Lestrange skrzywiła się wyraźnie: jej opinia na temat jasnowidzenia czy wróżb była jasna Brennie już od czasów szkoły i nie zmieniła się ani o jotę przez te wszystkie lata. Szło to mniej-więcej tak, że uważała to po pierwsze za bardzo niekonkretną dziedzinę, a po drugie, że ludzie sugerowali się tymi całymi wróżbami, a potem dopasowywali sobie „przepowiedziane” znaczenie do sytuacji, która zdawała się jakoś tam pasować. Wygodne, co nie? Rzucasz słowem, które zobaczyłeś w kupce fusów po herbacie i na tym nagle opierać ma się przyszłość. Nie wierz wróżbom, bo przyszłość jest w twoich rękach – taką właśnie myślą się kierowała w życiu. Do samych jasnowidzów podchodziła z nieco większym szacunkiem… Rozumiała, że są w stanie zobaczyć w splotach świata coś więcej, nadal jednak uważała, że wypowiadając przepowiednie na głos, odbierali możliwość wyboru osobie, której to dotyczyło, gdy już następował właściwy czas. Taką Szeptuchę miała ochotę zakneblować, żeby nie łaziła i nieproszona nie opowiadała swoich widzeń tym, którzy sobie tego nawet nie życzą. Poza tym – nadal było to cholernie niekonkretne i znowuż można było to dopasować do wielu różnych momentów.

– Może miał po prostu dobre przeczucie i szczęście – albo faktycznie ktoś dał mu cynk, ale to oznaczało, że musieli mieć gdzieś kreta, co też jej się nie podobało… – I to tylko bardzo niefortunny i podejrzany zbieg okoliczności.

Również zsunęła głęboki kaptur z głowy i przeczesała włosy w roztargnieniu, zastanawiając się, co dalej, bo fakt, że typ im zwiał, a jego lokum było wyczyszczone z wszelkich śladów, które mogłyby wykorzystać, nie polepszał sytuacji. Chwilę zajmie, nim uda się go namierzyć, a do tego czasu może znowu narozrabiać… Najlepiej byłoby zastawić na niego jakąś pułapkę… tylko jaką? Natomiast samo to, że w takim pośpiechu się ewakuował, znaczyło ni mniej, ni więcej, że miał coś na sumieniu i dobrą decyzją było nie zrzucać tego na szeregowych brygadzistów.

– Wróżbita sróżbita – wymamrotała niepocieszona i ewidentnie rozczarowana tym, jak potraktował je typ, do którego chciały się wprosić w gościnę. – A ten poprzedni? Rozumiem, że nie specjalizował się we wróżeniu z kości – zagadnęła.

– No? Może tak narozrabiał, że wie, że dementorzy w Azkabanie już czekają z otwartymi ramionami i wolał dmuchać na zimne jak się skapnął, że gdzieś popełnił taki błąd, po którym na niego wpadniemy – przekonywała, bo uparcie nie chciała dopuścić do siebie myśli, że jakiś frajer mógł przewidywać ruchy… nieznanych mu nawet osób, bo skąd miał wiedzieć, że to akurat niezawodny duet Brenna x Victoria ruszy jego śladem. – Katastrofy… ależ oryginalnie – mruknęła pod nosem, mentalnie odznaczając na swojej liście cechę wróżbity niewiarygodnego: oni wprost uwielbiali widywać wszędzie ponuraki, mówić o katastrofie i stracie i inne takie dyrdymały. – Zawsze sobie powtarzam, żeby nie wierzyć wróżbom – ale sam fakt, że typ mógł sprawić, że te wróżby się spełniały, bo miał jakąś przeklętą lampę… Miała zapytać jak ostatecznie skończyła się ta historia, ale wtedy właśnie latarnie zgasły, a Victoria poczuła się przez moment ślepa jak kret. W odruchu mocniej złapała za różdżkę i mocniej otworzyła oczy, próbując czegoś w tej ciemności wypatrzyć, obracając głowę najpierw w lewo, potem w prawo…

– Nie wiem… – dostrzegła króciutki błysk różdżki Brenny i sama uniosła głowę, widząc, że jednak światła w mieszkaniach nie zgasły – to tylko ulica. To niczego jeszcze nie dowodziło, ale miała cholerną nadzieję, że to nie jest kolejny atak imć Voldemorta. Nasłuchiwała, gotując się jednak na absolutnie wszystko…

No, na prawie wszystko.

