—19/09/1972—
Anglia, Londyn
Victoria Lestrange, Atreus Bulstrode & Anthony Shafiq

Of all the scents that I adore
Coffee's aroma I can't ignore
Its fragrance so bold
Can wake up the old
And keep them awake for much more.

Prawdę powiedziawszy Victoria była bardzo daleka od stwierdzenia, że na drugim piętrze podają lurę. Może dla podniebień niektórych płateczków śniegu, którzy mieli zbyt dużo czasu na narzekanie, to tak. Ale Lestrange podchodziła do tego w ten sposób, że to miejsce pracy, a nie wygodnego kokoszenia się w fotelu przed kominkiem. Był czas na herbatę (o, to już z Atreusem tego dnia odbębnili), był i czas na kawę – normalną, nie taką, jaką pijało się w domu za grube pieniądze, ale na pewno też nie najgorsze ścierwo. Stawiała na nogi (a przynajmniej pozornie i nie ją, ale Victoria przeszła już przez chyba wszystkie stadia relacji z kawą jaką mogła mieć cierpiąc na chroniczną bezsenność już o wielu, wielu lat) w krytycznych momentach, a w innych była po prostu pretekstem do towarzyskiej interakcji. Jak na przykład teraz, gdy wylądowali w gabinecie Anthonego na piątym piętrze.

Victoria z umiarkowanym zainteresowaniem spoglądała na tygielek do kawy, z którym miała już do czynienia miesiąc wcześniej w Egipcie, gdzie wylądowała razem z Brenną na nie do końca wakacyjnej wycieczce i bardzo ją ten wynalazek fascynował.

– A razem z magazynem kolejna zagadka pokroju pustynnej mandragory? – zażartowała sobie i uśmiechnęła się lekko pod nosem, biorąc w ręce czarkę. Nawet przez moment nie zawahała się przed ujęciem ją w dłonie, nawet gdyby była gorąca jak diabli. Po pierwsze – tak bardzo brakowało jej ciepła, którego nie mógł dać nawet smoczy ogień, a po drugie, to musiałby być prawdziwy cud, by na jej ciele pozostały jakieś ślady oparzeń. Ogień ich nie pozostawiał. – Minęło dopiero półtorej tygodnia… To oczywiste, że Londyn będzie przez jakiś czas sparaliżowany – i nie tylko Londyn, ale też inne miejsca na mapie Wielkiej Brytanii, ograniczające się jednak tylko do Anglii. Domy zwykłych ludzi, uzdrowicieli, pracowników Ministerstwa – czy był ktoś, kogo całkowicie ominęła ta tragedia? Oprócz bałaganu na samym szczycie, był bałagan u samych podstaw, bo jak ludzie mieli dobrze wykonywać swoją pracę, gdy ich podstawowe potrzeby nie były do końca zaspokojone? Potrzebowali czasu.

Ale prawda była taka, że go nie mieli.

Co zaś się tyczyło samopoczucia… Victoria zerknęła kątem oka kontrolnie na Atreusa, który zdążył dzisiaj obrosnąć w piórka po tym, jak wygrał z nią zakład. Mężczyźni naprawdę bywali bardzo łatwi w obsłudze, a jemu się to zwyczajnie należało, bo wygrał uczciwie. – Mamy ogrom pracy tak naprawdę – podjęła temat. – Od półtorej tygodnia miałam jeden dzień przerwy i nie zanosi się, żeby to się w najbliższym czasie miało zmienić – i był to dzień przerwy na pogrzeb Florence. Nie na to, żeby leżeć na kanapie i odsypiać. – A twoje?

– Te straty też są częścią Ministerstwa – zauważyła dość przytomnie i obdarzyła Anthonego uśmiechem. Jak można było mówić o Ministerstwie jako całości i nie brać pod uwagę poszczególnych problemów różnych Departamentów? Wszyscy na tym ucierpieli, wszyscy mieli od groma roboty. Ona na ten przykład musiała odłożyć w czasie swoje prywatne śledztwo, do kutego zresztą Harper Moody ją dopisała po rozmowie w cztery oczy. Były teraz trochę ważniejsze sprawy niż dziwne róże w ogrodzie rodzinnym. A może to był błąd, może powinna rzucić wszystko inne i składać te puzzle w całość? Ale prawdę powiedziawszy i tak chwilowo miała wrażenie, że natrafiła na ścianę.

