajmniej jeśli chodzi o ideał kobiecości. Geraldine imponowały bowiem panie, które wiedziały czego chciały, a przy tym troszczyły się o swoją rodzinę.

Nie miała pojęcia, gdzie się wszyscy podziali, ale skończyła sama, odpoczywając na sofie w salonie w towarzystwie ich zwierząt, nie zakładała, że w wieczór przed fetą będzie miała czas dla siebie, jak widać jednak życie lubiło zaskakiwać. Zmrużyła oczy, czekała na Roise, ale była nieco zmęczona, nie ułatwiał tego stan w jakim się znajdowała, miała wrażenie, że ostatnio zupełnie znienacka łapała ją senność, a do tego nie była do końca przyzwyczajona. Raczej borykała się z problemami związanymi z zasypianiem.

Usłyszała stukot stóp, może i była zmęczona, jednak jak zawsze pozostawała czujna, nawet w swoim własnym, rodzinnym domu. Nie ruszyła się jednak z miejsca, czekała, aż ten ktoś znajdzie się w pomieszczeniu. Im bardziej się zbliżał, a dźwięk chodu był głośniejszy, tym bardziej była pewna kto miał się tutaj pojawić. Oczywiście, że rozpoznawała Ambroise'a po tym jak się poruszał. Przeżyli razem wiele lat, to nie było nic nadzwyczajnego, do tego jej magiczny radar przecież informował ją o tym, kiedy ci wyjątkowi genetycznie czarodzieje znajdowali się blisko niej. Miał przesrane, trudno było mu ją zaskoczyć przez ten szósty zmysł Yaxleyów.

- Chciałabym wiedzieć, pewnie coś knują. - Już dawno wydawało jej się, że wszystko jest dopięte na ostatni guzik, jednak kobiety ciągle znajdowały jakieś szczegóły, które wymagały dopracowania i angażowały w to wszystkich obecnych w rezydencji, jakimś cudem jednak zapomniały o samej Yaxley, Matka jednak miała ją w swojej opiece, czasami.

Psy się nie podniosły, gdy w pomieszczeniu pojawiła się kolejna osoba, najwyraźniej słodko spały, tak samo jak ich kotka, nie ma co, trafiło im się naprawdę leniwe towarzystwo. Nawet nie drgnęła, gdy Ambroise dotknął jej ust, no, może poza tym, że uśmiechnęła się delikatnie, kiedy zaś odsunął się od niej poruszyła nogami, chcąc zrobić mu miejsce na kanapie, ledwie to zrobiła, to usłyszała jednak, że wybrał dywan - w sumie nie najgorsze rozwiązanie.

- Jak Ci minął dzień? - Zapytała jeszcze, była ciekawa jak przebiegło spotkanie z rodziną, na które się wybrał.

Yaxley nie przywykła do takiego spokoju, nie w tym miejscu, jednak wyjątkowo wszyscy postanowili się gdzieś ulotnić. Było to całkiem miłe, zważając na to, iż ostatnie dwa tygodnie były naprawdę intensywne, miała świadomość skąd brało się jej nietypowe zmęczenie, jednak próbowała z nim walczyć, nie będzie jej ta mała pąkiel układała życia, skoro jeszcze się na nim nie pojawiła... ta, jasne, mogła sobie mówić swoje, jednak z pewnymi objawami nie była w stanie walczyć. Senność, zmęczenie, tak samo jak te okropne poranne mdłości (które okazały się nie być tylko poranne), towarzyszyły jej każdego dnia, w najmniej oczekiwanych momentach.

Nie narzekała więc na to, że została pozostawiona sama sobie, raczej doceniała ten krótki moment dany jej na odpoczynek. Mogła udawać, że jest w wyśmienitej formie, jednakże do czasu. Nawet ona w stanie jakim się znajdowała była nieco osłabiona mimo wyjątkowych warunków fizycznych jej ciała. Nie spodziewała się tego, że będzie jej dane znaleźć chwilę wolnego czasu, wydawało jej się raczej, że najbliżsi sami dostrzegli, że tego właśnie potrzebuje, dlatego też wycofali się, aby dokończyć sprawy nie cierpiące zwłoki. Była im za to wdzięczna, chociaż o to nie prosiła, znali ją jednak na tyle, by wiedzieć, czego potrzebowała w tej chwili. Na pewno wiedzieli również, że sama nie poprosi o chwilę wytchnienia, była na to zbyt dumna. Starała się nie okazywać słabości.

