16 września 1972r.
Gabinet Basiliusa Prewetta / Szpital Św. Munga

Kiedy ostatni raz był u uzdrowiciela? Na kompletnych badaniach? Gdyby się tak zastanowił, byłoby to jakiś rok, czy ponad jak nie więcej. Odwlekał wizyty, biorąc jedynie recepty na eliksiry, z jednego prostego powodu. Tamtego czasu, obawiał się wykrycia u siebie mrocznego znaku. Potrzebował czasu, na opanowanie i upewnienie się, że zaklęcie maskujące działa bardzo dobrze i utrzymuje się długo. Z tego też względu, zaczął często ubierać długi rękaw. Nigdy krótki. Rok wystarczył, aby dostosował się do nowych zmian w sobie i w działaniach, które z dnia na dzień, z miesiąca na miesiąc, bywały coraz pewniejsze. A póki eliksiry jakie zażywał na swoją chorobę genetyczną, działały, nie widział potrzeby osobistej wizyty u swojego uzdrowiciela.
Do czasu, aż jego sytuacja zdrowotna pogorszyła się.

Zaczęło od męczącego kaszlu po misji w Mauzoleum, gdzie niepotrzebnie dał się namówić wiedźmie na wypicie jakiejś czarnej mazi, która miała wpływ na umysł jak i widocznie, na ciało fizyczne. Eliksiry na serce, także zaczęły tracić na swojej przydatności, mając słabsze działanie. Potrzebował czegoś mocniejszego. A jego kaszel nasilił się poważniej, po ostatnich atakach w Londynie. Być może nie spieszyłby się z wizytą w szpitalu Św. Munga, gdyby nie męczące przypominanie się jego kolegi z pracy oraz siostry.

Dzisiejszego dnia, Nicholas nie został do końca w pracy. Wyszedł wcześniej, na co uzyskał pozwolenie od swojego przełożonego, argumentując potrzebę udania się do uzdrowiciela. Jego kaszel na pewno nie był niezauważony nawet w Departamencie Tajemnic.

Pamiętając, w jakich godzinach zazwyczaj pracował Prewett, starał się pojawić przed końcem jego pracy. Będąc w szpitali, dało się usłyszeć jego kaszel. Otrzymane eliksiry od Rodolphusa, pomagały łagodzić ból gardła i przełyku, minimalizować kaszel, ale nie pozbyć dosłownie. Może gdyby poczekał z wizytą, dałoby to lepszy efekt? Czy może dobrze zrobił, przychodząc z tym od razu, po wczorajszym spotkaniu z Lestrange’m?

Dostrzegając, że jeden z pacjentów wyszedł z gabinetu, nie czekając dłużej, Travers wstał i wszedł do środka.

- Dzień dobry.
Przywitał się na wejściu, zamykając za sobą drzwi. Dając tym samym znać o swojej obecności. Jego chłodne jak lód spojrzenie, odnalazło uzdrowiciela znajdującego się przy biurku.

Dawno nie był w klinice, to możliwe że o pewnych procedurach, jak oczekiwanie na zaproszenie do gabinetu, mogło mu umknąć, albo właściwie uznał, że poczeka w samym gabinecie uzdrowiciela. Zaraz po otwarciu drzwi do pomieszczenia, Nicholasa nie zdziwiło zaskoczenie na twarzy uzdrowiciela. Skoro Nicholas nie został poproszony o poczekanie na korytarzu, a mógł zostać, tak uczynił. Zamknął drzwi za sobą i skierował do biurka, siadając na krześle przeznaczonym dla pacjentów.

- W porządku.
Travers nie poganiał. Pozwolił Prewettowi dokończyć swoje formalności i przygotować się na oficjalne jego przyjęcie. Nie obserwował go przesadnie, ale wzrokiem pozwolił sobie zlustrować jego gabinet, oceniając w jakim jest stanie, jak wygląda zawartość szklanych gablot, jeżeli takowe tutaj znajdowały się.
Słysząc zwrócone słowa w swoim kierunku, Nicholas spojrzał na czarodzieja.
- Problemy zdrowotne.
To przecież było oczywiste.
- Choroba genetyczna daje mi się bardziej we znaki. W dodatku dostałem silnego ataku kaszlu, który może mieć związek z ostatnimi wydarzeniami.
Nawiązał to tego znanego kaszlu, nie dodając nic więcej, zakładając, że nie jest pierwszym pacjentem z tymi problemami. Nie dodał iż problemy z kaszlem, pojawiły się znacznie wcześniej. Pominął ten fakt, gdyż miał on związek z czymś, o czym uzdrowiciel nie musiał wiedzieć. Popiół z nieba i nawdychanie się dymem po spalonej nocy, mogło pogorszyć jedynie sytuację zdrowotną Traversa.

Pytanie jakie otrzymał Nicholas, nie pasowało zbytnio do tego, z czym się zmagał. Dokładniej mówiąc, kaszel pojawił się jeszcze przed pożarami. Czy mógł tak powiedzieć? Na zdrowiu bardziej mu siadło po wypiciu nieznanego eliksiru, podczas wykonywania misji dla Czarnego Pana. Czarna maź, cokolwiek, czymkolwiek to było. Iluzja w płynie. Nieudana próba eksterioryzacji, mocniej nadszarpnęły jego stan chorego serca. Gdyby ten uzdrowiciel był bardziej znany. Był tym, kim on jest, byłoby znacznie łatwiej.

