Ich wspólne lekcje francuskiego od początku były raczej pretekstem do spotkań niż zwykłym ćwiczeniem języka. Można było się domyśleć, kiedy na pierwsze spotkanie Louvain przyniósł jedyny francuski materiał, jaki miał czyli stary podręcznik do eliksirów autorstwa swojej babki Dorindy. Przesłany przez siostrę, by jakoś zaliczył przedmiot mimo trudności, parę lat wcześniej. Książka była totalnie archaiczna, pełna staroświeckiego słownictwa i nijak nie nadawała się do normalnej nauki, co mogło wywołać ciche zażenowanie. Niezła wtopa jak na potomka francuskiej emigracji na którą uwielbiał pozować przed Astorią. Wybronił się, jak zwykle zresztą, głupimi żarcikami i ironicznym uśmieszkiem. Astoria, zaskakująco dla niego, a może bardziej z rozczarowaniem nad sobą, okazała się dysponować znacznie bogatszym słownictwem. Każde jej zdanie brzmiało naturalnie, płynnie, a on mógł jedynie pochwalić się dość dobrym, paryskim akcentem, wynikiem częstszych wyjazdów i rozmów w języku w jego domu. Nie powinno było go to tak dziwić, skoro skuteczniejszą metodą na jego francuski był kij, niż marchewka. Niestety, ale Louvaina uczyło się trzcinką po palcach, bo kiedy tylko mógł uciekał od książek jak najdalej. Tak przynajmniej zwykle bywało w domu rodzinnym. Nie przeszkadzało mu to jednak roztaczać czar swojego nazwiska i pozować na najbardziej francuskiego Francuza. Mimo tego z każdą kolejną lekcją Louvain odkrywał, że jego przewaga w języku staje się coraz mniej znacząca, a Astoria z każdym kolejnym słowem roztaczała nad nim subtelną przewagę intelektualną i językową, która jednak zamiast peszyć, pobudzała go w przyjemny, niemal figlarny sposób. I tak oto z pozycji w której to on miał podszkolić ją, okazało się, że Avery była tą która łapała go na błędach. Czasami tylko pogrywał sobie z nią, rzucając jakiś slangowe, nadsekwańskie słówko które raczej ciężko znaleźć w słownikach, nie mówiąc jej oczywiście co ona oznaczało, żeby chociaż trochę uszczknąć małego zwycięstwa dla siebie. Szybko jednak Louvain i Astoria odkryli własny sposób zabawy językiem. Nadawali wspólnym znajomym prześmiewcze pseudonimy po francusku. Atreus, naczelny pałkarz stał się "Le Marteau” - Młotem. Bo może nie był najostrzejszym ołówkiem w piórniku, za to umiał uderzyć. Stanley, który lubił się rządzić i mówić reszcie, co powinni robić, zyskał przydomek "Le Petit Roi” -  Mały król. Każde takie słowo było powodem do cichego śmiech między nimi i tworzyło ich własny, nieformalny kod. Taka odmiana, bo zwykłe studiowanie książek niezwykle szybko nudziło Lestranga. Z biegiem kolejnych lekcji ich spotkania coraz szybciej traciej traciły walor edukacyjny. Stały się okazją, by spędzać czas razem w półmroku, przy migotliwym świetle świec, które dawały intymny nastrój, jakby cały świat poza nimi przestał istnieć. Louvain lubił siadać na przeciw Astorii, delikatnie dotykając jej ręki, podtrzymując ją na kilka chwil, a potem spijać każdy uśmiech z jej ust. Każde powtarzane słowo, poprawiana wymowa i półuśmiech stawały się częścią gry, której reguły wyznaczały ich spojrzenia i subtelne napięcie. Trudno było stwierdzić, która lekcja była jeszcze lekcją, a która już niedopowiedzianą randką.