- Tak, wszyscy już są, gdzieś. - Nie wiedziała gdzie byli teraz, ale znajome twarzy już jej mignęły tego wieczoru, zamieniła z większością najbliższych po kilka słów. Nie był to bowiem odpowiedni moment na zbyt długie rozmowy i konwersacje, wszyscy mieli coś do dokończenia przed wielkim dniem. Każdy się gdzieś spieszył, nie, żeby ją to specjalnie dziwiła, chociaż miała wrażenie, że już dawno większość spraw została dopięta na ostatni guzik, przynajmniej w jej opinii. Wiadomo, że niektórzy, szczególnie jej matka i Ursula mogły mieć inne zdanie na ten temat, obie lubiły kiedy wszystko było bardzo idealne, widziały szczegóły, których ona nie dostrzegała pomimo wcale nie najgorszej percepcji. Po prostu Geraldine nie była aż tak bardzo uważna, jeśli chodzi o przygotowania związane z podobnymi wydarzeniami, wiele rzeczy nie miało dla niej najmniejszego znaczenia, było jej zupełnie obojętnymi.

- Tak, ale nieszczególnie mnie to martwi. - Nie zamierzała udawać, że jest inaczej. Mogli knuć, nawet coś związanego z jej osobą, tak, czy siak była im ogromnie wdzięczna za to, że dostała tę chwilę spokoju, mimo, że ta cisza była dość nietypowa, i raczej nie przywykła do tego, że towarzyszy jej w rodzinnej rezydencji.

- Nie było najgorzej, mam wrażenie, że byli wyjątkowo wyrozumiali, bo widzieli zmęczenie na mojej twarzy. - Nie zamierzała go nawet ukrywać, ba liczyła na to, że dzięki temu jej nieco odpuszczą. Rodzinne kolacje w tym miejscu potrafiły być naprawdę wyczerpujące, zwłaszcza gdy zbierało się tak wiele osób, jak dzisiaj. Każdy miał jakieś pytania, był ciekawy różnych spraw. Oczywiście nie ominęło jej to całkiem, jednak nikt nie zamierzał jej jakoś specjalnie ciągnąć za język, czy wypytywać jak mieli w zwyczaju o plany na przyszłość, bo były całkiem jasne - jutro miała wyjść za mąż, czy potrzeba było jeszcze jakichś dodatkowych informacji? No nie, była to naprawdę spora zmiana w jej życiu.

Sabaty. Nigdy nie były szczególnie istotne w jej życiu. Nie była człowiekiem wielkiej wiary, pojawiała się na wydarzeniach organizowanych przez kowen - bo tak wypadało, reprezentowała swoją rodzinę, nie wiązało się to jednak dla niej z jakimiś głębokimi doznaniami duchowymi. Mimo tego, że przez ostatnie półtora roku wolałaby spędzać je w domu, to tego nie robiła, miała świadomość, że istotne było, aby nie zapomnieli o ich rodzinie, więc spełniała swoje obowiązki pojawiając się tam w towarzystwie przyjaciół, czy reprezentując koło łowieckie. Nie sprawiało jej to wielkiej przyjemności, ale pogodziła się ze swoim losem, dużo większą przyjemność miała z tych wydarzeń gdy ona i Ambroise byli ze sobą. Zresztą z nim zawsze wszystko przychodziło łatwiej, bardzo dobrze o tym wiedziała.

Na szczęście to Mabon miało być ostatnim, które spędzą osobno. Zazwyczaj, gdy jeszcze byli razem przed tym półtora roku kiedy nie było ich w swoim życiu lawirowali między jedną, a drugą rodziną, to było całkiem rozsądnym rozwiązaniem - nikt nie czuł się pokrzywdzony brakiem ich obecności. Dzisiaj postanowili spędzić święto osobno, bo każda rodzina na pewno miała wiele pytań, jednak to już nigdy miało się nie powtórzyć, bo przecież już jutro stworzą zupełnie nową, własną rodzinę. To była naprawdę cudowna perspektywa.

