Nie do końca spodziewała się takiego rozwoju sytuacji, ale ten dzień udowadniał jej, że nie nad wszystkim ma kontrolę. Wyjątkowo, nie przeszkadzało jej to, aż tak bardzo. Pogodziła się już z jego obecnością, z każdą minutą przeszkadzała jej coraz mniej, co nieco ją niepokoiło, ale starała się nie dawać tego po sobie poznać. Miejsce w którym się znajdowali nie należało do szczególnie atrakcyjnych, czy malowniczych, jednak przynajmniej mogli mieć pewność, że nikt ich tutaj nie przyłapie, chociaż, czy właściwie było ich w ogóle na czym przyłapywać?

Cisza nie była taka ciężka, jak mogło się wydawać, zabawne - wydawało jej się bowiem, że milczenie przy kimś było raczej objawem zaufania, a nie kojarzyła z nim tego uczucia, chociaż dzisiaj, może trochę. Przyniósł ją tutaj we własnych ramionach, zaopiekował się Prue kiedy wyjątkowo tego potrzebował, zrobił to bez żadnego ale, sam z siebie. Pokazał jej coś, czego nie spodziewała się zobaczyć.

Nie miała w planach wychodzić poza dormitorium na dłużej, kiedy sowa zastukała w szybę, co miało być oznaką tego, że przesyłka została dostarczona wyszła na zewnątrz i jakoś tak się stało, że wylądowali w tym śmiesznym, ciasnym pomieszczeniu. Miało tu jedynie dość do wymiany, właściwie to przekazania jej potrzebnych przedmiotów, ale jakoś żadne z nich nie spieszyło się, aby stąd wyjść. To było dziwne, tak samo dziwne jak to, że nie strzelali w siebie piorunami z oczu, ani nie rzucali jak najbardziej wyszukanymi epitetami. Nie miała pojęcia, co oznaczała ta cisza, czy był to chwilowy sojusz, być może, jutro powróci do swojej zwyczajowej czujności, dzisiaj nie bardzo miała na to siłę, ten dzień naprawdę należał do bardzo wyczerpujących.

Nie zapytała go o to, czy pojawiły się jakieś problemy, kiedy wybrał się po to, czego potrzebowała. Pewnie gdyby tak się stało to i tak by sobie z nimi poradził, zresztą wrócił, miał całe zamówienie, a może nawet nieco więcej.

Śnieg za oknem nie przestawał sypać, przeniosła na moment wzrok na szybę, wieczór był naprawdę piękny, szkoda, że musiała go obserwować przez okno.

- Myślisz, że może spuchnąć jeszcze bardziej? - Przeniosła wzrok na chłopaka, który opierał się o parapet. Fakt, powinna zacząć działać, jeśli chciała w miarę szybko doprowadzić się do porządku, liczyła na to, że po urazie po kilku dniach nie będzie najdrobniejszego śladu, więc zrobiła to, co powiedział.

Zaczęła od eliksiru, wydawało jej się to być najbardziej istotną czynnością, za chwilę będzie mogła zająć się stopą, mikstura powinna złagodzić nieco ból, dzięki czemu łatwiej będzie jej się uporać z tą praktyczną częścią zabezpieczenia stopy.

- Masz z tym niemałe doświadczenie. - Nie mogła nie skomentować tego, co powiedział. Oczywiście, że miał, grał w quidditcha, pakował się w różne, niekoniecznie bezpieczne sytuacje, na pewno nabawił się w swoim życiu o wiele więcej urazów od niej. Sięgnęła po fiolkę, otworzyła ją, nim jednak wypiła zawartość zamknęła oczy - jakby to miało ustrzec ją od okropnego smaku, którego się spodziewała. Wypiła zawartość jednym haustem, skrzywiła się przy tym okropnie. - Dlaczego te eliksiry muszą tak okropnie smakować? - Nie sądziła, żeby udzielił jej odpowiedzi na to pytanie, co jednak wcale nie powstrzymało ją od tego, by je zadała.

Mogła być już w swoim pokoju, właściwie to pewnie nawet w łóżku, w ciepłej i miłej pościeli, która pachniała domem. Zawsze przywoziła od rodziców coś, co przypominało jej o rodzinie i pomagało przetrwać pierwsze dni po przerwie świątecznej. Niby przywykła do tego wszystkiego, a jednak nadal nie do końca łatwo było jej się odnaleźć w szkole po powrocie, pomimo tego, że był to już siódmy rok. Nie czuła się tutaj zbyt pewnie, zbyt wielu ludzi kręciło się wokół, a ona - ona raczej nie lubiła ludzi, może bardziej chodziło o to, że nie pozwalali jej się lubić. Zazwyczaj nie akceptowali inności, szukali w innych słabości i wykorzystywali je przeciwko nim. Były to jedne z wniosków, do których doszła podczas tych wszystkich lat spędzonych w tym zamku. Zdarzało się, że byli dla niej mili, to jednak nigdy nie było bezinteresowne, pojawiali się wtedy kiedy mogła im się do czegoś przydać, i chyba nawet nie zdawali sobie sprawy z tego, że ona to wie. Nie była bowiem ślepa, czy głupia, umiała łączyć fakty.

