Był piękny majowy dzień. Słońce lśniło wysoko na niebie, w powietrzu dało się wyczuć już zapach zbliżających się wakacji. Niektórzy uczniowie, aż za bardzo czuli je w powietrzu. Nie ona, ona oczywiście zamierzała przykładać się do samego końca, nie daj Merlinie, żeby przypadkiem narobiła sobie jakichś braków w materiale. Właśnie dlatego ciągle tachała wszędzie ze sobą torbę pełną książek.

Latanie na miotle... był to jeden z przedmiotów, z którym zupełnie sobie nie radziła. Właśnie skończyli lekcję, od pierwszego roku nie wykonała chyba żadnego postępu, nie sądziła, że kiedyś mogłoby się to zmienić. Nie uważała zresztą, aby akurat ta umiejętność miała jej się do czegoś przydać. Tak próbowała sobie wmawiać, że nie jest gorszą czarownicą, bo nie umie latać na miotle, a miotła... to był przecież atrybut każdej prawdziwej wiedźmy. Może gdyby wtedy nie spadła z takim hukiem... nie rozwaliła sobie nogi, to nie bałaby się wznosić w powietrze.

Starała się nie pokazywać zniechęcenia, szczególnie, że szła obok Aloysius'a, który w przeciwieństwie do niej radził sobie znakomicie. Lubiła patrzeć na niego jak wznosił się w powietrze i latał, przychodziło mu to z taką lekkością. No i grał w drużynie, był taki świetny w tym co robił. - Podziwiam Cię wiesz, chyba nikt nie radzi sobie z tym, tak dobrze jak Ty. - Prue nie miała najmniejszego problemu z tym, aby stwierdzić fakt, który był niezaprzeczalny. - Nie wiem jakim cudem udaje Ci się nie spaść na ziemię, musisz być jakiś specjalny. - Specjalnie uzdolniony, czy coś.

- Idziemy na błonia? Moglibyśmy się tam pouczyć. - Nie brzmiało to szczególnie zachęcająco, pogoda raczej nie skłaniała ku temu, aby spędzać czas nad książkami, Bletchley jednak z tyłu głowy miała to, że czekał ich bardzo intensywny tydzień. Ktoś musiał dopilnować jej przyjaciela, nie, żeby sam sobie nie radził, jednak od zawsze robili to razem, chyba zaproponowała to bardziej dla siebie niż dla niego.

- Musimy poćwiczyć zaklęcia, profesor Flitwick mówił, że sprawdzi nasze postępy, a mam wrażenie, że różdżka ostatnio nie chce mnie słuchać. - Nie miała problemu z tym, aby przyznać się do tego przed chłopakiem, miała wrażenie, że tak bardzo chciała, żeby wszystko było idealnie, że nic jej nie wychodziło. Na błoniach zresztą nie powinni nikomu zrobić krzywdy, znajdą sobie jakiś kawałek miejsca, gdzie będą mogli zająć się swoimi sprawami.

- A Ty masz z czymś problem? - Zapytała jeszcze kontrolnie, żeby mogli ustalić jakiś plan na naukę, o ile w ogóle postanowi jej towarzyszyć, bo przecież mógł mieć chęć dzisiaj robić coś zupełnie innego.

- Niby nie, ale mało kto umie tak jak Ty wiesz, masz chyba wyjątkowe podejście do tego kawałka drewna.- Tak, tym dla niej była miotła, kawałkiem drewna, z którym bardzo trudno było współpracować. Pogodziła się z tym, że nie będzie już tą typową czarownicą, która o północy latała na miotle i straszyła ludzi, mogła ewentualnie zaopatrzyć się w czarnego kota, który jednak nie do końca wzbudzał, aż taki respekt jak miotła.