Lochy Ślizgonów tonęły o tej porze w półmroku, a pokój wspólny zdawał się wciągać w siebie każdą sekundę. Siedzieli tam już od dłuższego czasu, na tyle długo, że reszta ślizgonów zdążyła rozejść się po swoich pokojach, a Louvain zupełnie stracił poczucie upływającego czasu. Zwykle miejsce to budziło w nim niepokój. Chłód kamiennych podłóg mieszał się z szumem jeziora zza grubych murów, przypominając o głębokiej, ciemnej wodzie, której wolał unikać. A jednak przy Astorii wszystko traciło znaczenie. Leżąc na podłodze, podpierając głowę o zwiniętą w wałek szatę wierzchnią, udawał znudzonego, a mimo to podrzucał kafel do góry, łapiąc go tuż przed twarzą z nonszalanckim wdziękiem. Chłód kamienia mieszał się z ciepłem ognia, a lekkie napięcie, które zwykle odczuwał w lochach, rozpływało się w jej obecności.

- Byłabyś Élixir de Couronne Éternelle. Odezwał się po chwili zastanowienia, odpowiadając na  pytanie które sam postawił. Jeśli byłabyś francuskim eliksirem, to jakim? Więc wymyślił dla niej Eliksir Wiecznej Korony. - Bo tylko magiczny cud sprawi, że korona spadnie ci z głowy. I uśmiechnął się w mig, bardzo sarkastycznie bo bardzo zadowolony ze swojego żarciku. Jeszcze jeden podrzut, a potem chwyt, jakby prowokacyjnie zapraszał żeby rzuciła w tę jego piłeczkę poduszką, czy czymś. - A ja? Jakim francuskim eliksirem bym był? Dodał zaraz potem, śmiejąc się z tego jak głupio brzmiała ta jego zabawa.

Poduszka trafiła go prosto w twarz, z zaskakującą precyzją jak na kogoś, kto wyglądał tak niewinnie. Kłębki pierzu posypały się w powietrzu, a Louvain roześmiał się głośniej, niż planował  tym szczerym, lekko zachrypniętym śmiechem, który zawsze brzmiał jak prowokacja. - Naprawdę? - mruknął pod nosem, wciąż rozbawiony, i powoli przewrócił się z pleców na brzuch. Łokciami objął piłkę, jakby to był jego najwierniejszy sprzymierzeniec, i oparł na niej brodę. Spojrzał na Astorię. Ciepłe światło z kominka przesuwało się po jej włosach, łapiąc każdy kosmyk jak refleks ze złotej nici. Coś w tym widoku sprawiło, że na sekundę przestał się śmiać. Nie dlatego, że chciał być poważny, po prostu trudno było żartować, kiedy wszystko wokół niej wydawało się cichnąć. Ogień trzaskał, a ona patrzyła na niego z tym swoim uśmiechem, który balansował między rozbawieniem a wyzwaniem.

Uniósł brew, wracając do siebie w sekundę. - Myślę, że to oczywiste - odparł tonem człowieka, który nie ma najmniejszych wątpliwości. Uśmiechnął się lekko. - Księżniczki mają to do siebie, że nawet w lochu wyglądają jak w pałacu. Potem zamilkł, ale nie z powodu braku słów. Raczej po to, żeby móc przez chwilę jeszcze na nią popatrzeć. Ogień odbijał się w jej oczach, w cieniu rzęs, w błysku uśmiechu, który nie chciał całkiem zniknąć. Czuł, jak powietrze między nimi gęstnieje, jak cisza robi się cięższa od żartów, które dotąd przychodziły mu tak łatwo. Oparł policzek o piłkę, pozwalając, by jego grymas wrócił, tym razem spokojniejszy, prawie leniwy. Przesunął wzrokiem po jej dłoniach, po liniach szkicu na pergaminie, po drobnych gestach, które znał już na pamięć. Z każdym oddechem czuł, że coraz trudniej mu udawać, że to tylko zabawa. Tylko jego spojrzenie na moment złagodniało, jakby między jednym mrugnięciem a drugim zapomniał, że cały ten luz to zbroja.

