Philippa otaczała się różnymi ludźmi. Sporą część osób wpadających do jej gabinetu były znajomi jej dzieci, czy dzieci jej przyjaciół z dawnych i obecnych lat. Lubiła otaczać się młodymi, dzięki temu czuła się bardziej żywa? Chyba tak można to było określić. Lubiła im się przyglądać, obserwować jakimi ludźmi się stali. Była dumna z tego, że jej i najbliższym udało się wychować takie wspaniałe, nowe pokolenie czarodziejów, kiedyś w końcu to oni przejmą pałeczkę i będą kierować ich światem. Tak właściwie to już powinni to robić, ale jakoś większość z nich nie spieszyła się do zakładania rodzin, co było dosyć kontrowersyjne, ona, czy jej przyjaciółki w tym wieku już dawno miały swoje dzieci. To był jedyny mankament jaki dostrzegała, kiedyś może być za późno na to, aby założyć rodzinę, miała wrażenie, że zupełnie o tym nie myślą. Co do zakładania rodziny, bardzo zdziwiło ją zaproszenie, które dostała na ślub swojego pierwordonego... nie słyszała bowiem wcześniej nic na ten temat, jednak była zadowolona, że najwyraźniej był szczęśliwy, mimo tego, że nie miała w tym żadnej zasługi.

Nie było więc nic dziwnego w tym, że Brenna ją odwiedziła. Córka Elisy wiedziała, że może na nią liczyć, Philippa chętnie wspierała młodzież, chociaż robiła to z rozsądkiem, uważała, że każdy ma prawo popełniać własne błędy i się na nich uczyć, bo przecież na tym polegało nabieranie życiowego doświadczenia, jednak nigdy nie odrzucała nikogo kto szukał u niej wsparcia.

Słuchała więc uważnie tego, co Longbottomówna miała jej do powiedzenia. Nie wchodziła jej w słowa, powoli układała sobie jednak plan działania. Wiedziała, że hipnoza nie jest dla wszystkich akceptowalnym rozwiązaniem, mało osób lubiło kiedy zaglądało im się do umysłu, ale niektóre sytuacje potrzebowały radykalnych rozwiązań, ta brzmiała jak jedna z nich. Musiała działać. Wiedziała, że w przypadku Brenny bardzo istotne jest to, aby nic nie mogło jej przeszkadzać w pracy, każdy moment zawahania mógł kosztować ją życie, musiała być w formie. Tak, nie sądziła, aby miały inne wyjście, musiała zastosować wahadełko. Odruchowo zacisnęła na nim palce prawej dłoni.

Dostrzegła nagłą zmianę w zachowaniu dziewczyny, nie zdążyła nawet się odezwać, powiedzieć, co myśli o tym wszystkim. Nie do końca wiedziała skąd ona wynika, ale to spowodowało, że Philippa odruchowo sięgnęła po różdżkę, jasne ufała Brennie, jednak w tej sytuacji był to odruch bezwarunkowy. Przepraszam skarbie. Pomyślała nawet, bo nie miała w zwyczaju tak reagować na bliskich, ale najwyraźniej czasem nie dało się inaczej, ostatnio na pewno.

Nie przewidziała tego, że Longbottomówna wyciągnie różdżkę i podpali jej fotel. Zamarła, dosłownie na moment, a mebel stanął w płomieniach. Odetchnęła głęboko, dostrzegała panikę w swojej towarzyszce, nie zrobiła ona tego z własnej woli, inaczej przecież nie zareagowałaby w ten sposób. Nie było jednak takiego bałaganu, którego nie dało się posprzątać. Decyzja była prosta. Mruknęła pod nosem zaklęcie, bardzo szybko i machnęła różdżką, najpierw zajmą się ogniem, później przejdą do reszty, nie mogła pozwolić na to by Outlander spłonął.

- Zgaś to Brenna. - Wydała jeszcze polecenie.

Najwyraźniej nie był to jej najlepszy dzień, Philippa przewróciła oczami niezadowolona z powodu, że nie wyszło jej zaklęcie. Zależało im w końcu na czasie, nie było tu miejsca na takie potknięcia.