- To raczej nigdy się nie wydarzy, czekam, aż nie będą nas zmuszać do latania, będę mogła ją rzucić w kąt i nigdy więcej z niej nie korzystać. Kiedyś trafi w lepsze ręce, każde będą lepsze od moich. - Nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości. Niby raczej się nie poddawała, była całkiem zawzięta, starała się opanować to, co jej nie wychodziło, z tym lataniem było jednak zupełnie inaczej. Pogodziła się z porażką. Prudence nie była stworzona do tego rodzaju aktywności, no, może gdyby jako dzieciak nie nabawiła się lęku związanego z wysokością jakoś udałoby się jej opanować podstawy, jednak teraz? Teraz było naprawdę ciężko. Nie mogła się nadziwić, że Aloysius unosił się w powietrzu z taką lekkością, naprawdę jej tym imponował.

Czekała na to, aż zaakceptuje jej pomysł. Mogli skorzystać z pięknej pogody, a przy okazji się poczuć. Prue miała problem z wyluzowaniem, odpuszczeniem. Nawet kiedy pogoda zachęcała do tego, by rzucić książki w kąt. Obawiała się, że przez swoje zaniedbanie mogłaby mieć jakieś braki, a nie znosiła tego uczucia. Nie chciała mieć później do siebie pretensji o to, że marnowała czas na coś innego. Być może to było głupie, nie samą nauką żył człowiek, jednak tak było jej łatwiej odnajdywać się w rzeczywistości. Książki, zaklęcia, notatki, by mieć pewność, że wszystko będzie idealne. Robiła to chyba tylko i wyłącznie dla siebie, nie odczuwała żadnego nacisku, chociaż w tym mogła być doskonała.

Obserwowała go uważnie i już wiedziała, że to nie przejdzie. Miał ten wyraz twarzy, który nie zwiastował niczego dobrego. Spodziewała się, że zaraz usłyszy z jego ust nowy, lepszy plan.

Przeniosła wzrok w stronę jeziora. Mogli się tam pouczyć, tak, nie sądziła jednak, że to dojdzie do skutku. Zbyt wiele rzeczy zacznie ich rozpraszać, nauka im nie ucieknie... to mówiło samo za siebie, niekoniecznie wydawało jej się to dobrym pomysłem, ale jak zawsze miała problem z odmówieniem mu. Jeśli ktoś był w stanie odciągnąć ją od nauki, to właśnie on. Właściwie, czy jeden dzień bez książek zmieni tak wiele?

Przewróciła oczami, kiedy usłyszała jego kolejne słowa. - Ktoś musi Cię pilnować, padło na mnie. - Nie, żeby na to jakoś specjalnie narzekała, odnajdywała się w te roli doskonale. - Ja robię wszystko jak trzeba, Ty jak nie trzeba, dzięki czemu mamy równowagę. - Idealnie się pod tym względem uzupełniali.

Miał rację co do tego, że piękna pogoda mogła nie wrócić... Maj bywał kapryśny, niedługo mógł ich zaskoczyć kolejnymi deszczowymi dniami, faktycznie może warto więc było skorzystać z tego pięknego, wiosennego dnia. Wahała się jeszcze, ale jej przyjaciel już podjął decyzję. Ruszył w stronę jeziora, nie miała więc innego wyboru, ruszyła za nim.

- Niech Ci będzie, ale tylko dzisiaj. - Jak zawsze łatwo było przekonać mu ją do zmiany zdania, czy też planów. Wiedziała, że nie powinna się rozpraszać, miała całkiem jasny cel, tylko, że zdecydowanie wolała pójść za nim, niż uczyć się sama.

- Widzisz, Ty kilka razy prawie zleciałeś, a ja spadłam raz, a dobrze. - Zdaniem Prudence to mówiło samo za siebie. Potrafiła zrozumieć, że coś nie było dla niej. Mimo, że chciałaby, aby było inaczej, to zdawała sobie sprawę z tego, że nie da się mieć predyspozycji do wszystkiego. Niby dało się nauczyć różnych rzeczy, ale mogła spożytkować ten czas na coś, co jej łatwiej przychodziło.

