[Noc z 20.09 na 21.09] Doliny cieni

Spotkanie w Strażnicy było dość intensywne. Tym razem, na szczęście to nie ona znajdowała się wśród stron, które dość głośno chciały wymieniać się swoją opinią. Siedziała wyjątkowo cicho, jedząc pączki, co było nie najgorszym rozwiązaniem na tamtą chwilę. Na szczęście Brenna z dyrektorem wrócili dość szybko, więc nie nastąpiła jakaś większa eskalacja, chociaż i tak padło dużo słów, które zdaniem Wood nie były do końca potrzebne. Całkiem wygodnie jej się jednak spoglądało na to z boku.

Zamieniła ze swoją przyjaciółką kilka słów. Miały zamiar porozmawiać dłużej w Warowni, także tam się skierowała po tym, jak wyszła ze Strażnicy. Usiadła na miotłę i pomknęła po niebie zmierzając do domostwa Longbottomów. Wiatr przyjemnie plątał jej włosy, uwielbiała znajdować się w powietrzu, miała wrażenie, że nie mogą jej tam dosięgnąć żadne problemy, może trwało to tylko chwilę, ale było miłym i orzeźwiającym uczuciem. Pozwoliło jej też nieco ukoić nerwy, które zaczęły pojawiać się podczas spotkania Zakonu Feniksa.

Być może była młoda, niezbyt wiele w życiu widziała, jednak ona również odczuwała to całe napięcie. Nie do końca wiedzieli co robić, u kogo szukać wsparcia, komu ufać. To wcale nie było takie proste, jakby się mogło wydawać. Tak samo jak metody walki o których wspominali, nie chciała być jak tamci, nie chciała zabijać ludzi, nie wydawało jej się to najlepszym pomysłem, bo przecież łatwo będzie im przekroczyć granicę i stać się tym samym z czym mieli walczyć.

Heather całkiem szybko znalazła się przy Warowni. Znała drogę doskonale, od jakiegoś czasu dosyć często bywała w tym miejscu. Nadal nie do końca pogodziła się z tym, co mu się przytrafiło. To było przerażające, że jedno z najbardziej strzeżonych miejsc tak ucierpiało podczas ostatniego ataku śmierciożerców. Posiadali ogromną siłę, a to oni musieli z nimi walczyć.

Ruda zmniejszyła wysokość swojego lotu, powoli zbliżała się do głównego budynku, wtedy dostrzegła na niebie dziwną łunę światła, bardzo znajomą. - Kurwa mać. - Mruknęła pod nosem, bo wiedziała, że ma do czynienia z ogniem. Nie zwlekała, przyspieszyła lot, by jak najprędzej znaleźć się przy drzwiach.

Zeskoczyła z miotły, dostrzegła Brennę przed wejściem. Nie czekała, machnęła różdżką i mruknęła pod nosem zaklęcie. Chciała wyczarować strumień wody, który ugasi ogień. Dopiero wtedy miała zamiar zapytać się przyjaciółkę, co się tutaj właściwie wydarzyło.

Longbottom opuścił budynek Strażnicy chwilę po swojej siostrze, jednak droga powrotna do domu zajęła mu dużo dłużej. Gdyby był w lepszym nastroju, to niewykluczone, że pokusiłby się o to, aby zostać w kwaterze nieco dłużej. Może spróbowałby porozmawiać z niektórymi członkami organizacji i poukładać sobie ostatnie wydarzenia w głowie poprzez dialog z innymi ludźmi. Nie mógł się jednak wyzbyć wrażenia, że akurat tego dnia jakakolwiek próba dyskusji skończyłaby się tylko frustracją, a może nawet wymianą paru nieprzyjemnych słów.

W gruncie rzeczy zawsze mogło być gorzej, pomyślał Erik, maszerując samotnie przez ciche ulice Doliny Godryka. Ech, ciężko było mu uwierzyć, że jeszcze parę miesięcy temu wiózł tą trasę Norę Figg w taczce po nocnej imprezie. Jeszcze bardziej przerażające było to, że zaczynał odczuwać nostalgię w stosunku do wydarzeń, które wcale nie wydarzyły się tak dawno temu. A może była to kolejna oznaka tego, jak mocno odcisnęły się na nim ostatnie wypadki?

Westchnął cicho. Niezaprzeczalnie, mogło być dużo gorzej. Bądź co bądź, Zakon Feniksa dalej funkcjonował i nie siedzieli bezczynnie. Mieli jakiś plan. A przynajmniej plan, który za jakiś czas miał wprowadzić w życie szereg innych mniejszych planów. A to już było coś. Bądź co bądź, transformacja organizacji była nieunikniona. Zwłaszcza po tym, jak Patrick musiał wycofać się z aktywnej pracy na rzecz Zakonu. Tyle dobrego, że Brenna wciąż jest na posterunku, skomentował bezgłośnie.