Uśmiechnął się tym swoim nieśpiesznym, półzłośliwym uśmiechem — takim, który zapowiadał kłopoty, choć jeszcze nikt nie wiedział jakie. W spojrzeniu błysnęło coś drapieżnego, ale bez pośpiechu; Louvain zawsze potrafił się bawić, zanim ugryzł.- Élixir du Vif d’Or - powtórzył z cichą przyjemnością, jakby słowo samo w sobie było mu znajome aż do przesady. - Błyszczę, uciekam, każdy próbuje mnie złapać… – uniósł wzrok, a jego zacięcie na twarzy nieco się pogłębiło. - Ty też? Powietrze zgęstniało jeszcze bardziej, jakby na moment przed burzą. Płomień w palenisku zadrżał i rozszedł się po ścianach drgającymi refleksami.
Nie poruszył się, tylko patrzył na nią, opierając się o piłkę z pozornym spokojem. W półmroku jego oczy błyszczały jak szkło, w którym coś tliło się od środka. Ciepło, ale i napięcie. Cisza między nimi miała w sobie ładunek, który nie potrzebował słów.
- W pogoni za Zniczem popękało już wiele kości - rzucił z pozorną obojętnością, przesuwając kciukiem po krawędzi piłki. Zabrzmiało to jak żart, ale pod powierzchnią dało się wyczuć nutę wyzwania. Nie był to ton kogoś, kto ostrzega, raczej gracza, który zna zasady i właśnie podaje je dalej, czekając, kto pierwszy zaryzykuje ruch. Kącik jego ust drgnął lekko, ledwie zauważalnie. - Ale może właśnie o to chodzi. - Przechylił głowę, jakby zastanawiał się nad własnymi słowami, choć w rzeczywistości tylko przeciągał napięcie. - W końcu bez ryzyka nie ma zabawy, prawda? W jego głosie była lekka drwina, ale i coś z prowokacji, jakby każde słowo wypowiadał po to, żeby sprawdzić, jak daleko może się posunąć, zanim ona odpowie. Nie trzeba było ognia, by czuć, że iskrzy, w atmosferze było to wyczuwalne. Bo Louvain naprawdę lubił gonić. Ale jeszcze bardziej lubił wygrywać. Moment, w którym wszystko zastygało, gdy świat cichł, a w jego głowie zostawał tylko szum krwi i to słodkie uczucie triumfu - to było jego paliwo. Krótkie, ulotne, spalające się w sekundę. Ale zawsze potrzebował więcej. Zwycięstwo smakowało jak eliksir, który palił od środka, a mimo to nigdy nie dawał sytości. Każda wygrana zostawiała w nim pustkę i głód, tę żądzę, by spróbować jeszcze raz, mocniej, szybciej, głośniej. W pogoni było napięcie, tlen, ryzyko. W złapaniu, tylko cisza i koniec. Zamilkł, przesunął dłonią po powierzchni piłki, jakby próbował wygładzić myśli. Blask ognia odbił się na jego twarzy krótkim, rudawym refleksem, potem zgasł, zostawiając ją w półcieniu. Uśmiechnął się lekko, z tym cichym rodzajem samozadowolenia, które pachniało zarówno pewnością, jak i samotnością. Był jak odbicie w wodzie - istniejący tylko dopóki coś go poruszało.