- Jeśli dalej będę milczeć, to zasnę. - Nie zamierzała ukrywać przed Greengrassem tego, że ta chwila samotności wprowadziła ją w bardzo senny nastrój. - Możemy pójść na spacer, psy pewnie będą zachwycone, albo zobaczyć, co dzieje się w kuchni, jestem ciekawa, jak wyglądają przygotowania na jutro. - Nie miała szansy jeszcze dzisiaj zobaczyć tego miejsca, a podejrzewała, że działo się tam wiele, być może nawet uda im się ukraść coś pysznego.

- Cóż przekazałam im dzisiaj dobrą nowinę, nie mieli innego wyjścia. - Za radą Ursuli postanowiła wtajemniczyć swoich najbliższych w to, jak wyglądała sytuacja. Musieli wiedzieć o tym, że niedługo ich rodzina się powiększy, przygotować na różne ewentualności, na plotki, które mogło to za sobą nieść. Wypadało, aby byli na to gotowi. Przebiegło to raczej spokojnie, chociaż nieco obawiała się reakcji rodziców, tak właściwie to matki, bo Gerard jeśli chodziło o cokolwiek związanego z nią zawsze wykazywał się ogromną cierpliwością, mimo tego, że jego temperament był podobny do tego córki. Zawsze bardziej obawiała się matki, jej słów, jej reakcji, nigdy nie była w stanie sprostać jej oczekiwaniom. Wspomniała coś o tym, że zawsze robi wszystko na odwrót, że musiała działać po swojemu, że to nie do końca przystoi, ale koniec końców wyszło na to, że i przyszły dziadek i babcia cieszą się z tego, że niedługo na świecie pojawi się ich pierwszy wnuk.

- Wydaje mi się, że nie jest źle, chyba szczerze się cieszą. - Ślubem, dzieckiem, wszystkim, co miało się wydarzyć. To było dosyć sporo na tak krótki czas, jednak nie ma co się oszukiwać, że jej najbliżsi musieli być przygotowani na wszystko, Yaxley nigdy nie należała do szczególnie ułożonych osób, można się po niej było spodziewać dosłownie wszystkiego, czuła, że dzisiaj znowu udało jej się zaskoczyć rodzinę, jakby to było jakimś ogromnym osiągnięciem.

Jak widać jednak zasłużyła po tych wyznaniach na spokój, którego się nie spodziewała, jednakże nie zamierzała nim gardzić, bo to nie zdarzało się zbyt często, nie w tym domu, pełnym ludzi, ludzi którzy uwielbiali się gościć, spędzać czas z najbliższymi, podtrzymywać relacje.

- Sama nie wiem, uprzedzam? - Nie mogła przewidzieć, jak zachowa się jej organizm. Niby doskonale go znała, wiedziała na co ją stać, ale ostatnio... ostatnio nie była sobą. Musiał jej wybaczyć tę niedyspozycję, nie do końca była za nią odpowiedzialna, no niby poniekąd... w sumie to i on i ona byli sprawcami tego, że aktualnie wszystko wyglądało tak, a nie inaczej. Teraz tak właściwie to odpowiedzialny za wszystko był pąkiel, który w niej rósł.

- Tak, Gerard był na kolacji, całkiem zadowolony. - Tok myślenia Ambroise'a miał sens. Jej ojciec zdążył już wrócić z polowania, i tak było udane, oczywiście, że wspomniał o tym przy wspólnej kolacji. Uwielbiał opowiadać o swoich udanych łowach, zazwyczaj dość milczący, gdy dochodziło do tych tematów robił się wręcz gadatliwy.

- Chętnie zobaczę to na własne oczy, bo opowiadał... jakby to były ogromne ilości zwierzyny. - Faktycznie wcale nie takim głupim pomysłem była weryfikacja tego. Zresztą kto jak kto, ale ona nie zamierzała gardzić kolejnym kawałkiem świeżej dziczyzny.

