Przebywał w swoim mieszkaniu, kiedy doszło do ataków. Jego mieszkanie, nie uniknęło spotkania z ogniem. Cudem, a raczej w łucie szczęścia, udało mu się ugasić pożar. To jednak sprawiło, że część dóbr materialnych stracił. Zapach spalenizny unosił się w całym mieszkaniu. Zostało jedynie upierdliwe przesuwające się krzesło. Wyszedł także na zewnątrz, aby zaczerpnąć powietrza, które jednak.. było zadymione. Wtedy także doświadczył nienawiści ze strony szlam i szlamolubców. W takiej sytuacji, to potrzebowałby Aidana, który by och odpierdolił od swojej osoby. Ale na szczęście, skończyło się tylko na wyzwiskach. Zdecydował się wrócić do swojego mieszkania, aby zabrać ze sobą to, co przetrwało. Nim jednak wrócił do wnętrza swojej kamienicy, obejrzał się na tę, która stała na przeciwko. Ktoś o resztkach sił, wracał do środka. Sylwetka była mu bardzo znana.
Dała radę.

Uniósł spojrzenie w górę, nie dostrzegając dymu. Więc możliwe, że jej mieszkanie miało więcej szczęścia niż jego. Ogień go nie pochłonął. Wrócił do siebie. Na swoje piętro, do swojego spalonego gniazda. Ubrał się to, co było wstanie do noszenia z odzieży wierzchniej. Upewnił, że ma różdżkę i dokumenty, także sakwę z pieniędzmi. Zabrał także swoją ukochaną laskę, co może pomoże mu wytępić zło nieczyste w postaci szlam na drodze. Jakaś cholerna rewolucja się wywiązała.

Wychodząc znów na zewnątrz, trafił na nią. Znów ją dostrzegł naprzeciwko, ale tym razem stała pochylona. Obejrzał się po obu stronach, czy jedzie jakieś magiczne wariactwo albo leci, biegnie, a następnie przeszedł szybkim krokiem na drugą stronę.

- W porządku?
Zapytał, dotykając dłonią w rękawiczce ramienia swojej znajomej. Upewnił się, że to Astoria, kiedy spojrzała na niego. W takiej sytuacji nie obchodził go jej foch i uraz do jego osoby, po tym jak ostatnim razem rozmawiali. Dzisiejsza noc, była inną sytuacją. Sytuacją, przetrwania.

Malfoy zabrał rękę, kiedy dziewczyna odskoczyła o krok przy jego dotyku. Może nie powinien tego robić, ale upewniał się, czy jest wszystko okej, nawet jak nie było. Musiał dać jej chwilę na przetrawienie jego obecności, czy go rozpoznaje. Różne sytuacje mogły mieć miejsce przy takich chaosie w mieście, jak oberwanie nawet zaklęciem wpływającym na umysł ludzki. Astoria jednak pod względem pamięci, miała się dobrze, gdyż widząc go, czuła dziwną ulgę i sama go chwyciła za przed ramię, na co przeniósł wzrok, jakby chciał się upewnić, czy tylko trzyma, czy chce coś więcej zrobić.

Gdy wspomniała o ogniu, dymie i wskazała mieszkanie, Renigald powiódł wzrokiem w tamtejszym kierunku. Na krótko, by znów spojrzeć na dziewczynę, którą dopadł silny kaszel. Zmarszczył brwi i podszedł bliżej, aby ją ramieniem objąć, dając swoje wsparcie, możliwe że beznadziejne, bo przecież uzdrowicielem nie był. Dostrzegł jej małego przyjaciela, widząc że pewnie ma się dobrze, ale nie ona. Tłumaczyć niczego nie musiała. Rozumiał. Sam chwilę temu zmagał się z ogniem i siebie w mieszkaniu, że nawet jeżeli zmył z siebie brud dymu, wychodząc na zewnątrz, mógł znów zebrać na siebie popiół. A ten na pewno znajdzie sobie dobre miejsce na jego szlachetnych blond włosach.

- Mnie nie, ale z Tobą widzę jest tragicznie.
Przyznał, zapewniając ją iż obrażeń nie doznał i być może jakoś lepiej znosi tę całą sytuację z dymem. Przynajmniej, na razie. Wciąż stał przy niej, czekając aż dojdzie do siebie, aby mógł zaproponować jej udanie się do Munga. Bądź nawet ją tam zaprowadzić.

