Powroty do szkoły bywały różne. Niby lubiła to miejsce, jednak zdecydowanie lepiej czuła się w swoim domu rodzinnym, gdzie mogła po prostu siedzieć w pokoju, nie obawiać się tego, że spotka kogoś, z kim nie ma ochoty rozmawiać. Rodzice jej nie nachodzili, wiedzieli, że jeśli będzie miała ochotę na interakcje z ludźmi to ich znajdzie, to było całkiem wygodne. Mogła po prostu siedzieć, czytać, no i co najważniejsze rozmawiać ze swoją babcią, która była jej największym wsparciem. To ona pomogła jej w radzeniu sobie z tymi dziwnymi rzutami wspomnień, które pojawiały się czasem, gdy czegoś dotykała, wyjaśniła wszystko, bo sama posiadała ten dar. Sporo czasu więc spędzała w towarzystwie starszej kobiety, która wprowadziła ją w tajniki tej umiejętności.

Nic co dobre nie trwa jednak wiecznie, musiała wrócić do szkoły, tak jak wszyscy inni, wiązało się to z tym, że ponownie musiała się dostosować. Grać swoją rolę, tę całkiem wygodną, nie rzucać się w oczy, wtapiać w tło, a najlepiej gdyby udawała, że w ogóle nie istnieje. Dziwadła nie były mile widziane wśród innych dzieciaków.

Powrót do rzeczywistości okazał się niezbyt przyjemny, dość szybko bowiem stała się znowu ofiarą śmiechów i towarzyszącym ich wyzwisk, a chciała tylko i wyłącznie odetchnąć świeżym powietrzem, napawać oczy widokiem zamku przykrytego śniegiem i lodem, wydawał się być bowiem w takich warunkach niczym wyciągnięty z jakiejś bajki.

Odruchowo opuściła głowę, zignorowała śmiechy, zaczepki, tak było prościej - nie wdawać się w dyskusję, wolała po prostu uciec. Nie spoglądała przed siebie, nie chciała widzieć, zobaczyć, czy ktoś był świadkiem tego jakże przyjemnego przywitania w Hogwarcie. Jeszcze pół roku, i jej tu nie będzie, ta myśl dodawała jej nadziei, nie zakładała bowiem, że nagle zmieni się nastawienie do jej osoby, musiała to przetrwać, wytrzymała tyle lat... ten ostatni czas nie powinien być dla niej żadnym problemem.

Szła całkiem szybkim krokiem, z głową wbitą w swoje buty, nie zauważyła więc przeszkody, która pojawiła się zupełnie nagle, tak właściwie to po prostu w nią weszła, podłoże okazało się być śliskie, bardzo śliskie, co powinna przewidzieć, niby ale tego nie zrobiła, poślizgnęła się na lodzie, była niemalże pewna, że się przewróci, jednak jej przeszkoda ją ustabilizowała, poczuła dłonie zaciskające się jej na ramionach, nie uniosła jednak głowy, w tym momencie skupiła się na stopach, które walczyły o równowagę, miała wrażenie, że coś chrupnęło jej w kostce, ale może to jednak był dźwięk przedmiotów, które wylądowały na ziemi, usłyszała kilka łupnięć, jakby coś się posypało.

Jej przeszkoda okazała się być całkiem ciepła i przyjemna w dotyku, łatwo jej przyszło odruchowe wtulenie się w pierś, szczególnie, że nadal ją trzymał, dzięki czemu nie zaliczyła bliższego spotkania z podłożem, znajdowanie się tak blisko było całkiem przyjemnym uczuciem, zupełnie zapomniała o chichotach i zaczepkach, przez które tak szybko postanowiła zmierzać w kierunku jednego z wejść do zamku. Oddychała coraz spokojniej, nie musiała już uciekać, pozwoliła sobie nawet na chwilę przymknąć oczy, chciała się zupełnie uspokoić.

Wtedy do jej uszu dobiegły głosy, najwyraźniej to nie był koniec, jakby tamto upokorzenie nie było wystarczające, nie chciała otwierać oczu, nie chciała widzieć ich reakcji, miała dość tego wszystkiego. Odezwał się jednak, w dość niespodziewany sposób, znała ten głos, doskonale go kojarzyła, wolała jednak przez chwilę poudawać, że wcale nie, inaczej powinna by stąd spieprzać w podskokach, ale to chyba nie było do końca możliwe.

