Zbliżało się Yule. Śnieg prószący od kilku dni zdążył już okryć białym puchem okolicę Hogwartu. Pozostało ledwie kilka dni nauki, już za moment większość uczniów rozjedzie się do swoich domów, by spędzić czas z rodziną. Prue lubiła wracać do domu, zawsze z entuzjazmem oczekiwała tych dni, kiedy mogła wyrwać się ze szkoły. Nie, że nie lubiła się uczyć, ale brakowało jej tutaj najbliższych. Niby miała Eliasa, tyle, że on miał swoich kolegów, zresztą kto w tym wieku chciałby pokazywać się gdziekolwiek z siostrą... W Hogwarcie najbliższe były jej grube tomiska ksiąg, z którymi spędzała większość wolnego czasu. Liczyła na to, że przyniesie to oczekiwany przez nią efekt, w końcu już niedługo, wreszcie opuści szkolne mury na dobre i będzie mogła rozpocząć nowe życie. Z dala od twarzy na które więcej nie chciała patrzeć, było to całkiem budujące i inspirujące do tego, aby zdobywać jak najlepsze oceny.

Uczęszczała na eliksiry, bo był to dość ważny przedmiot w przypadku profesji którą dla siebie wybrała. Nie sprawiał jej szczególnego problemu, zresztą instrukcje były całkiem jasno opisane w książkach, żadną filozofią więc nie powinno być przygotowanie mikstury, którą zażyczył sobie profesor Slughorn.

Pojawiła się w lochach przed czasem, w jej przypadku było to normą. Nie przepadała za tym miejscem jakoś szczególnie, było ciemne, zimne, szczególnie podczas tej pory roku. Liczyła na to, że lekcja minie jej szybko i będzie mogła udać się do dormitorium, musiała zapakować prezenty dla swoich najbliższych, oczywiście zadbała o to, by każdy na kim jej zależało dostał od niej jakiś drobny upominek, tak właściwie to przygotowywała te podarunki od listopada, by mieć pewność, że dla każdego znajdzie coś odpowiedniego.

Uczniowie zaczynali wchodzić do sali, powoli zaczynało brakować wolnych miejsc. Była zdziwiona, bo tym razem na zajęciach pojawili się też jej rówieśnicy z Gryffindoru. Mina jej zrzedła, bo nie do końca tego się spodziewała. Nie przygotowała się na to, że ktoś będzie zakłócał jej spokój podczas lekcji. Wbiła spojrzenie w ścianę, nie chcąc za bardzo zwracać na siebie uwagi, to miał być miły dzień, dlaczego więc przeczuwała, że będzie inaczej?

Slughorn coś mówił, jednak nie do końca go słuchała, ściana wydawała się być w tej chwili wyjątkowo interesująca. Spojrzała w stronę nauczyciela dopiero wtedy, kiedy w sali zrobiło się głośniej, słychać było szuranie krzeseł, przerzucanie toreb, najwyraźniej profesor postanowił dobrać ich w pary, tyle, że była na tyle nieuważna, że nie wiedziała z kim będzie pracować. Przymknęła na moment oczy licząc na to, że jej towarzystwo samo się odnajdzie. Oby był to ktoś z kim jakoś da się współpracować.

Rzadko kiedy pozwalała sobie na wyłączenie myślenia podczas lekcji. Raczej starała się być uważną, tak, by nic jej nie umykało. Tym razem jednak było inaczej. Miała świadomość, że znalazło się tu wiele osób, które nie do końca ją akceptowały, w grupie byli silniejsi, to prawda i bardzo chętnie okazywali swoją wyższość. Nie, żeby do tego nie przywykła, do wszystkiego można przywyknąć, jednak odruchowo starała się wtedy wtapiać w mury zamku, aby nie zwracać na siebie uwagi, to czasem przynosiło oczekiwane efekty.

