—14/10/1972—
Anglia, Londyn
Jonathan Selwyn & Anthony Shafiq

there’s a certain warmth that comes from the feeling of being understood. it’s not just about hearing the right words or receiving thoughtful responses—it’s more than that. it’s when someone truly gets you, sees past the surface of what you're saying, and taps into the heart of your emotions. it’s rare, and maybe that’s why it feels so intimate when it …

To być może był tylko sen.

Jak inaczej można było wyjaśnić trwającą sielankę, która w oderwaniu od wojennej zawieruchy zdawała się tak piękna jak nierealna.

Morpheus powiedział mu: wszystko czego dotkniesz będzie rozkwitać. Czy Jonathan rozkwitał z powodu jego dotyku? Takim się zdawał, piękniejszym niż kiedykolwiek wcześniej, czulszym, troskliwszym, lśniącym w kroplach słonecznego poranka. I choć wróżba była na pracę, na życie zawodowe, trudno było Anthony’emu zinterpretować ją inaczej, jak wskazaniem na drogę, którą powinien obrać.

Droga miłości.

Aż go zemdliło od własnych refleksji.

Powiedzieć, że nie był nawykły to mało. Wszak po Alcuinie unikał jak mógł większych zobowiązań niż kilka wspólnych nocy. I nawet Erik i tkane z nim wspomnienia zawsze okraszone były przygodą. Krotochwilą. Przygodą. Albumem z wyjazdu, który można było odłożyć na półkę po przejrzeniu podobnych zdjęć.

Ciężar cudzej głowy na własnym ciele, ogień niewinnego w swej istocie pocaułunku… Miał poczucie, jakby Jonathan nakładał na niego pieczęcie za pieczęciami, jakby każdym gestem zaklinał go, podpisywał swoim ciałem, oddechem, słowem. Odbicie jego duszy nosiło blizny, eleganckie skaryfikacje chroniące go przed światem. On miał wypaloną pod skórą przynależność. Uwielbienie.

Palce podążyły ku splątanych czarnych kędziorów. Nie powinni zasypiać z mokrymi głowami, nie chciał nawet się zastanawiać w jakim nieładzie pozostawały jego włosy. Zaczął powoli i metodycznie rozczesywać włosy Jonathana. Zaczął powoli i metodycznie rozczesywać własne, może zbyt patetyczne myśli.

- Myślisz czasem o tym, co by było gdybym w szkole odważył się powiedzieć… cokolwiek? - zapytał cicho, zamykając oczy. Co odpowiedziałby na to pytanie Jonathan w jego snach? Czy znów miałby piętnaście, siedemnaście lat, czy zacząłby się śmiać i mówić mu, że przecież są w szkole. Może we śnie i on by odmłodniał, może to łóżko byłoby znalezione gdzieś w pokoju życzeń, o którym chodziło tyle legend za ich czasów? - Myślisz czasem o tym, ile straciliśmy przez to, że okazałem się tchórzem? - Nie zasłużyłem na Ciebie - tliło mu się w głowie, ale nie otwierał oczu, nie chcąc się z tym własnym wewnętrznym wyrzutem konfrontować.

Drgnął w pierwszym odruchu, gdy tylko poczuł ciepłą dłoń na własnej skórze, ale zaraz potem momentalnie nakrył ją własnymi palcami, by przypadkiem Selwyn nie poczuł, że nie jest w tym geście mile widziany. Więcej, nachylił twarz ku niemu, oparł policzek o skórę, otarł się powoli, próbując odegnać ten niechciany przecież atak nostalgii i rozżalenia.

Słowa ukochanego powinny przecież rozpierzchnąć melancholię, ale to im się jednak nie udało... Zatęsknił wręcz za utopią, za tym jak cudowny by był świat w którym jednym słowem uleczyć można duszę. Powiedzieć komuś złamanemu przez los - jesteś wartościowy - i patrzeć, jak on przyjmuje to i kiwa z uśmiechem główą, a potem idzie przed siebie dumnie wyprostowany.

Anthony wiedział, że wieczór Jonathana zarezerwowany byl sprawom, które były poza zasięgiem shafiq'owej wiedzy. Nowy układ. Rzecz która musiał przyjąć i przyjmował, wobec szczęścia jakim były wspólne chwile, ze względu na wspólne biuro nie było ich przecież mało. Z drugiej strony jednak wciąż drążyła go w tył czaszki ta niewiadoma: Kiedy znów się zobaczą? Nie wiedział. Czy znów się znowu zobaczą? Bał się wypowiedzieć choćby w myślach to pytanie.