Poczuła jego dłoń na swoich włosach, dotyk był delikatny, co nieco ją zaskoczyło, ale nie odezwała się nawet słowem na ten gest, drgnęła zaś delikatnie, gdy druga przesuwała się po jej plecach w tym uspokajającym ruchu.

- Tak. - Przynajmniej tak się jej wydawało, skupiła się na tym, aby wyczuć podłoże u swoich sto, obawiała się tego, iż może się zaraz spektakularnie wywrócić, jednak nie mogła być miękka. Dopiero teraz poczuła pulsujący ból w lewej stopie, nie wspomniała o tym jednak, jeszcze nie, to nie mogło być nic wielkiego z czym sama sobie nie poradzi.
- Nie wiem, nawet jeśli, to chyba nikt by się tym nie przejął. - Widać było, że Bletchley jest dzisiaj wyjątkowo zrezygnowana.

Spodziewała się, że gdy zobaczy z kim na do czynienia to odsunie się raptownie, być może nawet na tyle, żeby straciła równowagę i poślizgnęła się na lodzie. Nie zdziwiłoby jej to, ten dzień nie należał do najlepszych i brakowało mu tylko spektakularnego zakończenia, nie jednego z tych dobrych, takie na nią nie czekały, przynajmniej jeszcze nie teraz.

Ten pierwszy dzień w szkole okazał się być dość bolesnym powrotem do rzeczywistości. Nie zdążyła jeszcze założyć swojej maski obojętności, która pomagała jej udawać, że nic takiego się nie dzieje, że wcale jej to nie rusza. Powinna była wyłączyć emocje przed pojawieniem się w zamku, jednak łatwo przywykła do tej domowej atmosfery, gdzie nie musiała się przed nikim, ani niczym bronić. Przez to straciła czujność.

Udało mu się pozbyć dziewcząt, które postanowiły uprzykrzyć jej życie, oczywiście, wystarczyło, że na nie spojrzał, odezwał się i już. Miał zdecydowanie większą siłę przebicia od niej, co wcale nie było takie trudne, bo ta jej nie istniała, no dopóki nie sięgała po swoje możliwości prefekta, gdyby nie ta funkcja to w ogóle nikt by się nią nie przejmował.

Miała kiepski humor, trudno było jej powrócić do tej szkolnej normalności, i może powinna była już, właśnie w tej chwili się ogarnąć, doprowadzić do porządku, pokazać, że jest w niej jakaś wola walki, jak zawsze, gdy znajdowała się blisko niego, ale zamiast tego pojawiła się rezygnacja, zupełnie nietypowa dla niej.

Nie odsunęła się gwałtownie, nie uciekała, nie próbowała wykonywać jakichś nieprzemyślanych ruchów, tak właściwie to to ciepło, bliskość jego ciała okazała się być całkiem przyjemna. Skarciła się w głowie za to, że w ogóle coś takiego przeszło jej przez myśl, bo nie powinna tak reagować, nie w tym przypadku, a jednak na niektóre odruchy nie miało się większego wpływu.

Uniosła w końcu głowę do góry, by na niego spojrzeć. Nie mogła tak stać i wpatrywać się w swoje buty. Chciała sprawdzić, czy dostrzeże na twarzy chłopaka ten znajomy, kpiący uśmiech, który zazwyczaj miał na twarzy, kiedy dochodziło do ich drobnych lub mniej drobnych spięć. Nie zauważyła go jednak, nie tym razem.

- Faktycznie. - Odetchnęła głęboko. Nie do końca wiedziała dlaczego się nią przejmował, ale nie mogła zaprzeczyć temu, że tak było. - Postaram się więc nie zabić, żebyś nie musiał się przejmować. - Mogło to mu przysporzyć niepotrzebnych problemów, pewnie pojawiłyby się pytania, jak do tego doszło, czy coś, a po śmierci jednak wolałaby mieć święty spokój i nie komplikować nikomu życia.

Stanęła pewniej na nogach, co upewniło ją w tym, że ten drobny taniec na lodzie spowodował jakieś szkody, starała się nie pokazywać słabości, jednak to było raczej dość trudne, zacisnęła bowiem zęby, próbując utrzymać równowagę, nie było dobrym pomysłem równomierne rozkładanie ciężaru ciała, doskonale zdawała sobie z tego sprawę.