Bletchley nie lubiła pracować w grupie. Nie i kropka, nic nie było w stanie zmienić jej opinii na temat zadań wykonywanych w parze, czy w jeszcze większym gronie. Im więcej osób miało razem coś robić, tym mniej z nich poczuwało się odpowiedzialnym za osiągnięcie sukcesu. Wszystko zrzucane było na jednostkę, która rzadko kiedy była doceniana. Tak, przeżyła to wiele razy, sama musiała siedzieć do późnych godzin nocnych, wyszukiwać informacji, później jeszcze jakoś implementować je w praktyce. Zresztą często dodatkowe osoby tylko jej przeszkadzały, zadawały pytania, próbowały przepchnąć swoje pomysły - po co? Skoro ona wiedziała najlepiej. Zdecydowanie nie była stworzona do współpracy.

Będzie musiała jakoś to przetrwać. Spojrzała na Slughorna, który wydawał się być okropnie zadowolony ze swojego pomysłu, uśmiech nie schodził mu z twarzy, nie miał pewnie pojęcia, że sporej ilości dzieciaków ten ruch uprzykrzał życie. Skoro mogli współpracować ze swoimi kolegami, czy tam przyjaciółmi, albo samemu... po co było to zmieniać. Na pewno Slughorn czerpał przyjemność z tego widoku, w duchu śmiał się z tego, jak się męczyli, była o tym święcie przekonana. Wróciła wzrokiem do pergaminu, który znajdował się przed nią, udawała, że coś pisze, aby nie spoglądać na tę całą farsę.

Uniosła głowę znad kartki dopiero, gdy usłyszała znajomy głos, który wypowiedział jej nazwisko. Rzuciła szybkie spojrzenie w stronę profesora, a później chłopaka. Odruchowo wyprostowała się na krześle, nie miała pojęcia co knuje, ale zdawała sobie sprawę z tego, że Slughorn mu nie odmówi.

Przyglądała mu się, gdy zmierzał w jej kierunku. Próbowała w głowie rozważyć różne możliwe scenariusze, chciał żeby zawartość kociołka wybuchła upokarzając ją przy tym? Chyba nie, ich potyczki odbywały się raczej na osobności, więc pewnie chodziło o coś innego. Musiała pozostawać czujną - tego była pewna.

Nie zarejestrowała zamieszania związanego z dziewczynami, nie zwróciła uwagi na to, że to one chyba miały jakiś plan na to, jak uprzykrzyć jej życie, wtedy bowiem była zapatrzona w pusty pergamin który się przed nią znajdował. Usłyszała jednak komentarz, który Rookwood rzucił w stronę Travers, co spowodowało, że na moment zawiesiła na nim swoje spojrzenie. Nie musiał tego robić, ale jednak zrobił, dziwne.

Przesunęła swoje rzeczy na krawędź stołu, siebie też przesunęła wraz z krzesłem, aby zrobić mu nieco miejsca, skoro już mieli siedzieć razem, to próbowała znaleźć sobie kawałek przestrzeni.

Uniosła wzrok, gdy stanął przy krześle. Przyglądała się mu uważnie, próbując wyczytać jakiekolwiek intencje z jego twarzy. - Nie mogłam trafić lepiej. - Dodała z przekąsem. Tak naprawdę zdawała sobie sprawę z tego, że mogło być gorzej, zważając na to kto znajdował się w sali.

- Musimy ustalić pewne zasady. - Warto było od tego zacząć, jeśli mieli jakoś przetrwać te zajęcia. Póki co jeszcze nie wiedziała, co za zadanie na dzisiaj wymyślił profesor, jednak większość zajęć wyglądała tak samo, więc mogli się spodziewać, iż przyjdzie im uwarzyć jakiś eliksir.

Czuła się nieswojo. Wróg siedział tuż obok niej, do tego miała z nim współpracować, to nie wróżyło niczego dobrego. Bletchley zawsze wykonywała zadania z należytą precyzją, nie dopuszczała nawet do najdrobniejszych błędów, obawiała się tego, co może nastąpić dzisiaj. Nie wiedziała, czego powinna się spodziewać, dlatego właśnie przyglądała mu się kątem oka, z pewną dozą powątpiewania w swój własny los.