Trzymał więc jonathanową dłoń, trzymał jego słowa i tonął. Zatapiał się w lazurze swojego istnienia. Jego aura - jak mu się wydawało, jak pamiętał z rozmów - była właśnie w tym kolorze, jednym z nielicznych, które potrafił dostrzec. Ponoć symbolizował chęć wzrostu i uduchowienie, choć jemu najbardziej kojarzył się mimo wszystko z woda. Był woda. Bał się wody. Miał wzbić się ku niebu, a gardło zaciskał mu strach topielca, nie mogącego odnaleźć się we własnych myślach i rozterkach.

I było ich czworo i po jednej z lekcji Wróżbiarstwa zamyślili się nad zadanym materiałem. Czwórka przyjaciół, cztery strony świata, cztery tarotowe królestwa. Ognisty Morpheus, Charlie, która nie mogła dostać nic innego niż ostrą stal miecza przeszywającego powietrze. I oni dwaj. Krukon i Gryfon ze skwaszonymi minami. Zabawne, jak z góry przydzielono im złociste, kobiece atuty. Kielichy z wodą dla Anthony’ego i Złote denary toczące się po ziemi dla drugiego. Och jak Jonathan był niezadowolony z tak - zdawało mu się wtedy - nudnego przydziału. Nie dostrzegał, że denary są zawsze pogodną wróżbą, jak on niemal zawsze był pogodny.

Był ich radością.

Był jego szczęściem.

Jest...

Morpheus powiedział: wszystko czego dotkniesz będzie kwitnąć.

Czy Jonathan rozkwitnie jeśliby go dotknąć? Przesunął powoli dłoń, która wcześniej gładziła ciepłe palce. Nadgarstek, przedramię ukryte w nocnej koszuli, bark, w końcu twarz, bliźniaczy gest. Odwrócił się ku niemu, trochę bojąc się, że Jonathan od razu dostrzeże to co próbował przed nim ukryć. Myśli nie ucichły, ale nie chciał ich ponownie kłaść między nimi. Wiedział, że odpowiedź Jonathana będzie taka sama, na cóż więc strzępić jego język? Być może Anthony rzeczywiście potrzebował usłyszeć ją jeszcze raz, tę cichą laudację na temat „teraz”, na temat „już zawsze”. Być może potrzebował usłyszeć to i tysiąc razy, jak wyznania miłości szeptane w jego skórę pośród alpejskich szczytów? A może winien te myśli przełykać samotnie, jak gorzkie łyki leczniczego eliksiru, w cichości ścian biblioteki pozbawionej osądzającego spojrzenia, zaczytany w poezji, w myśli i uczuciu ludzi współodczuwającej przez wieki tą samą rozterkę.

Tyle lat.

Teraz jednak zapatrzył się w twarz ukochanego, całkiem już obudzonego i zapragnął współodczuwać entuzjazm Jonathana. Jego ciepło i rozkochanie, tonąć nie we własnej niebieskości, a w ciepłych agatach dwóch lśniących oczu. Chciał czuć ziemię pod stopami, w jasny sobotni poranek, chciał zachwycić się złocistym blaskiem toczącego się pośród kwiatów denara. Uciec przed jesienią i zmierzchem w objęcia słońca.

– Popatrz na mnie – poprosił nagle szeptem, łapiąc resztki koncentracji, by wychynąć z jamy kamiennych ścian jaskini osłaniającej jego umysł. Oklumencka bariera opadła, a on tłumił odruch by postawić ją momentalnie na nowo. Aura i nici. Nici i aura. Jak często to robił? Możliwie rzadko. Możliwie wcale. – Popatrz i powiedz mi co widzisz… – Dłoń zsunęła się głębiej, między ciemne włosy, a Anthony przysunął się trochę bliżej, zmieniając ułożenie ich ciał w intencji zdecydowanie kolizyjnej, choć rozciągał to w czasie jak tylko się dało, teraz, gdy miał na sobie ubranie, okryty był kołdrą, a tak, jakby po porzuceniu wewnętrznej skorupy, stał w świetle nie mając na sobie nic. – Popatrz i powiedz mi, co próbowałem przed Tobą ukryć przez całe swoje życie – dodał, czując jak przez plecy przechodzi mu dreszcz, jakby nie całowali się dotąd wcale, jakby za każdym razem nie dowierzał. Ile potrzebnych będzie powtórzeń?

Może jedno.

Może tysiąc.

Nie musiał widzieć kolorów, żeby widzieć lśniącą emocjami twarz Jonathana. Jego uśmiechy znał na pamięć, zajęty studiowaniem tej twarzy przez wiele lat. Subtelności mimiki potrafiły zachwycić, zwłaszcza w cichości, w intymności sypialni, w której było miejsce na to aby nie zakładać masek. Nawet tej ostatniej. Ostatecznej. Zwłaszcza jej.

Słowa, które dobierał Jonathan zdawały się jak pięknie nici z których tkany był gobelin. Miękki, puszysty, estetycznie wpisujący się w gusta nawet in potentia, nawet przed własnym powstaniem.