- Wiesz, że chcę dla Ciebie jak najlepiej. - Troszczyła się o niego, tak ja potrafiła, chociaż może to nie było najprzyjemniejszą możliwą opcją, jednak w ten sposób okazywała, że jej na nim zależy. - Traktuję to po prostu poważnie, co wiąże się z sumiennością, zresztą sama muszę się uczyć tego samego, więc to nic takiego. - Byli przecież na jednym roku, a że Prue notowała wszystko, była bardzo uważna, to nie miała najmniejszego problemu z tym, aby dzielić się tym ze swoim najlepszym przyjacielem.

Poczuła przyjemne ciepło, gdy się do niej uśmiechnął. Potrafił być czarujący, nie była w stanie tego nie zauważyć, chociaż wolałaby jednak być zupełnie obojętna na jego urok, nie wydawało jej się jednak, aby ktokolwiek był w stanie to ignorować, jako przyjaciółka jednak nie powinna się na tym skupiać, nie powinna mi się zbyt długo przyglądać, właśnie dlatego odwróciła wzrok po krótkiej chwili, by odsunąć od siebie te myśli.

- Wiem, nadal myślę jednak, że byłaby to strata czasu, Twojego i mojego. - To nie tak, że nie doceniała wyciągniętej ręki w jej kierunku. Naprawdę ceniła sobie to, że Aloysius chciał jej pomóc, poświęcić swój czas na to, aby chociaż odrobinę w tym się wprawiła, jednak nie wydawało jej się to konieczne. Pogodziła się z porażką, trudno, nie każdy musi przecież latać na miotle.

Nie poddawał się jednak, jeśli nie teraz to innym razem, za rok, czy dwa, jakby najbardziej oczywistą rzeczą na świecie było to, że nadal będą się przyjaźnić. Uniosła głowę i uśmiechnęła się do niego ciepło. - Dobrze, mamy umowę, że jak kiedyś coś mnie tknie, to przyjdę do Ciebie i wtedy mi to wszystko pokażesz. - Nie sądziła, aby zbyt szybko zmieniła zdanie, jednak nigdy nie warto było mówić nigdy. Mógł pojawić się jakiś czynnik, bodziec, który spowoduje, że zechce jednak nauczyć się latać, czy tam pokonać swój lęk jakim była wysokość.

- Oczywiście, że zrobimy to lepiej, wszystko, co robimy razem jest najlepsze. - Akurat tego nie zamierzała podważać. Lekcje z profesorami bywały nudne, bardzo nudne, a z nim nigdy się nie nudziła, powodował, że każda chwila była warta zapamiętania. Naprawdę nie spodziewała się, że spotka w Hogwarcie kogoś, kto będzie ją tak rozumiał, niby byli różni, a jednak zupełnie im to nie przeszkadzało. Dobrze było mieć koło siebie kogoś takiego, kto miał zupełnie inne podejście do życia, dzięki temu i ona czasem postępowała wbrew narzuconym sobie zasadom.

Przyspieszyła kroku, aby go dogonić. Miała zbyt krótkie nogi, żeby iść równo z nim, udało jej się jednak w końcu to zrobić, bo zatrzymał się na chwilę, poprawiał szatę? Chyba tak.

- Nie wiem, czy sam w to wierzysz. - Pokręciła jeszcze głową, bo nie wydawało jej się, aby faktycznie brali te słowa na poważnie. Nie sądziła, że na tym się to zakończy. Zawsze przychodził do niej z jakimś niesamowitym pomysłem, który powinna negować, a jednak za każdym razem mu ulegała, nie potrafiła nic z tym zrobić, jeśli o niego chodziło, to była skłonna przekraczać te granice, które sama sobie stawiała, czy zasady, które ustalała. Niczego nie żałowała. Przynajmniej jak na razie.

W końcu znaleźli się nad jeziorem, Prue przystanęła na moment na brzegu, wpatrywała się w tafle jeziora, promienie słońca odbijały się od niej, był to całkiem miły dla oka widok. - Dobra, warto było. - Uniosła głowę i spojrzała na niego kątem oka uśmiechając się przy tym od ucha do ucha.