- Niesamowita ze mnie szczęściara, powinnam chyba oficjalnie podziękować Slughornowi, że padło właśnie na mnie. - Och, nawet jej nie dziwiły jego słowa, faktycznie było w tym nieco racji, wiedziała, że większość jej rówieśniczek reagowała na jego osobę w dość specyficzny sposób, czego do końca nie potrafiła zrozumieć. O gustach się jednak nie dyskutuje... czyż nie? - Cieszy mnie, że mogłam spełnić jedno z Twoich marzeń. - Dodała uśmiechając się przy tym nieco krzywo, nie był to szczery uśmiech, raczej jeden z tych wymuszonych, po który sięgała zawsze, kiedy był gdzieś obok niej.

Widziała w jaki sposób usiadł na krześle, miała wrażenie, że wszystko co robi jest w pewien sposób przedstawieniem, każdy ruch był zaplanowany, miał nieść za sobą odpowiednie przesłanie. Nie przesunęła się jednak póki co dalej, jeszcze tego brakowało, aby przejął większość przestrzeni.

Dostrzegła jak rozpakowywał swoje przybory, mógł to zrobić nieco inaczej, wybrał jednak środek blatu, zdecydowanie zbyt blisko jej części biurka. Nie podobało jej się to wcale. Nie chciała mu pozwolić, aby w ten sposób okazywał swoją dominację, mimo, że był od niej z dwa razy większy, to każdemu należała się taka sama część stołu. Kiedy wziął w rękę jej pióro, odruchowo wyciągnęła w jego stronę swoją dłoń, zamierzała jak najszybciej zabrać je od niego. Jeszcze tego brakowało, aby rządził się jej własnymi rzeczami.

- Skąd wiesz, że będą jakiekolwiek zasługi? - Wpatrywała się w niego z błyskiem w oku. Oczywiście, że jak zawsze chciała być najlepsza podczas tych ćwiczeń, jednak mogłaby się poświęcić dla dobra sprawy, każdemu jeden raz mogła powinąć się noga.

- To brzmi jak nie najgorszy plan. - Powiedziała cicho wpatrując się w notatki na pergaminie, pierwszy raz najprawdopodobniej zgodziła się z jego pomysłem. Każdy zajmie się sobą i jakoś uda im się dobrnąć do końca lekcji. Nie spodziewała się być może tego, że wybierze taką drogę, ale nie miała nic przeciwko temu.

- Straszysz mnie? Nie sądzę, abyś kiedykolwiek trafił na partnerkę od eliksirów na moim poziomie. - W jej glosie mógł usłyszeć pewność siebie. Bletchley wiedziała, że mało kto mógł jej dorównać w tym przedmiocie, bo nie było najmniejszej filozofii w tym, aby podążać za recepturą podaną w podręczniku. Nie do końca rozumiała, jak niektórzy mogą mieć z tym problem, skoro wszystko było podane na tacy. Czytanie ze zrozumieniem jednak dla niektórych było zbyt dużym wyzwaniem.

- Nie wspomniałem o tym, co będziecie dzisiaj przygotowywać. - Odezwał się jeszcze Slughorn, Prue uniosła spojrzenie w stronę profesora, zaciekawiona tym, co miał im do powiedzenia. - Wywar tojadowy. - Powiedział w końcu i rozglądał się po klasie czekając na reakcję, była to dość mocno skomplikowana do warzenia mikstura.

Prue nie zwlekała, zaczęła wertować podręcznik w poszukiwaniu przepisu na ten eliksir.

Jakoś musiała sobie radzić, szczególnie, gdy nie do końca wiedziała czego się spodziewać, wybierała najprostszą dla niej drogę, budowała wokół siebie ten mur pod postacią sarkazmu i dumy, dzięki któremu czuła się bezpieczniej. To były tylko pozory, łatwo było go zburzyć, ale czasem działało, to było dla niej najbardziej istotne. Nie każdemu chciało się z nią spierać.