Nie wypadało jednak, aby wrzucała wszystkich do jednego kotła. Ten dzień nieco ją zaskoczył, bo otrzymała pomocną dłoń ze strony, z której nigdy nie spodziewałaby się ją zobaczyć. Być może jej osąd był niewłaściwy, może nie dostrzegała wszystkiego, może ludzie nie byli tacy źli, jak się jej wydawało. Skoro nawet jej największy wróg okazał się mieć w sobie nieco przyzwoitości, to jednak warto by czasem było dopuścić kogoś bliżej siebie.

Nie spieszyła się, aby stąd wyjść. Mimo, że pomieszczenie nie należało do najprzyjemniejszych, pełne było zakurzonych, zapomnianych przedmiotów, to całkiem miło było pomilczeć w czyimś towarzystwie. Wiedziała, że to tylko chwilowe, ale nie mogła nie stwierdzić, że nie podobała jej się ta odmiana. Był to dziwny moment wyrwany rzeczywistości, zresztą doprowadziło do tego coś, o czym wolałaby zapomnieć, ale póki co wcale nie spieszyła się, aby znaleźć się w dormitorium.

- Nie miałam szansy jej zbytnio przeciążyć. - Uniosła głowę, i spojrzała na swojego towarzysza. Wiedział o tym doskonale, bo sam o to zadbał, więc raczej ominie ją ta część związana z jeszcze większym spuchnięciem. Naprawdę na to liczyła, wolała sobie nie wyobrażać bowiem siebie pokonującej te wszystkie schody, szczególnie w biegu, który zazwyczaj towarzyszył jej kiedy musiała znaleźć się na tych wszystkich zajęciach. Westchnęła cicho, na samą myśl o tym, jak będzie mógł wyglądać najbliższy czas zrobiło jej się słabo. Nie mogła sobie pozwolić na niedyspozycję w takim momencie. Ostatnie pół roku szkoły, egzaminy - to wszystko miało warunkować jej przyszłość.

- Po co pić eliksiry dla przyjemności? - Istniało wiele napojów, które były dużo bardziej przyjemne w smaku to po pierwsze, a po drugie ich spożywanie nie wiązało się z żadnymi zmianami w organizmie. Jej pytanie było bezsensowne, ale i tak je postawiła, wiedziała, że ludzie byli różni, potrafili przyzwyczajać swoje ciało do pewnych substancji, a później ciężko im było się od nich odzwyczaić. Nie sądziła jednak, że w tym wypadku gorzki smak był dla nich przeszkodą... kiedy ktoś był zdesperowany był w stanie znieść gorycz, jak w życiu, czyż nie? Wystarczyło zacisnąć zęby i jakoś można było przetrwać wszystko.

Kiedy sięgnął po bandaż Prue odruchowo spojrzała na skrzynię, postanowiła skorzystać z okładu chłodzącego, wydawał się być dobrym wyborem na pierwszy ogień. Usiadła na ziemi, po turecku, nie przejmowała się tym, że górował nad nią oparty o parapet, tak właściwie to przestała się póki co przejmować jego obecnością, zupełnie jej nie przeszkadzała, co było na swój sposób wyjątkowe. Syknęła cicho, gdy zdjęła but, niby eliksir powoli zaczynał działać, ale jednak sama świadomość tego, jak wyglądała jej kończyna... wzbudzała w niej sporo nie do końca przyjemnych emocji. Przymknęła na moment oczy, gdy przykładała okład, był zimny, niezbyt przyjemny, ale musiała to przetrwać. Liczył się cel - miał pomóc, szkoda tylko, że nie dało się tego zrobić w bardziej humanitarny sposób.

Chciała mu powiedzieć, że nie musi tu z nią siedzieć, bo przecież zrobił już swoje, wykonał zadanie, przyniósł jej wszystko, czego potrzebowała. Nie musiał teraz patrzeć, jak sobie ze wszystkim radzi, ale tego nie zrobiła. Gdyby chciał znajdować się gdzieś indziej, to by go tutaj nie było. Nie wiedziała, jakie były jego intencje, ale tym razem chyba nie do końca chciała się tego dowiedzieć, nie był to dzień, kiedy analiza przychodziła jej łatwo.

