Był to dla niej dość mocno zabiegany dzień. Wszystko idealnie się złożyło. Miała czas na to, by przygotować się na jutro, nie zwracając przy tym na siebie uwagi Benjy'ego. Była w wyjątkowo dobrym humorze, zadowolona z siebie, udało jej się bowiem załatwić wszystkie pilne sprawy nie cierpiące zwłoki. Pierwszy raz od bardzo dawna przygotowywała dla kogoś niespodziankę, wzbudzało w niej to dziwny entuzjazm, którego się nie spodziewała, to nie miało być może wielkie przyjęcie, ale czuła, że zainteresowany doceni to bardziej od jednego z takich wystawnych bankietów. Wpadła na ten pomysł dość spontanicznie, co nie zmieniało jednak faktu, że Prudence - jak zawsze, wszystko doskonale przemyślała. Zaprosiła gości, upewniła się, że na pewno ich jutro odwiedzą, zamówiła tort, całkiem uroczy, poprosiła nawet jedną z sąsiadek, panią Hughes o to, aby go dla niej przechowała. Niespodzianka miała pozostać niespodzianką i w jej mieszkaniu nie mogły znajdować się żadne ślady, które mogły spowodować, że Fenwick zacznie domyślać się, że coś planowała. To było dla niej ważne, naprawdę chciała zrobić dla niego coś, aby poczuł się tutaj jak w domu, cokolwiek miało to znaczyć.

W końcu mogła odpocząć, była nieco zmęczona, jednak było to zmęczenie z tych, które wzbudzały świadomość, że zrobiło się coś produktywnego. Mogła pozwolić sobie na to, by legnąć na kanapie z książką w rękach, jakżeby inaczej. Czekała, aż Benjy wróci do domu. Stało się to dla niej naturalną częścią dnia, przynajmniej wtedy, kiedy nie była w pracy. Nie była w stanie położyć się do łóżka bez świadomości, że nie wrócił cały i zdrowy. Wiedziała w końcu czym się zajmował. Nie denerwowała się przy tym, wiedziała przecież, że kto jak kto, ale on jest w stanie poradzić sobie niemalże ze wszystkim. Nie wypytywała go o szczegóły jego zleceń, nie chciała tego robić, doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że wiedział, co robi.

Usłyszała skrzypnięcie, które zwiastowało otwierające się drzwi, tak właściwie to wiedziała, że się zbliża już wtedy, gdy klucz znalazł się w zamku. Prue była czujna, słuchała tego, co działo się w otoczeniu. Nie uniosła jednak jeszcze wzroku znad książki, która znajdowała się w jej dłoniach, czekała, aż jej chłopak pojawi się w salonie, wiedział, gdzie ją znajdzie. To nie była nowość, od kilku dni w ten sam sposób spędzała wieczory.

Uniosła wzrok dopiero wtedy, gdy się do niej odezwał. Mimowolnie się uśmiechnęła, a oczy jej błysnęły. Wrócił. Dostrzegła to, że deszcz dość mocno dał mu się we znaki, powinna mu dolać czegoś do porannej kawy na wzmocnienie, żeby się nie przeziębił, wcale nie musiał o tym wiedzieć, bo przecież zdawała sobie sprawę na to, jak reagował na wspomnienie o medykamentach. Poczuła dziwną miękkość, gdy na niego spoglądała, mogłaby się chyba wtopić w kanapę, gdyby trwało to zbyt długo.

- Tak? - Odezwała się w końcu, nie odrywając od niego wzroku nawet na chwilę.

Zmrużyła nieco oczy i zmarszczyła nos, gdy wspomniał o tym, że coś ma. Nie do końca wiedziała, czego powinna się spodziewać, bo pod tymi słowami mogło kryć się naprawdę wiele. Zamknęła książkę i odłożyła ją na stolik, który znajdował się tuż obok.

Mrugnęła. Przyniósł coś, co żyło, to też mogło znaczyć wiele. - Jesteśmy sobie w stanie z tym poradzić? - To było pierwsze co przyszło jej na myśl. Kilka dni temu spotkali na swojej drodze borsuka, którego odprowadzili do lasu tylko dlatego, że Benjy okazał się być bardziej asertywny w stosunku do tego stworzonka od niej. Usłyszała cichy pisk dochodzący spod jego płaszcza, a później dostrzegła dwa złote punkty, oczy? To musiały być oczy.

