Bletchley niezbyt często wychodziła do ludzi. Bywały jednak takie osoby, którym nie potrafiła odmówić, jedną z nich była Lockhart, u której boku właśnie szła. Umówiły się na krótkie spotkanie, miały wypić kawę, przedyskutować o tym, co się u nich ostatnio działo. Opowiedzieć sobie o swoich ostatnich przypadkach, tak właściwie praca z trupami nie różniła się zbyt bardzo od tej z żywymi. Jedna i druga miała do czynienia z ludzkim ciałem, z tym co je trapiło, tyle, że w przypadku Bletchley już nie było dla nich ratunku. Cóż, takie życie, śmierć czekała na każdego. Czasem nieco jej brakowało tej głębi, która wiązała się z ratowaniem ludzi, jednak od tego miała swoje zlecenia na Nokturnie, które wystarczały, by nie straciła wprawy nad pracą z różnymi przypadkami.

Jesień powoli była wyczuwalna w powietrzu, było zdecydowanie chłodniejsze, niż kilka dni temu, jakby wrzesień przyniósł ze sobą nową porę roku. Wiatr delikatnie muskał włosy czarodziejów, słońce właśnie chowało się za horyzontem, chociaż jeszcze nie było, aż tak zimno, aby wyciągać grubsze płaszcze ze swoich szaf.

Ludzie pędzili ulicami Londynu, spieszyli się zapewne do swoich rodzin, czy bliskich. Był to całkiem zwyczajny dzień, jeden z wielu, niczym się nie wyróżniał.

- Nie mogę się doczekać, aż opowiesz, jak wygląda sytuacja w Mungu, czasem brakuje mi tego bałaganu. - Powiedziała jeszcze cicho do przyjaciółki, naprawdę ciekawa tego, jak wyglądały jej ostatnie dni. Wiedziała, że w szpitalu bywało różnie - raz lepiej, raz gorzej.

Uwagę Prue przykuło niewielkie stoisko, które właśnie miały minąć, grupa młodych chłopaków rozłożyła stragan z jakimiś pierdołami, a że warto wspierać młodych przedsiębiorców... to postanowiła się zatrzymać. - Zobaczymy, co tam mają? Być może coś nam się rzuci w oczy, a dzieciaki się ucieszą z każdego grosza. - Doceniała to, że młodzi mieli chęć zarobić na swoje wydatki, to się ceniło... gdyby tylko wiedziała skąd brały się przedmioty, które mieli do zaoferowania.

W przypadku Prue najlepszym dodatkiem do kawy był papieros, więc nie zakładała raczej, że skusi się na coś słodkiego, chociaż jesienna aura w jakiś sposób działała na zmysł smaku, wzbudzała w niej tęsknotę za szarlotką babci, którą piekła w tym sezonie, czy cynamonkami, jeśli trafi się coś co wpasuje się w jej gust i powrót do wspomnień z dzieciństwa za pewne i ona skusi się na jakieś wypieki. Nie myślała jednak póki co o słodkościach, a kawie, która była całkiem niezłym powodem do wyjścia z mieszkania, tak właściwie to wszystko to, co wiązało się z kawą, a więc nadrabianie tego, co było słychać u Sidonie. Bletchley może nie należała do przyjaciół, którzy często domagali się spotkań, jednak jeśli już do nich dochodziło, to chętnie nadrabiała czas, który mijał. Lubiła wiedzieć, że u jej znajomych jest wszystko w porządku, bo raczej taką wersję zakładała, gdyby było inaczej? Cóż, mogłaby się pokusić o interwencję.

- Chyba jednak sobie odpuszczę, akurat tego nieszczególnie mi brakuje. - Pamiętała, że zimą trafiało się wiele przypadków, które jej zdaniem zupełnie nie potrzebowały hospitalizacji. Ludzie lubili na siebie chuchać i dmuchać, wystarczyła podwyższona temperatura, czy katarek... a pojawiali się w Mungu oczekując opieki. Bez sensu zawracali głowę, bo wystarczyłoby sięgnąć po jeden, czy drugi eliksir dostępny od ręki w aptece, aby pozbyć się tych symptomów.