Uniosła się z sofy, całkiem zgrabnie, na potwierdzenie zainteresowania wycieczką do kuchni. - Na pewno nasza ferajna się ucieszy, jeśli im coś zorganizujemy. - Uśmiechnęła się szeroko, naprawdę była szczęśliwa, wszystko wydawało się układać, miała wrażenie, że jej świat w końcu był pełny.

Tak właściwie to nie mieli chyba innego wyjścia. Mogli podejść do sprawy mniej entuzjastycznie, tylko czy coś to zmieniało? No nie do końca, wydarzyło się, nie mieli już na to wpływu - pozostawało więc się z tym pogodzić. Bez sensu jest płakać nad rozlanym mlekiem, szczególnie, że przecież już dawno sugerowali jej, iż powinna myśleć o założeniu rodziny. Oczywiście, że to też zrobiła na swoich własnych warunkach, nieco inaczej niż przyjmował ich świat, ale nie było w tym nic zaskakującego. Yaxley tak już przecież miała. Rodzina musiała się z tym pogodzić, nie mieli innego wyjścia, za późno było na kolejne próby wychowywania jej na innego, lepszego w mniemaniu innych człowieka.

- Widzisz, może jednak mam jakieś ukryte zdolności. - Skoro ubiegła jego kolejne pytanie, można by stwierdzić, że należała do zacnego grona jasnowidzów... jasne.

- To dobrze, przynajmniej nie będziesz mi później mógł zarzucić, że nie wiedziałeś. - Nie, żeby zamierzała marnować czas na sen, jednak ostatnio nie do końca potrafiła z tym walczyć. Oczy zamykały jej się w najmniej spodziewanym momencie, nie miała na to najmniejszego wpływu i właściwie zaczęła się z tym godzić, cóż jej innego pozostawało jeśli nie do tego przywyknąć?

- Gdyby chciał strzelać do Ciebie z kuszy, to pewnie już by to zrobił, wiesz zaskoczyłby Cię przed drzwiami, czy coś. - Jak przystało na wybitnego łowcę. Zaczaiłby się na zwierzynę i zaatakował, kiedy ofiara się najmniej tego spodziewała. Nie musieli się jednak obawiać, Gerard wydawał się być chyba najbardziej zadowolony z całego towarzystwa tym, że za te kilka miesięcy zostanie dziadkiem. Nie wnikał, nie dopytywał, może nie był szczególnie uczony, ale potrafił odjąć te trzy miesiące i skleić fakty, wiedział jednak, że to nie było coś w co powinien się wtrącać.

Jej najbliższych nie obchodziło do końca to, jak to się stało, że nie będąc zaręczoną, nie planując ślubu nagle znalazła się w stanie błogosławionym. Grunt, że aktualnie wszystko wydawało się być poukładane i powoli wracali na ten dobry i właściwy tor, to było najbardziej istotne - cała reszta nie miała najmniejszego znaczenia.

- Tak, słoiki i pudełka, Triss przynosiła mi ich całą masę, zapominała zabierać. - Gdyby nie skrzatka pewnie żywiłaby się tylko kawą i papierosami, no, może od czasu do czasu zjadła coś na mieście, jak przypomniałaby sobie o tym, że dawno nie miała nic w ustach. Na szczęście to stworzenie dbało o nią odkąd pamiętała, doceniała jej zaangażowanie w swoją dietę.

- Oczywiście, że nie. Musimy ich rozpieszczać. - W końcu po to mieli zwierzaki, czyż nie? Aby dać im jak najwięcej swojej uwagi, zajmować się nimi tak, jak nikt inny. Miała świadomość, że kot i psy nie miały pojęcia, jak dobrze trafiły, raczej nigdy tego nie docenią, ale tak to już bywa.

- Tak, nikt nie może nas przyłapać. - Nie wydawało jej się, aby skradanie się miało wystarczyć, bo przecież w tym domu ściany miały uszy, jednak ta teatralność wydawała się Yaxley całkiem zabawna, skradać się akurat potrafiła jak nikt inny, nawet w domu.

Opuścili więc salon i powoli, ostrożnie, ruszyli w stronę kuchni, żeby sprawdzić, czy dziczyzna, którą dostarczył jej ojciec nadawała się do podania gościom.