Podniosła się na nogi, powoli, jakby nie chciała robić gwałtownych ruchów, aby nie wystraszyć tego, co kryło się pod płaszczem mężczyzny. Zwinnie pokonała odległość między nimi, by znaleźć się przed Benjy'm. - Przedstawisz mi to? - Uniosła głowę, by na niego spojrzeć. Nie miała pojęcia, jakiej płci było zwierzątko, tak to musiało być zwierzę, więc starała się podejść do sprawy bardzo neutralnie, jakby pomyłka mogła kogoś w ogóle skrzywdzić... Nie widać po niej było, aby była szczególnie zdenerwowana tym, że Fenwick postanowił przynieść coś żywego do domu.

Próbowała dostrzec to co skrywał pod swoim płaszczem, póki co jednak nie było to możliwe. Nie do końca była w stanie przewidzieć co takiego spotkał dzisiaj na swojej drodze, i co było w stanie zwrócić jego uwagę na tyle, że postanowił przynieść to do domu. Na pewno musiało być to bardzo urocze stworzenie, chociaż może i nie, to ona reagowała zbyt entuzjastycznie na małe, słodkie zwierzątka, on pewnie uchylił się nad losem czegoś, co wyjątkowo potrzebowało pomocy.

Lepiej od borsuka. Zmrużyła oczy po raz kolejny. Zaczęła analizować możliwości. Borsuk był raczej dzikim stworzeniem, nawet ten malutki, którego spotkali podczas ślubu. Zwierzę musiało być więc bardziej przystępne, prostsze w obsłudze, pewnie można było je trzymać w domu. Nie do końca martwiła się o to, co skrywał pod płaszczem, wiedziała, że nie przyniósłby tutaj czegoś, co mogłoby sprawić im problem. Benjy był rozsądny, zdecydowanie dużo bardziej rozsądny od niej pod tym względem, bo naprawdę była bliska zabrania wtedy tego nieszczęsnego borsuka do domu.

- Skoro tak mówisz, to dobrze, to dobrze, że lepiej od borsuka. - Mimo tego, że nadal nie miała pojęcia, z czym przyjdzie im się zmierzyć, kogo przyniósł pod ich dach to nadal nie wyglądała na szczególnie przejętą tym, że coś kryło się pod jego płaszczem i miało z nimi zamieszkać. Całkiem normalna sprawa, każdemu zdarzyło przynieś się coś, za co trzeba było być odpowiedzialnym, ot tak, zupełnie znienacka.

Zresztą nie było rzeczy, z którą razem nie byliby w stanie sobie poradzić, wspólnymi siłami na pewno uda im się to zrobić. To nie mogło być nic trudnego, w końcu chodziło tylko o jakieś zwierzę.

Spokój przyszedł jej całkiem naturalnie, nie chciała, aby stworzenie poczuło się nieswojo w nowym miejscu. Wypadało zadbać o jego komfort, skoro już się tutaj znajdowało. Zresztą była ogromnie ciekawa tego, co miało jej się zaraz ukazać. Benjy wzbudził w niej zainteresowanie, dawkował informacje powoli, nie sięgał po konkrety. Prue niby lubiła niespodzianki, ale im szybciej dowiadywała się prawdy tym lepiej.

Ruchy mężczyzny wydawały się być bardzo ostrożne i spokojne, co w sumie przy tym, jak wyglądał robiło się całkiem urocze. Ten wielki typ, który wzbudzał strach w mijających go ludziach, trzymał w swoich ramionach coś tak kruchego. - Aww. - Wymsknęło jej się, gdy zobaczyła wyłaniającą się na zewnątrz głowę. Kotek. Malutki, słodziutki koteczek.

Jej reakcja mówiła sama za siebie, Prudence nie należała do osób szczególnie asertywnych, gdy widziała przed sobą takie maleństwa. Póki co jednak nie wyciągnęła dłoni w kierunku stworzonka, nie wiedziała, jak zareaguje na ruch, nie chciała go wystraszyć.

- Koteczek. - Powiedziała cicho, jakby bała się tego, że zbyt głośny ton głosu może wystraszyć zwierzę. Niepewnie spoglądał na nią swoimi ślepiami. Był naprawdę słodki, taki malutki, jak dobrze, że Benjy na niego wpadł, na dworze było zimno i mokro, na pewno nie zaznałby tam szczęśliwego życia.

- Postanowiłeś zabrać go do domu? - Zapytała, chociaż przecież nie musiała tego robić. Stał tutaj z nim w ramionach, zrobił to. Nie miała pojęcia, gdzie znajdowała się matka i kocięta o których wspomniał, jednak ten jeden zwierzak był teraz, tutaj z nimi. - Na pewno będzie mu u nas dobrze. - Nie miała co do tego żadnych wątpliwości, jakby to było całkiem jasne, że będą teraz wesołą, szczęśliwą rodziną.