Powtórzyła więc czynność, mruknęła zaklęcie, machnęła różdżką.

- Proszę zgaś to. - Oby tym razem jej się udało.

Philippa spojrzała z pogardą na swoją różdżkę, która chyba prosiła się to, aby kobieta zmieniła ją na lepszy model. Zacisnęła zęby zirytowana tym, że nic nie szło po jej myśli. Nie mogła jednak skupiać się na niepowodzeniach, nie wtedy kiedy jej fotel zajmował się ogniem, a przerażona Brenna znalazła się na podłodze. Musiała działać.

Dziewczyna ją ubiegła, mimo szoku, stresu, Longbottomówna rzuciła zaklęcie, które ugasiło ogień. Pierwszy problem rozwiązany, pozostawało zająć się całą resztą. Dym zaczął unosić się po pomieszczeniu tak jak i zapach spalenizny, ogień, później woda - nie mogło się to zakończyć inaczej. Nie był to jednak zupełnie obcy jej widok, w końcu ostatnio płonęło całe miasto, palący się fotel nie robił na niej więc, aż takiego wrażenia.

Nie zwlekała, ruszyła w stronę Brenny, czuła, że potrzebuje ona teraz wsparcia, nie tylko tego mentalnego. To był odruch, nie potrafiła przechodzić obojętnie wobec bliskich, którzy zdecydowanie nie byli w najlepszej formie. Zbliżyła się do dziewczyny i przytuliła ją, póki co bez słowa. Mogła być silna, mogła sobie radzić ze wszystkim sama, jednak nie oznaczało to, że i ona nie potrzebowała bliskości drugiego człowieka. Każdy czasem miewał takie momenty i Philippie wydawało się, że to był jeden z nich.

Jedną z dłoni delikatnie przesuwała po plecach Brenny - chcąc ją uspokoić. - Nic się nie stało. - Powiedziała spokojnym tonem. To był tylko fotel, nic takiego. Wiedziała, że wiązało się to z innym problemem, ale póki co wolała odnieść się do obecnej sytuacji.

- Poradzimy sobie z tym, nie ma niczego, czego nie dałoby się naprawić. - Nawet jeśli chodziło o umysł, który platał figle. Już ona dopilnuje tego, aby wszystko się udało, aby Brenna mogła znowu być sobą.

Phlippa była zirytowana, jednak bardziej na siebie, niż na Brennę, bo to ona zawiodła, kiedy tego potrzebowała. Zdawała sobie sprawę z tego, że dziewczyna nie zrobiła tego celowo, na pewno nie miała zamiaru podpalić jej fotela, czy innych mebli znajdujących się w Outlanderze. To była bardzo niefortunna seria wydarzeń.

Zauważyła, że Longbottomówna wypuściła różdżkę, nie dziwiła jej się wcale, pewnie sama postąpiłaby podobnie gdyby czuła, że może stanowić zagrożenie dla kogoś innego.

Wiedziała, że ten wydawałoby się nic nieznaczący gest może pozwolić wypłynąć na zewnątrz bardzo skrywanym emocjom. Znała osoby takie jak Brenna, zresztą sama należała do podobnych - rzadko kiedy pozwalała sobie pokazać to, co kryło się wewnątrz niej. Musiała udawać, że wszystko jest w porządku, że radzi sobie ze wszystkim. Wolała póki co nie myśleć o tym, jaki ciężar musiała nieść na sobie córka jej przyjaciółki. Czasy były trudne, wątpliwe, każdy miał prawo poczuć się niepewnie. Tutaj mogła czuć się bezpieczna, nikt nie widział jej chwilowej niedyspozycji, nikt miał się o niej nie dowiedzieć, to było całkiem oczywiste.

- Nic mi nie jesteś winna. - Powiedziała cicho, aczkolwiek stanowczo. Takie rzeczy się zdarzały, nawet najlepszym. Brenna nie zrobiła tego celowo, to był wypadek przy pracy, czy coś podobnego. Nie obwiniała jej osoby o zniszczone meble, chociaż zaklęcie padło z jej różdżki, wiedziała, że kryje się pod tym coś więcej.