– Że co? – odpowiedziała na to jakże niepasujące do niczego wyznanie Brenny i skonsternowana machnęła różdżką, próbują wyczarować światło na jej końcu, by zrozumieć, o czym Longbottom w ogóle do niej gada.

Jej Lumos nie zgasło po chwili, pozwalając na rozświetlenie całej sceny, a Victoria musiała przyznać, że pojawiająca się znikąd, zaciśnięta na nadgarstku Brenny oderwana, trupia ręka, to nie było coś, co miała w swoim bingo na październik. Zamrugała kilka razy, zupełnie tak, jak Brenna przed chwilą, przez moment krążyła spojrzeniem na Brennę, to na rękę, znowu na Brennę, znowu na rękę… A ostatecznie uniosła swoją różdżkę nad głowę i okręciła się wokół własnej osi, szukając ciała, do którego owa łapa powinna należeć. Z marnym skutkiem.

– Co się kurwa dzieje w tym mieście – wymamrotała, nawet nieświadoma tego, że oderwane łapsko powinno zrobić na niej większe wrażenie. Że obie powinny się właśnie wydzierać. Ale nie. One całkiem spokojnie przyjęły to do wiadomości i… I szukały teraz… No. Sensu. – Pokaż ją, spróbuję ją odczepić – uznała w końcu, przytomnie, ale późno, zbliżywszy się do przyjaciółki.

To wyjaśnienie nie pomagało za bardzo. Znaczy się Victoria rozumiała, co Brenna powiedziała, ale jednocześnie nie rozumiała, bo jej mózg zwyczajnie nie chciał zrozumieć. Trup, ręka trupa – skąd tu takie coś i jakim cudem złapało za dłoń Brenny? Czy ta nagła ciemność miała z tym coś wspólnego? Najpewniej, tylko w jaki sposób? Trup zwiastował ciemność, czy ciemność trupa? No i… Nie dało się zapomnieć, że jednak nadal były w pobliżu Nokturnu. Może jakiś eksperyment wyrwał się tam komuś spod kontroli… I przy tej myśli ciemne spojrzenie Victorii na dłużej zatrzymało się w kierunku ulicy Śmiertlenego Nokturnu właśnie.

Nie było jednak teraz czasu na rozważania, bo w pierwszej kolejności należało uwolnić Brennę od tego niechcianego i całkiem… okropnego uścisku. A przynajmniej okropnego dla większości ludzi. Victoria, często obcując z wampirem, miała na ten temat nieco inne podejście, znacznie luźniejsze i na myśl o dotknięciu odciętej, trupiej ręki, jakoś nie czuła tego wzdrygnięcia, które powinno się normalnie pojawić.

Podeszła do Brenny i wsadziła jej do kieszeni swoją całkiem lodowatą rękę i znalazłszy tam wspomniana chusteczkę, wyciągnęła ją, żeby teraz narzucić na magicznie zmaterializowany wierzch dłoni i móc odczepić te całkiem ciepłe palce, które ciepłe być nie powinny, od ich ofiary. Na całe szczęście nie trwało to długo i ostatecznie Victoria trzymała rączkę za palec i chusteczkę, prawie tak, jakby z ręki zwisał jej za szczypce rak – obrazek był niemalże tak samo absurdalny. Może z tą różnicą, że trupia łapa pasowała do niej bardziej niż czerwoniutki raczek.