- Ostry, męczący, niekiedy duszący. Podrażnia mi dość mocno gardło. Pojawił się, nagle. Może za dużo czasu przebywałem podczas pożarów. Albo odporność mi spadła.
Odparł częściowo kłamiąc patrząc zdecydowanie na uzdrowiciela. Nie kłamał, w sprawie objawów kaszlu. Kłamał jedynie w kwestii pojawienia się wspomnianego kaszlu. Gdyż ten, pojawił się znacznie wcześniej. Z końcem sierpnia. Ale pożar Londynu wzmocnił objawy, co nie było bezpieczne z chorobą genetyczną.
- W zeszłym miesiącu. Od lipca. 
Odrzekł zgodnie z prawdą, w kwestii brania ostatnio eliksiru na serce. To był sierpień. Pamiętał sytuacje w lecie, kiedy musiał po eliksir sięgać częściej. I moment, w którym miał naprawdę sporo szczęścia przeżycia.
- Ataki od tamtego czasu zdarzają się częściej. Choroba daje mi się we znaki co miesiąc bądź niespodziewanie wcześniej. Uciska mnie w klatce piersiowej, robi mi się słabo i tracę równowagę.
Opisał tyle, co pamiętał ze swojego upadku. Miał szczęście, że wtedy mieszkał z nim Rodolphus i szybko zareagował aby mu pomóc. Nicholas nie zamierzał wspominać o tym, że czasem używa Eksterioryzacji i być może ona także mogłaby mieć na wpływ na jego stan zdrowia. Czuł to ostatnim razem, kiedy jej użył. Krew z nosa? Także miała miejsce. 

Kłamstwo było tutaj potrzebne. Nie w kwestii zdrowotnej, ale ich okoliczności. Nie powie przecież wprost, że zatruł dymem przez chodzenie po mieście i zabijanie mugoli. Nie był głupcem. Lata ćwiczeń pomogły mu opanować kłamstwo w rozmowie z wieloma osobami. A także lepiej panować nad sobą, swoimi emocjami i zachowaniami. Zmienił się bardzo.

Traversowi zależało jedynie na uzyskaniu uzdrowicielskiej pomocy, choćby w przepisaniu mocniejszych leków. Nie tylko na kaszel, ale i na serce. Nie oponował nawet na stwierdzenie, że musi zostać przebadany. Skinął głową w zrozumieniu i w zgodzie. Chwilę zastanowił się nad odpowiedzią, jak wiele mogło się zmienić w jego życiu. W jego trybie pracy. Lecz w międzyczasie zakaszlał. Zakrył dłonią usta, aby odkaszlnąć. Drugą dłoń uniósł w geście przeproszenia. Ten kaszel był ostry, męczący, drażniący przełyk, ale w końcu odpuścił. Być może eliksir od Rodolphusa przestał działać łagodząco.

- Przepraszam… Odpowiadając na pytania... Niewiele się zmieniło. Możliwe, że ze względu na ostatnie wydarzenia, pracuję więcej. W biurze, w terenie. Z odpoczynkiem u mnie jest różnie. Jeżeli mam coś pilnego do zrobienia, mam w zwyczaju to zrobić, aby nie odkładać. Stresujące mam raczej ostatnie tygodnie.
Gdyby ktoś go pracoholikiem nazwał, mógłby się do tego przyznać. Stres, mógłby towarzyszyć każdemu w ostatnim czasie. W końcu wiele osób straciło miejsca zamieszkania i ma prawo martwić się o swoją przyszłość. Podobnie bywało z miejscem pracy. Nicholas odpowiedział tak, jak potrzebował usłyszeć i wiedzieć uzdrowiciel, nawet jeżeli kierunek stresu był inny, to jednak stres był stresem.
Czy te informacje wystarczą Prewettowi?

Zwolnienie na kilka dni. Uważał, że tego nie potrzebuje. Miał dużo na głowie i tutaj Prewett nie mylił się. Poza samą pracą w Departamencie Tajemnic, dochodziła jeszcze kwestia mieszkania i domu dla siostry. Prywatne sprawy i badania. Kilka dni legalnie wolnego by mogło się przydać. Powinien się na to zgodzić.

Pierwotnie chciał odmówić, że tego nie potrzebuje. Kolejne słowa magiuzdrowiciela uświadomiły go, że jeżeli stan zdrowia się pogorszy bardziej, może nie podnieść się jak ostatnim razem. Może nic nie załatwić.

- W porządku. Niech Pan wypisze mi zwolnienie.
Zgodził się po chwili namysłu. Nie ukrywał po sobie, jakby ta wiadomość go ucieszyła. Bo nie cieszyła. Rozumiał jednak powagę sytuacji i nie chciałby, żeby było gorzej niż już jest. Możliwe, że zgadzając się na krótki urlop od pracy, chciał uniknąć męczących kazań kolegi i siostry.

Travers pozwolił się zbadać, po to też tutaj przyszedł, aby otrzymać sprawdzoną diagnozę i lepsze leki, co pomogą mu stabilnie funkcjonować. Po wykonanych badaniach, zajął swoje miejsce pacjenta przy biurku uzdrowiciela, trzymając przewieszony przez ramię płaszcz z szalikiem.

Informacje o zwiększonej dawce leku na włochatość serca, była mu na rękę. Choć najpewniej spodziewał się dostać coś mocniejszego. Co by nie musiał tak często zażywać. Skierowanie do specjalisty pod konkretną chorobę, może pomoże coś więcej? Skinął głową w zrozumieniu i zgodzie. Sprawdzi tego specjalistę.

Zaś jeśli chodziło o jego kaszel, zaczerwienione gardło było odczuwalne i sprawiało niekiedy problemy z przełykaniem, ale o tym Nicholas nie wspominał. Jak widać, Prewett sam do tego doszedł.

- Rozumiem, że jest sposób aby wyleczyć ten kaszel?
Zapytał dla pewności. Zakładając, całkowite wyleczenie.
Tamtej nocy, Nicholas przebywał na zewnątrz cały czas. Od początku samego ataku na Londyn, aż do końca.