Ostrożnie wyciągnęła przed siebie dłoń, pewnym ruchem, jednakże spokojnym, aby nie wystraszyć kocura. - Mogę cię dotknąć? - Tak, zaczynała do niego mówić, jakby faktycznie mógł ją zrozumieć. Nie miała pojęcia, jak zareaguje na zupełnie obcą osobę, ale próbowała się z nim przywitać.

Kot syknął. Nie wydawało się to być szczególnie pozytywną reakcją na jej obecność, ale nie miała zamiaru się poddawać. Wiedziała, że w przypadku takich stworzeń bardzo istotne było zaufanie, musiała go jakoś do siebie przekonać. Byłoby to prostsze gdyby miała przy sobie jedzenie, jednak skoro spróbowała to zrobić bez tego, to zamierzała kontynuować. Nie mogło pójść bardzo źle, co mogło jej się stać? Najwyżej ją podrapie, to nic wielkiego, była gotowa na takie drobne poświęcenie.

Zauważyła, że kocur schował się w ramionach Benjy'ego. Nie zareagował na nią najlepiej, nie było w tym nic dziwnego, kto wie, jakich ludzi wcześniej spotkał na swojej drodze. Zmartwiła ją sama myśl o tym, co mógł wcześniej przeżywać, takie maleństwo samo w wielkim świecie, gdzie czaiło się zło z każdej strony. Zwierzę miało jednak wiele szczęścia, że stanęło na drodze Fenwicka, który postanowił zabrać je ze sobą. Znał ją, mógł się spodziewać tego, że nie wywali go z tym maleństwem za drzwi. Nie była pod tym względem jakoś szczególnie skomplikowana, zresztą, czy ktoś zareagowałby inaczej widząc taką malutką, czarną kulkę? Nie wydawało jej się. Nawet przez moment nie pomyślała o tym, że z nimi nie zostanie, nie kiedy już znalazł się w mieszkaniu.

Wyczuła, że słowa Benjy'ego były skierowane bardziej do kota niż do niej. - Nie musisz się mnie bać. - Powiedziała jeszcze cicho, bardzo spokojnym tonem głosu. Fenwick odchylił nieco płaszcz, kiedy się nad nim nachyliła. Znajdowała się coraz bliżej zwierzęcia, które w końcu ku jej zaskoczeniu poruszyło się, a może nawet nieco wysunęło w jej kierunku. Był to spory krok ku temu, aby mogła go dotknąć. Szczególnie, że nie wyglądał już na gotowego do walki.

Zachęciło ją to ku temu, aby przysunąć dłoń jeszcze bliżej, dotknąć opuszkami placów jego futerka, z początku bardzo delikatnie, tak właściwie to ledwie je musnęła. Gdy jednak zobaczyła, że na nią nie syczy, ani nie próbował wbić w dłoń Prue swoich pazurów odważyła się go pogłaskać, również delikatnie, ale nieco pewniej niż wcześniej.

- Czy naprawdę myślisz, że oddamy go po Samhain? - Uniosła głowę, by spojrzeć na swojego chłopaka. To wydawało się jej niemożliwe, ten mały demon już rzucił na nią swój urok, mieli miesiąc do sabatu, przez ten czas na pewno przywyknie do jego obecności, ba zapewne zrobi to dużo szybciej. Nie wątpiła w to, że i Benjy już chociaż odrobinę został przez niego zaczarowany, bo inaczej by go tutaj nie przyniósł.

Uśmiechnęła się. Tak właściwie to kąciki ust drgnęły jej w uśmiechu, jakby bała się, że może wystraszyć kota swoją zbyt ekspresyjną mimiką. - To nic trudnego, pokażę Ci. - W końcu miała kiedyś kota, fakt był to bardziej kot jej rodziców, niż samej Prue, ale zajmowała się nim podczas wakacji, wydawało jej się, że to powinno wystarczyć. Zresztą tak wielu ludzi posiadało koty, że nie mogło to być przecież trudne. Jasne, ten tutaj był kocim maleństwem, ale i z tym powinni sobie poradzić.

- Zagnieździł? To brzmi, jakby mieszkał tam przez jakiś czas? - Zmrużyła oczy, próbowała przeanalizować, czy to w ogóle jest możliwe, ale chyba nie było.