– Czyli tak jak wszędzie – stwierdziła i przytknęła czarkę do ust, by upić kilka łyków. Przymknęła na moment oczy, pozwalając, by myśli rozpierzchły się na wszystkie strony. Słuchała ich, co mówią, jak mówią… Była zmęczona, ale nie miała tego luksusu, by się temu zmęczeniu oddać. Żadne z nich nie miało. – Oczywiście, że będzie gorzej. Ludzie łatwo zapomnieli o ataku na Beltane, bo był na małą skalę, ale przecież Dolina Godryka ucierpiała i życie stracili ludzie. Jedyne co wtedy zrobiło Ministerstwo to przydzielili śmieszną ilość funkcjonariuszy do patrolowania sabatu, a potem Niewymowni zajęli Polanę Ognisk i tyle ich widzieliśmy. Czy zrobiono coś więcej? Nie, bo po co. Śmierciożercy poczuli się więc pewnie no i teraz mamy to, spalony Londyn, spalone inne miasta. Zupełnie nie do przewidzenia, nie? – to ostatnie dodała już z sarkazmem, bo Śmierciożercy i Lord Voldemort rozzuchwalili się, ale tak po prawdzie na samo zaproszenie Ministerstwa. Dawali im do tego pole.

A potem przewróciła oczami tak potężnie, gdy Atreus zaczął się chwalić wygraną konkursu na najlepszego aurowidza, że Anthony wręcz nie mógł tego nie zauważyć.

– Nie wiedziałam, że to był konkurs – powiedziała sucho. – Poza tym byłeś jedynym uczestnikiem z trzecim okiem – dodała i spojrzała na Atreusa z ukosa, a potem wzruszyła ramionami. – Nie mam pojęcia. Nigdy nie widziałam swojej aury – Atreus opisywał jej ją dzisiaj, ale sama nie mogła stwierdzić, czy się jakoś zmieniła przez ostatnie pół roku.

– W sensie, że biorą to wszystko na przeczekanie, aż sytuacja uspokoi się sama? – uśmiechnęła się uprzejmie, ale to był uśmiech do szefów i Ministry, nie do Anthonego, pełny zresztą kpiny i cichej złości, bo oni zapierdalali od rana do nocy (a czasami i w nocy, jak wtedy, gdy była na służbie dobre 20 godzin, bo płynęli sprawdzić niepokoje na morzu), żeby inni mogli robić… nic.

– Ja nie mam co do tego wątpliwości – stwierdziła, patrząc wprost na Shafiqa. – Zaniedbania i ignorancji. Pod pewnymi względami dla nas to lepiej, dla kraju zdecydowanie gorzej. Ale sami to na siebie sprowadzili – mruknęła i spróbowała się uśmiechnąć, bo niekoniecznie miała ochotę na powtórkę tego, co było z nekromantką z Egiptu. Stamtąd mogła zwiać, a gdyby byli regularnie śledzeni i chciano na nich eksperymentować tu, na Angielskiej ziemi, to zrobiłoby się bardzo nieciekawie. Wierzyła, że w niej i Atreusie drzemie ogromny, energetyczny potencjał, ale nie byli jedyni i to było martwiące – ich personalia były znane, a tej trójki co weszła do Limbo za Voldemortem niestety nie.