Może pokładał ostatnimi czasy w siostrze bardzo wygórowane nadzieje, ale Spalona Noc skutecznie wbiła mu do głowy, że potrzebowali kogoś takiego jak ona na wysokim stanowisku. Prawa Ręka, Lewa Rękę - to już było drugorzędne. A Jonathan wydawał się rozsądnym czarodziejem, toteż Erik miał sporą wiarę w to, że współpraca między nim a Brenną doprowadzi do odpowiednich rezultatów. W końcu im wszystkim zależało na osiągnięciu tych samych celów. A kto wie, może nawet Matka w końcu zacznie im sprzyjać i...

— Ja pierdole — wymsknęło mu się, gdy Warownia znalazła się w jego polu widzenia i nieopodal wejścia zauważył niepokojące światło Podobne do tych, które widział tamtej okropnej nocy jeszcze w Dolinie Godryka czy nawet Londynie.

Od razu przyspieszył kroku, który dość szybko zmienił się w bieg; w emocjach nawet nie przyszło mu do głowy, aby próbować się teleportować na tak krótki dystans. Oczami wyobraźni widział już jak płomień rozpełza się na wszystkie stronę, wdrapując się po ścianach coraz wyżej i wyżej, aby dostać się na najwyższe kondygnacje budynku, gdy... Łuna przygasła, a kiedy Erik dotarł na miejsce zobaczył przy wejściu do domu nawet nie jedną a dwie osoby: Brennę i Heather.

— Domyślam się, że to nie był żaden spontaniczny samozapłon? — rzucił bezosobowym tonem, wpatrując się z kwaśną miną w parę unoszącą się tuż nad schodami; efekt zderzenia się zaklęcia gaszącego z gorejącym płomieniem. — Ech. — Podszedł bliżej i przykucnął przed schodami. — Najpierw prawie rujnują nam posiadłość, a teraz co, ktoś zastawia na nas pułapki na progu?

!Strach przed imieniem

Ruda pojawiła się we właściwym momencie. Zareagowała odruchowo, zeskoczyła z miotły, ścisnęła mocniej różdżkę, wypowiedziała odpowiednie zaklęcie, a strumień wody poleciał w kierunku płomieni. Udało jej się je ugasić. Był to odruch - widziała niebezpieczeństwo to reagowała. Później miała się zastanawiać nad tym dlaczego w ogóle pożar wybuchł w Warowni, kolejny pożar... ogień ostatnio zbyt często pojawiał się blisko niej. Powoli zaczynała mieć do niego uraz, szczególnie, że jej własnym żywiołem w przeciwieństwie do tego czego można by się spodziewać po jej wyglądzie i charakterze okazała się być woda.

Opuściła różdżkę dopiero w momencie, gdy sytuacja została opanowana. Smród spalenizny i dym unosił się w powietrzu, zasłoniła dłonią usta, aby przypadkiem się tego nie nawdychać, po Spalonej Nocy wiedziała już, że opary również powodują szkody, które mogą mieć wpływ na organizm, zwłaszcza te, które były spowodowane przez magię.

Za plecami usłyszała głos, spojrzała przez ramię, najwyraźniej i Erik był świadkiem tego przedstawienia. Mogli razem ustalić, co właściwie się tutaj wydarzyło. Czy był to kolejny atak na ich rodzinę? Najwyraźniej dość mocno zaleźli za skórę tym złym, skoro ciągle próbowali ich zabić, czy to miejsce w ogóle było jeszcze bezpieczne? Może powinni pomyśleć o tym, aby tymczasowo się gdzieś przenieść.

- Zawsze do usług. - Rzuciła lekko do Brenny, w końcu to nie było nic wielkiego. Zobaczyła ogień - musiała go ugasić, proste. Każdy na jej miejscu zrobiłby to samo.

- Jak bardzo musiałaś sknocić zaklęcie, że spowodowało ogień? - Zmrużyła oczy i przyglądała się Brennie przez dłuższą chwilę. Nie do końca wydawało jej się, aby to było prawdą. Wiedziała, że Longbottomówna jest wprawioną czarownicą, jej koordynacja również nie należała do najgorszej... spadła ze schodów i sknociła zaklęcie. Ta, jasne, a niedługo świnie zaczną latać...

- Nie, nikogo nie było w okolicy. - Miała szansę obserwować włości Longbottomów z góry i nie widziała nigdzie, żadnego ruchu. Nikt nie ucierpiał podczas tego dziwnego pożaru.

Brenna dość szybko zmieniła temat. Ruda nie chciała drążyć, jeśli zechce się z nią kiedyś podzielić tym, co naprawdę się wydarzyło, to pewnie to zrobi.

- Musimy o tym mówić. - Wydawało jej się to całkiem jasne po tym, co stało się na spotkaniu Zakonu. Brenna została dość istotną osobą w strukturach organizacji, powinna wiedzieć, jakie nastroje panowały wśród tych, którzy zostali na spotkaniu, gdy ona poszła porozmawiać z dyrektorem Hogwartu.