Odsunęła się w końcu od Longbottomówny i wypuściła ją z ramion. Teraz wszystko układało jej się w całość, chociaż już wcześniej miała pewne podejrzenia. Oczywiście, że mogła coś z tym zrobić, zresztą w tej chwili nie wyobrażała sobie, że mogłoby być inaczej, musiała jej pomóc, musiała zareagować, to nie było nic wielkiego.

- Jako, że miałaś szansę zaprezentować mi tą przypadłość... - Zaczęła mówić, nadal bardzo spokojnym tonem. Uspokoiła swoje nerwy. Już nie musiała się martwić o powtórkę z rozrywki, spalony biznes i inne takie.

- Wydaje mi się Brenno, że musimy sięgnąć po hipnozę. - To wydawało jej się być potrzebnym rozwiązaniem, zauroczenie niestety mogło nie podołać. - Wiem, że to drastyczna metoda, ale nie widzę innej. Nie jest dobrze. - Dodała jeszcze, jakby Brenna nie zdawała sobie z tego sprawy... ale przecież wiedziała, że wie, inaczej nie przyszłaby po pomoc, tacy jak ona korzystali z niej tylko wtedy kiedy wiedzieli, że jest naprawdę źle.

Philippa bardzo dobrze zdawała sobie sprawę z tego, co motywuje Brennę. Być może ona nie do końca mogła o tym wiedzieć, jednak przeżyła już sporo, widziała wiele, nie było to dla niej nic nowego. Wiedziała, że po świecie chodzili ludzie, którzy brali na siebie odpowiedzialność za wszystko, to co działo się na świecie, chcieli go uleczyć. Longbottomówna była jedną z takich osób, wybrała sobie naprawdę trudną ścieżkę, poniekąd Barclay to doceniała, a z drugiej strony jej współczuła, to nie była łatwa droga i ona doskonale o tym wiedziała.

Nie oczekiwała, że Brenna będzie przy niej zakładać oczywistą dla siebie maskę. Nie musiała tego robić, nie przy niej, nie po tym co widziała. Otworzenie się przed ludźmi bywało bardzo trudne, ale w tej chwili Brenna chyba nie miała innego wyboru, Philippa nie sądziła, aby była z tego powodu zadowolona, bo przecież była ona bardzo zawziętą dziewczyną, która radziła sobie ze wszystkim sama, jednak nie tym razem.

- Dobrze, że stało się to tutaj. - Powiedziała spokojnie. Zdecydowanie lepiej się składało, niżeli podczas jej pracy, czy jakiegoś innego wydarzenia. Wiedziała, że Brenna jest zabiegana i ma dużo na głowie. Naprawdę nie mogło lepiej trafić, tutaj nikt nie widział jej niedyspozycji, nikt nie wyniesie tego dalej, była bezpieczna. Nie musiała się martwić o to, że ktoś dowie się o tym, że coś jej dolegało.

Słuchała uważnie tego, co miała jej do powiedzenia. Najwyraźniej wspomnienia związane z tą przeklętą nocą miały wpływ na działanie umysłu Longbottomówny. Obrazek powoli zaczynał spinać się Philippie w całość.

- Wprowadzę Cię w stan hipnozy, ufasz mi prawda? - Wolała się upewnić, że tak było. Zamierzała sięgnąć po te dosyć drastyczne środki by jej pomóc, miała nadzieję, że jest na to gotowa.

Zdjęła z szyi swoje wahadełko, trzymała je w prawej dłoni, przysunęła przedmiot przed twarz dziewczyny. - Podążaj za nim wzrokiem. - Poruszała wahadełkiem w lewo i w prawo, powoli, czekała, aż wzrok Longbottomówny będzie za nim podążał, gdy tak się stało zaczęła mówić, spokojnym tonem głosu, bo przecież tylko spokój mógł je uratować. - Oddychaj powoli, zostaw te emocje za sobą, skup się na tu i teraz. - Musiała spowodować, aby Brenna zapomniała o całym otaczającym je świecie.