Anthony wydawał się być zdziwiony słowami Atreusa o wizjach, za to Victoria nawet nie mrugnęła. Słyszała o tych wizjach. Od Brenny. Od Laurenta. Dodała sobie dwa do dwóch. Nawet chciała podpytać o sprawę Vasilija Dolohova, ale nigdy nie otrzymała odpowiedzi na swoją wiadomość, nie wiedziała więc, czy doznał jakiegokolwiek objawienia. Lecz to, że wiedzieli w niczym nie pomogło. Myśleli, o Samhain. O Mabon. Nie o losowym piątku na początku września. Nie obróciła głowy do Atreusa, tylko obróciła oczy, jakby chciała na niego spojrzeć i przygryzła wargę. Jej dłoń podniosła się, ale zaraz lekko zacisnęła ją w pięść. Wiedziała, że Florence musiała mieć wizję. Że wiedział coś od siostry, której już nie było pomiędzy nimi… I w tym jednym, krótkim momencie chciała wyciągnąć do Atreusa dłoń, by złapać go za rękę i dodać otuchy. Nie zrobiła tego jednak. Jej dłoń z powrotem opadła na udo, gdzie za chwilę się rozprostowała. Nie wydawało jej się, by Atreus chciał takiego pocieszenia od niej.

– Jasnowidzowie już przed Ostarą mieli wizje na temat Beltane i nic nie zrobiono. Teraz były wizje i znowu żadnego przygotowywania, nawet mobilizacji, nic. Nie wiem, co potrzeba, żeby tych na samej górze otrzeźwić – stwierdziła w końcu z westchnięciem. – Chyba, że w Komnacie Tajemnic mają jakichś sabotażystów i nie przekazują informacji wyżej, bo nie wierzę, że żaden jasnowidz stamtąd nie doznał żadnej wizji. No albo góra jest naiwna, nie wiem – postukała się palcem po dolnej wardze w zamyśleniu. – Z drugiej strony Demartament Tajemnic zawsze był oporny. Mijają miesiące i nic… Poprosiłam nawet niedawno o zgodę na wejście na Polanę Ognisk, ciekawe jak długo będę musiała czekać na zgodę z ich strony, bo Moody się zgodziła – i obiecała jej, że da znać, jak tylko się czegokolwiek dowie.

A potem sięgnęła ponownie po swoją czarkę i uśmiechnęła się dużo pogodniej, gdy Anthony poinformował Atreusa, że to on ją uczył. To był miły czas, znacznie bardziej beztroski, kilka lat temu, gdy Anthony szkolił ją w magii rozpraszania i ćwiczył z nią panowanie nad emocjami, co było niezbędne, by móc później opanować oklumencję.

– Założyliśmy się po prostu. Uczciwie przegrałam, ale o włos, teraz mam trochę więcej raportów do wypełnienia – i gdy to powiedziała, to nawet puściła do Shafiqa oko tak, by Bulstrode tego nie widział. Nie, nie dała mu wygrać, wygrał uczciwie, ale uważała, że dobrze się stało, że wynik był właśnie taki. – Oczywiście, że też coś z tego miałam – uśmiechnęła się lekko. Nie, nie chodziło wcale o to, że miała z tego ból głowy, chociaż to trochę też. Ale dobrze było poćwiczyć, zmierzyć się z kimś, kto był jakimś wyzwaniem. – Tak jak ty się jeżysz, kiedy nie możesz dostrzec naszych aur na zawołanie – odbiła zresztą piłeczkę do Atreusa. To były dwie strony tej samej monety: oklumenci nie lubili, gdy patrzyło się na coś, co celowo kryli, a aurowidzowie nie lubili, gdy ukrywa się przed nimi coś, co dostrzegają normalnie bez wysiłku. Rozsiadła się wygodniej, zamierzając popatrzyć na to przedstawienie, które najpewniej miało zaraz mieć miejsce.

Atreus siedział wygodnie w swoim fotelu i obracał w dłoniach filiżankę z gorącą kawą. Wpatrywał się przy tym w Anthony'ego z pewnym zastanowieniem, ważąc w głowie wypowiadane przez niego słowa i łapiąc się na jakiejś mało entuzjastycznej myśli, że Shafiq najwyraźniej nie bał się zanadto co to imię mogło znaczyć po Spalonej Nocy. Albo raczej co mogło za sobą nieść. Jeśli ktokolwiek tamtego wieczoru słuchał radia, na pewno nie ominął go rozpaczliwy wręcz komunikat nadany przez rozgłośnię radiową Nottów. Nie wymawiajcie jego imienia, czy jakoś tak i od tamtego dnia Atreus zaczął się trochę zastanawiać, czy nie leżała na nim jakaś klątwa. W końcu Czarny Pan związał Mavelle język w charakterystyczny sposób, uniemożliwiając jej jasne i wyraźnie wypowiedzenie jego miana w niewłaściwy sposób. Jaki więc był to problem wpleść w to jak się obwoływał odrobinę magii? Nie znaczyło to, że sam Bulstrode wzbraniał się od nazywania Voldemorta, cóż, Voldemortem, ale on przecież niczego się nie bał.