Kaflowi pewnie oberwałoby się gorzej, gdyby Louvain nie był zajęty śmianiem się z własnej porażki. Jego śmiech, chropowaty, zuchwały, nieprzyzwoicie szczery, odbij się po lochu jak coś żywego, głośnego. Złapał się za usta, próbując zagłuszyć dźwięk, było zdecydowanie zbyt późno żeby dać się teraz przyłapać. Przetoczył się na brzuch, oparł brodę na kaflu i pozwolił sobie spojrzeć na dziewczynę tak intensywnie, jak rzadko pozwalał komukolwiek. Im dłużej na nią patrzył, tym wyraźniej czuł, że jego nonszalancja zaczyna być tylko pozą, cienką, kruchą błoną, pod którą coś niebezpiecznie miękkiego próbowało wydostać się na powierzchnię. - Mój refleks? - powtórzył z udawaną obojętnością, choć jej spojrzenie wywołało w nim krótkie, przyjemne ukłucie. - Nie marnuję go na poduszki. Zwykle świat go nie obchodził. przynajmniej tak twierdził. Ale tutaj, w ciepłym półmroku lochów, w świetle rozproszonym między nimi, miał wrażenie, że wszystko poza nią staje się rozmyte. Drganie jej ust, sposób, w jaki cień przesuwał się po jej policzku, każdy drobny ruch jej dłoni… to wszystko wciągało go tak, jak nic innego w tym zamku. I choć nienawidził tracić kontroli, nienawidził jeszcze bardziej przyznać, że ją traci. A kiedy wspomniała o rycerzu, Louvain przewrócił oczami tak teatralnie, jakby samo słowo brzmiało dla niego jak kara. - Rycerz? - prychnął. - Blaszany głupcem ograniczonym przysięgami? Daj spokój. W jego ustach pobrzmiewała kpina, ale w spojrzeniu pojawił się błysk czegoś więcej, czegoś, co kierowało go coraz bliżej niej. - Wolę być smokiem. Tym, który ich pożera. Tym, który lata wyżej, bliżej gwiazd. Mówił to jak żart, ale w jego tonie była prawda: zawsze gonił to, co było ponad resztą. Znicz. Zwycięstwo. Własne ego. I coraz częściej… ją. Kiedy padło zdanie: „To raczej mnie się goni”, Louvain poczuł, jak coś w nim niebezpiecznie drgnęło. Uśmiechnął się powoli, w sposób, który wyglądał jak zaproszenie do gry i jednocześnie jej pułapka. - Gwiazdy nie pozwalają się złapać - powiedział, nie odrywając wzroku. - Chyba że same wybiorą, komu chcą świecić. To zdanie wyszło z niego zbyt łatwo. Zbyt szczerze. Zbyt… dla niej. Potem padło pytanie: „Ale ty byś mnie nie zranił, prawda?” A Louvain zamroził się wewnętrznie na pół uderzenia serca. Prawda była brutalna. Chaos, który nim rządził, mógł czasem w jednej sekundzie zamienić czułość w ostrą kantem reakcję. Miłość i gniew były dla niego jak dwie strony tego samego płomienia. Gdyby powiedział prawdę… zniszczyłby moment. I ją. A tego nie chciał. Nie teraz. Nie kiedy patrzyła na niego tak, jakby naprawdę wierzyła, że jest kimś dobrym. Wziął więc jej dłoń delikatnie i z tą samą ostrożnością, z jaką dotyka się czegoś, czego nie powinno się posiadać. - Nie mógłbym - wypowiedział półgłosem. Ton mu zmiękł, niebezpiecznie. - Jesteś kimś, kogo… chroni się bardziej, niż to rozsądne. Odwrócił jej dłoń i musnął ją pocałunkiem. To nie był gest Lestrange’a, którego znali inni. To było coś o wiele bardziej intymnego. Głębszego. I niebezpiecznie prawdziwego.

Cisza po tym pocałunku była jak zawieszone w powietrzu zaklęcie. Louvain czuł, jak coś w nim zaczyna pękać - jakby robiło się w nim miejsce na coś nowego. Czuł też strach, ten cichy, instynktowny, którego nie znosił, ale który zawsze przychodził wtedy, gdy coś zaczynało mieć znaczenie. To właśnie wtedy przypomniał sobie o pudełku. Sięgnął do zwiniętej szaty i dotknął go od spodu, jakby sprawdzał, czy naprawdę tam jest. Pudełko, które trzymał przy sobie od tygodni. Coś, czego nigdy nie zamierzał kupować. Coś, co kupił wyłącznie dla niej. Zrobił to po cichu. Po swojemu. Wysłał sowę do Paryża, do Maison Astrifer - magicznego domu mody, w którym jego rodzina zamawiała biżuterię od pokoleń. Wiedział, jakich słów użyć, jakiego francuskiego tonu, jak podpisać się nazwiskiem, które otwierało drzwi. Kilka dni później przyszedł pakunek z pieczęcią konstelacji. W środku leżało coeur d’étoile, kryształ zwany sercem gwiazdy. Luminescencyjny, reagujący na emocje noszącej go osoby. Piękny w sposób, którego Louvain nie potrafił opisać słowami. Ale potrafił go przynieść tutaj. - Mam coś dla Ciebie. - powiedział, przesuwając pudełko między nimi. Ton miał niby swobodny, ale serce biło mu szybciej, niż chciałby przyznać. - Otwórz. Kiedy wieczko drgnęło, kryształ rozjarzył się lekkim, niemal oddechowym światłem. Louvain patrzył na ten blask z dziwną satysfakcją, taką, której nie czuł dawno. - To kawałek nieba - wymówił miękko, choć próbował zabrzmieć nonszalancko. - Gwiazda, którą zamknąłem w kryształ, żeby była piękna już zawsze tylko dla Ciebie. I dopiero po tych słowach spojrzał jej w oczy, pozwalając sobie na całkowitą szczerość: - Pasuje do ciebie. Bardziej, niż sądziłem. Przez moment jego palce nerwowo poruszyły się po materiale szaty, jedyny znak, że zrobił coś, co naprawdę dla niego znaczyło. A potem powiedział to, co chodziło za nim od tygodni: - Załóż go na zimowy bal. Krótko. Pewnie. Bez uciekania wzrokiem. - Chciałbym, żeby błyszczał tam… razem z tobą. I choć nie wypowiedział słów „chcę, żebyś była tam ze mną”, nie musiał. W jego oczach wszystko było oczywiste. A w ciszy, która zawisła po jego wyznaniu, było coś, co Louvain czuł nawet bardziej niż własny oddech: To był moment, w którym pierwszy raz w życiu naprawdę kogoś wybrał.