- Mam wrażenie, że nasi towarzysze broni mają bardzo różne podejście do sprawy. - Było to całkiem delikatnie powiedziane jak na Wood, ale nie do końca wiedziała jak zacząć. Może Erikowi będzie łatwiej dojść do konkretów.

— Och. Rozumiem — skomentował, gdy Brenna przyznała, że powodem całego zamieszania był wypadek, a nie zastawiona przez kogoś pułapka.

Pokręcił głową, gdy siostra spytała o podejrzaną aktywność w okolicy. Było na tyle późno, że po ulicach wioski nawet w zwykłych okolicznościach kręciłoby się wyjątkowo mało osób. A biorąc pod uwagę to, że miasteczko dalej dochodziło do siebie po Spalonej Nocy... Cóż, nocni spacerowicze raczej nie pojawią się na zewnątrz zbyt szybko. Może dopiero w okolicy Samhain? Lub Yule? O ile ktokolwiek odważy się wyjść z dziećmi podczas obchodów, pomyślał przelotnie, jednak zaraz odpędził od siebie tę negatywną myśl.

— Eh, a w którym konkretnie momencie wyszłaś? — rzucił z krzywym wyrazem twarzy.

Zerknął kontrolnie na Heather, jakby krótka wymiana spojrzeć miała pomóc mu ustalić, co właściwie powinien przekazać Brennie. I jak dokładnie ubrać to w słowa. Bądź co bądź, padło tam parę słów, które mogłyby zostać odebrane przez jego siostrę nieco kontrowersyjnie. Głównie przez to, że dotyczyły jego samego. A przecież nie chciał na tym etapie wieczora jeszcze dokładać jej kolejnych zmartwień. Zwłaszcza, że właśnie spadły na nią kolejne obowiązki - wprawdzie podobne do tych, którymi zajmowała się do tej pory, ale jednak nie do końca identyczne.

— Delikatnie mówiąc — wtrącił w ramach przejęcia inicjatywy po wstępnym komentarzu rudowłosej brygadzistki. Westchnął cicho. Zdecydowanie wolałby, aby organizacja była bardziej jednogłośna, ale jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. Niestety. — Wszyscy bardzo otwarcie wyrażają swoje zdanie, a więc na plus na pewno można zaliczyć to, że spotkania organizacyjne na pewno nie będą przebiegać w ciszy. Ostatnie wydarzenia mocno wpłynęły na całą grupę. Niektórzy uważają, że powinniśmy reagować bardziej zdecydowanie. Bardziej brutalnie. Bardziej śmiertelnie.

Zmarszczył brwi. Czy to był odpowiedni sposób na opisanie tego, że padły dość konkretne sugestie na temat tego, że powinni zabijać Śmierciożerców? Przestać traktować ich jak żywe istoty? Jak ludzi? Z drugiej strony nie było to coś, co można było komukolwiek narzucić. To tak jakby Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów nagle dostał informację z góry, że mogą korzystać z zaklęć niewybaczalnych bez względu na okoliczności. Zakon mógł wydać komunikat, że od tej chwili w starciach ze Śmierciożercy nie obowiązują żadne zasady, ale koniec końców każdy będzie kierował się własnym instynktem czy moralnością. A nie powinni się dziwić, że każdy kolejny atak czarnoksiężników zaostrzał nastroje wewnątrz Zakonu Feniksa.

— Oprócz tego... — Wzruszył bezwiednie ramionami. — Moja przemowa nie spotkała się z powszechną aprobatą. Najwyraźniej nie powinienem w ogóle poruszać temat nienarażania osób z naszego otoczenia, jeśli możemy tego jakoś uniknąć. Ponoć powinienem się wstydzić i jestem żałosny. Nie radzę więc poruszać tej konkretnej kwestii w taki sposób jak ja to zrobiłem. — Złota rada na cudowne czasy. A musiał jej jakoś o tym powiedzieć. W przeciwnym razie zrobiłaby to Heather. Albo ktoś inny w ciągu najbliższych dni. — Poza tym... Burza mózgów, tak myślę. Próby określenia tego w jaki sposób wykorzystać zasoby, które już teraz mamy pod ręką, żeby zdobyć jakąś przewagę. Nie wtrącałem się, po prostu słuchałem. Podobnie jak Heather. Bardzo mądra i dojrzała postawa.

Skinął głową Rudej. Zamiast niepewności wolał się dopatrywać w tym czegoś pozytywnego. Może tego, że towarzystwo Brenny pomagało dziewczynie nieco okiełznać młodzieńczy zapał. A biorąc pod uwagę nastroje panującego w Zakonie, trzymanie się na dystans w wyjątkowo zaognionych dyskusjach mogło się okazać wręcz zbawienne. Przynajmniej szło się rozeznać w tym, jak rozkładało się poparcie dla pewnych kwestii. I można było w spokoju zastanowić się, po której stronie leży więcej racji.