- i pewnie nigdy nie zostanie, nie jest do końca wiarygodny. - Zwróciła uwagę na to, w jaki sposób działał profesor. Lubił robić wokół siebie szum, otaczać się nazwiskami, które miały jakieś znaczenie, czasem tylko odpowiednie pochodzenie wystarczało, aby ktoś wzbudził w nim zainteresowanie. Ją również zauważył, dostała zaproszenie do Klubu Ślimaka, jednak trudno jej było się odnaleźć wśród tych sławnych nazwisk i osób, które były bardzo zadufane w sobie. Pojawiała się na spotkaniach, jednak uciekała z nich bardzo szybko, by nie doprowadzać do zbyt wielu interakcji z ludźmi, zresztą nawet tam czuła na sobie te nieprzyjemne spojrzenia. Na pewno zastanawiali się dlaczego ktoś taki jak ona został na nie zaproszony, bo przecież w jej przypadku nie chodziło o nazwisko.

- Nie podejrzewałam Cię o to, pewnie nie byłbyś w stanie nawet napisać dwóch wersów. - Dodała z przekąsem, gdy w końcu udało jej się sięgnąć po swoje pióro. Nie od razu udało się Prue je odebrać, a może jej się tylko wydawało, że trwało to dłużej, skupiła się na tym, że przypadkiem ich palce się musnęły, i że nie powinna na to reagować w taki sposób, jak zareagowała, bo towarzyszyło temu dziwne uczucie, bardzo dziwne. Na szczęście w końcu odebrała swoją własność i mogła się nieco odsunąć.

- Mam nadzieję, że to będzie Twój pierwszy i ostatni raz. - Zdecydowanie wolałaby, aby to była jednorazowa sytuacja, bo więcej ich mogłaby nie przeżyć. Nie była gotowa na takie urozmaicenia. - Możesz być spokojny, nie mam w zwyczaju dawać ponieść się emocjom podczas warzenia eliksirów, to mogłoby się źle skończyć. - Nie była taka pewna co do tego, jak to będzie dzisiaj wyglądało, bo zdawała sobie sprawę, iż przy nim mogło być różnie. Nawet proste ćwiczenia mogły się skomplikować, bo wzbudzał w niej więcej emocji niż ktokolwiek inny, tyle, że w tym przypadku to mogłoby być naprawdę niefortunne, właśnie dlatego zamierzała się skupić na zadaniu, a nie na jego obecności, chociaż to było naprawdę sporym wyzwaniem.

Kiedy Rookwood skomentował dzisiejsze zadanie w ten swój charakterystyczny sposób zmierzyła go jedynie wzrokiem. Nie odezwała się nawet słowem, nie widziała takiej potrzeby, eliksir jak eliksir, co za różnica kiedy mieli się nauczyć, jak go przygotowywać? Żadna. Zamiast tego niemalże od razu zaczęła wertować księgę w poszukiwaniu odpowiednich informacji.

W końcu znalazła interesującą ją treść, dość szybko odczytała całą recepturę, a po chwili zamknęła książkę. Była gotowa, przepis znajdował się w jej głowie, mogła zająć się resztą. Zauważyła, że kociołek znalazł się na środku, musiał go przesunąć, bo ona tego nie zrobiła.

- Nie chciałabym, żebyś coś spieprzył bo postanowisz właśnie robić z siebie błazna. - Chyba nie do końca odpowiadał jej taki podział obowiązków, który wymyślił. Wolała mieć większy wpływ na wywar, który mieli stworzyć.

Przewróciła oczami, kiedy znowu się odezwał. Najwyraźniej nie potrafił funkcjonować bez irytowania jej, ta jego pewność siebie okropnie ją drażniła. - Nie, żebym zakładała, że można się po Tobie spodziewać czegoś więcej, a więc niech będzie. - Drugi raz tego dnia postanowiła się z nim zgodzić, bo wydawało jej się, iż dzięki temu będzie miała wszystko pod kontrolą.