Dziwne było to, że brakowało jej zwyczajowej czujności, która towarzyszyła jej zawsze, kiedy Rookwood znajdował się obok. Dzisiaj nie wydawało się to potrzebne. Czuła, że nie wykorzysta jej niedyspozycji, zresztą wbrew temu co podpowiadałby jej rozsądek, miała ku temu podstawy, bo przecież zajął się nią wcześniej, kiedy tego potrzebowała. Nawiązali jakąś cichą nić porozumienia.

Milczenie, które ich otaczało nie przeszkadzało jej zupełnie, było miłą odmianą przy tych słowach, którymi zawsze w siebie rzucali. Mogłoby się wydawać, że będzie się czuła nieswojo, jednak to uczucie się nie pojawiło, wręcz przeciwnie miała wrażenie, że ta cisza jest całkiem wygodna, nieszkodliwa i całkiem szybko się do niej przyzwyczaiła.

- Nie zamierzam kombinować. - Cokolwiek miało to znaczyć. Jakoś będzie musiała przemierzać te wszystkie schody w Hogwarcie, to było nieuniknione, jednak poza tym pewnie zalegnie w pokoju wspólnym, albo dormitorium co wcale nie było taką złą opcją. Nie sądziła nawet, że ktoś dostrzeże jej ograniczoną obecność na korytarzach. Wbrew pozorom, nawet ją to cieszyło, jakby ktoś się tym zainteresował to będzie miała wymówkę. Pozwoli to Prue na spokojne wrócić do szkolnej rzeczywistości. W każdej sytuacji można było znaleźć jakieś plusy, nawet w tych fatalnych. Normalnie niby też mogła chować się w swoim bezpiecznym miejscu, jednak czuła na sobie pewną odpowiedzialność, więc raczej nie unikała konfrontacji z tym światem do którego nie do końca chciała należeć.

Przyłożyła zimny okład do swojej stopy, przyniósł oczekiwane ukojenie, tak samo jak eliksir, który wypiła chwilę wcześniej. Najwyraźniej środki, które jej dostarczył faktycznie działały, nie, żeby sądziła, że będzie inaczej, dość poważnie bowiem podszedł do tego, co przytrafiło się Bletchley. Sięgnęła w końcu po maść, otworzyła wieczko, uderzył w nią dość nieprzyjemny zapach. No jasne, przecież nie mogło to pachnieć fiołkami... to byłoby zbyt proste. Nałożyła odrobinę specyfiku na dłoń, musiała wetrzeć to w skórę, wiedziała, że jest to potrzebne, chociaż nie była z tego powodu szczególnie zadowolona.

Dla zapomnienia. Strasznie łatwo przyszła mu odpowiedź na jej pytanie, jakby miał z tym pewne doświadczenie, albo jakby sam myślał o tym, w jaki sposób można coś zapomnieć. Nie wyglądał jej na kogoś, kto musiałby o czymś zapominać, w końcu był gwiazdą, wszyscy tańczyli jak im zagrał. Nie skomentowała tego w żaden sposób.

- Dlaczego tego nie analizować? Warto jest to robić, łączyć fakty, szukać zależności. - Zastanawiać się nad powodami takiego, a nie innego działania. Prue analizowała wszystko, nie potrafiła inaczej.

- Nie guzdram się. - Powiedziała jeszcze cicho. Fakt, działała powoli, jednak w jej opini dokładność była ważniejsza od pośpiechu. Wolała się upewnić w tym, że każdy krok który wykonywała był wykonany z odpowiednią precyzją, w końcu chodziło o jej stopę. Zdąży odpocząć, najwyżej wróci do niej ból, gdy eliksir przestanie działać, zagryzie zęby i jakoś to zniesie.

- Dobrze. - Co niby miała innego odpowiedzieć na to, jakże ciepłe pożegnanie. Dała znać, że dotarło do niej, co zamierza, tyle. Nie chciała prosić go o kolejną przysługę, nie umknęło jej jednak to, że wspomniał o tym, że wie, gdzie go znaleźć, to byłoby jednak za dużo. Nie miała w zwyczaju nadużywać uczynności innych osób.

- Dzięki za wszystko. - Powiedziała odruchowo, uniosła jeszcze głowę znad swojej stopy i na niego spojrzała. Naprawdę doceniała to, co dla niej zrobił, chociaż nie była co do tego zbytnio wylewna.

Sama zamierzała zostać tu jeszcze przez kilka minut, musiała bowiem skończyć, to co zaczęła, później jakoś doturla się do dormitorium, na szczęście nie miała do niego daleko.