Był zbyt głęboko zanurzony w tej chwili, by rozkładać własne reakcje na czynniki pierwsze. Zwykle robił to odruchowo, analizował, wyprzedzał, trzymał gardę wysoko. Ego Louvaina nie lubiło sytuacji, w których ktoś mógłby zajrzeć pod pancerz, a już na pewno nie pozwalało mu z taką swobodą przyjmować zaczepnych uwag dotyczących rzeczy, które stanowiły trzon jego natury: ambicji, drapieżności, tej nieustannej potrzeby bycia o krok przed innymi. A jednak teraz… najwyraźniej przestał się bronić. Pozwolił sobie leżeć w tej uwadze, w jej spojrzeniach, w miękkim napięciu między nimi. Smakował to bez pośpiechu, zachłannie, bo w tej chwili należało to tylko do niego. I tylko to się liczyło. Jej słowa o smoku przyjął z półuśmiechem, w którym nie było ani krzty skruchy. - Smoki mają piękne księżniczki – odparł nisko, z tą swoją bezczelną pewnością. - Za to nie mają poczucia winy. To nie była tylko prowokacja. Było w tym coś bardziej szczerego, niż sam chciałby przyznać. Zuchwałość była jego językiem, ale pod nią kryło się zaangażowanie, intensywne, żywe, skupione na niej i na tym, co właśnie się między nimi rodziło.

Kiedy rzuciła o ogrzewaniu się w jej blasku, parsknął cicho, z rozbawieniem. Myśl była ładna, poetycka… ale rzeczywistość miała dla niego bardziej konkretny wymiar. Prędzej ogrzałby się od rumieńców na jej policzkach niż od jakiejkolwiek abstrakcyjnej aureoli. Właśnie dla takich obrazów był, jaki był. Dla tego zawstydzenia, które próbowała ukryć. Dla tego spojrzenia, które zdradzało więcej, niż słowa. Zauroczenie królowej Avery było jak plaster miodu na jego smocze serce, lepki, słodki, uzależniający. I wcale nie zamierzał udawać, że mu to nie smakuje.

A potem padło to jedno zdanie. Ufam ci.
Zawiesił się na nim na ułamek sekundy dłużej, niż pozwalała jego zwyczajowa nonszalancja. Powinno go to wzmocnić, napompować dumą, być kolejnym trofeum do kolekcji. Zamiast tego poczuł coś niewygodnego, jakby ktoś niepostrzeżenie położył mu na barkach oczekiwanie, którego nie był pewien, czy chce unieść. Wyzwania zwykle przyjmował bez wahania. Uwielbiał się sprawdzać, wygrywać, mieć potem powody do przechwałek i kolejnych potwierdzeń własnej wyjątkowości. Ale to… to zaufanie było inne. Bardziej kruche. Bardziej długoterminowe. Jak kredyt, którego podświadomie już nie planował spłacać. Przecież znała dopiero jego najlepszą wersję. Tę gładką, czarującą, najbardziej przystępną. I on dobrze wiedział, że reszta wcale nie była tak łaskawa.