Czy Prudence zakładała, że jej głupi komentarz zostanie odebrany jako prowokacja? Nie. Powinna była to zrobić, a jednak wydawało się Bletchley, że podczas lekcji Rookwood nie będzie miał ochoty się wychylać. Było to bardzo błędne założenie, co dotarło do niej całkiem szybko. Nie zdążyła się nawet odezwać, a on już stał przy stole, nie miała szansy zareagować, ale przeczuwała, że nie skończy się to dobrze, bo inni uczniowie już zaczęli spoglądać w ich kierunku.

Nie znosiła tego, od razu się denerwowała, zwłaszcza, że nie miała zielonego pojęcia do czego może się posunąć, był cholernie nieprzewidywalny i to ją naprawdę martwiło.

Zsunęła się na krześle, tak jakby chciała się gdzieś schować, ale niezbyt miała taką możliwość. Nie mogła wtopić się w ścianę, ani zniknąć pod stołem. Czuła, że policzki robią jej się czerwone ze wstydu. Nie znosiła takich sytuacji, najgorsze było to, że nie bardzo miała jak zareagować, bo Aloysius zaczął mówić.

Wydawało jej się, że w pomieszczeniu robi się okropnie duszno i strasznie ją to przytłaczało, na moment też wstrzymała oddech, naprawdę nie chciała, żeby przestał kontynuować swój występ, ale nie była w stanie wykrztusić z siebie ani słowa. Przerosło ją to, i na pewno doskonale zdawał sobie z tego sprawę.

Do jej uszu docierał chichot, śmiali się z niej, nie było to niczym nowym, jednak rzadko kiedy było to, aż tak ostentacyjne. Miała ochotę zapaść się pod ziemię, jednak nie było takiej możliwości.

Nie przestawał mówić, oczy powoli zaczynały jej się robić czerwone, to było zbyt wiele nawet jak na nią. Bezczelnie się jeszcze ku niej nachylił, nawet nie drgnęła, nie wiedziała jak ma zareagować. Przekroczył bardzo skutecznie jej kolejną granicę, doskonale wiedział, gdzie uderzyć, aby faktycznie ją to zabolało.

- Mhm. - To jedyne, na co było ją stać. Zacisnęła mocniej w dłoni pióro, gdy do jej uszu doszły gwizdy i śmiechy, druga ręka jej się trzęsła, nachyliła też głowę, aby nie musieć patrzeć na to, co działo się wokół niej. Zagryzła wargi, czuła krew na języku, nie przejęła się tym jednak jakoś specjalnie, to nie był pierwszy raz, chociaż może pierwszy, kiedy doszło do takiej eskalacji. Wszyscy się na nich patrzyli, a to było coś, czego zdecydowanie wolała uniknąć. Nie znosiła być w centrum zainteresowania, ludzie pewnie będą o tym gadać do świąt, a nawet dłużej.

Profesor uznał to chyba za przesadę, chociaż Bletchley nie spodziewała się jego rekacji, jak widać nawet do niego dotarło, że to mogło być zbyt wiele. Nie spoglądała jednak w stronę mężczyzny, póki co pusty pergamin wydawał jej się być najbardziej interesującą rzeczą na świecie.

Uniosła spojrzenie, kiedy się do niej odezwał. Nie skomentowała jednak jego słów. Sama się o to prosiła, czyż nie?

W końcu ruszył w kierunku drzwi, tak jak nakazał profesor, nie ulżyło jej jednak wcale, bo co z tego, że on miał wylądować na dywaniku dyrektora, skoro cała reszta tutaj została, oni wszyscy nadal się z niej śmiali.

Kiedy spojrzał na nią przez ramię, mógł zobaczyć jej zrezygnowany i pusty wzrok, nic więcej, na szczęście nie pozwoliła na to, aby chociaż jedna łza popłynęła po jej policzku, chociaż znajdowała się bardzo blisko pęknięcia.