Ekscytacja. Towarzyszyła jej od samego rana, tak właściwie to od poprzedniego wieczora. Nie mogła spać, tak długo oczekiwany moment w końcu nadszedł. Już dzisiaj miała się znaleźć w Hogwarcie, w Szkole Magii! Tyle się tam będzie mogła nauczyć. Mało kto miał tak łatwo jak ona, rozpoczynała naukę ze swoim bratem, dzięki czemu nie obawiała się tego jakoś za bardzo. W końcu mieli siebie, prościej będzie im się zaklimatyzować.

Dworzec był pełen ludzi, rodzin z dziećmi, w różnym wieku, jedni dopiero zaczynali edukację, inni mieli ją kończyć. Prudence starała się zapamiętać jak najwięcej twarzy, niedługo mogło okazać się, że ktoś kogo właśnie mijała miał z nią mieszkać przez najbliższe siedem lat. Niesamowite, przygoda miała się rozpocząć niebawem.
Nie mogło być zbyt prosto, zgubiła gdzieś Eliasa, czy to zawsze musiało się tak kończyć, została sama z tymi wszystkimi bagażmi, jej kufer, była przekonana, że był większy od niej samej, wpatrywała się w niego zrozpaczona i co ona niby miała z tym zrobić. Poprawiła swoje krótkie, ciemne włosy, by nie wpadały jej do oczu, jeszcze tego brakowała, żeby potknęła się o te rzeczy, musiała być dzielna. Jakoś sobie poradzi. Rzuciła krótkie spojrzenie w bok, by zobaczyć, czy nikogo nie było na korytarzu, nie chciała, by ktokolwiek dostrzegł jaka była nieporadna. W końcu szła do szkoły, musiała być samodzielna. Nie pokonają jej bagaże, nie było nawet takiej opcji. Jakoś udało jej się go podnieść, chociaż czuła, że to wcale nie oznaczało niczego dobrego. Oczy miała szeroko otwarte, czuła, że zaraz wyląduje na jej głowie, brakowało jej tylko siniaka na twarzy.

Nie stało się tak jednak. Nawet nie zauważyła, kiedy pojawił się w środku. Chłopak, tak to był chłopak, dostrzegła go kątem oka kiedy ratował ją przed atakiem bagaży. Udało mu się jakoś wepchnąć kufer nad ich głowy.

- Tak, wolna. - Powiedziała niepewnie, przyglądając mu się uważnie. Nie wspomniała o tym, że jedno miejsce przewidziała dla swojego bliźniaka, zapomniała o nim w tej chwili. – Prudence Bletchley. – Nie było to może zbyt znane nazwisko w popularnym świecie. Miała wrażenie, że to jego już gdzieś słyszała pewnie w domu, będzie musiała o to spytać tatę.

- Mhm, chętnie. – Wyciągnęła dłoń w jego kierunku. Nie wiedziała jeszcze wtedy, że od tego momentu podróże pociągiem będą jej się kojarzyć z tym specyficznym, chemicznym zapachem gumy balonowej.

Radość. Tym razem było to radość. Nie mogła się doczekać, aż wróci do zamku. W końcu nie zdołała poznać jego wszystkich tajemnic podczas pierwszego roku. Cieszyła się z powrotu do szkoły. Wreszcie zobaczy znajome twarze.

Na stacji jak zawsze było pełno ludzi, tym razem się jednak nie obawiała. Wiedziała dokąd ma pójść, gdzie wejść, z kim usiąść. Było jeszcze fajniej niż za pierwszym razem. Stukanie w szybę utwierdziło ją w tych przemyśleniach. W jej oczach zatańczyły wesołe iskierki, pożegnała się szybko z rodzicami. Nie było sensu zwlekać. Doskonale wiedziała do którego przedziału ma trafić, zgubiła gdzieś po drodze brata, wiedziała, że ją znajdzie. Zmierzali w końcu do tego samego miejsca. Jakoś udało jej się przejść przez korytarz, póki co był praktycznie pusty, większość dzieciaków znajdowała się jeszcze na peronie, żegnała z rodzicami.