- To musiało być bardzo beznadziejnie rzucone Lumos, serio? Pół zmiany? - Spojrzała na przyjaciółkę z niedowierzaniem, chociaż, czy faktycznie powinno ją to dziwić? W Mungu działy się cuda, to znaczy trafiali tam ludzie, którym przytrafiały się cuda, rzeczy które nie śniły się nikomu. Z nieżywmi było poniekąd łatwiej, bo w końcu nie musieli szukać sposobów, jak im pomóc. Po prostu stwierdzali powód śmierci, rozpoczynali śledztwo, albo nie.

Kiwnęła jeszcze głową, gdy Sid się z nią zgodziła. Nic nie szkodziło im zboczenie z drogi na kilka minut, akurat może trafią na coś ciekawego. Bletchley miała sentyment to pchlich targów, czy straganów pełnych staroci, lubiła w nich szperać i szukać unikatowych przedmiotów. Lubiła rzeczy, które były pełne wspomnień - co pewnie miało związek z tym, że była widmowidzem.

Podeszły bliżej. Stragan był raczej jednym z tych bardzo prowizorycznie rozłożonych, jednak to jej nie odrzuciło. Zaczęła się rozglądać, nie wiedzieć czemu zwróciła uwagę przede wszystkim na różdżki, kilka sztuk które znajdowało się po jednej ze stron stoiska. Zmrużyła oczy, skąd te dzieciaki miały różdżki? Nie wyglądały na okurzone, czy rozsypujące się, raczej na takie z których można było rzucić jeszcze sporo zaklęć.

- Piękna pani, ta apaszka idealnie pasuje do pani oczu. - Jeden z chłopców wyciągnął chustkę i machnął ją przed nosem Sid.

Tak właściwie to nie był główny powód dla którego Prudence zrezygnowała z pracy w Mungu. Wiedziała, że praca uzdrowieciela łączy się czasem z radzeniem sobie z nieco przewrażliwionymi pacjentami. Ludzie byli różni, niektórzy naprawdę bardzo przejmowali się swoim zdrowiem, nawet kiedy nie było ku temu zbytnich powodów. Dość mocno przeżyła jednak śmierć Liama, który trafił na jej oddział, zmarł na jej rękach, nie mogła mu pomóc. Nie do końca sobie z tym poradziła. Czuła się beznadziejna, do niczego, bo jeśli nie umiała pomóc swojemu narzeczonemu, to jakże miałaby ratować obcych ludzi? Miała pewną awersję co do tego czym się zajmowała. Wydawało jej się, że będzie lepiej jeśli zwolni swoje stanowisko. Pomocną dłoń wyciągnął do niej Cornelius, który znalazł dla Bletchley miejsce w swoim zespole. Od tego czasu pracowała dla niego, właściwie to dla Ministerstwa, chociaż tak naprawdę najbardziej przejmowała się tylko zdaniem koronera, to przed nim odpowiadała. Łatwiej było jej po zaistniałej sytuacji pracować z martwymi, tych przynajmniej nie mogła zabić. To nie tak, że obawiała się leczyć, nadal świadczyła prywatne usługi w miejsach w które niekoniecznie wszyscy chcieli zaglądać, jednak wolała, aby nikt nie patrzył jej na ręce.

- Przypadki chodzą po ludziach, po pracy w Mungu mało co może jeszcze dziwić. - Chociaż sytuacja, którą opisała Sid wydawała się być naprawdę ciekawa. Jak widać, nigdy nie można przewidzieć, co może zrobić jedno, bardzo proste zaklęcie rzucone w nieodpowiednim momencie.

Prue przyglądała się różdżkom, które były bardzo równo ułożone na straganie. Nie miała pojęcia skąd chłopcy wzięli ich taką ilość, wzbudziło to jej podejrzenia, jednak nie odezwała się ani słowem. W sumie to chyba nie był jej interes. Przeniosła wzrok na portfele, w różnych kolorach, sakiewki, naprawdę mieli sporo podobnych przedmiotów. Zmrużyła oczy, zastanawiała się nad czymś bardzo intensywnie.

- Widać, że się Pani zna na rzeczy, oczywiście, że to jest jedwab, włoski, najlepszej jakości. - Najwyraźniej młodzik poczytał nieco o przedmiotach, które miał sprzedawać. Czy był to włoski jedwab? Nie, najpewniej nawet koło niego nie leżał, ale kto by się tam tym przejmował.