Pociągnięty nagle za rękaw, w pierwszej chwili nie bardzo wiedział co ona kombinuje. Zrozumiał później, kiedy się schowali w zaułku między budynkami kamienic. Obejrzawszy się, dostrzegł mijającą w oddali grupę osób z pochodniami. Co znaczyło, że ich dostrzegła i uchroniła od interwencji. Chwycony znów za przedramię, a raczej wciąż trzymany, spojrzał na rękaw, mając nadzieję, że mu nie pogniecie bardziej już jest. Westchnął, uspokajając siebie wewnętrznie, aby nie zwariować za naruszenie jego jedynego odzienia na sobie.

- Częściowo spłonęło i nawiedziło je krzesło.
Odpowiedział pierw na temat swojego mieszkania, aby następnie zwrócić jej uwagę na stan zdrowia w jakim się znalazła.
- W takim stanie to powinnaś iść do szpitala, aby uzdrowiciel Cię przebadał. W Galerii raczej go nie znajdziesz.
Nie miał pojęcia po co chce tam wracać. Z tego miejsca mogli się spokojnie teleportować na teren w pobliżu szpitala. Do galerii także, ale po co?

Nie mógł pozwolić, aby dama upadła. Lecz z drugiej strony, byłby to całkiem ciekawy widok, patrząc na nią z góry jak klęczy. Sytuacja w tej chwili była zupełnie inna. Podtrzymywał ją i pozwalał się o dziwo podeprzeć, aby miała możliwość utrzymania równowagi. Co więcej, poczucie bezpieczeństwa. Nawet, jeżeli wewnętrznie bolał go fakt, iż mogła pognieść mu ubranie. Musiał to przeboleć. Jak fakt, spalonej garderoby i sypialni.

Był cierpliwy. Ale też nie ukrywał swojego zaniepokojenie jej kaszlem. Widocznie była mocno uczulona na opadający pył z nieba. Albo sam dym ich otaczający. Ogień musiał być inny. W świecie czarodziei nie było to zdziwieniem. Mogli przecież wszystko. Byli ponad mugolami. Mieli coś, czego oni nie mogli i nie powinni posiadać.

Nie zdziwił się, że zapytała o krzesło. Każdy by się zdziwił i wziąłby go pewnie za jakiegoś idiotę, który widzi samochodzące krzesło. Gdyby znał powieść "Pięknej i Bestii", zacząłby się obawiać o pozostałe meble w swoim domu, czy nie zaczną do niego mówić. To krzesło, na szczęście milczało.

- Jakby to powiedzieć…
Podrapał się trochę po głowie, główką swojej laski, jaką trzymał w drugiej dłoni. Gdyż jedną ręką podtrzymywał towarzyszkę. Szukał po prostu odpowiednich słów.
- Coś sprawiło, że gdy ugasiłem ogień, zaczęło się samoistnie poruszać. W dodatku wygląda na nietknięte.
Wyjaśnił najprościej jak potrafił i jak to sam widział. Nie miał jeszcze czasu temu dokładniej się przyjrzeć. Ale na pewno go denerwowało. Co, jeśli go w nocy podczas snu zaatakuje? Tylko tak właściwie, nie miał na czym spać w swoim mieszkaniu.
Na tym krześle nie będzie próbował…

Chciał, aby Astoria w pierwszej kolejności udała się do Munga. Z tym kaszlem, może być gorzej, jeżeli nie otrzyma pomocy od razu. Avery jednak zaprotestowała. Odsunęła się pod ścianę i usiadła pod nią. Renigald obserwował ją z góry, słuchając. Była uparta. Jak zresztą każda kobieta. Mógłby spróbować ją wcisnąć do uzdrowiciela bez kolejki i nie musiałaby czekać w poczekalni, gdyby do tego miało dojść.

- Niech będzie. Mogę nas teleportować prosto do Galerii.
Zgodził się, nauczony tym, aby z kobietami nie dyskutować a robić jak chcą. Czy nie tak było w przypadku jego koleżanki Penny? Ile razy było, że miała w czymś rację? Albo też musiała robić po swojemu a on na to się zgadzał?