- Nie jeden jasnowidz - mruknął, upijając łyk ze swojego kubka. Gdzieś po drodze chyba zapomniał, że nie każdy musiał o tym wiedzieć. Nie każdy miał siostrę, która była jasnowidzem, a także wuja który był szefem Departamentu Tajemnic. Nie każdy też mówił innym wszystko. Przez moment obracał te myśli w głowie, z jakimś żalem, który ściągnął mu na moment brwi bo przecież uwikłana była w to wszystko Florence. To ona pokazała mu swoją wizję. Dosłownie, bo pochylał się nad jej kwestiami w Myślodsiewni należącej do Gregorego. - Wątpię nawet w tego Dolohova. Jeśli nikt nie doszedł do ich znaczenia w Komnacie Przepowiedni to, cóż... można było się spodziewać wszystkiego. Jeśli ktoś myślał o katastrofie to raczej spodziewał się jej na Samhain, nie teraz. I pewnie dalej się spodziewa - zerknął na siedzącą obok Victorię. Samhain miało być ciężkie i wymagające. Już teraz rozpościerało dookoła siebie pewien nieznośny ładunek emocjonalny, wisząc widmem nad ich przyszłością. Co powinni zrobić? Jak powinni zrobić? Akurat to kogo powinni prosić o pomoc nie wydawało się dla niego aż takim problemem, chociaż Mavelle i Patrick tkwili gdzieś za granicami kraju, zupełnie odcięci od tego z czym zmagali się on z Victorią.

Nie mówił nic na temat nieudolności Ministerstwa, bo wychodził z założenia, że jeśli coś się od kogoś chciało, nie należało źle o nim mówić w jego własnym domu, nie ważne czy siedziało się z nim w gabinecie, u niego w salonie, czy w piwnicy z innymi znajomymi. A Ministerstwo Magii w tym momencie było domem Eugenii Jenkins. Atreus natomiast miał wobec niej bardzo duże oczekiwania i plany, co nie zmieniało jednak tego że poruszane przez Shafiqa i Lestrange tematy były bardzo trafne. Może dlatego kiedy myślał o Ministrze, wydawało mu się że wie od której strony do niej i podejść aby podjąć temat w korzystny dla niego sposób.

- Departament Tajemnic jest oporny, ale nie uważam że tym razem wina tkwi aż tak bardzo po ich stronie - skrzywił się jakoś odruchowo, kiedy to mówił. - Chodzi mi o to, że żadne z nas nie było skore do podłożenia się do badań. Nikt nie wie co się dzieje. Zostało jasno powiedziane, że byliśmy pierwszymi którzy w ogóle do limbo weszli i z niego wyszli. Polana Ognisk to w sumie inna sprawa. Po co chcesz tam iść tak w ogóle? - zapytał jeszcze, bo czasu od Beltane minęło już bardzo dużo. Chciała sobie przypomnieć bo zapomniała jak wyglądają krajobrazy czy może ciągnęło ją tam coś zupełnie innego?

Na zaproszenie Anthony'ego uśmiechnął się lekko ze swojego miejsca, uważnie mu się przyglądając. Nie poruszył się, bo i nie miał coś przesadnie nad tym skupiać, kiedy cel miał tuż przed sobą, otwarty i dobrze widoczny. Spróbował - powoli, starając się być dokładnym, ale jakaś jego część podejrzewała że dzisiejsze ćwiczenia z Victorią mogły równie dobrze zrobić swoje.