- Tak proszę pani, zbieramy na zakupy w Miodowym Królestwie. - Dodał głośno i wyraźnie, właściwie to wyrecytował, miał nadzieję, iż zachęci to kobietę do zakupów. W końcu chcieli tylko zarobić na słodycze.

Nie lubiła roztrząsać tego, co jej się przytrafiło. Być może nie zakładała, że tak potoczy się jej życie, ale nie miała w zwyczaju na to narzekać. W kostnicy było jej całkiem wygodnie, uwiła tam swoje gniazdko, ciepłe, miłe, mimo, że pewnie mało komu mogło kojarzyć się ono z podobnymi odczuciami. Nie miała w zwyczaju skupiać się na tej tragedii, która się jej przytrafiła, ruszyła do przodu, odnalazła się w tym nowym świecie i to by było na tyle. Przetrawiła to, bo co innego miała zrobić, musiała ruszyć dalej, chociaż nie można było nie mieć wrażenia, że od dwóch lat bardziej egzystowała, niż żyła, co jednak nie było niczym dziwnym w przypadku tragedii, która ją spotkała.

Nie zamierzała wrócić do szpitala, bo nie było to już jej miejsce, czasem nieco brakowało jej tego popłochu, a z drugiej strony do jej osobowości zdecydowanie dużo bardziej pasowali umarli, nigdy się nigdzie nie spieszyli, mogła poświęcić im tyle czasu ile chciała, a nikt nie zadawał jej przy tym wielu pytań. Czekali na raport, zawsze mogła to wyjaśnić nieco dłuższym poszukiwaniem poszlak, czy znaków. Nie było jej źle w prosektorium, wręcz przeciwnie.

- Szanowna Pani, żaden z nas nie wyglądałby w niej równie pięknie, nam nie pasuje nosić podobnych elementów garderoby. - Przyłożył przy tym sobie apaszkę do twarzy, aby potwierdzić tę tezę. Zresztą kto to widział takiego młodzieńca w apaszce? No nie, zdecydowanie musieli znaleźć dla niej lepszego właściciela.

Prue spoglądała na chłopaka, który próbował jej opchnąć sakiewkę i była nawet gotowa się złamać, nie miała nic przeciwko temu, aby wspierać młodych, lokalnych przedsiębiorców, w sumie to było całkiem urocze, że próbowali zarobić na swoje wydatki.

Przeniosła wzrok na przyjaciółkę, ciekawa, co właściwie kombinuje, nie była do końca pewna, czego może się po niej spodziewać, czekała na przedstawienie - oczywiście, że się nie zawiodła. Usta drgnęły jej w uśmiechu, kiedy obserwowała Sid w akcji.

- To prawda, ta zniżka wcale nie jest byle jaka. - Dodała jeszcze, powieka nawet jej nie drgnęła, kiedy się wypowiadała. Była ciekawa, czy zniżka wyda się im na tyle atrakcyjna, że postanowią spróbować ją zdobyć. Młodzież nie należała do szczególnie rozsądnej części społeczeństwa.

Tak właściwie wcześniej sama o tym nie pomyślała. Przenosiła wzrok z jednego chłopaka na drugiego, wyglądali, jakby powinni uczęszczać na lekcje do Hogwartu, może jeden wydawał się być bardziej wyrośnięty od innych, jednak niczego to zmieniało. - Szkoła już się zaczęła, dlaczego Was w niej nie ma? - Dodała jeszcze od siebie.

Nie spodziewała się jednak tego, że wszystko dalej potoczy się tak ekspresowo. Spojrzeli po sobie, jeden na drugiego, nie musieli nic mówić, kiwnęli głowami i już wiedzieli, jaki będzie następny krok. Zgarnęli krok jednym szybkim ruchem, pozostał po nich tylko cichy trzask, zniknęli. Rozmyli się w powietrzu.

- Chyba nie chodzą do szkoły. - Przeniosła wzrok na Sid, chcąc zobaczyć jej reakcję, Prue chyba nie do końca nadążała za tym, co się wydarzyło. - albo mi się wydaje, albo w ich wieku nie powinni się jeszcze teleportować, przecież to nieodpowiedzialne, gdzie w ogóle mogli się tego nauczyć? - Tak wiele pytań, a tak mało odpowiedzi.

- Ale nic tu po as, możemy iść... - Powiedziała po czym ruszyła przed siebie.