- Ucieczka nie byłaby najrozsądniejsza w takich warunkach. - Nawet jeśli chciałaby zniknąć stąd szybko, to wiedziała, iż raczej istnieją marne szanse na powodzenie. Było ślisko, a ona nie była w najlepszej formie.

Śnieg nie przestawał prószyć, wydawało jej się, że jest jeszcze chłodniej niż chwilę temu, ale może była to tylko reakcja na to, że odsunęła się od niego i nie czuła już ciepła jego ciała. Starała się oddychać spokojnie, jakoś się ustabilizować mentalnie, ale również fizycznie, ale nie do końca jej się to udawało.

- Jasne, zapamiętam to sobie. - Nie zamierzała oczywiście tego powtórzyć, nigdy nie zależało jej na tym, aby zostać zauważoną, raczej wolała być w cieniu, jednak to nie do końca działało. Miała wrażenie, że ostatnio nic nie szło po jej myśli, przynajmniej w tym miejscu, w szkole, w której chcąc nie chcąc wzbudzała pewne zainteresowanie z racji na swoją inność. Nie dodała tego, że pewnie wiele osób ucieszyłoby się, gdyby faktycznie zniknęła, czy też zginęła śmiercią tragiczną, bo nie chciała bardziej się nad sobą użalać, ale przeszło jej to przez myśl.

Nie komentowała w żaden sposób tych gestów, chociaż wydawało jej się, że było to nieco nietypowe, jak na to, jak wyglądała ich relacja, jednak w tej chwili nie skupiała się na tym, że nie do końca to do nich pasowało. To było całkiem miłe, a że humor miała raczej wisielczy to wystarczało, aby nieco jej go poprawić. Niby nic wielkiego, ale jednak.

Odsunął się od niej, aby zebrać rzeczy, które rozsypały się wokół nich, kiedy w niego wpadła. Był to moment, w którym ponownie starała się ustabilizować swoje stopy. Czuła, że coś jest nie tak, zresztą trudno było ignorować ból, który pojawiał się za każdym razem, gdy próbowała normalnie stanąć. To zdecydowanie nie był jej dzień.

Wpatrywała się w swoje stopy, próbując zrozumieć co było nie tak, tamten cichy chrzęst, który słyszała musiał być za to odpowiedzialny, skoro jedna z nich nie do końca działała musiała coś na to zaradzić, przeniosła cały ciężar ciała na lewą stopę i to chyba było to. Nie będzie poruszać się jak gepard, ale przynajmniej nie utknie tutaj na wieczność, jakoś może doczołga się do dormitorium, gdzie powinna dojść do siebie, prędzej lub później.

Pojawił się przed nią ponownie, najwyraźniej szybciej udało mu się zebrać ten rozgardiasz, który spowodowali kiedy się ze sobą zderzyli, niżeli ona do końca zrozumiała, co się stało z jej stopą.

Patrzyła na niego niepewnie, zastanawiając się nad tym, czy to na pewno jest dobrym pomysłem, z drugiej strony, czy miała jakieś inne wyjście, lepsze? No nie do końca, musiała mu tym razem zaufać, co wcale nie było takie oczywiste.

Westchnęła jedynie ciężko, bo wcale nie było dla niej łatwe korzystanie z pomocy, raczej ze wszystkim radziła sobie sama, jednak w tej sytuacji to byłoby by po prostu głupie, więc zsunęła bez słowa swoją torbę z ramienia, aby mu ją przekazać, nie miała też za bardzo jak oponować z tym wsparciem, którego jej udzielił by łatwiej jej było się poruszać. Nie był to dzień, w którym miała siłę na niepotrzebną walkę.

- Skoro tak ładnie prosisz, to kimże jestem, aby Ci odmawiać. - Musiała się odezwać, żeby nie było, więc starała się, aby to zabrzmiało lekko, chociaż zdecydowanie ubodło to wszystko w jej dumę. - Tylko powoli, dobrze? Najprawdopodobniej skręciłam sobie kostkę. - Była to całkiem szybka diagnoza, mogła być mylna, jednak wydawało jej się, iż trafiła. Wolała nie pogorszyć tego stanu, bo nie uśmiechało jej się trafienie do skrzydła szpitalnego.