Poczekał, aż Astoria dojdzie do siebie i kiedy byłaby gotowa, wyciągnął w jej stronę wolną dłoń, aby pomóc wstać i chwycić mocno. Teleportowałby ich od razu. Znał to miejsce. Nie raz tam bywał. Czasami odwiedzał Galerie, szukając dla siebie czegoś niespotykanego. Interesującego.

Sam nie rozumiał, nie umiał zrozumieć tego, co zadziało w jego mieszkaniu. Nagle wybito szybę. Potem pojawił ogień i strawił mu prawie całą połowę mieszkania. A na koniec, krzesło zaczęło dziwnie się zachowywać. Jakby opętano je jakąś klątwą. Lubże komuś nie udała się jakaś tam eksterioryzacja i zamiast wrócić do ciała, została w… krześle. Nie miał czasu nad tym się zastanawiać, ani z tym absurdalnie "żywym" krzesłem rozmawiać. Tak nisko jeszcze nie upadł. Dlatego też miał trochę problem ze znalezieniem odpowiednich słów, żeby przedstawić jego sytuację Astorii. To zaś sprawiło, że mimo podupadłego ciała na zdrowiu, odrobinę rozbawił pannę Avery.

Zdecydowanie zaskakujące, że nie marudził na swoje ubranie, kiedy go tak trzymała. Dla niektórych osób, potrafił poświęcić swoje dobra materialne, przegryzając policzki od wewnątrz. Znosząc ten trud. Sytuacja na zewnątrz, też mu nie pomagała w zachowaniu czystości na sobie. Bowiem jak dobrze zauważała Astoria, widząc jego ubiór lepiej niż on mógłby spojrzeć na siebie bez lustra, popiół osiadał na materiałach.

Odczekał cierpliwie, aż będzie gotowa. Nie ukrywając po sobie tej zatroskanej powagi o jej zdrowie. To jak się męczyła. Był gotów ją nawet w tej chwili, podczas teleportacji okłamać. Zamiast przenieść ich pod Galerię, znaleźć się przed Szpitalem Świętego Munga. Ktoś powinien ją natychmiast zbadać. W takim stanie istniało spore ryzyko, że nie przetrwa tej nocy. Udusi się od tego dymu. Co mógł zrobić, jak kobieta bywa uparta gorzej od osła? Bo przecież nie od niego.

Mając potwierdzenie z jej strony, że jest gotowa. Chwycił ją mocno, za dłoń. Tak jak chciała. Choć gotów był objąć ją w swoim ramieniu, mieć jej twarz blisko swojej. Tak jak kiedyś. Tak jak w zbliżonym tańcu. Tak jak wtedy ją pocałował. Wolała mocny, uścisk ich dłoni. Ich długich palców.

Teleportował ich przed Galerię, tak jak prosiła. Nie puszczał jej, domyślając, że z takim stanem zdrowia, mogłaby to nie znieść najlepiej. Wciąż był dla niej oparciem, aż nie przemówiła. Zaskakując go po raz kolejnym.

- Jesteś pewna?
Zapytał z powagą, nie ukrywając w głosie wątpliwości o to, czy ona sobie poradzi. Mógłby zostać z nią, do samego wejścia. Upewnić się, że będzie w środku.
"Powinieneś iść." – usłyszał. A te słowa jak echo odbiły mu się w głowie.
- Tak po prostu?
Znów zapytał zaskoczony. Jakby odczuł cios po raz kolejny. Pomógł. A ona go już nie potrzebowała.
- Mógłbym…
Próbował ją przekonać. Ale to na nic. Jej stanowcze Idź zatrzymało go w swoim miejscu. Stał jeszcze dłuższą chwilę, jakby liczył na zmianę jej zdania. Astoria była jednak nieugięta. Kiwnął głową, jakby rozumiał przekaz.
- Jak sobie życzysz. Panno Avery.
Ukłonił się w geście pożegnania. Wyprostował, cofnął o dwa kroki, odwrócił się i oddalał. Jego sylwetka znikała w dymie.
"Kobiety…" – pomyślał z wewnętrzną wściekłością. Otrzepując swoją szatę wyjściową, jakby chciał rozprostować zgniecenia.