Myśli jednak szybko rozpłynęły się, gdy zobaczył, jakie wrażenie zrobił na niej prezent. Kryształ w naszyjniku zaczął mienić się intensywniej, jakby reagował nie tylko na dotyk, ale na samą uwagę. Zaklęte światło gwiazd pulsowało coraz wyraźniej, proporcjonalnie do tego, jak mocno wpatrywała się w coeur d’étoile. Louvain obserwował, jak refleksy tego blasku odbijają się w jej spojrzeniu, aż w pewnym momencie miał wrażenie, że patrzy nie w oczy dziewczyny, ale w żywą galaktykę. Rozległą, niepojętą, obiecującą wolność bez granic. Utonął w tym widoku. W tej przestrzeni, w tym bezkresie, w tej iluzji, że nic poza tą chwilą nie ma znaczenia. Jej słowa docierały do niego jak echo, z opóźnieniem, niemal nieistotne. Był zahipnotyzowany, rozbrojony, niespodziewanie cichy. Ocknął się dopiero wtedy, gdy poczuł na twarzy ciepło jej ust. I przez krótką, niebezpieczną chwilę nawet on, nie wiedział już, czy to on prowadzi tę grę, czy właśnie pozwolił się w nią wciągnąć.

Pocałunek wyrwał go z innej rzeczywistości. Dosłownie. Przez krótką, dezorientującą chwilę miał wrażenie, że ostatnie kilkanaście sekund zupełnie wyparowało mu z pamięci, jakby zapadł się w sen na jawie, miękki, świetlisty, nieprzystający do lochów ani do niego samego. Jeszcze przed momentem dryfował gdzieś między gwiazdami zaklętymi w krysztale a jej spojrzeniem, a teraz nagle powietrze wróciło do płuc, ciężar ciała do ramion, a rzeczywistość uderzyła z tą samą precyzją, z jaką znicz potrafił wpaść w dłoń. Na szczęście oprzytomniał. Bo gdyby chodziło tylko o zwykły komplement, o flirt rzucony od niechcenia, nie wybudziłoby go to z marzeń sennych na jawie. Tym razem jednak było inaczej. To, co powiedziała i sposób, w jaki to zrobiła zadziałało jak zimna woda. W jednej chwili spiął się na nowo. Tryby ruszyły. Czujki znów zaczęły działać. Dało się to dostrzec w drobnych napięciach przy kącikach oczu, w ledwie zauważalnym drgnięciu rzęs, w kilku niespokojnych zmarszczkach pod linią włosów, które pojawiały się tylko wtedy, gdy naprawdę myślał.

Deklaracja.
Jedna, konkretna. Taka, na którą nigdy nie był gotów choć ironia losu polegała na tym, że robił dokładnie wszystko, co było potrzebne, by znaleźć się właśnie w tym punkcie. Flirtował. Zbliżał się. Dawał znaki. Budował napięcie. Karmił cudze uczucia i własne ego z równą wprawą. A teraz przyszła pora, by coś nazwać. Postawić granicę. Albo ją przekroczyć. Nie mógł się jednak wycofać. Myśl o tym, że miałby później nosić w sobie żenujące wspomnienie własnej ucieczki, tego, że zabrakło mu odwagi w chwili konfrontacji była po stokroć bardziej nie do zniesienia niż złożenie obietnicy, której sensu jeszcze do końca nie rozumiał. Louvain Lestrange mógł wiele. Ale tchórzostwo nie mieściło się w obrazie, za który tak pieczołowicie walczył.

Uniósł więc spojrzenie. Tym razem w pełni przytomny. Skupiony. Intensywny w sposób, który nie był już tylko flirtowaniem. - Nie jestem rycerzem. I raczej nigdy nim nie będę. Krótka pauza. Oddech. - Ale jeśli mimo to chcesz… - jego głos obniżył się, zmiękł, stracił tę jedną warstwę ironii, za którą zwykle się chował - żebym był przy tobie. Żebym mógł powiedzieć, że jesteś moja, a ja twój. Nie powiedział “obiecuję”. Nie powiedział “na zawsze”. Zamiast tego zapytał w jedyny sposób, na jaki było go stać - bez ucieczki, bez żartu, bez drogi odwrotu.