- Czasem mi się zdarza. - Nie był to moment, w którym zamierzała się kłócić, że w jej mniemaniu zawsze była rozsądna, chociaż trochę tak to widziała. No, bywały chwile, kiedy nie do końca kierowała się rozsądkiem, ale zazwyczaj działo się tak przez to, że znajdowała się w nieodpowiednim towarzystwie, przy osobie, która potrafiła powodować, że przestawała myśleć, dzisiaj jednak całkiem wyjątkowo było wręcz przeciwnie.

Naprawdę miała nadzieję, że szybko uda im się dotrzeć do zamku i będą mogli zapomnieć o tym, co się wydarzyło, albo chociaż udawać, że to nie miało miejsca, bo jednak z tym zapomnieniem... cóż, raczej nie było jej to pisane. Był to jeden z tych momentów, które pewnie będzie pamiętać bardzo długo, z racji na swoją nieporadność. - Dzięki. - Może i chciała znaleźć się w środku jak najszybciej, wiedziała jednak, że to nie było do końca możliwe, bo jej ruchy w tej chwili były bardzo spokojne, nie chciała jeszcze bardziej sobie zaszkodzić.

Śnieg nie przestawał prószyć, sceneria wyglądała jak z bajki, chociaż cała reszta nie do końca nią była. Ten dzień należał raczej do jednych z gorszych, nie spodziewała się, że tak spektakularnie rozpocznie ten semestr, ale jak widać nie zawsze miało się do końca wpływ na to, co mogło się wydarzyć.

- Może nawet w czerwca, ominęłyby nas egzaminy. - Trzeba było szukać jakichś plusów, jednak tak - miała szczęście, że padło akurat na niego. Aloysius'a nie tak łatwo było powalić na ziemię, gdyby trafiło na kogoś innego szkody mogły być zdecydowanie większe, a tak to przede wszystkim ucierpiała jej duma, z dwojga złego to chyba lepsze od bardziej skomplikowanych uszkodzeń ciała. - Na szczęście to tylko kostka, gorzej by było, gdyby padło na rękę. - Nie mogłaby wtedy pisać, co w przypadku ostatniego roku nauki nie wróżyłoby niczego dobrego. - Nie do końca takiego początku semestru się spodziewałam. - Dodała jeszcze, chociaż mogła tego nie mówić. Faktycznie liczyła na to, że tym razem będzie inaczej, że może w końcu, podczas tej końcówki nauki jakoś się odnajdzie wśród rówieśników, ale rzeczywistość całkiem szybko zweryfikowała jej plany.

Rookwood wydawał się nie odczuwać ciężaru jej książek, czy samej Prue opierającej się o niego, nie sprawiało mu problemu przemieszczanie się po oblodzonym podłożu, wiedziała, że jest zwinny, jednak nigdy nie miała szansy doświadczyć tego na własnej skórze, był całkiem niezłym oparciem, chociaż nie podzieliłaby się tą myślą z nikim. Nie musiał się nią przejmować, ale szedł z nią teraz tym żółwim tempem w stronę zamku, pozwalając aby śnieg sypał mu w oczy.

Dotarli w końcu do zamku, jednak to wcale nie był koniec jej problemów, doskonale zdawała sobie z tego sprawę, na jej nieszczęście dormitorium Krukonów znajdowało się wysoko. Nie miała póki co na to żadnego planu, jakoś musiała sobie poradzić.

- Zawsze są jakieś szanse. - Nie chciała dłużej zawracać mu głowy, i tak czuła, że spotkało ją z jego strony wiele dobrego, nie chciała tego nadużywać. Przynajmniej nie znajdowała się już na zewnątrz.

- Do dormitorium, jakoś się doczołgam. - Zdecydowanie nie chciała trafić do skrzydła szpitalnego, wolała jakoś sama sobie poradzić z tym drobnym uszkodzeniem ciała.

Uniosła głowę, by na niego spojrzeć. Propozycja była całkiem logiczna, jednak czy na pewno chciał to zrobić, co jeśli jednak ktoś ich zobaczy? Dla niej to było nic takiego, jednak jego reputacja mogłaby na tym ucierpieć, jeszcze ktoś by pomyślał, że nie ma wszystkiego w nosie. - Co jeśli jednak nie wszyscy są w Wielkiej Sali? Jesteś przekonany o tym, że chcesz mi pomóc? - Wolała się upewnić co do tego, nie musiał się jej tłumaczyć, zrozumiałaby gdyby było inaczej.