Zacisnął palce mocniej i przyciągnął jego głowę, miękką szarością wpisującą się w srebrne poblaski z aury wodząc po jego twarzy w duchocie emocji i myśli oplatających ich ciaśniej niż pojedyncza czerwona nić. Kochać i być kochanym. Czy nie to stanowiło sens ludzkiego istnienia? Czy nie o miłości była każda opowieść tego świata? Każda książka, każdy wiersz, poemat, pieśń…?
– Zmień to. Chcę być Twoim płótnem. – wyszeptał w słodkie wargi, upite od pierwszych minut świadomości po przebudzeniu. Dusza śpiewająca tęsknotą musiała się nauczyć, ciało drżące pragnieniem musiało nawyknąć. Krótkie chwile zapomnienia wpisać się musiały w rutynę.

Zakwitnij…

Chciał, żeby wróżba się spełniła, wiedział, że wróżba się spełni. Dotyczyła pracy, to fakt, mogła mówić o fundacji, o społeczności, o miłości bliźniego, która prowadziła do wzrostu. Mogła. Ale Anthony widział teraz tylko swoją miłość, ukochanego topiącego się w jego dłoniach, czuł tylko wargi i gorąc rozgrzanej słońcem ziemi. To wszystko dla Ciebie miły. Złote jabłko złożone w dłonie najpiękniejszego - myślał sobie, nie do końca prawdziwie, zdając się zapominać o całkiem wewnętrznej potrzebie samorealizacji, pchającej go do tych działań. Teraz jednak wewnętrzna potrzeba pchała go gdzie indziej, w tym dziwnym barwnym poranku, jakby był ich pierwszym, jakby mógł być ostatnim.

– Nie zamykaj oczu. Chcę… chcę, żebyś mnie widział, żebyś nas widział – poprosił między pocałunkami, choć nie wiedział, czy z tak bliska Jonathan będzie w stanie zobaczyć cokolwiek. Bardzo unikał opowieści aurowidza z alkowy, teraz zaś był jej bardziej niż ciekawy, teraz gdy nie musiał w końcu być zazdrosny, gdy mógł upajać się wrażeniem, jakby Jonathan zatopił się w nim w sposób ostateczny i nieodwracalny, otoczony przestrzenią energetyczną, której nikt w normalnych okolicznościach nie mógł doświadczyć.

Jestem Twój - snuł nieme koronki, wypierając burzę ze swojego serca, chciał wiedzieć, chciał usłyszeć co zmieni się się, czy zmieni się cokolwiek co Jonathan zdoła zobaczyć. Usłyszeć. Poczuć.

Zdawało mu się, że oczy Jonathana lśniły inaczej, że jego twarz zatopiona w barwach, twarz estety degustującego wzrokiem rozciągającą się przed nim i przy nim i wokół niego paletę odbija te wszystkie emocje, które były biegunowe od stanu, jaki towarzyszył mu niedługo po przebudzeniu. Jonathan zdawał się zawsze, a teraz tym bardziej, niespożytym źródłem energii, pasji i apetytu na życie, a Anthony musiał zmierzyć się z prawdą, że Jonathan miał również niespożyty apetyt na niego właśnie.

Prawie go nie usłyszał, zbyt ogłuszony waleniem własnego serca, teraz w tej psychicznej nagości, w której stanął przed nim nie na moment, a na czas odliczany minutami, może… może godzinami? Szarość lęku spotkała się z żółcią radości, mieszając się ze sobą i w sobie w obezwładniającą ekscytację.

Zdawało mu się, że czuje jak magia trzeciego oka dotyka go delikatnie, bada i poddaje próbie, zupełnie jakby ktoś położył dłoń na najdelikatniejszym fragmencie odsłoniętego ciała. Zaufanie. Tego chciał, tego szukał, to dostawał i dawał, teraz tak bardzo dawał. Bardzo świadomie tłumił odruch obronny, klatka piersiowa drżała nieregularnym, świszczącym oddechem.

– Kocham… – urwał na moment, nie chcąc rzucać słów na wiatr, nie chcąc by wyznanie nie miało pokrycia w rzeczywistości. Czy rzeczywiście to doświadczenie było dla niego przyjemne? Jak często byłby w stanie po nie sięgać? Na oślep szukał ust czy skóry, czy czegokolwiek w czym mógłby utonąć słowa, które potrzebowały potwierdzenia. W końcu jednak znalazł odpowiedź, rozkochany we wrażeniu, które niosło ze sobą przekonanie synergii w jaką wpadali. Owe odsłonięcie, sprawiało niekłamaną przyjemność Jonathanowi a on chciał, tak bardzo chciał mu sprawiać przyjemność. – kocham, gdy to robisz – dokończył w końcu, choć w obecnej chwili rzeczywiście preferowałby, żeby Jonathan robił to ze zdecydowanie bliższego dystansu.