– Wytwór rzemieślnika? Nie sądzę. Wygląda faktycznie jak ręka – powiedziała okiem znawcy, gdy uniosła tę rękę na wysokość swoich oczu. – Bardziej mnie zastanawia jaki jest związek tej łapy z tym, że światła tu tak nagle zgasły… Ostatecznie ciągle jesteśmy w pobliżu Nokturnu – opuściła rękę z łapką wzdłuż ciała, a drugą, trzymającą różdżkę rozświetlającą im otoczenie, nadal trzymała wysoko. – Popilnuję – uśmieszek zatańczył na jej ustach, bo sytuacja wydawała się kuriozalna. W czasie, gdy Brenna przemieniła się w wilka, próbując złapać trop za trupem, Lestrange jednak starała się polegać na swoim wzroku i rozglądała się, czy coś nie próbuje do nich podpełznąć, ani czy przypadkiem nie zbliża się jakiś człowiek, któremu będzie musiała powiedzieć, że to zaplanowana operacja i żeby kontynuował. Nikt na szczęście się nie napatoczył, kiedy Brenna wększyła, ręka też nie próbowała żadnych nowych podrygów, nie próbowała złapać i Victorii za dłoń, zwisała sobie dokładnie tak, jak oderwana ręka powinna się zachowywać. Z tą różnicą, że przez chusteczkę nie czuła braku różnicy temperatur pomiędzy sobą, a oderwaną kończyną – a powinna. Tutaj Brenna miała pełną rację.

– Nie widziałam też, żeby ktokolwiek się tutaj kręcił. No i melduję, że twoja rączka była bardzo grzeczna – dodała już nieco żartobliwie. – Myślisz, że to może mieć coś wspólnego z naszym uciekinierem? Jakaś próba zmylenia pościgu? Może w coś wdepłyśmy w tej jego ruderze i teraz się aktywowało? – rozmyślała nad tym dalej. Ale równie dobrze… to mógł być kolejny zbieg okoliczności tego dnia. Zaczynało ich być jakoś śmiesznie dużo...

Było to o tyle problematyczne, że przecież to nie tak, że obie z Brenną narzekały na brak pracy. Tej miały aż nadto, od groma wręcz – a trupa rączka łapiąca przechodniów za rękę mogła niestety bardzo szybko uzyskać wysoki priorytet działania. Światła reflektorów nie były tutaj chyba potrzebne… obie wykonywały swoją pracę sumiennie, nawet Victoria, która z zapamiętaniem przestrzegała godzin pracy, bo gdy ściągała mundur to starała się nie myśleć o łapaniu czarnoksiężników i tak dalej. Ponoć balans w życiu był potrzebny… W każdym razie obie miały ręce pełne roboty, która mogłaby pójść w odstawkę, jeśli miały tutaj nekromantę na wolności.

I niestety Brenna miała rację: to faktycznie bardzo pasowało do wróżenia z części ciał, do rozkopywania grobów, wyciągania kości i… no cokolwiek tamten „wróżbita” z nimi robił. Może rzucał na podłogę i patrzył w jaki kształt się ułożyły, albo mieszał sobie nimi w herbacie – opcji było dużo i właściwie żadna nie przypadała jej do gustu.

– Jeśli zapomniał… to gdzie się chowała? Musiałaby się gdzieś przyczaić, a potem pójść za nami – próbowała sobie przypomnieć, w którym miejscu potencjalnie mogła siedzieć, ale prawdę mówiąc nic nie przychodziło jej do głowy: w tamtym mieszkaniu, albo brakowało rzeczy, albo były poniszczone w drzazgi, a ręka mogła być tak naprawdę gdziekolwiek.

Jeśli jednak ją za nimi wysłał… To może gdzieś tu jeszcze był – i teraz cieszył się, że dwie paniusie są w kropce.

– Niech go szlag – mruknęła pod nosem na myśl o tej długiej nocy, która je najpewniej teraz czekała, westchnęła przy tym i raz jeszcze spojrzała na rączkę, która smętnie sobie teraz zwisała, trzymana za palce przez Victorię. – Omińmy atrium, lepiej od razu na nasze piętro – nie było sensu się przeciskać z dłonią przez ewentualnych maruderów, którzy o tej porze mogli się jeszcze kręcić po atrium, jeszcze by im się wyślizgnęła… Tym niemniej owinęły rękę szalikiem Brenny, a chwilę później, po ostatnim upewnieniu się, że nikogo nie ma obok nich, teleportowały się do Ministerstwa.