- Mhm. - Odpowiedziała nieco zmieszana, bo było to coś, czego nie spodziewała się usłyszeć. Najwyraźniej nie do końca nadążała za tym, co właściwie się wydarzyło, chyba nie zarejestrowała tego, że Rookwood miał dziewczynę, gdy jednak dłużej o tym myślała, to w sumie pasował do kogoś z tamtego grona, przynajmniej w jej głowie, tyle, że one atakowały stadami, nie w pojedynkę. Aloysius robił to z większą finezją, nie było to tylko i wyłącznie naśmiewanie się i zagrywki, na które nie dało się odpowiedzieć. Zapraszał do gry, w której każdy mógł przegrać, nie atakował w grupie, może jednak wcale nie byli z tą jego dziewczyną do siebie, aż tak bardzo podobni, jak mogło się wydawać na pierwszy rzut oka.

Słuchała jego dalszych słów, w sumie były całkiem sensowne, na pewno udałoby się im wymyślić jakąś bajeczkę na poczekaniu, która nie naruszy jego dobrego imienia... - Tak, to się zgadza, wpakowałeś się w coś bardzo, bardzo głupiego. - że też musiało trafić właśnie na niego, z drugiej strony mógł to być ktoś komu byłaby zupełnie obojętna, o co wcale nie byłoby trudno. Wydawało jej się, że Aloysius nie chce stracić wroga, jakby nie doczołgała się na górę po tych ruchomych schodach nie miałby z kim wchodzić w kolejne kłótnie, tak starała sobie w ten sposób tłumaczyć jego motywację.

Westchnęła ciężko, kiedy znowu podzielił się z nią swoją złotą myślą. Tak, ten plan miał dziury, wiedziała o tym doskonale, ale nie miała zamiaru robić wokół siebie zbędnego zamieszania. Wolała zniknąć w dormitorium, położyć się na swoim łóżku i pozwolić, aby ten okropny dzień wreszcie dobiegł końca. Kostką będzie się martwić jutro. Tak było najprościej.

- Pójdę spać i rano zobaczę, jak bardzo jest źle. Nie mam dzisiaj na to siły. - Odpowiedziała szczerze, a w tonie jej głosu można było wyczuć rezygnację, naprawdę miała po prostu ochotę, aby ten dzień się skończył. Rookwood okazał się jednak być wrzodem na tyłku - jakby to była jakaś nowość.

- Jak niby to zdobędziesz? Nie dostaniesz eliksirów ot tak, od ręki. To przejdzie. - Prędzej, czy później ból musiał minąć. Starała się zbytnio nie krzywić, aby nie było widać, jak bardzo sprawiało jej to dyskomfort, jednak chyba sama nie do końca wierzyła w to, że to minie samo.

Jego argumenty miały sens, jednak naprawdę nie sądziła, żeby to o czym mówił było najlepszym pomysłem, jeszcze tego brakowało, żeby wyniósł coś dla niej ze skrzydła szpitalnego, co jeśli ktoś go na tym przyłapie? To nie mogło się udać, no nie mogłoby się udać, gdyby to ona miała coś wykraść, w jego przypadku... tak, to mogło zadziałać. Zmrużyła na moment oczy, widać było, że bije się właśnie z myślami i próbuje podjąć jakąś racjonalną decyzję.

- Musisz być ostrożny. - Powiedziała, jakby to wcale nie było takie oczywiste. - Wiesz, że możesz mieć przez to kłopoty, prawda? - Nie, żeby się nimi kiedykolwiek przejmował, jednak nie mogła tego ignorować, szczególnie, że miał to zrobić dla niej, co samo w sobie było nie do końca normalne.

- Bardzo nie chcę trafić do skrzydła szpitalnego. - Rzuciła jeszcze i chyba tylko dlatego miała się na to zgodzisz. - Jeśli coś pójdzie nie tak, zwalisz to na mnie. - Nie mogła pozwolić na to, aby to on ponosił ewentualne konsekwencje i tak już dzisiaj wiele dla niej zrobił.

- Niech Ci będzie. - Dodała jeszcze cicho, zgadzając się z jego pomysłem. Mogli zacząć powoli iść w kierunku schodów, skorzystała z oparcia, pogodziła się z tym, że dzisiaj z nim nie wygra.