- Zawsze musi być ten pierwszy raz. - Najwyraźniej na te krótką chwilę zapomniała o tym, że Benjy niedługo miał zniknąć z jej życia, w sumie to jeszcze nie ustalili kiedy, ale skoro przyniósł kocurka do jej mieszkania, to raczej póki co nigdzie się nie wybierał? Gdyby to naprawdę było takie proste... Nie analizowała tego jednak w tej chwili, skupiona była na tym maleństwie, które trzymał w ramionach.

- Może ściągniesz płaszcz? Musi się przyzwyczaić do otoczenia. Pomogę Ci. - Nie chciała jeszcze przejmować kota z rąk Fenwicka, bo nie dało się ukryć, że to było aktualnie jego najbezpieczniejszym miejscem, ale nie powinien tak siedzieć schowany, skoro miał tutaj zamieszkać. Być może była to dość szybka adaptacja do nowego miejsca, ale było późno, musiał się tu jakoś zaaklimatyzować.

- Na zawsze, nie na jakiś czas. - To było całkiem logiczne. Skoro miał znaleźć dom w tym miejscu, to nigdy nie miała zamiaru go oddać, było to całkiem proste. Trafił pod ich opiekę, nie było szansy na to, że jeśli spędzi z nim więcej czasu to pozwoli mu odejść, zresztą na pewno będzie chciał zostać, zwłaszcza, że miał możliwość już posmakować tego mniej przyjemnego życia na łonie natury, szkoda, że mogła w ten sposób przekonać do pozostania przy sobie wyłącznie kota.

To prawda, Prudence została przekupiona, kocurek był tak słodki, że przez myśl nawet nie przeszło jej, iż mogłaby się go stąd pozbyć. Spoglądała na maleństwo z troską, wypadałoby sprawdzić w jakiej był kondycji, nie wydawało jej się, aby miał lekko tam, skąd przyniósł go Benjy. Tak właściwie to nawet nie zapytała go, gdzie znalazł kota. Nie było to jednak w tej chwili szczególnie istotne. Dobrze się stało, że na niego trafił, sama pewnie nie zdecydowałaby się wziąć zwierzęcia pod swoją opiekę, szczur przez lata jej wystarczał, ale gdy zobaczyła kocię w ramionach Benjy'ego stwierdziła, że może faktycznie to moment na to, by w jej życiu pojawił się ktoś jeszcze, właściwie to w ich życiu, bo przecież miał to być wspólny kot. Wolała tego nie rozkładać na części pierwsze, raczej po prostu pozwoliła sobie cieszyć się tą całkiem uroczą chwilą, którą dane było im przeżyć. Wiedziała, że wspomnienie tego wieczoru na pewno zachowa na długo, bo takich rzeczy się nie zapominało, zresztą będzie miała żywy dowód, który będzie jej o tym przypominał.

- Będziesz mi ją musiał kiedyś opowiedzieć. - Była niezmiernie ciekawa, jak to możliwe, że karaluch postanowił zamieszkać w jego uchu, szczególnie, że nie słyszała wcześniej o podobnym przypadku, na pewno mu tego nie odpuści, prędzej, czy później będzie się musiał z nią podzielić tą opowieścią.

Uśmiechnęła się, tym razem szerzej, gdy Benjy odezwał się do zwierzaka. To było całkiem urocze, tak samo, jak to, jak kot wyglądał w jego ramionach, niemalże się w nich gubił, taki był malutki.

Jak powiedziała, tak też zrobiła. Dotknęła palcami jego ręki, by pomóc mu się pozbyć tego przemoczonego płaszcza, który aktualnie był schronieniem zwierzaka przed całym światem. Robiła to jak najdelikatniej potrafiła, by ponownie nie wykonywać zbyt gwałtownych ruchów, zależało jej na tym, aby zwierzę nadal czuło się bezpiecznie.

Płaszcz opadł, Prue po niego sięgnęła, by zaraz go odwiesić, nim to zrobiła jednak po raz kolejny podjęła próbę, tym razem odważniejszą, pogłaskała zwierzę, które z ciekawością przyglądało się otoczeniu, nie trzęsło się, nie drapało, to był chyba dobry znak. Jak na początki to wcale nie przeżył tego najgorzej, jasne mogło się to zmienić dość szybko, była jednak dobrej myśli.

Gdy odwiesiła płaszcz wróciła do nich, znowu znalazła się tuż obok. - Musimy mu nadać jakieś imię. Ty znasz go dłużej. - Dodała jeszcze. Benjy go znalazł, powinien czynić honory.