Całkiem szybko znalazła się przed przedziałem, chłopak podniósł się na nogi, gotowy by jej pomóc, jakby to było najbardziej naturalną rzeczą na świecie. Rok wcześniej zrobił to samo. Czyżby to miał być ich coroczny rytuał? To było miłe, że sam z siebie chciał jej pomóc. Naprawdę to doceniała, bo przecież nie musiał. Jakoś pewnie sama by sobie z tym poradziła, gdyby nie miała innego wyjścia, być może tym razem kufer nie miał zamiaru skończyć na jej głowie. Na szczęście nie musiała tego sprawdzać. Nie tym razem.

- Wiem, bywam tam przecież codziennie, ale lubię mieć swoje własne egzemplarze. – Całkiem dobrze założył, że większość rzeczy, które zabierała do szkoły to jej własne tomiska, w których lubiła dopisywać swoje własne komentarze.

Wrzucił jej kufer na górę, uśmiechnęła się do niego w podzięce. - Czy ja wiem, to tylko książki. - Nie wydawało jej się to zbyt imponujące, każdy przecież mógł jakieś ze sobą zabrać.
- Mhm, chętnie. - Wyciągnęła dłoń w jego kierunku, a później zajęła swoje miejsce, to naprzeciwko niego. Znowu podróż pachniała jej zapachem gumy balonowej.

Niepokój. Denerwowała się powrotem do szkoły. Coś się zmieniło i nie chodziło tylko o to, że udało jej się zapuścić włosy, które sięgały jej teraz za ramiona. Mogła się za nimi chować, kiedy nie chciała łapać kontaktu wzrokowego. Było inaczej, może to ona była inna. Nie do końca potrafiła stwierdzić, kiedy właściwie do tego doszło.

Jak co roku znalazła się na dworcu, jak zawsze odprowadzili ją rodzice, z którymi się pożegnała, nie do końca chciała już znaleźć się w szkole. Oczywiście cieszyła się, że będzie się uczyć, tylko, że nauka w przypadku Hogwartu była jedną z wielu kwestii.

Ruszyła w stronę przedziału. Tego samego co zawsze, to się nie zmieniło. Był pusty – może to i lepiej, przynajmniej miała pewność, że będzie w nim dla niej miejsce. Nim usiadła spojrzała jeszcze na kufer, postanowiła póki co wstrzymać się z wrzuceniem go na górę, pewnie i tak by się jej to nie udało. Miała wrażenie, że z roku na rok robił się coraz cięższy, przybywało jej książek, które musiała mieć pod ręką.

Oparła się o szybę, przyglądała się dzieciakom za oknem. Większość z nich była podekscytowana, nie dziwiła im się wcale, kiedyś też była na ich miejscu, wtedy wszystko było łatwiejsze. Upływający czas nieco komplikował egzystencję.

Usłyszała dźwięk otwierających się drzwi. Znała te kroki, wstrzymała oddech na chwilę, nie spojrzała w jego kierunku, zastanawiała się, czy wyjdzie, czy jednak tu zostanie, czy coś jeszcze było jak dawniej. Podszedł do jej kufra, bez słowa, podniósł go jak kiedyś, wrzucił na swoje miejsce, nawet na chwilę nie przeniosła wzroku w jego kierunku, jakby bała się, że to może sprowokować go do powiedzenia czegoś, czego nie chciałaby usłyszeć. Powinna się przywitać, ale tego nie zrobiła, wpatrywała się nadal za okno, obserwowała dorosłych którzy machali na pożegnanie swoim dzieciom.

Odsunęła głowę od szyby dopiero wtedy, gdy poczuła, że coś wylądowało na jej kolanach, najpierw na nie spojrzała. Guma balonowa, ta sama co przez poprzednie dwa lata, dopiero wtedy uniosła wzrok i na niego spojrzała, właściwie to rzuciła mu jedno krótkie spojrzenie, a później znowu odwróciła się w kierunku szyby. Podróż znowu miała zapach gumy balonowej. Niektóre rzeczy jednak się nie zmieniały.